En van de drukte van de stad zijn we aangekomen in de rust van een oud klooster. Wat een heerlijke overgang en wat een rust op deze plek in the middle of nowhere op een berg. Rustig jazz muziekje op de achtergrond, sfeervolle verlichting, slechte wifi (zoals het hoort) en een lekker zwembadje om af te koelen. Heerlijk! Tijd voor: NATUURHAPPEN!
Donderdag
De nacht van woensdag op donderdag is wat onrustig door een ongelukje van Sam om 04:00 en de opstart met gedril en geboor om 07:15 in het gebouw naast ons. Ik word wakker van Sam die de wc doortrekt. Hij kruipt nog even bij mij er in (kan ook niet slapen van dat betongeboor en dat snap ik), waarna Bas even later terugkomt van zijn vroege ochtendtripje naar het uitzichtpunt voor de zonsopgang.
Op naar de volgende hete bestemming
Tijd om op te staan! En na een lekkere opfrisdouche en ontbijtje gaan we met onze 2-dagen-spullen op de rug terug richting parkeergarage een kwartiertje verderop. Alles inladen en hoppaaa, doei Granada! Blij dat we je een dagje langer hebben kunnen bezoeken.
We rijden de stad uit en de snelweg op en even verkeerd. Toch tof als je een klaverblad volledig af moet werken:
Enfin, detail, maar krap een half uurtje/drie kwartier later voelt Sam zich niet lekker. Geen bochtenweggetje of niks, maar gewoon snelweg en ik ben net te laat om de eerste trechter kots op te vangen met het emmertje. Het lijkt wel mijn ranzige avondeten van gisteravond (lees: gemalen varkenspoot) wat er uit komt. Gelukkig is de parkeerplaats niet ver weg en hebben we nog een shitload aan Zwitsal-doekjes om de grootste zooi en kotslucht te verwijderen. En nieuwe kleren zijn altijd dichtbij als je op reis bent.
Om vervolgens van het opzoeken van water in de koelbox te ontdekken dat de volledige botervloot van Alora die er nog in zat, gesmolten en geschift is. Gatverdamme! Wat een teringzooi. Heel de koelbox natuurlijk onder de vloeibare boter. Hebben wij weer natuurlijk. Goed over nagedacht, twee dagen in een snikhete parkeergarage. Je zou zoiets kunnen verwachten... Enfin, Sam voelt zich weer goed, en na een nieuw setje kleding kunnen we weer door.
Cala Blanca
Nu we richting onze bestemming Totana rijden, hebben we besloten vandaag een plekje aan de zee te bezoeken. Er zijn nogal mooie rotsen en de zee is azuurblauw. En over slecht weer hoeven we hier niet na te denken. We lunchen even slecht bij Mc Donalds: hierbij het statement ontkracht dat dat overal ter wereld goed en hetzelfde smaakt, want het ruikt er binnen naar riool en de friet smaakt naar slappe aardappel zonder zout. Ach, na gisteravond kan het eten alleen maar beter.
De navigatie gaat richting Cala Blanca. En hoe verder we rijden, hoe kleiner de weggetjes worden. De laatste 8km is het nog maar een enkelbaans weg langs een stel verlaten huisjes zonder dak, maar we rijden op een berg en in de verte zien we zee. Technisch gezien zouden we daar niet verder moeten kunnen en dus bij de zee uit moeten komen. De vraag is alleen: komen we bóven op de rotsen bij de zee uit of beneden? En wordt het een mooi uitzicht of niet.
Rijden we zo de berg af? Zo lijkt het wel! Maar aan het einde van de weg staat een camper, dus blijkbaar is het toegankelijker dan wij denken.
We komen aan in een bijna woestijnachtig stuk bij de rotsen en het is weer bloedjeheet man. Als we nu niet de zee in kunnen hebben we echt een probleem met Sam, want het is zeker boven de 40 graden in dit uitgedroogde rotsachtige stuk wat oranje ziet van het gebrek aan groeiende materie.
We proberen het alu-folie-dekje maar eens voor onze voorruit (en slopen hem ook gelijk, prutkwaliteit die dingen!) en lopen richting afgrond. En daar zien we.....
...
ZEE!
En echt een hele mooie rots en paadjes naar beneden waar we langs kunnen lopen om bij het strandje te komen, waar meer dan genoeg mensen (topless) liggen te zonnen.
Zo snel als de temperatuur het toe laat naar beneden, zwemkleding aan en voor we het weten liggen Sam en ik al in de zee. Zo snel dat ik vergeet m'n Apple Watch uit te doen. Je zou toch zeggen dat ik iets geleerd heb van Vietnam (lees: mijn iPhone overleed 2 dagen later door zoutcorrosie in het scherm), maar nee hoor; helemaal niks geleerd. Snel uit en afspoelen en duimen omhoog komende dagen dat het mee valt. En door met genieten, want is nu toch niks meer aan te doen als de komende dagen het zout toch iets gedaan blijkt te hebben. Thumbs up please!!
Zelfs Bas komt in de zee, dan moet het wel heel warm zijn 😅😉
De rotsen zijn een beetje puntig, dat is met lopen wat lastig, maar echt: het is echt heerlijk water met soms een warme en soms een koude stroming (wie staat daar steeds te pissen😉)
Sam vindt het trouwens ook echt fantastisch. Hij heeft z'n emmertje mee het water in en schept water van links naar rechts. Hij neemt water naar de zee dragen wel heel letterlijk. Maar dan wordt hij ineens door iets gestoken of geprikt. Hij is ineens helemaal in paniek, maar wij zien echt helemaal niets. Het lijkt alsof er een visje langs hem gezwommen is. Maar dan: even later, zien we toch dat hij bij zijn knietjes door iets gebeten lijkt te zijn. Tegen de tijd dat we daar echter achter komen klaagt hij al niet meer en dus laten we het even voor wat het is en genieten verder van het water in de branding wat dichterbij.
Chill tijd
Ik kan er echt geen genoeg van krijgen, dat heerlijke water. Zooo ontzettend aan het genieten! We verplaatsen een beetje naar een ondiep stukje, Bas laat Sam wat krabbetjes en visjes zien en we verzamelen ook wat mooie kiezeltjes, terwijl Bas en ik ons op onze buik in de branding mee laten deinen met de lichte golven in dit baaitje. Sam speelt intussen lekker met z'n emmertje voor ons en z'n voetjes in de zee. Ik kan dit uuuuuren vol houden. Zo lekker in het water. Zooo fijn om gewoon even lekker rustig aan niks te doen. Had ik zoveel zin in. Bijna twee uur later proberen we het plakkerige zout van onszelf af te vegen om op te drogen en richting auto terug te gaan. Het dekje heeft aardig zijn best gedaan, het is 'slechts' 49 graden in de auto, waarna de airco het weer op standje leefbaar krijgt.
Richting Totana
We rijden terug over het verlaten paadje, zien een hoop Spaanse 'kassen' voorbij komen (bij ons zijn ze om de warmte binnen te houden, daar zeker weten om de warmte buiten te houden.
We eten de warme appelstukjes van de Mc van vanmiddag en komen een krap uurtje later aan bij 'Jardines de la Santa', een oud klooster midden in de bergen, wat omgebouwd is naar een hotel. En wat een rust hier. Het enige dat je hoort zijn de cicaden om ons heen en een rustige fontein, het enige wat we zien zijn bergen en olijfbomen en natuurlijk het sfeervolle klooster. Heerlijk, even de middle of nowhere! En na het inchecken in de kamer (vierpersoonskamer, dus ik vrees dat we het campingbedje écht voor niets hebben meegesleept op reis) en het opereren in mijn voet (toch wat rotsstukjes of zee-egel meegenomen in mijn hiel en grote teen) gaan Sam en ik lekker even zwemmen in het heerlijke lauwe zwembad met een drankje erbij. En wat geniet hij lekker in dat water. Net zo'n waterrat als z'n mama!
Een uurtje later gaan we richting diner, dat intern geserveerd wordt op een heerlijk terras buiten met uitzicht. Temperatuur is hier echt heel goed te doen. Standje genieten zeg maar! Jazzy muziekje op de achtergrond, lekkere lamskoteletjes voor mij. Als Sam dus even later op bed ligt en we samen even gerelaxed hebben, ga ik lekker nog even buiten op het sfeervolle terras zitten. Dit zijn de plekjes waar ik weer van oplaad. Vakantie!
Vrijdag
Salto del Usero
Gisteren hebben we een plan gemaakt voor vandaag, want hier een uurtje vandaan ligt Salto del Usero, een geheel van waterpoelen uit natuurlijke bronnen, met een enorme fotogenieke kloof en azuurblauw water waarin je lekker even kunt afkoelen. De perfecte combinatie van voor elk wat wils: fotogeniek voor Bas, afkoelen en water voor mij en watervalletjes voor Sam! Spullen inpakken en gaan, waarna Sam net voor we vertrekken z'n schoenen en shirt al uitgetrokken heeft: "maar mama, we gaan toch zwemmen". Ja bijdehandje, maar straks pas! De (waarschijnlijk) zee-egel is overigens toch nog niet helemaal m'n voet uit op verschillende plekken, want mn voet klopt als de neten en voelt dik, warm en pijnlijk (vanmiddag even wegwerken) en ook Sams (waarschijnlijk) kwallensteek laat zo z'n sporen na:
Nadat we met behulp van een timer bij het opeten van een croissant voor Sam uiteindelijk een half uur later dan gepland vertrekken (heerlijk ontbijten hier trouwens op deze rustige berg met een licht zonnetje dat door de boompjes schijnt en een temperatuurtje dat prima is) voor een ritje van 27km. 27 km, maar wel ruim een uur! Doordat het volledige uur over kronkelpaadjes is. Houd het emmertje maar gereed zeg maar! Dat doet Sam dan ook braaf, want hij zegt zelf al bij vertrek: "Ik doe het emmertje alvast onder m'n kin, mama". Haha dusss.
Het weggetje is echt werkelijk prachtig, super mooi uitzicht, toffe omgeving, meerdere bijzondere boompjes, maar we zijn allebei een beetje gespannen voor Sams buik en kijken verschrikt op bij ieder vreemd geluidje dat hij maakt. Sam houdt het echter droog en we stoppen zelfs nog even om te checken wat voor vruchtjes er aan de bomen groeien, wat na een simpele chatGPT sessie amandelen blijken te zijn! Tof om dat eens in het echt te zien!! Thanks ChatGPT!
Ik heb de kaartjes gisteren al gereserveerd op een moeilijke Spaanse website die ik half en half heb weten te vertalen, dus ik hoop dat ik het goede besteld heb. Er mogen maar 80 mensen in als ik het goed begrijp en ik las ook iets dat je er om 10:00 MOET zijn. Maar ja, er was niet echt de mogelijkheid van zoiets als een tijdslot en dit weggetje heeft Bas ook een uur rustig aan gereden, dus we vinden het wel even goed. Uurtje later dan maar. Hopelijk mogen we er nog in voor de €8 die we betaald hebben (inclusief 5 euro parkeerkosten).
Bij de parkeerplaats, die bestaat uit een stel amandelbomen op dorre grond, worden we teruggestuurd naar een tentje 1,5 km terug om ons kaartje te laten zien. Althans, dat is wat we met handen en voeten kunnen opmaken uit het verhaal van de beste Spanjaard die met wapenstok de controles doet. Geen idee welk kotje hij bedoelt, maar hij lijkt niet echt meer uitleg te gaan geven terwijl hij al wegloopt en dus rijden we een beetje verdwaasd terug, geen idee waarheen. Vreselijk ongemakkelijk, zo voelt het weer even. En geïrriteerd ook, want zonder instructie kunnen we blijven rijden toch?
Uiteindelijk vinden we idd een treurig kotje met 1 meisje er in waar onze digitale QR-code wordt ingewisseld voor een vodjes-bonnetje van 5cm bij 5cm, waarna we weer 1,5 km verder mogen parkeren en lopen. We mogen overigens veel andere dingen niet, zoals eten, roken, van de rotsen springen en ook het emmertje waar Sam mee loopt moet terug de auto in. Het is dan ook Euro 2000 beschermd gebied en wij luisteren uiteraard braaf naar de man met de wapenstok.
We hobbelen een klein stukje naar beneden en vragen ons even af waar het eigenlijk is, omdat het zo van deze afstand er niet op lijkt dat hier iets serieus mooi te zien is met heel deze dorre omgeving.
Maar dan ineens, als we de weg naar beneden lopen zien we de uitgesleten kloof en horen een riviertje op de achtergrond. We lopen verder naar beneden en ja hoor, daar is het: prachtig blauw steekt af tegen zandsteenkleurige rotsen. Het is echt prachtig en meer dan genoeg water om even in te gaan.
Bas is gisteren vreselijk verbrand (hij heeft nu voor een wit t-shirt en op zijn rug een rood t-shirt) en houdt het dus bij pootje baden, maar ik ga er natuurlijk met Sam wel in. Lopen gaat met m'n zee-egel voet minder, maar zwemmen gaat prima. En ik voel mn rug ook niet echt vandaag trouwens! Het water is overigens fucking koud, wat wil je met bergwater, en even later blijkt het ook erg diep (waarschijnlijk vanwege deze beide dingen dat er bijna niemand echt in zwemt). En dus zwem ik even een rondje in de kloof met waterval voor ik de plekjes zoek waar ik kan staan en Sam het water in kan nemen. Die klampt zich als een soort van zuignap aan mij vast en vindt het spannend en leuk tegelijk. We koelen wel lekker af zo! En dan blijkt dat we ook nog een stukje verder naar beneden kunnen via de watervalletjes die doorlopen via een soort van riviertje. En dus ga ik rotsjes klimmen met Sam. En nou dat vindt ie geweldig hoor. Oh man, helemaal blij is ie. Wat voelt hij zich stoer, helemaal zelf lopen door de watervalletjes naar beneden met z'n stoere stappers aan. Een paar stukjes moet ik zelf doen, omdat ik ook niet kan staan wegens de diepte en ik vind het denk ik zelf net zo gaaf!. Super tof toch, dat je gewoon door van die watervalletjes kunt klimmen en stukjes buiten in natuurlijke bronnen kunt zwemmen. Ik word er helemaal blij van!
Na een tijdje lekker dobberen en afkoelen zoeken we de rivier wat lager op en daar is het ook wat ondieper, waardoor Sam lekker zelf wat kan spelen. We klimmen door poeltjes, voelen het warmer en kouder zijn, gaan lekker liggen in de stromende watertjes en Sam gaat met papa aan de slag voor het maken van een echte dam. En dan samen kijken hoe het water al snel een nieuwe weg zoekt over de rotsen. Ik vind het heerlijk, zit echt te genieten van dit lekkere prullen hier. Wat een heerlijke rustgevende omgeving.
Veel te snel komt de bewaking om 13:40 ons waarschuwen dat dit tijdslot duurt tot 14:00 en dat we dus onze spullen moeten pakken. O ja, dat had ik ergens in het Spaans gelezen geloof ik ja. We worden echt zonder de mantel der liefde als een malle naar buiten geveegd, weinig compassie met onze kleine vriend die, ja ik weet het, doodmoe is en niet zo snel meer loopt. De Nederlanders naast ons mogen ook niet meer op hun gemak hun eten opeten bij de auto en ook wij mogen niet meer omkleden. We moeten hoppa van het parkeerterrein af.
Het feit dat er een Spaanse vrouw met haar auto niet meer kan starten is duidelijk niet hun probleem. Bas en de andere Nederlander gaan even helpen met het aanduwen van de auto, maar de guard heeft vooral graag dat ze haar auto van de parkeerplaats af duwen om het probleem naar buiten de veredelde parkeerplaats te verplaatsen, want om 14:00 MOET de parking leeg zijn. Net alsof die vrouw voor haar lol met lege accu (blijkt lege brandstoftank te zijn) daar gaat staan.
Vervolgens rijden we 80km in plaats van 27km (dit keer via de snelweg), maar ook een uur lang terug naar het hotel. Wel een stukkie rustiger. De kleine meneer is praktisch 10 minuten later al in slaap.
Een uurtje later arriveren we weer bij ons heerlijke kloosterhotel, waar Sam een broodnodig slaapje verlengt en we vervolgens gedrieën nog even het zwembad in duiken. Heerlijk plekje hier. Het is een iets minder lekker plekje als ik vervolgens opnieuw aan de slag moet om de zee-egel van gisteren op drie plekken op m'n voet er uit te opereren, aangezien er nog steeds restjes in zitten en dat dus ook nog steeds behoorlijk veel zeer doet. Ik knip vakkundig een gat in het eelt van m'n hiel en Bas peurt er nog even lekker in om de steeds afbrekende de restjes er uit te krijgen, waarna dit proces zich nog twee keer herhaalt in m'n grote teen op links-onderwijl tijdens het verbijten van de pijn Sam te woord te staan: "wat doe jij, mama?", "Doet dat pijn, mama?", "mama, wat is papa aan het doen?", "heb jij een wondje mama?" Heerlijk, zo'n driejarige!
Tegen achten mogen we aanschuiven voor het diner hier en trek ik één van m'n nieuwe jurken aan en test, om dat zo mooi mogelijk voor elkaar te krijgen mijn nieuwe boob-tape; een soort van fysiotape die je spant over je borsten om een soort van fictieve beha te maken. Drie tapes zouden voldoende moeten zijn, maar uiteraard verslijt mijn cupmaat weer twee keer zoveel per borst. Desondanks ben ik zeker niet ontevreden over het resultaat. Niet verwacht dat die plakband mijn borsten omhoog zou kunnen houden (lekker verhaal ook weer), maar het voelt prima en het trekt slechts lichtjes in mn borstkas. Nu vanavond die tape er nog vanaf, kijken of dat net zo alleraardigst gaat. Maar goed: je ziet er dus helemaal niets van:
En met een lekker diner en wijntje sluiten we de avond af, intussen gezellig kletsend over de vakantie tot nu toe. Had ik al gezegd dat er op dit plekje een lekkere vibe hangt? Anders nu nog een keer!
