Wát een mooie stad: Sevilla! Gezellige straatjes, leuke terrasjes, prachtige monumenten. En behalve mijn vreselijke humeur van vandaag is het een heerlijke dag. We bezoeken het Alcázar van Sevilla en fietsen de halve stad door in de heerlijke/brandende zon. En ook over je minder goede dagen moet je kunnen bloggen, dus hier issie haha
Zaterdagochtend vertrekken we vanuit Toledo richting onze volgende bestemming: Sevilla. Maar niet voordat Sam die nacht een ongelukje heeft (ondanks de plas voor het slapengaan) en we dus om 04:00 ‘s nachts met het soort teamwork waar je bang van wordt samen staan te werken om 1: Sam rustig en schoon te krijgen en 2: het beddengoed in de was te doen en zijn bed gereed te krijgen, want deze morgen gaan we vertrekken, dus wel zo netjes om de lakens zonder pislucht achter te laten. Dus moltons en protectors in de wasmachine, dekentjes op Sams bed. Sam even afspoelen en kroelen. Even plassen voor de zekerheid en hem dan weer in bed leggen. Maar voor je dan zelf weer in slaap bent… en dan moet de was natuurlijk nog uitgehangen worden een uurtje later… Al met al is het weer een gebroken nacht en daar hebben we er de laatste week al best wel wat van gehad. Stiekem ben ik dus ook best moe.
De volgende ochtend op tijd op voelen we ons allebei als door een tractor overreden. En dus doen we het maar even met het humeur van Sam, die blij is dat we de roltrap naar de parkeergarage nemen en zijn eigen bagage en potje mee sleept. Bepakt en bezakt vertrekken we richting Sevilla voor een reis van +- 5 uur.
Het is weer een mooie dag en we hoeven niet bang te zijn dat het koud wordt, want het is alweer 28 graden. We maken als eerste nog een tussenstopje bij het ‘Aquaducto de los Milagros’ en om daar te komen moeten we: inspirerend genoeg 285km recht vooruit. Das een behoorlijk lang stukje zonder afslagen kan ik je vertellen en dus zet Bas liedjes van Bassie en Adriaan: ‘In Spanje’ en ‘Spaanse les’ op. Of we daar blijer van worden weet ik niet, maar we leren er serieus wat Spaanse woorden mee en Sam wordt er heeeel blij van. En een blije Sam is meestal ook een blije papa en mama.
Aquaducto de los Milagros
Het aquaduct is echt een stuk minder intact dan de vorige en ziet er totaal anders uit, maar blijft indrukwekkend dat zoiets van een jaar of 2000 geleden er gewoon nog staat. Het dorpje is niet echt toeristisch en we pakken een zelfgemaakte pizza (zelfgemaakt door de lokale pizzatent dan) als lunch voor we weer 187 km recht vooruit moeten naar Sevilla.
Sevilla
Daar aangekomen navigeer ik ons door piepkleine eenrichtingweggetjes naar ons appartementencomplex ‘Tempa Museo’. De vriendelijke, maar wel erg trage receptioniste helpt ons aan de sleutel, waarna we de auto parkeren en ons -serieus ruime, koele, luxe, fijne appartement in gaan. Kijk: dit voelt als vakantie!
En dan vooral omdat op de rooftop een zwembad zit! En laat ik daar nu serieus al een week naar uitkijken: met 40 graden serieus een bad in kunnen duiken om af te koelen en even echt relaxen. Bas en ik hebben een paar kleine verschilletjes en dat is er een van haha. Maar ik vind het serieus even fijn en was er echt aan toe. Sam vindt het trouwens ook geweldig en spettert alles bij elkaar, voor we in de avond rustig aan doen en op tijd naar bed gaan voor een prima nachtje.
Dat prima nachtje zorgt er echter wel voor dat heeeel mijn lichaam in rustmodus gaat en dat ik zondag echt met een teeeeringverkeerd been uit bed stap. Maar echt zeg maar. Potverdorie wat ben ik chagrijnig. Ik kan echt helemaal niks hebben. Alles is teveel. Van Sam die het potje half over de rand van de wc leegkiepert tot de chocadepasta die van top tot teen verspreid zit over z’n hele lichaampje, tot de koffiemachine die ik met het gechloreerde kraanwater vul, waarna ik het apparaat in z’n geheel om moet draaien om leeg te gooien. Bas gaat een zware dag tegemoet.
Alcázar de Sevilla
We gaan op pad richting Alcázar de Sevilla, waarvan we toegangstickets om 10:00 hebben. De temperatuur is nog standje heerlijk zomerdagje met zon 25 graden en dat is echt prima. Sam heeft echter geen zin om te lopen en zit in een heerlijke zeurmodus van niet meelopen en dwars doen. Yessss, die voelt natuurlijk heerlijk mijn humeur aan en wat nodig is om me in irritatiemodus te krijgen. Ik kan je vertellen: dat gaat vandaag vrij gemakkelijk.
De gezellige straatjes van Sevilla maken de wandeling van een krap half uurtje echter heel goed en we krijgen al gelijk een goede indruk van de stad. Om ondanks de tickets voor het Alcázar toch even de rij mee te moeten pakken. Maar niet voor lang, want even later staan we binnen in wat serieus een prachtig koninklijk paleis genoemd mag worden. Super mooie Arabische kunst met vormen, snijwerken, schilderingen. Prachtig symmetrisch ook. Dit is serieus wel next level, zo verfijnd! Een grove belediging voor het werk, maar het doet me een beetje denken aan het gekriebelde doedelwerk wat ik zo graag doe met letters.
De tuinen er achter zijn minstens zo’n belevenis en ik geniet van de mooi onderhouden tuinen, de volop rondlopende pauwen en Sam bestudeert de ook hier weer veelvuldig aanwezige fonteinen. Om gelijk na elke fontein een klaagzang te beginnen dat ie ‘een fonteeeein wil zieeen’. Repeat x200. Pfff zo’n dag. Een bakje koffie doet m’n humeur wat goed, maar ik blijf het gevoel hebben dat ik een stel watten in mn hoofd heb zitten en na nog wat laatste fotostops taaien we af richting:….
Fietsverhuur!
Want we hebben bedacht dat het wel een leuk idee is om deze stad verder te ontdekken per fiets. 🚲 Het is immers zo godsverzengend heet en een stadswandeling van 11km is met de fiets iets korter + dan heb je misschien wat meer wind. Alles is minder waar, want het is echt een geweldig idee. Als twee volleerde Nederlanders hebben we een korte tijd later twee fietsen, waarvan 1 met kinderzitje (uiteraard alleen maar Nederlanders te vinden bij die fietsverhuur) en trappen we lekker rond in de stad. Overigens zijn wij Nederlanders ook de enigen die snappen hoe fietsen fatsoenlijk werkt. Is serieus goed te doen, zodra we door hebben dat eenrichtingsverkeer óók geldt voor fietsverkeer. 😂
Lunch at Triana
Het is warm, maar het windje is lekker en behalve een korte bijna-val-actie verloopt het vrij aardig. Sam vindt het ook echt super leuk en hij is gelijk helemaal blij, zeker met die mooie gele fietshelm is hij erg gelukkig. We zien echt heeeel veel sfeervolle straatjes en mooie plekjes waar we later terugkomen en overigens ook een verlaten auditorium met wat ruimtevaartresten. Het park ernaast oogt als het Land van Ooit van Sevilla- tering wat aftands en verlaten. Aan diezelfde kant van de rivier ligt het wijkje ‘Triana’, waar we aangeraden hebben gekregen te gaan lunchen. En dus lunchen we bij restaurant DeTriana ‘Cruzcampo’, waar we genieten van een heerlijke zwarte paella en zelfs nog een drankje krijgen aangeboden van de aardige Portugezen het tafeltje naast ons, die een jarige zoon hebben. Zouden wij Nederlanders dus nooit doen, zoiets hè. Heel het terras (want dat deden ze) trakteren op een drankje. De sinaasappelwijn ‘Vino de naranja’ smaakt bijna portachtig en een beetje zweverig fietsen we weer terug over de brug. Wat heerlijk om te fietsen! En tof veel fietspaden hier ook trouwens.
Opvoeding peuterstyle
Sam voedt ons trouwens ook op, want de stoplichten werken hier op timer. En dat betekent dat je soms 2 minuten op de kleinste kruising staat te wachten op echt niemand in de brandende zon. En laten wij nu af en toe dan denken: deze rood pakken we even mee. Om gelijk gecorrigeerd te worden door onze zoon die dan betweterig ‘dat mag eigenlijk niet hè, papa en mama. Gaan jullie dat niet meer doen’ op repeat aan te zetten.
Het is inmiddels 16:00 en ik ben echt wel een beetje klaar. Het is zo ongeveer het warmste moment van de dag met 38 graden en ik heb Bas net gezegd dat hij maar even foto’s moet gaan maken van iets wat hij zag, zodat Sam de speeltuin kan bespelen. Maar die laatste krijgt 6 inzinkingen in 10 minuten omdat het 1: speeltoestel te warm is; 2: de klimtreden te hoog zijn; 3: hij niet de hoogte in durft; 4: hij niet naar beneden durft, 5: hij niet over de hangelementen kan omdat mama niet groot genoeg is; 6: hij een plasje moet doen en hem bijna niet kan ophouden. Kortom: hij is gewoon moe en klaar. En ik even later dus ook, aangezien deze dag al niet mijn beste was. Als Bas dus een heel stuk later dan verwacht terug komt, ben ik behoorlijk bot en chagie. Ik heb het ook gewoon fucking warm. En dus gaan we terug richting hotel. Maar nog even boodschapjes doen, waarvan Sam vervolgens het halve flesje jus dorange over me heen flikkert. En dan is deze dag echt even klaar. Terug in het appartement gaat Sam even naar bed, papa blijft even op de kamer en mama gaat even zwemmen, om na het afkoelen blij te zijn met onze, ondanks alles doorgaans lieve zoon-als ik een gezin met drie drukke jongens de boel bij het zwembad zie afbreken. Relativeren relativeren relativeren!!
Daarna gaat het een stuk beter, maar ik denk dat ik ook gewoon even een goede nacht nodig heb, want mama is ook gewoon even moe en uit. Een kind van drie blijft immers gewoon ook een eigenwijze peuter die alles zelf wil doen, behalve als het niet lukt. Wil zijn eigen weg bewandelen en zoekt de grenzen op. En doorgaans gaat dat prima, maar vandaag gewoon even niet zo. Morgen gaat het vast beter!
En dus blog ik lekker, terwijl papa er nog even op uit gaat met de fiets voor wat zonsondergangkiekjes. Voel ik me al gelijk een stuk beter door!
Misschien een van de komende dagen ook maar eens hardlopen in de ochtend, dat helpt doorgaans ook goed.
