Na zes nachten op hetzelfde plekje was het goed om vandaag Álora definitief te verlaten, op naar het volgende hoogtepunt: Granada! Waar we na het zien van de stad en ons echt vreselijk cute hotelletje besloten hebben nog een nachtje extra bij te boeken. Hoogtepunt deze dagen: het Alhambra! Hoogtepunt qua temperatuur: 44 graden. En dus: fonteinen!
Dinsdag
Vanmorgen snoozen we allebei een beetje. We hoeven vandaag maar krap twee uurtjes te rijden naar onze volgende bestemming en daar kunnen we toch pas om 14:00 in het hotel, dus ruimen we relax rustig aan het huisje op, (koffers waren gisteren al ingeladen) en na een yoghurtontbijtje vertrekken we met de laatste spulletjes rond 10:00 richting Granada, over de weg via Málaga die we de afgelopen week al talloze keren gereden hebben. Het is nog even een uitdaging om de parkeergarage uit te komen, want ineens lijkt internet in een straal van een kilometer van het huisje niet meer te werken. En aangezien we de sleutel in het huisje moesten laten konden we alleen de digitale sleutel via internet gebruiken en laat die nou precies niet werken in de betonnen parkeergarage, en zelfs niet als ik naar buiten loop en even verderop ga staan. Tsja! Maar goed, we zijn op de volgende bestemming gekomen, zoals je kunt zien: dus uiteindelijk kwam het allemaal goed.
Einde.
haha nee geintje natuurlijk.
Sam vindt het spuugverhaal van de afgelopen dagen intussen bere-interessant (zaterdag gespuugd, maar ook gisteren op de terugweg van El Torcal: slingerweggetjes zijn niet zijn ding!!) en dus houdt hij zijn emmertje bijna trots de volledige reis lekker onder z'n arm als hij zich van deze snelwegen ineens 'ook niet lekker voelt want het is ineens bochtig'. Hij lijkt het vooral allemaal heel leuk te vinden om te spelen, want meestal spreekt zijn gezicht boekdelen in zo'n situatie weten we nu haha. Het is loos alarm en dus komen we iets over 12 aan in Granada.
Granada
Het historisch centrum is slecht bereikbaar met de auto en dus parkeren we de auto een eind verderop en lopen we met onze bagage voor één nachtje richting het hotel. Helaas is de ontspannenheid toch weer een klein beetje uit m'n onderrug verdwenen en opstarten kost dus een klein beetje moeite, waarna we even later beloond worden met een geweldig knus hotel (Palacio de Mariana Pineda). Uitzicht op het Alhambra, een atrium als binnenplaats inclusief fontein, vol met plantjes en leuke houten meubeltjes en echt allemaal van die leuk kleine hoekjes en trapjes. En volgens mij heeft het serieus maar 3 kamers! Waaauw, ik knap daar echt heeeelemaal van op.
We zijn wat vroeg, maar na even kort wachten mogen we de minstens zo toffe kamer al op. Een beetje in Arabische stijl gebouwd, ruikt lekker een beetje naar zo'n hammam-luchtje en een heel tof getegelde badkamer. Hier worden we wel blij van! Super sfeervol. En natuurlijk airco! Ook heel fijn, want we zijn weer wat meer in het binnenland en dat merk je gelijk! Bloedjeheet hier, met het zweet in je bilnaad haha.
We gaan richting centrum en ontdekken daar echt heerlijke kleine straatjes, met allerlei mediterraans, oosterse shopjes. Bijna souk-achtig. Echt super gezellig.
We voelen ons gelijk op ons gemak in deze stad en hebben het er over dat het eigenlijk jammer is dat we hier maar 1 nachtje zijn, zeker omdat we morgen Alhambra bezoeken en dan in de middag de Nasrid-paleizen en dan vervolgens daarna nog 2,5 uur naar de volgende bestemming moeten rijden. Niet heel relax.
En dus is mijn volgende zoektocht naar of het mogelijk is om het hotel dat we hierna gereserveerd hebben een dagje korter kunnen boeken (dat gaat, lang leve Booking!!) en dit toffe hotel nog een nachtje langer. Dat gaat niet in het hotel waar we in zitten, maar aan ons hotel vast (met dezelfde receptie) zit een ander hotel wat er soortgelijk sfeervol uit ziet. Als we willen verkassen (en dat willen we wel, want daar ziet het er minstens zo schattig uit-.dus dat willen we ook checken) mogen we een nachtje extra blijven. Zo gezegd zo gedaan en dus blijven we hier 2 nachtjes, net iets relaxter en het is echt heel leuk hier! Goede keuze. Oh ja en het scheelt ook nog eens 50 euro, dus erg gemakkelijke ook nog!
We dralen wat rond door de stad, klimmen een ziek eind naar wijk Sacromonte (uit 'De Zeven Zussen' boeken: is het zeker niet waard, want de grotwoningen zijn eigenlijk niet echt meer goed te zien naar mijn idee) en daarna maar door naar het uitzichtpunt (Mirador de San Nicolas), waarna we alle drie echt HELEMAAL kapot zijn (Sam is ook geklommen want het waren allemaal trapjes, nou dan weet je wel wat voor feest het was haha) en dan blijkt ons water op. Twee flessen volledig leeg in een uurtje tijd. En geloof me: je wilt echt niet zonder water zijn op het heetst van de dag hier. Echt ELKE slimme verkoper had hier willen zijn om ons veel te veel geld af te troggelen voor een fles water, want we hadden een godsvermogen betaald. Even later taaien we dus af naar beneden om op zoek te gaan naar een kraampje, waar we ook €1,60 voor een fles betalen (in tegenstelling tot €0.40 beneden), maar we hebben DORST!
Ik koop natuurlijk nog een tof jurkje bij een van de kraampjes, we kletsen lekker wat over of mensen hier gelovig zijn, wellicht omdat het in de kathedraal in ieder geval koel is en we negeren een bedelende vrouw met iPhone in de hand (doet ons nog altijd denken aan onze gids RV's opmerking in India: 'heb je 2 armen en 2 benen? Dan kun je werken en hoef je niet te bedelen!') voor we even terug richting hotel gaan voor wat rust en dus de hoogtepunten van F1 van afgelopen weekend terug kijken op bed. Bas en ik snoozen allebei in slaap, Sam is nog klaarwakker-wat gaat hier mis hahaha.
Sam is wel doodop en begint super uit te dagen en dwars te zijn, dus we besluiten op tijd een hapje te doen bij Los Manueles, een koninklijk onderscheiden simpel eettentje van meer dan 100 jaar oud, waar we voor €40 bommetjevol zitten. Dat laatste was niet per se de bedoeling, maar de porties waren iets groter dan verwacht.
Rond 20:00 (eindelijk een keer redelijk vroeg) ligt de kleine man al op 1 oor, gaat Bas nog even op pad voor de zonsondergang op het uitzichtpunt en chill ik even lekker naast de fontein in het Atrium (al moet ik intussen behoorlijk plassen van dat geluid de hele tijd!). Op naar morgen!
Woensdag 31/7
Vanmorgen zijn we op tijd op, want vandaag staat een van onze hoogtepunt-excursies van deze vakantie gepland: het Alhambra. Tegenover op de heuvel waarop we uitkijken vanuit ons hotel torent het hoog boven alles uit. En iedereen die we vertelden dat we naar Spanje gingen zei ons: "het Alhambra mag zeker niet ontbreken, maar boek het van tevoren, want het is weken eerder uitverkocht" en aangezien dat ook zo is, blij toe. Niet alleen door al die tips, maar ook het vierde boek van De Zeven Zussen-serie speelt zich hier in Granada, deels bij het Alhambra af. Wel tof dus om te zien waar het dan allemaal om gaat.
En na het ontbijtje en een kort oponthoud omdat we een discussie hebben over de hoeveelheid geplande activiteiten deze vakantie, gaan we op pad. Bergje opklimmen, Sam als een klimgeit, papa met de buggy er achteraan en mama helaas met weer wat rugpijn daarachter.
Tegen de tijd dat we uitgevonden hebben dat er meerdere poorten met ingangen zijn, zijn we even verder en dus pakken we de aangeraden Puerto de Justicia. We verwachten half en half een toegangscontrole, maar die komt niet. Het blijkt dat het basisplein van het Alhambra gewoon voor eenieder toegankelijk is: een mooie plaats bovenop de berg met al gelijk mooi uitzicht ook.
Generalife
Het is nog aardig te doen met de temperatuur en dus besluiten we te beginnen met Generalife, de zogezegde tuinen van de vroegere Moorse stad. En wat grappig, want we moesten vooraf al onze gegevens van onze paspoorten insturen en hier wordt serieus gewoon ons paspoort gescand om ons toegang te verschaffen. Werkt prima, dit systeem.
In de historie zijn er zoveel verschillende heersers hier geweest dat je van allerlei culturen en religies invloeden ziet, maar de meeste invloed zie je ook hier al gelijk van de islam. Overal prachtige bogen, symboliek, graveringen met vormen. Echt heel mooi. En van aangelegde tuinen word ik sowieso altijd wel blij en Sam natuurlijk van fonteintjes. Dus je snapt dat hij zijn lol op kan vandaag.
Het generalife-paleis mogen we met de buggy niet op en dus laten we die achter om het inderdaad niet buggy-toegankelijke paleis te betreden. Er mag overigens sowieso niet veel in dit paleis. Vooraf zien we al een bordje met vooral veel beperkingen, maar als Sam even later net water van een van de fonteintjes aanraakt wordt hij gelijk gecorrigeerd en ik vervolgens ook als ik even op een (het lijkt een) bankje ga zitten. Mag allemaal niet. Struiken aanraken mag ook niet, alsmede stilstaan en de pilaren aanraken. Mag allemaal niet. Gelukkig is iedereen gelijk, want de beveiligers spreken echt iedereen aan. Ze zitten er hier nogal bovenop en we grappen wat over wat er allemaal nog meer niet zou mogen. Maar goed dat ze dat plasje van onze kleine vriend tegen de bosjes aan niet gezien hebben 😅
De fonteintjes zijn echter ook fotogeniek genoeg en dus schieten we maar wat fotootjes van een afstand. We lopen van fontein naar fontein en vervolgens moet Bas nog drie kilometer terug om de buggy op te halen, want de uitgang zit niet in de buurt bij de ingang helaas.
Bij de uitgang van dit eerste deel kom ik er achter dat er een kaart en een audiotour is. Lekker dan, handig zo halverwege de dag.
Ik vergeet er trouwens bij te zeggen dat het echt vreselijk heet is, maar echt zeg maar. Ik bedoel: het is al twee weken snikheet hier in Spanje, maar tussen de stenen van dit gebouw is het echt om te puffen. Af en toe even in de schaduw schuilen en elk waterbassin en fonteintje gebruiken om onszelf volledig te doorweken is noodzakelijk om een beetje koel te blijven.
Na de generalife bezoeken we het Alcazaba (de vesting met de torens en het uitzicht) vooraan de punt en daarna het paleis van Carlos de V die ondanks het vierkant gebouw bestaat uit een rond atrium met open bovenkant. Bijzonder mooi.
Dat kan ik trouwens sowieso zeggen van het Alhambra. Het is bijzonder mooi en door de vele variatie van alles wat je hier ziet kun je zeker een dag vertoeven hier. In El Partal kunnen we nog een hoop drinkfonteintjes bewonderen (Sam dan) voordat we naar het hoogtepunt van de dag mogen (ook qua temperatuur): de Nasrid-paleizen.
Nasrid paleizen
Hiervoor hebben we een specifiek tijdslot op ons ticket gekregen en wij mogen er om 15:00 in. En natuurlijk is dat geen ideale tijd (Sam wordt een beetje moe, het is het heetst van de dag), maar het is echt serieus de moeite waard! Waaauw! Wat is dit mooi zeg. Echt zo ontzettend verfijnd zijn deze paleizen. Elke muur is behangen met de kleinste details van prachtige Islamitische vormen. Mooie bogen, mooie mozaïeken, mooie uitzichten en niet te vergeten fonteinen, dus ook voor Sam wat wils!
Het hoogtepunt is denk ik wel het Leeuwenhof, waar 8 leeuwenhoofden samen een fontein vormen op een plaats waar vier kleine kanaaltjes samen komen. En dat dan omringd met prachtige zalen. Waauw. Het marmer steekt zó wit af tegen de stralende zon dat we gewoon bijna niets meer kunnen zien.
En dan voel ik me even niet zo lekker. We hebben alweer bijna twee liter water op, maar ik ben ineens heel flauw net nadat ik opsta van een stoeltje. Ik kom even rustig bij, we drinken even wat suikers en besluiten langzaam af te taaien.
Pop-it
Sam vraagt al een tijdje om zijn pop-it (een soort rubberen ding met letters er op die je als van dat bolletjesplastic kunt indrukken) en dan blijkt dat we die serieus dus niet meer hebben... we hadden hem daarstraks nog, in Generalife... toch iemand die hem uit de buggy gejat heeft toen we hem onbewaakt achter lieten? Of heeft Sam hem zelf ergens laten liggen? We zullen het nooit weten, maar we balen wel erg dat hij kwijt is, want hij vermaakt zich er doorgaans prima mee....
Eenmaal buiten in het paleis zien we iedereen in de schaduw zitten, het stukje zon wat we doormoeten doen we snel en rustig tegelijkertijd. Het is echt heel warm. Temperatuur geeft 44 graden aan en zo voelt het ook! Broeikaseffect voelt letterlijk zo denk ik. Tijd om terug naar het hotel te gaan voor een siësta. Onderweg bestel ik even een nieuwe pop-it voor thuis. Altijd fijn, zeker omdat hij zo graag met de letters oefent.
Bewijs van de 44 graden:
We ploffen neer op ons nieuwe bedje (en nieuwe prima kamer voor deze tweede nacht hier) en doen even helemaal niets. Eenmaal een beetje afgekoeld douchen we lekker even voor we wat rond struinen in Granada. Bas oriënteert even voor een echte authentieke Granadeze (is dat een woord?!) gitaar, die blijkt wel erg duur voor een beginneling, nog niet gesproken over hoe onhandig het is als hij mee moet.
Gatverdegatver
Ik scoor nog een extra jurkje (nooit teveel jurkjes), rokje en enkelsokjes en we vinden een alternatieve pop-it, waarna we op zoek gaan naar avondeten. We belanden bij La Cueva 1900, een prima restaurantje op het grote plein met de fontein, waar ik het serieus voor elkaar krijg om iets te bestellen dat ik echt GOOR vind, maar echt. Nou en dat wil best wat zeggen, want eigenlijk lust ik vrijwel alles, behalve erwtensoep.
Het begint eigenlijk al met het feit dat die man al iets te snel komt vragen wat we willen eten en Bas het al weet. Sam zit nog met een stuk spinaziebroodje van vanmiddag dus daar hoeven we niet naar te kijken. Bas bestelt zo'n mooie shaslick aan een ijzeren stok ophangend en ik moet snel beslissen en zie dit:
Mijn gedachte is: soort loempia's met draadjesvlees en in het Engels is het iets met pork, dus varken. Klinkt goed zou je zeggen. Dus ik bestel dat. Heb ook niet zoveel honger, dus moet goedkomen.
Maar ja, dan wordt het dus geserveerd. En stinken jongen. Echt bwuuhh. Ik determineer het een beetje door het met mn vork te bewerken en het ziet er een beetje uit als ganzenlevertjes met afgeschraapte varkenshuid. Ik proef een hapje en het is echt zoooo slijmerig en vet, ik moet moeite doen om niet m'n hele gezicht te vertrekken en gelijk over mn nek te gaan. En ik weet al gelijk na hap 1: dit is niet mijn ding. Maar ja, dan heb je nog dat hele bord voor je he.
En denk maar niet dat ik dan onbeleefd alles laat staan, nee dat gaat gewoon gegeten worden. Locale specialiteit, tanden op elkaar en gaan. En met m'n gezicht zo mooi mogelijk in de plooi werk ik hap voor hap, naar wat blijkt "varkenspoot" te zijn, weg. Ik vind het echt niet te doen, maar probeer Expeditie Robinson-style niet na te denken en het zo ver mogelijk weg te werken, onder respectvol maar wel lachend gezicht van Bas, waar ik een stukje kip van mag om weg te 'spoelen'. Bij de helft van het bord hou ik het voor gezien. Ik heb nu genoeg geproefd om te weten dat ik dit nooit meer ga bestellen.
Gelukkig was Bas' hapje wel smaakvol en na een klein pinfoutje (er wordt €60 teveel afgeschreven) taaien we af en pakken nog een korte flamenco-dans mee op de terugweg.
Genoeg voor vandaag. Afkoelen in bedje! (Gadver, boer gewoon serieus varkenspoot op. Bwuhh 🤢🤮 )Slaap lekker!
