En weer on route naar ons volgende plekje. Ik kan je alvast verklappen: dit volgende stekje is de hemel op aarde. Met privé zwembad in een oud klooster (ja álweer), inclusief een uitzicht op het kasteel van Xàtiva, waarvan een deel van de stadsmuur in het hotel verwerkt is. We wanen ons bíjna elite. Althans: er zit hier genoeg elite, maar alleen wij hebben een privé zwembad!
En uiteraard komt de beloning pas na het harde werken:...
Zaterdagochtend slapen we lekker uit. Gisteravond hebben we het nog best laat gemaakt in de bar van ons vorige klooster en na een tochtje naar het sanctuary om middernacht om de sterrenhemel en Melkweg goed te zien, draaien we onszelf nog een paar keer om tot Sam ons om 09:00 vrolijk wekt. Die heeft ook lekker uitgeslapen. Heerlijk!
We doen alles op z'n elvendertigst en happen op ons gemak een croissantje weg, koffietje erbij, jus dorangeje. Echt spotgoedkoop in dit hotel, want je betaalt slechts €1,50 voor een drankje en voor een pizzabroodje met tonijn €3,00.
Enfin, na het ontbijt pakken we onze laatste spullen in, nemen nog een kijkje in het echt prachtig geschilderde kerkje, waarna we op weg gaan naar onze volgende bestemming: Xàtiva: een schattig dorpje in de buurt van Valencia (uurtje afstand) dat ik eigenlijk vooral gekozen heb, omdat ik het hotelletje (Mont Sant) op internet gevonden heb waar het echt als meeeeega tip stond beschreven op een blog: suuuper cute omgeving, helemaal omgeven door natuur en een tof uitzicht. Het was wat duurder dan gemiddeld, maar het klonk als een beleving; en die wil ik natuurlijk mee maken.
Echter, voor we echt die kant op gaan maken we een tussenstop in Monte Arabi, een minstens zo onbekend niet-toeristisch plekje dat ik ook ergens op Instagram gevonden heb: een soort Grand Canyon-achtige grot die er super gaaf uit ziet. En dus twee uurtjes op pad die kant op. Geen idee waar we in het natuurpark precies moeten zijn, maar er is een info-centrum, dus zou goed moeten komen.
We gaan echt lokaal wederom, want met nog 4km te gaan zitten we al onverhard op een hobbelpad. We gaan local local, wat Sam achterin al snel verbastert naar 'loco loco'. En gek zijn we ook wel een beetje, als we rond 13:00 aankomen bij een vergaan bordje met een pijl voor de laatste kilometer met de auto.
Zoek het bordje:
Het is 36 graden, internet is inmiddels al een paar kilometer dood. Laten we hopen dat alles goed blijft gaan.
Parkeerterrein met 0 auto's er op... ja, nu die van ons.... buggy er uit en dan nog 850 meter naar het infocentrum. Blijkt nog een parking dichterbij te zijn, maar wij hebben de buggy nu al 850 meter omhoog geduwd, dus echt niet dat we terug gaan om de auto te halen. In het uitgestorven infocentrum zit een aardige mevrouw (voor die 1,5 toerist die hier per dag komt) die ons in het Spaans uitlegt hoe we moeten lopen. Lopen? Oh we moeten dus nog een stuk lopen. Tja en natuurlijk zit dat mooiste punt ook het verste weg, want daarvoor zullen we 3km over onverhard moeten. Nou is onverhard en 3km niet zo erg, maar onverhard 3 km met Sam en een buggy is een iets minder groot feest. Ze raadt overigens ook de helft van de route af en dus wordt het heen- en terug dezelfde route. We twijfelen ongeveer 2 seconden voor we besluiten het gewoon te gaan doen, waarna de aardige mevrouw bij het zien van onze literfles water spontaan nog een 1,5 literfles vult met chloor kraanwater, omdat ze zeker weet dat we niet genoeg gaan hebben aan die ene fles. (Geloof me, zij weet waar ze over praat!!)
We gaan op pad en nee het is niet echt een buggypad. Beter gezegd: soms kun je een eindje fatsoenlijk met de buggy rijden, maar het grootste deel van de tijd lopen we een beetje te kutten, moet Sam er even uit, tillen we hem half met zijn tweeën of lopen we vast. Het is een echt feestje, maar gelukkig hebben we op de route onderweg ook nog wat fossielen en een mooie steen in hartjesvorm, dus op zich genoeg afleiding. Sam wordt echter steeds een beetje moeier, het is serieus warm en de eerste fles water slinkt zienderogen in hoeveelheid van de dorst die we hebben in de brandende zon.
maar het is echt pittig jongens, die hitte. En dan zo'n tocht. Waarom doen we dit joh? We weten het zelf ook even niet.
Zeker als we de buggy tijdelijk achterlaten onderweg, omdat het echt niet meer begaanbaar is bedenk ik een spelletje, waarbij ik me ga verstoppen en Sam me gaat zoeken. En dan natuurlijk gewoon 200 meter verder op het pad. En lopen dat hij dan ineens kan, geen moeheid te bekennen. En blij dat hij dan is als hij me "te pakken" heeft. En dat steeds opnieuw. Heerlijk, het brein van een driejarige. Over die 3 kilometer doen we uiteindelijk bijna 2 uur, maar het is wel echt een heel mooie plek. En bovendien is het een soort grot, dus koel! En laten we dat nou echt precies nodig hebben! Het kost ons wel een kwartiertje om bij te komen en vooral op temperatuur te komen.
De eerste fles is op, de tweede ligt 500 meter terug in de buggy en we zijn serieus allemaal bekaf. En dan moeten we dus nog 3km terug in de verzengende hitte. Je zou zeggen dat we dit beter hadden kunnen voorbereiden (als in tijdstip, als in hoeveelheid water, als in vervoermiddelen), maar de volgende keer gaat het waarschijnlijk zoals altijd weer precies zo. De fles water gaat ook veel te snel op en we moeten zelfs zuinig doen met de laatste restjes, om onze droge keeltjes tot het eind van wat water te voorzien. 2,5 liter water op in een uurtje. Zo snel verdampt dat als je met z'n drieën een workout doet in deze hitte. Maar vooral voor Sam moeten we even de moraal hoog zien te houden, want we hebben zijn inzet echt nog even nodig het komende uur, op alle buggyloze paadjes.
En dus verstop ik me nog 10x voor Sam op de terugweg, gaan we samen op zoek naar de trapjes bij de buggy, drinken we die tweede 1,5 liter fles als een malle leeg en ontdekken we dat we de buggy ook achterstevoren kunnen trekken over moeilijke stukjes pad... hadden we dat maar eerder geweten.
Bijna drie uur later komen we terug aan bij de parkeerplaats, haalt Bas even de auto op bij de tweede parking en even later is meneer onder zeil en scoren wij bij Lidl wat hapjes om ons energielevel aan te vullen. Zooo zijn wij even stuk!
Gezien de pizzabroodjes koud zijn, laten we ze even op het dashboard in de zon opwarmen (werkt fantastisch die oven in de auto hahaha) en rijden daarna een uurtje door Hotel 'Mont Sant' in Xàtiva.
En het begint al op de parking, want als zelfs de parking sfeervol is ingericht, dan weet je dat de rest ook wel goed moet komen. Zelfs daar tussen elk plekje een olijfboompje en struikjes. Wauw. Ik loop omhoog om in te checken, hou vol dat Sam 2 is omdat dat nog veel scheelt (gelukkig is ie klein en verstaat de mevrouw geen Nederlands: "ik ben toch drie mama?") en dan ziet de mevrouw wat voor kamer wij hebben. En ze begint te glunderen. "Oeeh wow your room is sooo great".
Nu moet je begrijpen: ik heb dit alles al een jaartje geleden geboekt, dus ik heb niet echt meer in mn hoofd zitten wat voor plekje dit ook alweer was. Ik weet alleen nog dat het heel sfeervol gelegen was en dat ik een driepersoonskamer voor ons wilde en dit de enige mogelijkheid was. Was wel wat duur, maar aangezien het een 'must' was volgens velen toch gedaan.
We gaan de kamer zelf niet vinden zegt ze en dus loopt ze met ons mee over het, moet ik zeggen, geweldig sfeervolle aangelegde terrein. Ik kan niet goed zeggen wat hem dat nou precies doet, maar gewoon: van die kronkelpaadjes van van die Center Parcs market dome tegels, leuke boompjes. Struikjes die tegen gevels aan groeien, niet precies zien waar de paadjes naartoe leiden, ineens een huisje of een bankje ergens onder een paar struikjes, veel groen, een badje hier en daar. Nou ja zoiets dus. En daar lopen wij doorheen, voordat wij bij een houten sfeervol privé hek komen.
En ja hoor, die is van ons! Ze maakt de deur open en we hebben:
EEN FUCKING PRIVÉ ZWEMBADDDD!!!!!
Woooooow dit is zooooo vet jongens. Echt. Ik hou zooo van water en zwemmen, dat weten jullie vast, maar een PRIVÉ ZWEMBAD. Kun je het je voorstellen? En dan ook nog een knopje om het watervalletje aan het uiteinde aan te zetten. En dit bad is serieus groter dan het totale zwembad dat we in Sevilla hadden haha. Nee het is dus serieus 3 x 6 ongeveer. En dan heb ik het nog niet eens gehad over ons plaatsje met lekkere stoeltjes, het enorme kingsize bed, de huuuuge regendouche en de heerlijk koele airco. Op sommige momenten kan ik toch echt een beetje een luxepaardje zijn. Weet je, ik heb dit allemaal niet echt nodig ofzo, maar poooohhh dit helpt toch wel ontzettend aan het vakantiegevoel hee!!
En gelukkig is mijn zoon miiinnnstens zo enthousiast over de pool, want hij kan niet wachten om er in te gaan. Tien minuten later liggen we dus met z'n allen in het badje. Zelfs Bas vindt het geen gedoe, nu we het badje lekker voor onszelf hebben.
We ontdekken na het uitpakken dat ons hotel een oud klooster is (goh waar heb ik dat eerder gehoord) en het zit dus serieus in de stadsmuur van het kasteel van Xátiva. Daar kun je dus ook helemaal heen. Het staat bovenop de berg en vanaf het uitzichtpunt 40 meter van onze habitat vandaag kijk je perfect uit over het dal EN naar de berg waar het uitgelicht is.
We lopen lekker een rondje over het hotel-en oud kasteelterrein, waarna we lekker een drankje doen en ook gelijk iets kleins dineren Dat wordt voor mij weer eens een keer ouderwets Ceviche (rauwe vis in lemon-koriandersaus: VERRUKKELIJK) en voor Bas octopus met jalapeno-carpaccio en kokosnootcreme (lijkt wel een sterrenrestaurant hier). En serieus een chocolademousse als toetje dat het kasteel van Xátiva uitbeeldt, inclusief een soort parfum wat hij er over spuit voor de totale beleving. Bijzonder! Waauw vette ervaring!
Sam geniet met timer van zijn appelflap van vanmiddag die hij uit principe op weigerde te eten en maakt vriendjes met Ilya, de zoon van een Nederlands stel naast ons die 5,5 is en serieus net zo'n intellectuele kletskous is als onze meneer. Ze vinden elkaar helemaal in hun fantasie en verhalen en gaan al gauw op panterjacht naar de poesjes van het hotel. Super leuk om te zien dat hij de interactie opzoekt en zo lekker met deze jongen overweg kan. Zo hebben papa en mama ook even rust en kletsen wat met de papa en mama van Ilya, die ook nooit rust hebben omdat hun zoon altijd aan het woord is. Een echte wijsneus
En jongens wat ben ik aan het genieten. Ik vind het echt heerlijk hier. En heeee ff zonder gekheid he. Doe normaal, maar we hebben gewoon een privé zwembad!!! Nee maar echt? Hoe vet is dat!!!
Eind van de avond is het toch lekker bedtijd voor het prulletje, waarna papa en mama nog lekker even een duik nemen in het inmiddels verlichte privé badje. Genieten! Wat fijn dat we hier 3 nachtjes zitten!!!
