Nou, daar zijn we dan hoor; aangekomen in Bangkok, het heerlijk roerige drukke, maar ook sfeervol gezellige Bangkok! Alweer zoveel hoogtepunten in 1 dag, niet te tellen. En na een fantastische fietstocht door het dagelijks leven van de Thai, een lokale markt, heerlijk eten, prachtige tempels en alle fijne gezelligheid weet ik weer helemaal waarom ik hier naartoe wilde! De anderhalve dag dat we hier zijn waren werkelijk fantastisch. Het blogje kan niet anders dan dat gevoel aan je overbrengen denk ik!
We blijven hier maar 2 nachtjes, omdat ik hier al twee keer eerder en Bas één keer eerder is geweest. Een hele fijne stad, maar er is natuurlijk nog veel meer van Thailand te ontdekken! En dus richting Schiphol om te beginnen aan onze trip. Lekker op tijd vertrokken, dat scheelt een hoop stress, maar gelukkig is die vandaag totaal onnodig. We gaan op ons gemakje door de check-in, ontmoeten daar nog een Nederlander die op Koh Samui woont en nog wat mooie plekjes aanraadt, waarna bij de security het voltallige bagage-controleer-team ingenomen wordt door Sams enthousiasme voor wat daar gebeurt, en vooral papa die dat aan Sam uitlegt. En dus mag Sams bagage NOG een keer door de controle heen en wordt ons even uitgelegd waar precies naar gekeken wordt. Uiteraard met open mond en grote ogen van Sam. Zelfs voor papa en mama is dit bijzonder leuk om te zien!
Voor de douane is de rij uiteraard wat langer met alle mensen met kinderen (niet zo lang als 3 jaar geleden) en het lijkt me toch dat dit proces efficiënter zou moeten kunnen lopen anno 2025. Gelukkig maken we vrienden met een stel uit Rotterdam, dat totaal niet onze richting op gaat qua bestemming, maar het is zeker 45 minuten goed vertierT. Maar goed, we zijn er doorheen en behalve dat Sam iedereen de oren van z’n hoofd lult is alles rustig verlopen! We eten nog een klein hapje bij de McDo (potverdorie EUR 45 voor 3 kleine menu’s… onderste rib kwijt… maar ja dan heb je wel uitzicht op het vliegtuig waar je zo mee gaat vliegen) en dan gaan we vliegen.
De vlucht
We kruipen lekker onze stoeltjes in, krijgen een prima maaltijd geserveerd om 23:00 (hoe gaat mijn buik dat ooit nog verwerken, zodat hij leeg genoeg is om evt in slaap te tyfen) en voordat we proberen te slapen heeft Sam al 5x de bere-interessante vliegtuigwc’s uitgetest (die hebben zo’n interessant zuigsysteem), overigens mag ik de 4x die volgen op de eerste keer niet meer doortrekken met hem erbij, want hij ‘vind het een beetje spannend’ , maar toch elke keer naar de wc terug willen haha. En behalve dat het lang duurt voor meneer uiteindelijk met zijn hoofd op Bas’ schoot en zijn benen tegen mij aan in slaap valt (na 100 x draaien in een ‘mogelijk fijnere’ andere positie, waaronder ook 180 graden gedraaid) is het wel 00:30. Echter, het kan ook erger, want twee rijen voor ons huilt een peuter van Sams leeftijd bijna onophoudelijk en dat helpt zeker niet voor Sam om in slaap te vallen. En voor die moeder ook niet vrees ik....
Enfin, uiteindelijk is ie weg en ook leuk voor ons: zelfs als ie wakker wordt omdat ie wil draaien, wil ie vooral gewoon verder slapen en vandaar ook dat ik denk dat hij van ons drieën de meeste uurtjes maakt (zo’n 6). Bas dommelt nog even weg, ik krijg m’n houding niet gevonden en slaap niet, hoewel ik mn oogjes wel achter mn oogleden verstop. Gelukkig verloopt de reis verder voorspoedig en landen rustig in Bangkok. En behalve chagie van de vermoeidheid voelen we ons prima!
We worden netjes getransporteerd naar ons Theatre Residence hotel, waar Bas tijdens die rit nog even wegdroomt en ik nog net op tijd mijn volledige plastic tas met boekjes en vliegtuigzooi leeg kan trekken (ongeveer 7 seconden) omdat Sam zegt dat ‘hij buikpijn heeft’, waarna hij dat lege tasje volledig onderspuugt! Thanks voor de aankondiging, lieverd! * geeft zichzelf een schouderklopje voor de alertheid en het feit dat alles onder controle was *. Gelukkig zijn we op alles voorbereid (wellicht herinnert u zich de blogs uit Noorwegen en Spanje nog) en dus komen de doekjes uit de tas en in no-time is zijn gezicht weer helemaal opgeveegd, is hij weer helemaal happy (tja die kots is er uit) en zijn wij gelukkig bijna bij het hotel.
Heel net hotel, mooie nette, lekker ruikende kamer met prima airco! Echt een heerlijk plekje. Prima bedje er ook voor Sam naast gezet. En zodra we voor het avondeten even de hort opgaan weet ik weer waarom ik zo ontzettend graag naar Thailand wilde. De sfeer is hier gewoon zo heerlijk gemoedelijk. Iedereen lacht naar je en is vriendelijk. Mensen zijn lief en totaal niet opdringerig. Overal ruik je heerlijke geuren en zijn leuke gezellige kleine kneuterige shopjes. Je loopt in een te smal straatje, maar toch kan daar ook gewoon een scootertje tegelijkertijd door. Wat zeg ik? Een mini-vrachtwagen kan ook gewoon. Niemand vindt het gek, niemand vindt het vervelend. We accepteren gewoon dat het zo is. Ik hou echt zo ontzettend van die mindset. Ik voel me gewoon echt gelijk helemaal op vakantie en dat is precies wat ik wilde en ook nodig had!! Als dit een voorbode is voor de rest van de vakantie, kijk ik er nu al naar uit. Maar ook gewoon overal van die gezellige winkeltjes, vlaggetjes, krap, knus, klein, mensen die lekker daar zitten. Dan weer een drinkkraampje, dan weer een stalletje waar ze iets bereiden op straat! Je mag me ervoor wakker maken, zo lekker en gezellig.
Eten voor een krap tientje
We dralen wat rond op zoek naar een leuk eettentje en belanden bij een zeer lokaal plekje, waar geen toerist te vinden is. Houden wij van hè! Ik hap een lekkere rijst met varkensvlees weg, Sam iets met pasta en Bas iets van eend met veeeul knoflook. Echt dikke prima. We hebben de baht-omrekenkoers nog niet in ons hoofd zitten, maar even narekenen vertelt ons dat we met de 377 baht maar liefst EUR 9,22 betalen voor deze maaltijden + drankjes. Nouuu daar heb je in Nederland niet eens een half voorgerecht voor jou alleen voor haha. En lekker joh, heeerlijk gegeten. Even later maken we vierdubbel zoveel op (tja, cocktails zijn minder goedkoop) in een rooftop-bar (342 bar) even verderop waar we Sam (de vriend van Tim die onze vakantie gefixt heeft) ontmoeten. Met, het moet gezegd worden: FANTASTISCH uitzicht over de rivier, de Grand Palace en Wat Arun. Prachtig uitgelicht ook in de avond. We drinken gezellig wat samen en krijgen nog wat heerlijke tips over bezienswaardigheden en natuurlijk gewoon een tof gesprek! Wat een heerlijke eerste avond. Sam en Bas wat eerder en ik wat later wandelen lekker terug naar het hotel voor een prima nachtje waarin de airco voor mij zelfs iets te koud staat en ik een shirtje aantrek (wat een luxeprobleem!)
Een hele dag voor Bangkok
Vandaag slapen we heerlijk uit. Immers, we hebben een nachtje met de reis overgeslagen en vervolgens was ook gisteren best intensief. Sam houdt het het langste vol en maken we uiteindelijk om 09:00 wakker, omdat we ook niet willen dat hij een jetlag ontwikkelt. We happen een heerlijk ontbijtje weg met uitzicht op de rivier en doen gewoon ff lekker rustig aan. Wauw, lekker zeg! We zijn immers al een keertje in Bangkok geweest (en ik 2x), dus de bij uitstek te bezoeken plekken zijn voor ons geen must vandaag.
Omdat we in de middag een fiets/boottocht door Thonburi geboekt hebben, besluiten we gewoon lekker een rondje door Bangkok te wandelen en gewoon te zien waar we uitkomen. Nouuuu dat is toch lekker. We wandelen naar de pier en ontdekken daar dat onze zorgen van 8 jaar geleden om een boot te pakken volledig onterecht waren: gewoon opstappen en je merkt vanzelf wanneer je een keer moet betalen! En dat is dan vervolgens 5 baht pp (13 cent). En bijna elke 5 minuten gaat er wel een bootje naar de overkant! Sam vindt het een hele belevenis, maar ook de Thai vinden Sam een hele belevenis. Een blond jongetje met zo’n bril met van die schattige jampotglazen, guitige wangetjes er onder, iedereen valt accuut voor zijn charmes, lacht lief naar hem, probeert zijn aandacht te trekken. Tot grote verlegenheid van het slachtoffer zelf, want die kruipt in de meeste gevallen tegen mijn rug aan. Om in sommige gevallen toch een klein lachje terug te geven, maar daar moet je wel veel moeite voor doen!
We strollen wat langs stalletjes en door een mooi park met hele oude mooie bomen. Het is warm en drukkend vandaag en we moeten nog een beetje wennen aan de temperatuur en dus drinken we tussendoor lekker wat bij een mobiel drinkstalletje. Sam vermaakt zichzelf bij elke kruising met ‘The Floor is lava’ omdat hij elk zebrapad toebedeeld als het rode wat lava is en het witte, daar mag je op lopen. Hij springt dus alle kruisingen over, uiteraard weer tot veel vermaak van de toeschouwers. En het is ook voor hem vakantie, dus heerlijk dat hij zich met dat soort kleine dingetjes kan vermaken.
Tien jaar later op dezelfde plek!
De laatste attractie voordat we naar onze fietstocht gaan is een bezoek aan Wat Pho, de grote liggende Boeddha. Dat is echter niet onze missie (eerlijk gezegd vond ik die niet zo indrukwekkend en op de foto krijgen is al helemaal onmogelijk), maar 10 jaar geleden toen ik alleen in Thailand was heb ik hier een foto gemaakt en die wilde ik graag 10 jaar later opnieuw maken.
Een hele zoektocht door het complex start, want ik weet niet meer precies waar het was (uiteindelijk blijkt dat we een andere entrance gepakt hebben) en dus heb ik uiteindelijk een vergelijkbare foto gemaakt. Je ziet bijna geen verschil toch?!
2015 / 2025
We pakken wederom de boot naar de overkant (we weten nu hoe het werkt) en gaan op zoek naar het meetingpoint voor de fietstocht. Beetje gek, want het lijkt op een pier te zijn, waar het behoorlijk druk is. We lopen om het tempelcomplex heen, maar ook daar geen pier die we zoeken. Bas is inmiddels een beetje door z’n opties heen en overziet het even niet helemaal meer en ik besluit de twee nummers op de papieren te bellen, maar die doen het allebei niet. Gelukkig heb ik Sam in no-time te pakken en die vertelt me dat we aan de andere kant van het rode Google-maps finish vlaggetje moeten zijn! En dus gaan we hoppa terug op pad richting ‘The Other Side of Bangkok’, waar alles helemaal goed komt. Ik ben twee keer eerder gaan fietsen in Bangkok en buiten dat ik het een fantastische manier vind om de stad te leren kennen zie ik ook elke keer gewoon weer nieuwe dingen. En deze keer zijn we aan de andere kant van Bangkok, in Thonburi en deze toer is serieus echt de leukste!
The Other side of Bangkok
We starten om 13:30 met een sowieso al heel enthousiaste gids die binnen 3 minuten Sam al in zijn palm heeft! Nou dat wil met Sam wat zeggen, want die heeft daar meestal wel ff voor nodig. Vervolgens rijden we een lekker stukje, stappen op de long-tailboot en varen door de khlongs, op zich niets nieuws, maar het is gewoon een heerlijke route door het water en langs van die mooie, minder mooie en nogal-krotterige, tot volledig ingestorte houten huisjes op houten palen in het water. We eten een lekkere pad-thai maaltijd (Ook Sam hapt alles gulzig weg), geven de vissen van die maissticks die baby’s ook altijd krijgen (ik plak ze nog even creatief aan elkaar om Sam te laten lachen en dus gooit hij een ‘S’ in het water en ook een rondje en de vissen lachen het hardst, die maakt het allemaal toch niets uit, ze vreten het toch wel op. We kletsen lekker wat weg met het gezellige clubje waarmee we op toer zijn, waarna we met de fiets weer verder rijden onder gids met de naam 'Sugar’; ‘ja van Coffee’, zegt ie zelf ook gekscherend.
Hij kiest echt de leukste paadjes uit om te verkennen en ik ben aan het genieten jongens, dat willen jullie niet weten. Ik heb de hele tijd zo’n fucking irritante gelukzalige glimlach op m’n kop staan, krijg zelfs kramp in mn kaken, zo leuk vind ik dit. Die smalle straatjes waar we gisteren nog door liepen, daar fietsen we nu zelf door. En iedereen lachen, eerst naar mij en dan cute roepen naar Sam als ze hem ontdekt hebben. En je ziet ook zoooveel hè als je fietst, van het dagelijks leven, van de mensen, hoe ze wonen, hoe ze werken, hoe ze leven. Ik vind dat echt fascinerend.
We maken een stop bij de ‘Wat Panama Phasi Charoen’, waar onze gids ons vertelt dat er maar liefst 400 tempels in Bangkok zijn. Deze grootste van Bangkok is echt ENORM, 64 meter leren we even later en is voor 90% gemaakt van koper. Daarom zijn ze hem nu aan het renoveren. Onze gids is zelf boeddhist maar vind het wel wat zonde van het geld, omdat van dat geld ook best wel wat mensen school en gezondheidszorg zouden kunnen krijgen, maar voor de ‘working class’ zijn niet alle dingen even goed geregeld. Een gemiddeld huis kost hier per m2 meer dan voor ons in Nederland (300.000 per m2) en dus is een huis voor hem niet te betalen. Hij huurt een kamer. Hij vertelt ons ook dat de meeste werkende mensen geen eigen keuken hebben, maar hun eten op de foodmarket halen. En niet zo een als in Breda natuurlijk, maar gewoon echt local. We krijgen wat heeerlijke delicatesses te proberen met een soort chippie, kokospoffertjes, paarse kokoskoekjes en een soort van krokante gevulde rolletjes. Het lijkt wel expeditie Robinson hier, ik hou ervan!
We rijden weer verder en hoewel de tocht om 16:30 zou stoppen maakt deze man er 17:30 van en ik vind het allemaal prima, want hij rijdt een prachtige route en ik ben zo happy om hier te zijn. Intussen zijn we wel een beetje moe geworden, want ik vergeet misschien te vertellen dat we wel met 32 graden en een zeer hoge luchtvochtigheid rondlopen. Je zweet dus als een malle de hele dag en vandaar ook dat ik ondanks de 4 halve liters die ik wegdrink in de middag, geen enkele keer naar de wc hoef in de tussentijd. Typerend.
Als we afscheid nemen van onze gids krijgt hij van Sam nog een dikke knuffel en die krijgt een boeddhatje voor om zijn nek. Het is vandaag Big Boeddha dag en hij wilde Sam wat geluk mee geven. Zo lief, slik…
We wandelen terug naar hotel en Sam en ik nemen een duik, terwijl Bas lekker even afkoelt in de douche. En dan blijkt dat onze vriendjes, de van Gilsjes, die vandaag ook in Thailand zijn aangekomen, toevallig redelijk in de buurt zijn en vanavond geen programma met hun groepsreis hebben. Dat schept mogelijkheden en dus besluiten we samen een hapje te gaan eten op de streetfood-market bij hun in de buurt. En potverdikkie, was ik vandaag al niet happy hier te zijn, die streetfoodmarket ziet er ook weer zoooo heerlijk gezellig uit. Overal van die leuke kleine kraampjes met lekker eten wat lokaal bereid wordt op de barbecue. Je kunt het zo gek niet bedenken: sapjes, saté, schorpioenen, slangen, pannenkoekjes, van allles! Echt zo gezellig. En oh wat gezellig om onze vrienden hier al te ontmoeten. We hadden sowieso afgesproken te kijken of we elkaar in Chiang Mai konden ontmoeten, maar deze onverwachtse ontmoeting is ook weer zo gezellig! We zijn natuurlijk gelijk weer aan de klets, Sam is gelijk weer aan Yfke vastgeplakt en nadat we het markje opgegeten hebben, besluiten we nog even gezamenlijk een drankje te doen. Fedde hapt nog even een volledige extra curry weg, we eten nog wat sateetjes, drinken een lekkere cocktail en potver wat is het weer gezellig. Het voelt als een familiebijeenkomst, maar dan wel 8500 kilometer van huis!
Krap twee uurtjes later pakken wij lekker een taxi (onze eerste ervaring met ‘Grab’, voor EUR 2,50 in 20 minuten (geloof je het zelf voor deze prijs in Nederland hahahah) naar ons hotel om die kleine meneer er snel op te leggen, die natuurlijk in no-time in diepe slaap vertrokken is. Bas volgt niet veel later en ik blog nog lekker even weg in de lobby. Morgen gaan we weer een deurtje verder kijken, want morgenvroeg wordt onze auto geleverd en gaan we per auto verder reizen als eerste naar Kanchanaburi (River Kwai). Dat is natuurlijk even spannend, want: huurauto, Bangkok EN links rijden, maar dat gaat zeker weten goed komen. Heel veel zin om Thailand op die manier verder te gaan ontdekken!! Jullie horen vast snel weer van ons! Voorlopig zijn wij hier nog niet klaar namelijk. Ohhh ik heb zoooveel zin in de rest van deze reis!
