Aangekomen in onze laatste grote bestemming in Spanje: Barcelona! Het mag ook wel hè, na bijna 4 weken op pad 😅😁. En wat een heerlijke stad om mee af te sluiten. We zijn er helemaal op ons gemak. En die Sagrada Familia... halleluja, ik kan bijna emotioneel worden van hoe bijzonder mooi ik die vind! Waauw, heel erg onder de indruk! En wat een avonturen hebben we ook weer meegemaakt haha, hier is het nooit saai! Enjoy!
Dinsdag
Vanmorgen was het tijd om afscheid te nemen van ons privé zwembad en stekje in Xàtiva, met nog een paar veegjes van het net van poolboy Sam vertrekken we uit dit heerlijke plekje. Xativa uitrijdend lijkt daar een soort van festiviteit gaande en het volledige eenrichtingsverkeer lijkt vandaag de andere kant op te gaan, om het gemakkelijk te maken. En waar net nog een weg was is nu ineens iemand geparkeerd en zo ga je van drie banen ineens naar één of een halve baan.
Onderweg
Op weg naar Barcelona! We overwegen nog een tussenstopje te maken in een mooi natuurgebied wat op de route leek te liggen (ik ga daar altijd wel goed op, zoals jullie weten), maar het is echt 2 uur omrijden in totaal en met de totale reisduur van vandaag (5 uur) vinden we dat wat veel van het goede. En dus pakken we de serieus saaie weg rechtdoor. Heeeel lang rechtdoor. Je zou bijna je auto op cruise rechtdoor kunnen zetten, zo saai. De enige afleiding die we hebben zijn de bordjes die ons waarschuwen voor 'Highway robbery; don't trust strangers', waarbij we ons afvragen in welke situatie dat voor zou komen als je 129 rijdt 🤔. Maar goed, zou echt weer iets zijn wat ons zou overkomen, dus blij dat we gewaarschuwd zijn!
Onderweg stoppen we voor een tank bij de FamilyTank, waar alles family is en dus halen we bij de FamilyHypermache ook maar gelijk wat lunch en toiletteren we bij FamilyToilet, voor ik het laatste stuk vooruit tuf. In Barcelona is het even goed opletten, want drukke stad met veeeeul stoplichten. Uiteraard tevoren netjes een vignet aangevraagd om met onze diesel-auto te mogen rijden in de ZBE (geen idee wat dat is, maar we hebben ergens een soort Spaanstalig certificaat voor). Ik cross wat door grote en kleine straten naar de parkeergarage waar we voor 4 dagen gereserveerd hebben. Krap €55 euro, daar sta je in Oslo nog geen twee dagen voor kan ik je vertellen 😉
We zijn er!
De alleen Spaans sprekende parkeermeneer dirigeert ons naar een plek vóór een andere auto. Maar uhhh hoe moet die meneer er dan uit? Lang leve de translator, want meneer vertelt dat we onze sleutel inleveren en dat hij dan de auto verplaatst als die andere meneer er uit moet... uhhh vinden wij dit ook een goed idee?! Dat hadden we bij de reservering niet gelezen... Gelukkig verplaatst er net een auto op een andere rij, waardoor het niet nodig is en laden we onze koffer uit (we hebben alles in 1 koffer herpakt voor de laatste dagen). Ik draag twee tassen en neem de buggy, Bas de koffer en de koelbox en Sam neemt het potje voor z'n rekening. En zo lopen we als familie Tokkie bepakt en bezakt 8 minuten richting appartement.
Net appartement, goede airco en het ruikt álweer naar Rituals geurstokjes. Lekkere dingen man. Die wil ik thuis ook. Zouden ze die hier aanraden voor hoteletablissementen? We laden uit, zoeken even wat kleine dingen uit, bestellen alvast een paar tickets voor de komende dagen en gaan dan op pad met....
DE METRO!!!
Eenieder die mij kent weet: ik ben GROOT fan van de metro. Ik zal het nog 1x proberen uit te leggen:
Hoe vet is het dat je gewoon onder de stad nog een soort extra stad lijkt te hebben die je niet ziet, maar waar je doorheen kunt krioelen. En dat je dan gewoon zonder hindernis van andere voertuigen hoppa al die metrolijnen door elkaar kunt nemen om efficiënt ergens te komen. En dan hoppaaaa roltrap omhoog, bochtje om, roltrap omlaag, weer een gang door. En dat loopt dan weer dieper de grond in en dan weer kriskras meerdere lijnen boven elkaar in de grond. Keeeeiiivet!! Ik kan daar geen genoeg van krijgen! Het liefst zou ik een zo lang mogelijke route plannen om zóveel mogelijk stations aan te doen. Echter, ik ben met nog 2 andere mensen en hoewel de ene het waarschijnlijk net zo leuk vindt als ik (hij vindt alles leuk), wil de ander ook nog ergens komen 😉 ... en terecht! Haha
Maar uiteraard vind ik het uitzoeken van de route minstens zo leuk en dus goochelen we met de machine voor de kaartjes (wooow IDEE voor zwervers: € 17,50 voor twee hele dagen in de airco is wel te doen zeg!) tilt Bas de buggy een paar verdiepingen naar beneden en is Sam echt meeeega enthousiast dat we met een trein onder de grond gaan 🥰. We stappen 1x over en twee stations later uit, lopen de trap op en....
Waaauw!
De Sagrada Familia....
Waauw, oh my god! Wat indrukwekkend, wat imposant. Ik krijg er een brok van in mn keel, wat een bouwwerk zeg. We kijken er even op een afstandje naar, dit is op dit moment de achterkant van de ingang, die vrij modern is ontworpen. Ik vind het echt heel mooi en bijzonder. Het is zo'n soort bezienswaardigheid waar je naar kunt blijven kijken en steeds weer iets nieuws kunt ontdekken. Zoveel detail. En de voorkant - correctie, is het dus niet. Het is nu de ingang, maar het is niet de voorkant (Gotisch, statig en het oudst, dus moet alweer gerenoveerd worden na 144 jaar bouwen) is totaal anders dan de achterkant (modern en abstract). De middelste toren behoeft nog het meeste werk, waar een grote kraan met plateau toegang geeft tot het geheel. Hoeveel mensen zouden hier wel niet aan werken elke dag?
Oorsprong en overdenkingen
Ik lees even wat over de oorsprong van deze door Gaudi ontworpen basiliek, waar al 144 jaar onafgebroken aan gewerkt wordt. Men wil graag op de 100e sterfdag van Gaudi het project afronden (2026), maar er moet nog een hoop gebeuren als ze dat af willen krijgen. Mede door COVID gaat dat niet lukken, omdat toen de inkomsten (door geen bezoek) lang hebben stilgelegen. Zou dit eigenlijk ooit echt afkomen, er moet echt nog veel gebeuren! En zouden al die mensen dan ook ineens werkeloos zijn als hij echt een keer afkomt? Zoveel vragen! Zoveel generaties die gewoon gewerkt hebben hier aan, zoveel wat deze basiliek al voorbij heeft zien komen aan historie in 144 jaar.
Sam limbo'ot onder de buggyleuning door naar de speeltuin (die is voor hem minstens zo indrukwekkend) voor we richting het oude centrum gaan. Morgenavond hebben we hier nog een bezoek en gaan we vast nog meer ontdekken.
Gaudi-stad
En dus plan ik een route langs wat Gaudi-plekjes en de kathedraal en het leuke is: alles bestaat hier uit vierkante blokjes van ongeveer 200 meter en dus kun je uitrekenen hoeveel blokjes je om moet om te komen waar je wilt zijn.
Het is een stukje lopen, zo'n 5 km, maar wij hebben daar ook wel zin in en we genieten van de sfeer in deze stad. Er hangt een goede vibe.
We komen op een soort Champs-Elysées achtige straat met veel te dure winkels met beveiligers ervoor en wachtrijtjes en voelen ons daarna veel meer thuis in de gewonere winkels voor de plebs.
We struinen wat rond, Sam rent wat rond voordat we wat eten bij de haven, waarna we het laatste deel naar het appartement terug wandelen, waar Sammetje naar bed gaat en wij genieten van de Franse huurders van het appartement naast ons, die stoned keihard mee staan te blèren met 'Pour que tu meme encore' van Céline Dion. Gelukkig gaan ze rond 00:30 richting stad en houden ze ons ook 's nachts niet uit onze slaap (dat trek ik heel slecht haha).
Woensdag
Het is weer eens 01:00 geworden met dat rare vakantieritme van ons en dus is het wekkertje om 07:50 eigenlijk iets te vroeg, maar ja: we willen wel iets aan onze dag hebben. We draaien ons dus nog een keer om terwijl Sam tussen ons in kruipt. Terwijl Basje vervolgens lekker doucht met Sam loop ik de berg af / straat uit naar de 'Día', de dichtstbijzijnde supermarkt, voor wat ontbijt. Vind ik altijd leuk. Lekker even alleen zo'n grote bruisende stad ervaren in de vroege ochtend en dan broodjes halen. Het genieten van ontbijt halen heb ik nog overgehouden uit m'n jeugd, bij mama en bij papa: zowel het broodjes halen op de camping in Frankrijk als het broodjes halen in de Market dome van Center Parcs. Heerlijk. De Día gaat echter pas 10minuten later open (had ik dus langer kunnen blijven liggen) en daarna scoor ik lekker yoghurt met cruesli, croissantjes en wat drinken voor ons drietjes.
Metro
Na een prima ontbijtje gaan we met de metro richting Drassanes. Sam is intussen ook echt fan van de metro, want het hele traject van binnenkomst tot vertrek moet gevolgd worden en hij meldt even voor ons: "Ik wil de volgende keer de hele dag naar de metro kijken". Dat gaan we natuurlijk niet doen, want we willen vandaag fietsen gaan huren. Het is ons de afgelopen steden heel goed bevallen om een stad per fiets te verkennen. Het is niet duur, je komt (met Sam zeker) sneller op veel verschillende plekken, Sam vindt het heeel leuk en je koelt tijdens het fietsen wat af van de wind langs je heen. En dus scoren we twee fietsen en pakken er een route bij van de app RouteYou. En dan niet 10 kilometer, nee gelijk een van 37 km. Meet us. We gaan lekker op pad met onze prima fietsen.
Op de fiets
Feit is wel dat niet álles in Barcelona recht is en dus beklimmen we al gelijk wat valse-klim hellinkjes bij de opstart. Het stadion van Barca kunnen we echter overslaan, dus daar besparen we weer wat kilometers en tijd mee. En we zweten heerlijk onze kleertjes uit al zo vroeg. Op de een of andere manier begint ook dat te wennen na 3,5 week hier. Dat je denkt: geen idee of ik al stink, maar fuck it; iedereen heeft het warm.
We rijden een hoop blokkies om en elk blokje heeft verkeerslichten, wat het een veel stilstaan-opstarten-route maakt. We vragen ons af of ze daar niet efficiënter rotondes van kunnen maken, zoals overal verder in Spanje.
De regels
Maar sowieso hebben we het een beetje lastig met fietsen hier. Kijk, we zijn echt wel wat gewend qua fietsen. En als het heel gestructureerd en duidelijk is: prima, dan weet je waar je je aan moet houden. We hebben ook gefietst in Vietnam en Bangkok. Daar heb je gewoon geen regels: en dat is op zijn manier ook heel duidelijk, want dan kun je ook niets fout doen.
Maar hier in Barcelona lijken er wel 200 verschillende regels te zijn en wij komen er maar niet achter welke regel waar toegepast wordt:
Drukke grote weg, fietsstroken aan de linkerzijde, richting twee kanten.
Drukke grote weg, geen fietspad te vinden, waar fiets ik nu dan?
Drukke grote weg, fietspad in het midden, maar wel halverwege een soort van knipperlichtje oranje met een fietsje. We denken intussen dat dat betekent dat je mag rijden, als je maar voorrang verleent. Maar intussen worden we wel van onze sokken gereden door een geïrriteerde Spanjaard die linksaf wil rijden op een weg waar wij het fietspad zoeken.
Drukke grote weg fietspad over de stoep, maar daar lopen ook voetgangers.
Diagonale grote drukke weg, fietspad loopt kruislinks de weg op, daarna moet je haaks op de weg overrijden, dan kom je vervolgens twee gewone stoplichten zonder fietslichten tegen, daar moeten we ons denk ik aan houden, vervolgens nog twee kleinere kruisingen, waarvan de eerste met een oranje fietsertje en de volgende met een rood fietsertje wat vervolgens uit gaat. Dan dus wachten tot hij uit gaat en dan maar op goed geluk rijden? Het lijkt wel 'Stiften'. 'Jack in the box en dan fietspad naar linksschuinover'
Je snapt hem hè, het is een beetje een gegoochel van het erop gokken en rijden of toch even wachten, waarbij Bas meer is van het: voor de zekerheid wachten en ik meer van het: voor de zekerheid maar gewoon rijden 😊
Desondanks is het een heel mooie tocht, met als hoogtepunt (qua hoogte en qua temperatuur), park Güell, waar we morgen nog een bezoek aan brengen. Maar tering wat een hoge steile klim is dat met de gewone stadsfiets en Sam achterop. En elk blokje om is weer 4 graden steilheid erbij. Ik denk dat ik 98% van m'n lichaamsvocht heb uitgezweten op die klim. Tour de France is er niets bij! Maar goed, prima workout zo! We lopen ook bij toeval nog tegen Encants Barcelona aan. Wel grappig, want nergens op toeristenlijstjes te vinden dit. Een soort van vaste snuffel/rommelmarkt waar men kraampjes heeft en snuisterijen verkoopt van allerlei gading. En suuuper lokaal. Echt heel erg leuk om te zien en grooot jongens, echt! Van kapotte gitaren tot matrassen, tot lampjes, tot schoenen. Het gaat alle kanten op. Heel leuk om geweest te zijn. Dit is trouwens de laatste keer dat de Nijntje-tas mee op vakantie gaat, want die is veel te warm op je rug.
Hangry
Enfin, kijkend naar de fietstocht was hij heerlijk, maar als we 28 kilometer later en intussen 15:30 bij de zee aankomen zijn we eeecht gesloopt. We hebben intussen al 1,5 liter aan flesjes pp weggelurkt, Sam is al in slaap gevallen en we zijn hangryyyy. Ik denk dat ik nog nooit zo snel een McDonalds-maaltijd naar binnen hem gestouwd. Jezus, wat een honger en dorst.
En nadat we weer een beetje tot leven zijn gekomen tuffen we de Spaanse kust langs voor de laatste 5kilometer, om onze fietsjes weer in te leveren. Die hebben hun kilometertjes wel gemaakt vandaag. En wij zijn eigenlijk ook een beetje stuk haha. Gelukkig was het maar 38 graden en benauwd, pohhhh. 😅
Maar als je denkt dat we de grootste inspanning gehad hebben....
Het zweetplan
We leveren de fietsjes in om 17:00 en plannen even vooruit, want we hebben om 18:00 entree-tickets voor de Sagrada Familia. Echter, Sam die hele basiliek door slepen zonder buggy is geen aanrader op dit tijdstip en daarnaast hebben we de paspoorten nog niet bij. En dus besluiten we dat Bas en Sam even een drankje gaan drinken en ik even met de metro terug richting huisje ga om de buggy en de spulletjes op te halen. Klinkt als een top plan, toch? Gek op de metro, dus elke minuut extra is een mooie.
Enfin, ik loop het metrostation in op een andere plek dan vanmorgen en heb even moeite om me te oriënteren. Ik weet welke richting ik moet hebben, maar zie ff niet welke poortjes ik dan door moet. Ik lijk de goede te zien en ga door de poortjes en raak dan toch weer aan de twijfel of ik wel op het goede perron staat. Het helpt natuurlijk niet dat ik ook een beetje moet opschieten om weer op tijd bij Bas en Sam terug te zijn, want we moeten ook nog een paar metro's pakken richting Sagrada.
Ik denk dus dat ik het verkeerde perron heb en loop het hekje weer uit, maaaarrr dan kijk ik nog eens goed en zie dat ik toch goed zat. En wil dan dus weer terug door dat poortje. Maar ja, dat kan natuurlijk niet. Want ik was net nog ingecheckt hier, ben er uitgelopen, want uitchecken is niet nodig en nu denkt dat ding dus dat ik er nog in zit. En dus werkt m'n kaartje niet....
Gelukkig heb ik geen haast of zo...
Ik denk razendsnel na, heb naast mn kaartje alleen mn telefoon bij, maar draadloos betalen werkt niet bij deze automaten en dus kan ik ook niet even snel een enkele-reis-kaartje kopen voor €2,55.
En dus denk ik nog razendsneller na en besluit, met mijn monsterconditie in mn binnenzak de volledige 19 minuten wandeling dan maar even te gaan hardlopen. In de godsgruwelijke warmte bergop, want ons appartement ligt een stuk hoger. Goed idee Ine 😏 Heb je gelijk je hardlooprondje gehad (oh ja, hoe is het eigenlijk daarmee Ine).
Adrenaline en haast in m'n lijfie ren ik als een malle door de brandende zon. Echt een goed idee man. Mensen kijken me echt aan alsof ik niet helemaal goed ben, dat is ook een beetje zo. Gelukkig was ik nog niet kapot en uitgedroogd van de fietstocht van 33 km. Maar ja, die kaartjes van €65 van Sagrada gaan we niet laten verlopen. En ik moet in ieder geval die paspoorten hebben. Ennn door. En met wat kleine stukjes wandelen tussendoor kom ik verrassend snel bekaf bij het appartement. Schouderklopje voor de conditie en dussss paspoorten mee, buggy mee, ice tea in mn mond gieten (half ernaast natuurlijk door de snelheid...) en weer naar beneden rennen, want we moeten ook nog terug.
Dan maar besloten om die terugweg ook maar te rennen, want tja, dat maakt nu ook niet echt meer uit. Bas helemaal verbaasd natuurlijk dat ik uit de verkeerde richting kom, voordat ik twee halve liters ice tea weg slok en we naar de Sagrada Familia gaan.
Sagrada Familia
Ik ben nog steeds niet helemaal bij gekomen als we daar aankomen en ik de tickets erbij pak en...
... me realiseer dat ik iets vergeten ben...
Namelijk: m'n schouders en knieën te bedekken. En dat is niet voor het eerst deze vakantie dat ik op zoek moet naar een stel doeken in de winkels er omheen omdat ik wel graag de regels van de basiliek opvolg. Dom dom dom... nee basiliek... Echt niet aan gedacht vanmorgen en vanmiddag met de haast zéker niet. Tering, die adrenaline-rush daalt maar niet. En al helemaal niet als we, helemaal bedekt, bijna niet naar binnen mogen omdat Sam geen ticket heeft.
Maar hoe dan? We konden voor hem geen ticket bestellen, moet zeggen dat met hoe moe ik nu ben, ik dit niet echt lekker kan processen als we nu niet binnen mogen. Desondanks krijgen we een ticket voor Sam na het laten zien van zijn paspoort (gelukkig dat ik die heb opgehaald!) en gaan we de controle door die nog strenger is dan Schiphol en waar ik bijna m'n Apple Watch kwijt raak omdat ik hem zelf vergeet uit het bakje. Volgens mij ben ik in een half uurtje tijd weer 6 jaar ouder geworden haha.
En dus geef ik een fortuin uit aan dure flesjes drinken uit de automaat om zittend op de grond echt even rustig bij te komen nu we binnen zijn en niet meer op een tijdslimiet zitten. Toch jammer dat je dan vervolgens heeeel veel mensen zonder schouder- en kniebedekking ziet als je dan zelf €10 hebt uitgegeven voor bedekking, maar goed. Let it go, let it gooooo.
Dat zijn we heeeeeel snel vergeten zodra we deze basiliek binnen gaan. Waaauw!!!
Maar echt...🙄😲
Waaauw! Alweer een grote brok in mn keel. Zonder twijfel vind ik dit de meest bijzondere, mooie, vernieuwende basiliek die ik ooit gezien heb. Ik ben echt serieus heel erg onder de indruk. De gratis audio tour op m'n telefoon is ook super interessant en zo leren we echt van alles over Gaudi en zijn visie op architectuur, die zelfs voor deze tijd naar mijn mening nog echt heel erg vernieuwend is. Wat een bijzonder aangezicht, de pilaren die bomen voorstellen, het licht dat binnenvalt via de glas-in-lood ramen aan de passiegevel met avondgloren zoals nu. De speciale bijna overal ronde vormen. En ALLES serieus met een visie. Echt overal is over nagedacht en zit een verhaal achter. Super geboeid lees ik van alles over verschillende gevels (de ingang wordt de gloriegevel die nog niet af is), over Gaudi die ongelukkig overleden is doordat hij overreden werd door een tram, over de beelden aan de passiegevel die de verschillende verhalen uit de bijbel uitbeelden in abstractere vorm.
Overigens is de hoogste toren die nog onafgebouwd is en gewijd is aan Jezus, 172,5 meter, precies lager dan de hoogste berg van de stad (Montjuïc: waar ons appartement langs ligt) want Gaudi's overtuiging was dat datgene dat door de mens gemaakt was nooit de hoogte van dat wat door God geschapen was mocht overstijgen.
Ik kan echt iedereen aanraden deze bijzonder plek te bezoeken, want ik raak er niet over uitgepraat. En je kunt blijven kijken een steeds weer iets nieuws ontdekken. Wat gaaf! En je weet in ieder geval waar je entree-geld naartoe gaat, want alle financiën komen uit de sponsor-entreegelden (even snel rekenen levert dat per jaar minimaal 200 miljoen op)
.
Veel te snel worden we naar buiten geschopt, omdat ze gaan sluiten maar gelukkig hebben we nog even het museum onder de basiliek meegepakt (zeer interessant) en ook de crypte hebben we van buiten kunnen zien door de openingen. Heel erg de moeite waard. Ik kan hier nog uren struinen.
We drinken nog lekker een milkshake, maken wat foto's nu het zo mooi uitgelicht is, ik geniet nog even heerlijk van een violist voor de Geboortegevel van de Sagrada (zet mij hier neer en ik kan de hele dag van zulke mooie straatmuzikanten genieten), klapt Sam en doneert centjes, eten wat bij Taco Bell en pakken tot slot de metro terug naar het appartement. Gelukkig doet ie het weer, m'n kaartje 😉
Wat een heerlijke dag!! Goed gesport, goed genoten!
!
