Het genieten in Sevilla is begonnen en zit er helaas alweer bijna op. Lekker eten, heerlijk drinken, genieten van spontane flamenco-voorstellingen op straat. Deze stad heeft echt alles voor een vakantiegevoel. Zeker nu m’n humeur ook behoorlijk is bijgedraaid! En behalve een ongelukje met Sam en een rug die niet meewerkt, zijn de afgelopen dagen twee perfecte dagen!
Na een nacht van een uurtje of 10 worden we zondagochtend rond 8:30 wakker van Sam die vrolijk “papa, mama. Ik ben waaaakkker. Ik wil niet meer slapen!” roept en ja hoor, m’n goede been zit er aan om mee uit bed te stappen! We starten rustig aan op en na een lekker ontbijtje met opgeloste Brinta, een crackertje en een koffietje pakken we de fietsen uit de parkeergarage voor nog een kleine tour. Toen ik gisteren namelijk zo chagrijnig was, omdat Bas zo lang weg bleef en ik daarna echt nérgens meer zin in had, reden we uiteindelijk tot mijn verbazing langs een van de hoogtepunten van Sevilla: Plaza de España. En nu alles vandaag weer mee lijkt te zitten, wil ik dat toch niet missen.
En dus even die kant op met de fiets nu het qua temperatuur nog goed te doen is.
Plaza de España
Wát een prachtig plein is dit halvemaanvormige aandenken aan de wereldtentoonstelling van 1929 (wat is er veel moois voort gekomen uit wereldtentoonstellingen: Eiffeltoren!). Langs de volledige halve maan zien we een soort mini troontjes met de kleine mozaïekige tegeltjes die we nog zo goed kennen uit Portugal: Azulejos. Er zijn er 52 stuks, die de 52 provincien van Spanje vertegenwoordigen. Elk in een eigen andere stijl geschilderd.
Nadat we omhoog geklommen zijn naar de tweede ring en even van het uitzicht in de schaduw hebben genoten en terug naar beneden lopen, vallen we spontaan in een flamenco-voorstelling die op de trappen plaatsvindt. In no-time heeft er zich een hele menigte om de groep verzameld en de muzikanten klappen het ritme enthousiast mee. Wat tof om mee te maken. Sam is helemaal geïntrigeerd door de dansers en stoer gaat hij na de voorstelling centjes brengen naar het gezelschap. Trots!
De Kathedraal van Sevilla
Voor ons tijd om de fietsen terug te brengen, waarna we richting de kathedraal gaan voor een rondleiding. Eigenlijk zijn we niet zo van de rondleidingen (we lopen liever zelf op zo’n plekje rond), maar we hadden bij het boeken geen keuze voor reguliere toegangstickets en we wilden niet het risico lopen dat het vol zou zijn en we de kathedraal niet zouden kunnen bezoeken. En dus hebben we tickets voor 13:00.
Aangekomen op de verzamelplaats bij de fontein (in de brandende zon) vinden we…
…helemaal niemand…
Maar echt. In de reservering staat: ‘wees er 15min tevoren. Er staat iemand met een herkenbaar ding vast’.
Nou, wij zijn er 25 minuten tevoren, maar niemand te bekennen. En de minuten tikken weg. We beginnen ons om 12:50 een beetje zorgen te maken. Hebben verdorie €63 voor die tickets betaald, niet dat we nu niet naar binnen kunnen ofzo. Ik loop een beetje als een kip zonder kop rond op zoek naar iemand die me kan helpen, terwijl Bas en Sam de fontein uitvoerig bekijken, want tja: je kunt niet allebei chaotisch rond rennen met Sam.
Ik spreek zelfs een toerist met een key-cord aan omdat ik denk dat het een gids is, waarna ik zie dat heel zijn groep een key-cord heeft en al luistert naar een gids die al aan het vertellen is. Oops sorrrry!
Ook een Franse gids verderop kan me niet helpen, net als de eigenaresse van het shopje naast de fontein. Ook bij de ingang van de kathedraal blijven ze me terug verwijzen naar de fontein. Maar daar staat dus niemand. Ook niet in de schaduw ernaast. Intussen word ik een beetje radeloos, wat nu?
Ik weet het echt niet meer en dus ga ik m’n laatste redmiddel (en tevens mijn grootste hobbel) proberen: bellen! Naar iemand die ik niet ken en ook misschien geen Engels spreekt...
Ik krijg een mevrouw aan de lijn die zegt dat de gids een kwartier later er zal zijn. Blijkbaar is ze verlaat, maar niet dat wij dat wisten…
Enfin, een kwartier later vind ik een klein chaotisch dametje dat mijn naam op naar lijst terugvindt met een groep die al een tijdje met haar onderweg is. Bij de ingang is het al net zo’n grote uitdaging om binnen te komen. Er wordt druk gebeld en overlegd en er lijkt een probleem te zijn en vervolgens word ik ook nog gebeld door een andere Spaanse dame die ons mist in haar groep. Wij zijn het spoor even bijster. De dame, ze doet echt haar best, jongens en meisjes, was even vergeten naar beneden te scrollen en 10 minuten later mogen we toch naar binnen. Opgelost.
De tour in de kathedraal is vast heel interessant, maar m’n rug heeft geen zin in geslenter en is er weer een beetje klaar mee. Sam is daarnaast ook best wel moe, dus ik sla de ‘Francisco’s en ‘Benedictussen’ over uit het verhaal en onthoud vooral dat dit de grootste Gothische kathedraal van de wereld is die oorspronkelijk een moskee was. Je kunt dat ook nog goed zien aan de toren Giralda, die een minaret is geweest. Ze hebben echter alles geprobeerd te ver-christelijken, zodat het lijkt afkomstig te zijn uit het katholieke geloof. Het orgel bestaat uit 7500 pijpen en er zijn maar liefst 80 kapelletjes. En bijna alles is door slaven gebouwd. Zelfs de priesters hadden hier vroeger slaven. Gekscherend zegt de gids: je ziet overal ter wereld bordjes door wie iets gebouwd is, maar hier kan dat pas over 200 jaar, omdat er zoveel door slaven is gebouwd.
Na de uitgebreide rondleiding (net iets teveel over kunst naar onze zin), beklimmen we de toren die geen trappen, maar maar liefst 34 schuine hellingen heeft en 17 treden. We hebben er een prachtig uitzicht over de stad.
Daarna lunchen we heerlijk bij ‘Cervecería Giralda’ met lokale specialiteiten (daar houden wij van) stoofvlees (pork chops), inktvis en hamkroketjes. Kleine correctie uit de vorige blog: ik zei toen dat dat café Cruzcampo heette, maar dat is volgens mij het lokale biermerk.
En terwijl we onder parasol zitten, zorgen kleine vernevelaartjes met water ervoor dat we toch een klein beetje afkoelen tussendoor. Heerlijk!
Siësta
Tijd om terug te gaan naar het hotel voor een siësta (en zwemuitje voor mama, waarbij ik steeds 5 minuten onder de grill lig in de zon en dan weer even afkoel en omdraai), waarna we in de avond nog even shoppen (je kunt hier eigenlijk beter je klerenkast kopen en mee naar huis nemen dan andersom, gezien de prijzen en het ruime assortiment).
Het valt ons trouwens op hoe schoon het hier is. Nergens afval en overal rijden kleine elektrische karretjes rond de stad om snel vuil op te halen. Echt fijn. Sowieso is het gewoon echt een heel fijne stad. Als we in de avond op pad gaan voor een beetje shoppen en de Spaanse mentaliteit aanhouden als het gaat om laat eten (Sam heeft een lange middag-siësta gedaan), vinden we op het gezellige plein bij de kathedraal weer een fijn plekje met heerlijke tapas. Lekkere kan sangria erbij, Sam een lekker ananassapje, een spontane flamenco-danseres op de achtergrond. Prima avondje! Echt genieten. En voor de verandering doet m’n rug ook een keer lekker mee. Heerlijke avond.
Dinsdag
Het was nogal laat geworden gisteravond en dus slapen we vanmorgen uit. Sam heeft echter weer een ongelukje gehad en dus worden we er toch uitgesommeerd voor het schoonmaakwerk.
Daarna kruipen papa en mama nog even terug en speelt Sam heerlijk een uur zelfstandig met de stempels, die ineens eten worden en door hem gekookt in zijn visnet. Heerlijke ochtend, want vandaag hoeft er niets. Althans er staat niet zoiets gepland als een kathedraal of Alcázar. We gaan dus op het gemakkie lekker op pad richting een lokale markt (maak je Bas altijd heel blij mee), via een toffe speeltuin in de schaduw (maak je Sam heel blij mee!). Vandaag wisselen mijn buik- en rugpijn elkaar af (het kan wat gezondheid betreft allemaal een klein tikkie prettiger), maar gelukkig is het verder gezellig.
Plaza del Torro
We bezoeken de stierenvechtersarena, waar het stierenvechten me niet alleen een kunst lijkt, maar het niet bezwijken voor de hitte minstens net zo'n grote uitdaging is! Ik ben een beetje flauwtjes en zoek de schaduw even op met Sammetje na de prachtige druppelvormige arena bekeken te hebben.
Rustig aan lopen we terug richting centrum, besluiten gezien de aanhoudende hitte lekker in het appartement te lunchen met een soepje, waarna Sam even in bed duikt en ik even het zwembad opzoek om wederom te grillen. Meer dan 5 minuten bakken is er niet bij, want gezien de warmte MOET je dan gewoon afkoelen. En je vleesje omdraaien natuurlijk!
Een ongeluk in een klein hoekje
Sam komt na zijn middagslaapje mij vergezellen in het zwembad en speelt zich helemaal wild in het heerlijk koele bad. Uiteraard moet ik met alle spelletjes meedoen en dan, in een onbewaakt ogenblik waarbij hij uit het bad klimt, valt hij aan de andere kant van de rand naar beneden. En aangezien het zwembad op een verhoging staat is dat ongeveer 1 meter.... en het hout waar hij opvalt is hartstikke warm van de brandende zon.
Brullen brullen brullen....
Ik denk dat ik nog nooit zo snel een badje uit ben gesprint om hem van de grond te vissen (toch een beetje jammer van de 10 mensen die het zien gebeuren en niets doen) om een heeeel verdrietig ventje te troosten met een grote bult op zijn hoofd en een klein beetje verbrande neus, door de hitte op het hout (hij is op zijn gezicht gevallen). Ik voel me natuurlijk kei-schuldig dat ik hem even niet vast had, zou ook overigens echt iets zijn wat mij overkomt. Even koelen met het koude water uit het zwembad, waarna hij gelukkig 10 minuten later aardig gekalmeerd is en alweer wil zwemmen. Maar mama heeft wel even genoeg hartverzakking gehad voor vandaag, dus we gaan er maar eens uit en koelen in het appartement nog even 10 minuten met een koud pak melk.
Op naar het centrum, want Bas heeft nog nieuwe sokken nodig- er moeten nog wat kleine dingetjes gekocht worden en uiteraard heeft mama weer ergens een leuke jurk gezien.
Wat vind jij het leukst aan Spanje vragen we Sam: "nou, de fonteinen en de boompjes. En mama: als je kokosnoten uit die bomen wil halen moet je heeeeeel hoog klimmen (palmbomen). " -wijsneus.
Diner en afronding
We eten lekker tapas in een sfeervol straatje bij 'Antigüedades', horen weer 6 betere en slechtere zangers/gitaristen Bamboleo-achtige klanken ten gehore brengen en genieten met een sangria (en Sam is fan van de ananassap) van onze laatste avond hier.
We vinden Sevilla allebei een heel fijne stad. Het heeft echt alles: mooie historische gebouwen, sfeervolle straatjes, lekkere restaurantjes, fantastische shopmogelijkheden. En het is toeristisch, maar niet helemaal veranderd door het toerisme, en daar houden wij wel van. Als het nog een beetje authentiek Spaans is en zo voelt het wel in ieder geval.
