Nou we zijn weer thuis hoor! En helaas is het kotsvirus me niet bespaard gebleven. Alvast sorry voor het volgende ranzige verhaal. Dat waren een lange 11 uur zeg maar! Enfin, na een goed nachtje kijken we terug op een werkelijk fantastische reis.
Nadat we dinsdagochtend in alle vroegte nog net op tijd ons ontbijtboxje mee hebben gekregen springen we in de minibus naar het vliegveld van Koh Samui, wat er serieus uit ziet als een schattig hotel in de natuur. De procedures zijn echter net zo streng als elders en dus redden we het gewicht van de koffers nét binnen de toegestane hoeveelheid. De eerste vlucht met Bangkok Airways is tevens de meest luxe die we ooit gehad hebben, want in de 55 minuten dat we vliegen krijgen we zelfs een volledige maaltijd geserveerd, hebben we bijna 3x zoveel beenruimte als de vlucht erna en zitten de stoelen serieus goed! Sam krijgt nog een cadeautje mee (afval sorteren met stickers), waarna we met onze speciale sticker op ons shirt die zegt dat we transfer-passagiers zijn heel Suvarnabhumi-airport over wandelen op weg naar gate E2.
We doen nog een kort stopje bij gate E5, waar Familie van Gils op hun KLM-vlucht wacht die 20 minuten voor de onze vertrekt. Hebben we gewoon elkaar 4x hier in Thailand gezien! Keigaaf! En na een goede afscheidskroel gaan wij op weg naar E2, die helemaal onze gate niet blijkt te zijn. Ik vond het al zo vreemd dat er Taipei op de bordjes stond, maar de tijd leek te kloppen, overigens het vluchtnummer ook niet. Al die dingen hadden we genegeerd, omdat we dachten dat Bangkok een tussenlanding was, maar als Bas het vliegtuig van Eva Airways net aan ziet komen taxiën blijkt dat we niet bij E2, maar bij D6 moeten zijn. Oh en we blijken ook nog eens 19 minuten eerder te vertrekken. Oopsieee! Dat zijn meestal niet de dingen die het beste voor je hart zijn, maar gelukkig zijn we ruim op tijd.
En dus weer 15 minuten terug lopen om bij de goede gate net iets te lang te wachten, omdat we wat vertraging blijken te hebben.
Eenmaal goed en wel ingestapt en opgestegen krijgen we gelijk weer een maaltijd geserveerd, die ik lekker op peuzel.
Echter, een uurtje in de lucht en ineens voelt het niet zo lekker in mn buik. Eerst denk ik dat het ligt aan de puzzeltjes die ik aan het maken ben, maar het wordt steeds erger. Ik leg mijn puzzelboek aan de kant en staar naar het scherm dat zegt nog 10 uur 03 minuten te gaan.
Shit
Ik adem wat rustig in en uit in de hoop dat ik me wat beter ga voelen, maar vooralsnog maak ik me een beetje bezorgd over de uren die nog komen moeten.
Ik ga naar de wc, Sam moest toch al, en even later laat ik hem alvast terug naar zijn stoel terug lopen omdat ik echt enorme diarree heb. Ah. Er is in ieder geval een uitgang gevonden.
Ik zit weer terug op mijn stoel en even gaat het wat beter, maar dan draait mijn buik zich om.
Godver, als ik maar niet hetzelfde heb als Bas en Sam de afgelopen dagen.
... ik vertel je alvast; dat is het wel. Je kunt nu nog stoppen met verder lezen...
Mijn buik blijft draaien en voor de zekerheid neem ik het papieren kotszakje in handen. Tegen de tijd dat ik het op voel komen loop ik met het zakje richting de wc die, het zal ook eens niet, bezet is.
Dan hou ik het niet meer en spouw heel dat kotszakje vol. Gelukkig is dat ding waterdicht, want hij is goed gebruikt zeg maar. Ik sta een beetje ongemakkelijk na te hijgen met 5 stewards die uit m'n buurt blijven en eentje reikt me een plastic zak aan. Ik denk nog even 'waarvoor dan, ik heb al een zakje', maar het is om hem in te doen. Ik sta er een beetje vertwijfeld bij en weet niet zo goed waar ik de in alle haast dichtgeknoopte zak naartoe moet brengen en even kijken ze niet blij als ze zelf ook twijfelen waar hem te deponeren.
Ik ga weer terug zitten, even opgelucht, maar niet veel later voel ik dat het echt nog niet goed zit.
Serieus, deze vlucht duurt nog 9,5 uur en ik voel me hondsberoerd. Ik wil liggen en slapen, maar ja dat gaat zo moeilijk in die klere-vliegtuigstoelen. Intussen proberen we ook Sam nog een beetje bezig te houden en Bas is ook moe. Ik laat Sam maar een beetje gaan en in de eerste uren kiest hij elke 5 minuten een nieuw filmpje uit om te kijken. Zijn muziekkoptelefoon proberen we ook even, maar komt qua geluidshardheid niet boven de vliegtuigmotoren uit. Hmmm.
De minuten tikken rustig verder.
Ik doe intussen niks, want ik voel me niet goed. Af en toe loop ik naar de wc, om weer even een grote boodschap te doen, of omdat ik voel dat ik weer moet overgeven, maar er komt niet veel. Klote is dat gevoel hee als je weet dat je moet overgeven, maar het soort van 'vast zit'. Te wachten tot je kokhalsneigingen voldoende zijn om te gaan. Want het is onvermijdelijk, maar ja een vinger in m'n keel steken kan ik niet.
Ik zit maar op die stoel en we moeten nog 9 uur, 8 uur en drie kwartier, 8,5 uur, 8 uur.
We zijn verdomme nog niet op de helft, ik heb het ijskoud en wil in m'n bedje liggen en niet 6 rijen mensen voorbij moeten rennen in de hoop dat ik de ene wc die op die uithoek zit, waar na mij vaak ook weer mensen staan te wachten, op tijd haal...
7,5 uur, 7 uur. Elke minuut duurt zoooo lang als je ziek bent. Pleeease tijd ga wat sneller.
6,5 uur...
Er is een doorbraak!
Na drie keer voor niets naar de wc komt me toch een partijtje kots opzetten. Lekker onhandig in die krappe vliegtuigwc spuug ik als een soort van trechter heel die wc tot de nok toe vol. Nog nooit meegemaakt dat je niet zeg maar die kokhalsbewegingen maakt, maar het er gewoon uit spuit als een soort kolom van kots. Projectielkotsen heet het blijkbaar. Nou, ik had het nog nooit meegemaakt, maar ik hoef alleen maar mijn keel open te zetten en het blijft maar komen.
Gatverdegatverdegatver. Heel die maaltijd ligt me aan te staren.
Blijkbaar wil er iets mijn lichaam uit.
Terug op mijn stoel ben ik wel weer even opgelucht, ik voel me serieus ietsje beter.
Ze komen nog met een volledige maaltijd langs zetten. Nou mij niet gezien en liever ook met die shit uit m'n buurt blijven anders ga ik weer.
Daarna blijft het onrustig in mijn lichaam en ik blijf de minuten aftellen, terwijl ik niets slaap. Langzaam gaat het iets beter, waar na het eindelijk, maar serieus echt eindelijk 19:30 wordt en we landen op Schiphol. Pohhh wat een geluk. Gelukkig waren de laatste twee uurtjes best redelijk te doen, maar ik kan je wel vertellen dat het lang geleden is dat 11 uur zo lang voelden...
En behalve de douane die weer veel te lang duurt verloopt het ophalen van de spulletjes soepel.
Opa Ruud ontvangt ons met een opblaasheli en kijkt al bijna net zo enthousiast als Sam die naar hem toe rent om hem door het raam onverstaanbare dingen te vertellen. Even later zitten we allen gezamenlijk in de Polo, die verrassend ruim blijkt, ook inclusief nieuwe huge ass koffer van Sam.
Sam is na 2 minuten auto onder zeil (wat wil je ook, na 11 uur vlucht wakker te zijn), Bas moet moeite doen om zijn ogen open te houden en ik hoef maar 1 x een zakje erbij te pakken uit angst dat ik moet overgeven. Maar gelukkig kunnen we vooral veel lekker kletsen over deze geslaagde vakantie.
Want dat ie geslaagd was, dat is zeker. Wat een heerlijke reis. Bas en ik hebben het er tijdens de vakantie ook al een aantal keer over gehad, maar het was echt een fantastische reis; genoeg nieuws en moois te zien, de heerlijke mentaliteit van de Thaise mensen, de prachtige natuur, het heerlijke eten, het boeddhisme, de soms (errrruggg) avontuurlijke autoritten, de kleine lokale plekjes die niemand je vertelt en waar je alleen met ongemakkelijk gevoel komt (en met een fantastische eigen auto), de hotels die midden in de natuur gezet waren als een pareltje, zwembaden waar we uuuuren in konden dobberen, fietsexcursies waar we kapot van het zweet van terugkwamen, maar zo voldaan door de mooie gesprekken en inspirerende verhalen die we opgedaan hadden, vrienden die we ineens op bijna 9000 kilometer afstand treffen; dat dat gewoon kan! Tempels met zoveel zorg gemaakt, waar jarenlang aan werk en zorg is (en nog wordt) besteed, ronddobberen in het blauwste water wat we ooit hebben gezien en dat het enige waar je over na hoeft te denken is dat we nog ergens een keer moeten eten, bijna elke avond op straat eten en elke keer wat nieuws proberen, omdat Streetfood nou eenmaal het allerlekkerst is, afdingen om tig souvenirs die we totaal niet nodig hebben, maar zo ontzettend mooi vinden, en de prachtige vele dingen die we Sam hebben kunnen leren over alles wat er hoort bij het reizen. Over het vliegen, maar ook over tempels en boeddha's, over Thaise mensen, over eten, over natuur, over hotels en het meenemen van je eigen spullen, over jungle trails, over op je beurt wachten met praten en ook over de vele vragen die hij zelf had.
Sam 100 miljoen keer uitleggen:
Waarom staat daar een bordje met niet-roken? Waarom mag je hier niet parkeren? Wat mag je hier niet doen? Waarom mag je hier niet op de wc staan? Wat is dat voor plant? -cannabisplant- Waarom mag je hier niet hebben mama? Waarom mag je geen wc papier in de wc gooien? Wat is dit voor vrucht? Een Durian. Waarom mag je dan geen durian mee nemen? Waarom mag je hier geen mangoesteen meenemen? Waarom mag je geen hakken dragen in het vliegtuig als er nood is? Waarom mag je geen koffers meenemen als er een noodsituatie is in het vliegtuig? Wat betekent dit bordje mama? Waarom mag je geen helm op in de winkel? Waarom mag je geen honden mee nemen in de winkel, papa? Waarom mag je geen foto's maken hier? Waarom mag je daar niet lopen? Waarom mag je hier geen drinken meenemen? Wat mag je niet in de wc gooien? Waarom mag je geen wc papier in de wc gooien mama? Waarom mag je hier niet drinken? Waarom mag je de vloer niet nat spuiten met een bidet? Waarom moet je hier een reddingsvest aan?
Maar waarom dan mama? Waarom dan papa?
Gewoon.
Daarom!
Werd dat dan soms na 100x...
En dan heb ik het alleen nog maar over de ronde bordjes met een rode streep erdoor...
Nee maar zonder gekheid, intensief was hij wel. Maar wel ook ontzettend geïnteresseerd in alles om hem heen en dat was voor ons weer heel leuk om hem veel te kunnen vertellen.
We zaten er zelf ook gewoon lekker in, waren allebei echt relax, maar we hadden ook een goede taakverdeling: Bas reed en beheerde het geld, ik deed de route en de stopjes, en als een van ons twee even moe was of alles teveel, hebben we dat echt fijn aan elkaar aan kunnen geven en samen kunnen oplossen. Dat was oprecht heel fijn. Ontzettend bijgekomen, ondanks dat het natuurlijk wel een vermoeiende reis was.
Gelukkig vertrekken we morgen voor een krap weekje naar Zwitserland, om mijn zusje die daar sinds begin mei woont op te zoeken. Eens kijken of we daar ook nog wat moois kunnen beleven.
