We starten dag 21 met een nieuw spelletje: temperatuur raden! De bestuurder houdt zijn hand voor het scherm van ons dashboard waar de temperatuur op te zien is en we raden allebei aan de hand van gevoelstemperatuur hoe warm we denken dat het is en dan kijken we wie er het dichtst bij zit. Prima vermaak voor de eerste drie minuten. Oh en verder was er een oerdomme Ine-actie, een heerlijk park met fietstocht en een protest-wandelactie tegen de lokale bussen om ooit weer bij de auto te komen.
Zondag
Castell de Xàtiva
Na de winst van ons allebei, omdat we er beide 1 graad vandaan zitten, haarspelden we de berg aan ons hotel op naar het Castell de Xàtiva, dat momenteel erg modern gerenoveerd wordt. Een eigenhandige klim op het kasteel kost €6 p.p., dus daarvoor willen we ons wel even in het zweet werken. Goedkope workout! 😉
De klimtocht is niet echt geschikt voor buggy's en dus klimt klimgeit Sam eigenhandig het volledige pad omhoog. Moet wel bij gezegd worden dat papa en ik afwisselend zelf spontaan liedjes bedenken, omdat zingen het enige is dat werkt om hem omhoog te krijgen! (Sam dus hè 😉)
Mijn god, wat is het alweer warm. Hier in regio Valencia is de warmte écht weer anders dan in het zuiden aan de zee. Het is hier drukkend benauwd. En dus loopt de temperatuur in jezelf best snel op en zijn die flessen water ondanks de korte tocht in no-time alweer leeg. Het linkse stuk van het kasteel doet Bas dus alleen, terwijl Sam en ik lekker een terrasje met een verfrissing doen.
Quicktrip Valencia
Een ruim uurtje later pakken we de auto weer mee naar beneden (zonder Sam hadden we dit überhaupt al zonder auto geklommen) en rijden een krap uurtje richting Valencia voor wat sightseeing. We parkeren de auto en het is hier ook alweer lekker om te puffen zo warm (ik klaag niet, nee!) Bij Ale-hop scoren we wat spulletjes voor in ons privé zwembad voor Sam en vervolgens hobbelen we een eindje door de stad heen langs wat bezienswaardigheden. En misschien komt het door de warmte, maar we worden nog niet echt gepakt door de sfeer van Valencia. De verwachtingen waren best hoog gespannen, door meerdere aanraders, maar wij vinden onze weg er nog niet in. Het is er druk, toeristisch en lang niet zo schoon als in Sevilla, waar ook wat meer sfeervolle ambiance heerste. Echter, we zijn ten eerste verwend en misschien is er ook wel gewoon weinig te vergelijken met de historie van Sevilla. Morgen hebben we overigens een fietstocht door de stad, dus misschien kan die ons verrassen.
Wat wel heel tof is, zijn de soort van douchevernevelaars op het plein van de kathedraal, waar de broodnodige afkoeling te vinden is die momenteel heeeel gewenst is. Ook de paar echt heel mooie fonteinen worden erg goed bevonden door Sam, maar ja die is dan ook 'gek op fonteinen' in eigen woorden. Oh ja en natuurlijk op palmbomen, die zijn favoriete bomen zijn.
Tijd voor lunch
Deze vakantie al heel wat kathedralen gezien, dus de binnenkant en het uitzicht laten we vandaag even aan ons voorbij gaan. We zoeken in de buurt van heel gezellig pleintje 'Plaça Redona' een plekje voor lunch en komen terecht in een zijstraatje daarvan; bij Babalú, waar we allebei heerlijk eten, niet te duur en heel lief geholpen worden. En grappig feitje: de parasols zijn hier gemaakt van gerecyclede flessen, maar liefst 41 stuks zijn er gebruikt voor 1 parasol. Tof hergebruik toch?
We besluiten richting drooggelegde rivier Túria te lopen (morgen daarover meer), voor een wandeltochtje in beschutting en dat is serieus tof. Gaaf aangelegd en genoeg palmbomen voor Sam om naar te kijken. We wandelen er een stukje doorheen en gaan dan, nadat we wat drinken gescoord hebben, terug naar de auto waar echt iets heel doms doe.
Een Ine-actie
Wat natuurlijk überhaupt al dom is, is dat ik mijn telefoon en slush puppie op het dak van de auto leg op het moment dat ik de boodschappen in de kofferbak leg- daar hebben we een aantal weken geleden al een heftige ervaring met collega en vriend Fedde mee gehad. En je zou zeggen dat je daar iets van leert. Maar nee hoor, daar kan nog een schepje bovenop, want...
... zodra ik alle spullen in de kofferbak heb gemieterd doe ik, zoals elk normaal mens, de kofferbak dicht. En met dat ik hem bovenaan pak en naar beneden trek, hoor ik iets vallen tussen de klep en de auto, maar zoals je de kofferbak dicht wilt doen, zit je zeg maar in zo'n ritme van 'ik ga kracht zetten om hem naar beneden te gooien' en met dat ik dus die eerste kracht zet hoor ik eeeeecht een heel vervelend 'krkkkk kraak krrrkk'. Ik denk nog een seconde dat het mijn slush puppie is, voor ik me realiseer dat mn telefoon daar dus ook lag.
En dan doe ik het domste wat je vervolgens kunt doen: ik doe hem terug omhoog, want je denkt: dat ding zit geklemd en moet los. Maar ja, hij is natuurlijk naar beneden gevallen op een plek waar ik hem bij het omhoog doen van de klep opnieuw beklem. En weer hoor ik 'krrrkkkk', als glas dat versplintert. Hij zit muurvast tussen de auto en de klep en ik zal hem dus weer wat naar beneden moeten doen om hem er tussenuit te halen. En met elke handeling weet je: dit gaat niet beter worden zo. En ik ben zooooo bang voor wat ik aan ga treffen, maar ja: hem zo laten zitten gaat m ook niet worden.
Ik doe de klep naar beneden, trek m'n telefoon er tussenuit en......
.... compleet gebarsten.....
... de glazen screenprotector...
OH MY GOD
Is het echt alleen de protector?! Die lijkt behoorlijk versplinterd op verschillende plekjes, maar het scherm lijkt nog heel. Pfoeeehh.
Een moment wat een eeuwigheid lijkt te duren kan ik even niets zeggen, te geschokt ben ik over die 20 seconden van wat er net gebeurd is. Wat een geluk gehad. Ook wel eens fijn... maar ik moet hier echt even van bijkomen.
Privat pooool again!
Terug naar ons privé zwembad (uhhh stekje/kamer haha) om af te koelen in het zwembad (uiteraard), vervolgens van een paar kleine tapas te genieten in het restaurant aldaar (god, wat kunnen die mensen koken) en daarna weer lekker te gaan zwemmen.
Sammetje speelde vanmiddag met zijn nieuwe speeltjes trouwens het hele bad door (hij kan met z'n bandjes aan nu ook zelf drijven hier en vindt dat GEWELDIG). Haha en serieus ik kan ook geen genoeg krijgen van dit bad. Elke minuut/ seconde die ik hier heb, lig ik er in. Ik kan ook gewoon niet er uit komen. Dan gaan we naar bed, maar ik lig gewoon nog te bloggen in dat badje. En dan wordt het natuurlijk weer veel te laat. Want hoe vaak heb je nou de kans om in je eigen privé badje te liggen. Elke cent zal ik er uit halen hahaha!
Maandag
En dus doet het heeeel veel pijn als de wekker maandagochtend om 06:30 al gaat. Mede door een ongelukje van Sam om 01:30. Het gaat eigenlijk heel goed de laatste week, behalve als hij erg moe is en daardoor diep slaapt- zoals nu. En dus een gebroken nachtje voor ons en gaat het ontbijt in stilte aan ons voorbij. Dat wil overigens niet zeggen dat het niet lekker is, want we worden hier lekker verwend met zalm en serrano-ham.
Baja Bikes fietstocht
Vandaag hebben we echter wel een leuk programma, want we gaan op pad met Baja Bikes, aangeraden gekregen door Conny, die dat dit voorjaar heeft gedaan. Een gave fietstocht door de rivier Túria en je komt langs alle highlights. Nu waren wij nog niet echt enthousiast over Valencia, dus wellicht werpt deze tocht een nieuw licht op de voor ons drukke chaotische stad.
We parkeren de auto een minuutje of 10 verderop en worden opgewacht door onze Nederlandse gids: Angela! En Angela is tof! Een vrouw van in de vijftig schat ik zo, woont al 20 jaar in Spanje, waarvan 8 in Valencia en Angela maak je niet gek! Zij weet precies hoe ze het wil en zo gebeurt het ook. Ze doet ons een beetje denken aan Petri uit B&B vol liefde vorig jaar (voor de kijkers). Samen met nog 7 anderen en Sam achterop gaan we op pad.
Túria
We starten de trip in de rivier Túria, die is drooggelegd (en omgelegd) nadat hij in 1957 voor de zoveelste keer overstroomde, het water 2 meter boven de kade stond en er 100 mensen overleden. Toen besloten ze: dit mag niet meer gebeuren. De overheid wilde er een snelweg van maken maar de, voornamelijk in hoogbouw wonende bevolking protesteerde, omdat zij er graag een park van wilden maken. En zo geschiedde: er werd gestemd over ontwerpen en uiteindelijk is elk stukje door een eigen ontwerper uitgezet en gemaakt. Het is een zeer gevarieerd park, wat er inderdaad elke 500 meter anders, maar absoluut bijzonder mooi uitziet. In het park zijn sportvelden,bezienswaardigheden, fietspaden en vooral heel veel bomen. Het is gewoon een tof plekje om te zijn en voor de verandering erg groen.
De stad wordt ontsloten door 19 bruggen, die mooi ontworpen zijn en een geheel vormen met het park. Door 1 brug groeien zelfs palmbomen.
We trappen lekker door, doen een rondje door de binnenstad, langs een lokale markt (tof tof tof) en leren wat over sinaasappelbomen (men kweekt tegenwoordig liever avocado's, omdat ze daar meer geld voor krijgen per kilo).
En Angela heeft er goed de pas in zitten, ze heeft ons goede verkeersregels uitgelegd, maar we rijden echt als een malle door Valencia. Het blijft echter netjes, want er is vandaag ook iemand van Booking.com bij voor de foto's (dus als je me binnenkort ergens voorbij ziet komen....)
Het uiterste puntje van onze trip is het wetenschapsmuseum 6 kilometer verderop (waar we vanmiddag naar terug gaan). Daar drink ik het lokale drankje Orxata (een soort melk met kaneel; nog niet echt mijn ding) voor we langzaam terug rijden. Ik ben overigens niet helemaal lekker. Het fietsen gaat echter goed met Sam, zo lang je maar blijft fietsen; want dan heb je genoeg wind om een beetje af te koelen.
Als we echter terug bij de startplaats zijn, ben ik toch een beetje suffig van de warmte.
Oceanogràfic
We happen bij een bakkerijtje in de buurt wat weg voor we richting de bus gaan. We moeten 5 km verder zijn bij het Oceanogràfic en na de verschillende opties overwegen (met de buggy 5km, met de fiets, auto verplaatsen, metro) is het uiteindelijk de bus geworden. Angela zegt dat we bus 95 moeten hebben (dan kom je precies daar uit) en wat Angela zegt, dat doe je. En dus haal ik even de buggy uit de auto en wachten we netjes een paar minuutjes op de bus. Daar is nu nog plek, maar in het ruime half uur dat hij doet over die 5km (of anders voor ons gevoel) komt ie propvol.
Aangekomen bij het Oceanium ben ik er niet zo bij. Ik ben een beetje slapjes en het is inmiddels alweer 15:00. We hebben kaartjes voor zowel dit als het wetenschapsmuseum, Sam is al moe en ik ben sowieso al niet echt fan van dierendingen (vissen vind ik wel ok), maar nu ik me niet zo lekker voel kan ik me moeilijk zetten tot enthousiast doen. Zeker niet met de inmiddels 42 graden en de suuuuuperdrukte in dat park. Het is echt prachtig hoor mooi aangelegd, dat wel. En zeker een bezoek waard, maar de warmte is voor mij vandaag een beetje klaar. Bas neemt Sam dus lekker op sleeptouw en ik dwarrel een beetje van bankje naar bankje met de buggy. En als er dan even een koud stukje is, zoals de pinguïns, klaar ik weer wat op van energie.
Ik moet wel zeggen: Sealife overal: eat your heart out, want deze aquaria zijn wel echt next level groot. Echt huuuuge. En zo'n tunnel onder vissen vind ik normaal een beetje overrated, maar de haaien die hier zwemmen langs de rand (inclusief de hamerhaai waar Sam gelijk fan van is) zijn wel erg mooi om te zien.
En tegen de tijd dat het 17:00 en Bas toch nog even voorstelt om naar het wetenschapsmuseum te gaan kijk ik hem volgens mij aan alsof hij gek is. Serieus: Sam is heeelemaal bekaf, ik ben er al een uurtje of wat klaar mee. Zullen we niet gewoon lekker terug naar het huisje gaan? En natuurlijk is het zonde van de kaartjes die we vooraf gekocht hebben (tip: beslis gewoon daar wat en wanneer je gaat doen, want ook al heb je voor meer plekken samen goedkopere prijs, dat geldt alleen als je ook daadwerkelijk tijd hebt om het te doen).
Het duurt even voor we tot overeenstemming komen en gezien Sams vermoeidheid richting bus terug gaan. Maar ja, heel de wereld wil dat park natuurlijk uit om 17:30, dus bus 95 nou ja, die gaan we natuurlijk niet in kunnen met de buggy. Elke bus die voorbij komt zegt 'Completo', omdat wij een paar haltes verder zijn gelopen inmiddels.
Looplijn 95
En na tien minuten in de verzengende hitte wachten op een bus niet komt en vervolgens een bus die weer vol zit, zijn we wel een beetje klaar hiermee. Ik ben inmiddels weer op aanspreekbaar niveau, de temperatuur zakt naar 36 graden en Sam heeft een watertje. Slimste idee ever: We besluiten de busroute te voet af te gaan leggen (7km) en zodra bus 95 voorbij komt en niet vol zit, stappen we alsnog in, maar zo staan we niet doelloos te wachten en doen we ook nog wat!
En?
Hoe ver denken jullie dat we gelopen hebben??!
Ja natuurlijk gewoon de volledige 7km!!! 😮💨😏
Zucht!
In de godsgruwelijke hitte zweten we onze kleertjes uit, maar denk maar niet dat wij opgeven. Ok vooruit, misschien vertel ik Bas iets later dan nodig pas dat we nog 2,5 km moeten als hij vraagt of het nog ver is, maar al met al drijven we vanzelf richting parking. We stoppen nog even bij een Carrefour voor chocolade (gelijk op want smelt terwijl je ernaar kijkt) een lolly (je moet met iets je kind bezig houden!) en veeeeeul te drinken en vervolgens volle shas door! Sam: "mama, papa, ik ben er een beetje moe van geworden". Zit verdorie gewoon in een buggy dat kind hè hahahaha. Met nog 1,5 km te gaan komen we een bus tegen! Maar ja nu is het een principekwestie geworden hè. 6km gedaan, dan kunnen die laatste 1,5 er ook nog wel bij.
ZOEK HET UIT MET JE BUS NOU!!
En de temperatuur is ook nog maar 34 graden, nooit gedacht dat ik dat zou zeggen om te omschrijven dat het 'mee valt'. haha.
Zo gezegd zo gedaan, rond 19:00 belanden we bij de parking, krap tien minuutjes nadat Sam in slaap gevallen is en de overblijfselen van de lolly op z'n bovenarm hangen en na nog wat hulp omdat het pasje niet meer werkt rijden we richting huis. Wat spierpijn in de bovenbeentjes van het fietsen EN slenteren EN wandelen, maar al met al was het een prima dag! In het zwembad maar weer om al het zweet er vanaf te koelen! Dat is nooit een vervelend einde van je dag!! Helaas is dit alweer de laatste nacht op dit plekje voor we doorreizen.
