Wat ben ik toch verliefd op dit land. De heerlijke mentaliteit van de mensen, de sfeer in de steden, de prachtige natuur. En wat hebben we het fijn ook met zijn drietjes. We genieten volop. En dan zijn we nu ook nog aangekomen in Chiang Mai, een sfeervolle stad met elke dag een night market en waar vandaan je allerlei mooie uitstapjes kunt doen. Natuur? Tempels? Massage? Bazaarmarktjes? Fietsen? Lekker eten? Ga zo maar door, het kan er allemaal!
Na de spannende tocht van zondagochtend verloopt de rest van de 4 uur durende tocht van Chiang Rai naar Chiang Mai zonder bijzonderheden. Maar ja, er is niet veel nog spannend meer als je die voorbode van de vorige blog hebt gehad hahaha.
Rond 16:30 arriveren we bij ons hotel ‘Banthai Village’, een mooi paradijsje midden in de stad, wat met zijn houten huisjes om het zwembad en groen jungle-planten een warm welkom in Chiang Mai is.
Nadat we even geïnstalleerd zijn in onze kamer ontmoeten we de van Gilsjes, die ook vandaag zijn aangekomen in Chiang Mai. Hun hotel blijkt toevallig op slechts 5 minuten lopen van ons hotel te zijn en aangezien we allebei geen programma meer hebben vanavond, besluiten we gezamenlijk de ‘Night market’ op te zoeken en een hapje te eten. Dat is immers een begrip van 10 jaar geleden weet ik nog. Serieus huge was die markt! Na een kort tochtje naar de markt ‘Jij weet toch waar we heen moeten, Ine. Jij bent hier al geweest’ - ik heb serieus no-clue -, maar gelukkig wel Google maps en dus zijn we er binnen 10 minuten. Wellicht komt het echter doordat het zondag is, maar veel shopjes zijn helaas niet open. Gelukkig wel meer dan genoeg om gezellig een beetje rond te banjeren. 10 jaar geleden ben ik ook 5 dagen in Chiang Mai geweest, maar met alle 10.000 excursies die ik toen deed, waaronder een overnachting in de jungle en een jungle zipline, ben ik maar 2 avonden in Chiang Mai geweest. En zat er toen ook een tuk-tuk rit vandaan, dus de omgeving heb ik niet heel goed opgeslagen.
Na de aanschaf van een nieuw paar schoenen voor Bas en een broekje voor Yfke vinden we uiteindelijk de food court, waar Bas helemaal in zijn nopjes de plaatjes-bingo-kaart van een van de weinige open kraampjes leegstempelt door voor de hele tafel lekkere gerechtjes te bestellen: kip met ananas, super spicy pork curry voor Fedde en hem, kip met cashewnoten, huge gamba’s, inktvis, morning-glory (in knoflook gewokte waterspinazie dat als bijgerecht-groente wordt gegeten hier en lekker knapperig is). We beginnen al te watertanden bij het idee en drinken intussen gezellig een biertje, frisje en cocktail. Tering wat een lekker maaltje staat er vanaf de tafel naar ons te roepen van ‘eet ons’. Jammieee!! Terwijl de kids zich tegoed doen aan pizza en Mexicaanse wraps kletsen we lekker heerlijk weg over onze belevenissen tot nu toe en de mooie dingen die Thailand te bieden heeft. Wat een heerlijk fijne avond met mooie gesprekken! Blijft toch bijzonder om bekenden op een andere trip zo ver van huis even te mogen ontmoeten. Dat je denkt: zo ver van huis en dan toch ben je ineens op dezelfde plek! Veel te laat voor Sam, maar bere-gezellig nemen we na nog een paar lekkere drankjes afscheid van elkaar om elk onze eigen weg verder te vervolgen.
Maandag 21 juli: fietstocht & Doi Suthep
De volgende dag is het voor ons allemaal veel te vroeg om op te staan, maar vandaag gaan we in de ochtend fietsen door Chiang Mai en we worden om 7:30 opgepikt door de door onszelf geboekte taxi via Grab. We hebben even geen idee van de parkeerplaatsen bij de locatie waar we naartoe rijden en dus even een ritje van 10 minuten op ‘gereden worden’. Ook wel eens leuk op deze vakantie! Aangekomen bij het huis van een Nederlander die het bedrijf runt, gaan we op pad met ‘Benz’, een lief meisje dat naast haar werk van 5 dagen als teacher-assistent dit erbij doet op haar vrije dagen. We stappen op en de eerste 7 kilometer verlopen in stilte. Even denk ik dat we alleen maar gaan fietsen, maar dan stoppen we bij een bijzondere tempel die geweid is aan de verschillende dagen-Boeddha’s. De zeven beelden erbij zijn erg mooi gesitueerd. Even mis ik de liggende Boeddha, maar die is verstopt tussen de twee linkse boeddha’s. Aangezien Bas, Sam en ik alledrie op maandag geboren zijn, hebben we toch het meest met de tweede van links.
We merken wel dat Sam vandaag niet helemaal in zijn doen is, waarschijnlijk omdat hij gewoon simpelweg te weinig geslapen heeft vannacht. Hij wil eigenlijk alleen maar op de fiets zitten en even later, als we in de rijstvelden staan, bestudeert hij het voorwiel van de fiets en draait met de trappers om te onderzoeken hoe het wiel dan draait, terwijl Benz ons vertelt over de verschillende fasen van rijstteelt. We zien slakken en slakkeneitjes die de oogst kunnen verpesten, maar volgens Benz wel heerlijk zijn om op te eten en dus verzamelt ze wat voor haar avondeten vanavond.
Even verderop stoppen we bij een ‘longan’, of ‘lamyay’ plantage, waar een tiental mensen lekker aan het werk is. Het grappige is, de naam ‘longan’ is eigenlijk de westerse naam. Toen een westerling ooit deze vruchten zag en vroeg wat voor vruchten het waren, zei de Thai in kwestie ‘long an’, wat ‘probeer eens’ betekent. De man begreep het echter niet en dacht dat de vrucht ‘Long an’ heette, en dat is dus zo gebleven.
Bij de bomen klimmen de harde werkers op een bamboe ladder (ook mooi hoe dingen hier gewoon van natuurmaterialen gemaakt worden, en het werkt gewoon) om de ‘trosjes’ noem ik het maar even, van de boom los te maken. De ijzeren moderne variant staat werkeloos toe te kijken, terwijl de beste man omhoog klimt, een tros naar beneden gooit en de dames beneden de ‘longan’s’ van de takken af halen en in een emmer gooien. De mensen zijn ook hier weer super vriendelijk en ook al verstaan we elkaar niet, met handen en voeten hebben we een gezellig moment samen, waarbij Sam uiteraard weer verwend wordt met allerlei vruchtjes en lieve woorden. Het trosje wat hij krijgt brengt hij netjes naar de fiets om vervolgens in paniek huilend terug te komen omdat hij denkt dat de meneer (die met een touwtje de trosjes vast maakt aan ons stuur) de trosjes mee wil nemen. Samen lachen we er heerlijk met de mensen over, waarna we weer verder fietsen. Dat gaat in een behoorlijk tempo en voor we het weten hebben we er bijna 18 kilometer in de brandende zon op zitten.
Ik begin me een beetje slapjes te voelen, van de hoeveelheid zweet die ik uitstoot en het halve liter waterflesje op mijn fiets bevat inmiddels ook geen druppel meer als we een bij een lokaal marktje wat kleine fruitjes, zoals guave en meloen aanschaffen en wat chili pepertjes die naar verluid ‘serieus pittig’ zouden moeten zijn. Voor de echte die-hard, ik niet dus haha.
Bij een streetfoodmarktje eten we nog een Noord-Thailand worstje. Beetje pittig, wel heerlijk, waarna we 2 kilometer verderop even lunchen en vervolgens weer 10 kilometer terug naar het startpunt fietsen, nadat we ‘even snel’ langs wat historische tempelruines zijn gereden. Terwijl we de taxi terug naar ons hotelletje pakken evalueren we de fietstocht. Ik moet zeggen; we zijn natuurlijk behoorlijk verwend met de fantastische tochten die we eerder gehad hebben en weten natuurlijk al wat van de omgeving, maar deze tocht vonden we toch wat minder. Het had van ons iets meer zien en horen mogen zijn boven fietsen :).
Wat Phra That Doi Suthep
Even in de airco van de kamer al het zweet van de ochtend laten opdrogen om in de middag Wat (Tempel) Phra (Heilige) That (Relieken) Doi (Berg) Suthep (naam van de berg naar de kluizenaar die er ooit woonde) te bezoeken. Kijk hee, we leren wel wat Thai onder het toerist spelen door!
Daarvoor bereiden we de berg met onze auto, waarna het bij aankomst ineens begint te regenen. Gezien de 30 graden voel je daar weinig van, maar Sammetje pakken we toch maar even in het groen plastic in.
De ruim 300 treden naar de tempel zijn voor ons geen uitdaging meer en ook Sam heeft zijn klimgeitmodus-knop weer aangezet. Het uitzicht laat even te wensen over met de tropische regenbui die ons in no-time doorweekt, maar gelukkig is hier hier 10 minuten later nadat Sam een regendansje gedaan heeft, weer droog.
We betreden de tempel en door de warmte zijn de natte tegels warm en dat voelt best lekker aan. We laten ons zegenen in de tempel en ik denk even terug aan 10 jaar geleden. Maar echt, waar nu de lucht volledig open trekt tijdens ons bezoek (wat een geluk), was het toen een mistige bedoeling. En zo is de tempel toch een stukje mooier.
We betreden de tempel en door de warmte zijn de natte tegels warm en dat voelt best lekker aan. We laten ons zegenen in de tempel en ik denk even terug aan 10 jaar geleden. Maar echt, waar nu de lucht volledig open trekt tijdens ons bezoek (wat een geluk), was het toen een mistige bedoeling. En zo is de tempel toch een stukje mooier.
Terug naar beneden doen we nog een laatste bezoek aan de zilveren tempel (waar ik als vrouw niet in mag omdat daar monniken opgeleid worden). Echter, ik ben er wel een beetje klaar mee voor vandaag. Ik ben best moe van de zweterige sportieve ochtend en na een hele middag in de vorige tempel, heb ik eigenlijk niet zoveel zin in nog een tempel. Ik kijk uit naar het zwembad. Tegelijkertijd is het nu al best laat, zitten er een stel bemoeizuchtige Nederlanders in het hotel, waar ik geen zin heb om bij te gaan zitten aan het zwembad en dus gaan we er toch nog maar even heen. Het is ook echt wel een mooie tempel, maar voor mij is de dag een beetje op en ik ben ook gewoon een beetje hongerig. Als ik dan ook nog niet de tempel in mag, vind ik het halve uur wat we in de file hebben gestaan op weg hierheen een beetje verspeelde tijd. Echter, we scoren wel een mooi souvenir (de zoooveelste) en rijden dan terug naar het hotel.
We doen een quick bezoekje aan de streetfoodmarket, die een stuk drukker is dan gisteren. We scoren een paar lekkere sateetjes, kip met cashewnoten en morning-glory, waarna we snel terug gaan richting hotel. Bas en ik krijgen namelijk vanavond allebei een massage, na elkaar. Zonder happy ending, hoop ik, denk ik ;-). En daarnaast willen we Sammetje vandaag op tijd op bed hebben, ten behoeve van zijn humeur voor morgen.
Deep tissue balm Thai massage
Ik word als eerste met de taxi opgehaald voor deze massage met tijgerbalsem die diepgaand in mijn spieren gemasseerd zal gaan worden en ik kijk er al de hele dag naar uit. De vorige keer hebben ze mijn rug en schouders wel wat los gemaakt, maar er zit ook nog best wel wat vast. Eens kijken wat ze daar vandaag mee kunnen.
Nouuu en die massage is echt gelijk een beleving jongens, potverdikkie. Net zo’n mini-hemel. Als ik aankom bij de nette spa met rustgevende muziek krijg ik een mini-kokosnootje aangeboden om te drinken, waarna ik een formuliertje met mijn voorkeuren mag aangeven: extra aandacht voor welke plekken aangeven met een ‘o’, no-go-area’s met een ‘x’. Hard/medium of zachte massage, maar ook of het bed koud, medium of warm moet zijn. Potverdikkie, het lijkt wel een biefstukje. Ik ga vandaag voor de harde massage en even later mag ik meekomen. Daar worden echt super lief mijn voeten gewassen, gescrubd, gemasseerd en verzorgd. Nou zeg, wat een lieflijk begin is dat. Het voelt ook heel erg fijn. Ik voel me gelijk helemaal zen.
Tot zover het lieflijke gedeelte, want dan neemt ‘Nok me onder handen met de ‘harde’ massage met de tijgerbalsem. Soms zit ze met haar hele lichaam op mijn onderrug, onderwijl met haar knieën pijnlijke punten masserend. Het is af en toe best even verbijten. Zeker met de extra aandacht voor mijn rug, schouders en nek heeft het vast een goed doel, maar potverdikkie wat schiet het alle kanten op in mijn lichaam. En toch kan ik wel mijn ontspanning vinden in de harde nodige behandeling. Op een gegeven moment val ik zelfs bijna in slaap. En niet dat ze zacht doet ofzo, maar het went toch. Blijkbaar is het nodig haha.
Zodra ze mijn kuiten gaat behandelen wist ik serieus niet dat ik daar last van had, maar potver ze gaat me toch tekeer op die bonk spieren. Zal wel iets te verduren krijgen met al dat hardlopen en fietsen van mij. Op een gegeven moment moet ik haar toch even vragen een tandje te minderen, want het gaat wel errrug veel zeer doen. Aan het eind van de massage doet ze mijn nek nog zittend en knakt me even door me te draaien en met haar voeten tegen mijn rug te drukken, terwijl ze ook m’n armen achter mn hoofd vast houdt. Het is werkelijk kunstig wat deze vrouwen met hun lichaam kunnen. Maar belangrijkste is: alles voelt weer wat losser en ik ben benieuwd of ik morgen beter of helemaal NIET meer kan lopen door alle inspanningen.
Nok verlaat de kamer, maar ik heb de instructies niet helemaal goed gehoord en dus twijfel ik wat ik nu moet doen. Ik zit een beetje wezenloos zen en bedeesd op de bank te wachten. Na een minuutje trek ik mijn kleren maar aan en sta een beetje te dralen in die kamer… wat is nu eigenlijk precies de bedoeling? Mag ik zelf uit die kamer lopen? Komt ze me halen? Even later doe ik ongemakkelijk de deur open en komt Nok net aangelopen. Ik verontschuldig me een beetje dat ik niet goed wist wat ik moest doen, waarna ze me lachend knuffelend vastpakt en mee neemt. Geen idee wat ik nou had moeten doen, maar het zal wel goed zijn. Grappig hoe ik dan in zo’n nieuwe omgeving het toch graag wil doen hoe het hoort, maar ja als je niet weet hoe… Nadien krijg ik een lekker theetje en lokale snoepjes, waarna het Bas’ beurt is. Allebei helemaal ontspannen liggen we er op tijd in vandaag, allebei een beetje moe en morgen een programma waar ik echt naar uitkijk!
Dinsdag 22 juli: Doi Inthanon
De bedoeling is dat we vandaag vroeg op staan, maar ja: het bed ligt zo lekker, het is zo lekker zacht en warm. En Sam slaapt ook nog en allerlei andere excuses, waardoor we allemaal nog een keertje omdraaien en dus wordt het een half uurtje later. Het is immers toch vakantie he. Echter, we gaan vandaag naar Doi Inthanon, een National Park inclusief het hoogste punt van Thailand en daarvoor moeten we twee en een half uurtje rijden. Als we dus eenmaal goed en wel opgestart zijn, een ontbijtje naar binnen gepropt hebben (tja, want als ik het dan op mijn heupen krijg, omdat ik toch een klein beetje de tijdsplanning van de dag in de soep zie lopen met alles wat we nog willen doen…), ingeladen zijn, gaan we op pad voor: slechts 2 uurtjes i.p.v. 2,5; blijkbaar is het verkeer er beter aan toe dan gisteren. Het weer echter niet, want hoe dichter bij de berg we komen en hoe hoger we rijden, hoe kouder het wordt en hoe regenachtiger ook. En als je je ruitenwissers aan wilt doen, maar per ongeluk je knipperlichten aan zet, dan weet je dat je gewend bent geraakt aan het links rijden! Hahaha.
Tegen de tijd dat we bij checkpoint 2 aan komen is het van 30 graden al gedaald naar 16. Hoopvol zeg ik nog dat de top misschien ‘boven’ de wolken en de mist zit. Maar nee hoor, het is een groot regenwoud. En aangekomen bij de top op 2522 meter is het nog maar 13 graden inclusief bijbehorende regens en mist. Het heeft al met al qua sfeertje wel wat, maar zodra je uitstapt is het toch iets minder grappig. Voelt zelfs een beetje als Nederland.
Ik had vanwege het regenwoud natuurlijk een lange broek en lang shirt aangetrokken, maar echte alleen vanwege de dieren. En natuurlijk heb ik twee dagen geleden iets gelezen over dat het op de berg 9 graden is, maar daar toen natuurlijk niets mee gedaan. En dus vraag ik me af: waarom in hemelsnaam liggen er 3 truien werkeloos in mijn koffer ruimte te vullen die ik ook had kunnen gebruiken voor een assortiment jurkjes om mee te nemen of hier extra kleding om te kunnen kopen en mee terug te nemen? Om vervolgens hier op top het fucking koud te hebben van alle regen en stormachtige wind met 13 graden. Goede voorbereiding, zullen we maar zeggen. Tja, what is new?
Ondanks het onaantrekkelijke weer hebben we twee uur omhoog gereden en nu zullen we die top zien ook. Fuck die wind, fuck die regen. Naar boven gaan we. Die top ligt overigens aan een militaire basis en dus wordt er naar ons gesalueerd door de poortwachter. Die daar overigens ook nog wat bijverdien door wat poncho’s te verkopen. Eigenwijs al sik ben lopen we die dan nog voorbij, maar zodra we op de top helemaal weggewaaid en -spoeld worden, besluiten we toch snel net als Sam een Teletubbiepak aan te schaffen. 50 baht x 2 = elke euro waard, want we waaien alle kanten op, maar die plastic dingen houden toch aardig wat wind (en dus kou) tegen. En we zijn nog een hele dag hier in de buurt, dus wel zo handig. Foto’s maken bij de basis mag niet, maar als de legerofficier het zelf aanbied kun je niet weigeren natuurlijk.
Ang Ka trail
Enfin, door naar de jungle trail, want als we dan toch al nat zijn gaan we ook nog maar even voor die jungle trail. Niet een heel uitgebreide of lange, maar ik heb gevonden dat er een goed begaanbare trail is voor kleinere kinderen van 20/30minuten en die willen we graag met Sam doen. Immers, zijn we toch een beetje in de jungle en kan hij die even verkennen. Sam is gelijk super enthousiast en begint al dansend een regendans te doen door de jungle. Het is serieus een leuk routetje, klein inderdaad, maar door alle overhangende jungle-bomen wel redelijk droog aanvoelend; ondanks het feit dat het natuurlijk volledig humid is. Dit regenwoud is overigens extreem hoog voor een regenwoud met meer dan 2500 meter. Daardoor groeien er andere bomen, planten en diertjes dan in lagere regenwouden. Echter door de klimaatverandering zijn zomers ook hier droger geworden, waardoor het regenwoud ook verandert. Het pad door de trail is mooi en om de bomen heen aangelegd. De natuur past zich hier niet aan de mens aan, maar de mens aan de natuur. Op een van de informatiebordjes staat de mooie uitspraak die ons bijblijft na dit leuke trailtje: ‘The world does not belong to us. Bút through learning about nature, we can redirect our behavior to protect and take care of the natural values of all living things.’ En zo is het ook.
Bas heeft na het trailtje last van een allergische reactie en zijn handen worden helemaal rood, het jeukt als een ziekte. Misschien de poncho? Misschien iets uit de natuur? We weten het even niet, maar gelukkig is het na even wassen van zijn handen wat beter gesteld. We nemen ook maar eens een lekker bakje warme cappuccino en chocomelk om ons innerlijk te verwarmen na al dat nattige gewandel (heerlijk, daar knappen we helemaal van op), waarna we onze poncho’s uittrekken, de auto in klimmen en naar de King & Queen Pagodes rijden, verder terug naar beneden.
King & Queen pagodes
We rijden de parking per ongeluk voorbij, bij gebrek aan internet (heerlijk zo’n regenwoud, gewoon ff lekker zonder), en kunnen 5km verder pas draaien. Aangekomen op de parking die 700 meter van de pagodes af ligt denkt Bas dat het wel droog genoeg is zonder poncho (ik vertel je alvast, dat is het niet!). Echter, het is bijna 10 graden warmer dan op de bergtop en dat verschil voel je gelijk! En dus voelt de regen ook anders, met een buitentemperatuur van krap 25 graden. In eerste instantie is het miezer en we zijn dan ook positief verrast als we na het kopen van een entree-ticket met een taxibusje naar de pagodes verderop getransporteerd worden. Daar aangekomen weten we in eerste instantie niet waar we moeten zijn voor de pagodes. Het is zo mistig dat je nauwelijks een hand voor ogen ziet. We beginnen ook wat hongerig te worden en hebben het van al die nattigheid ook een beetje koud gekregen. Geen beste combinatie, maar inmiddels weten we dat aardig te herkennen en dus besluiten we even een lokaal soort broodje bapao weg te werken met varkensvlees (voor ons) en met vanillevla (voor Sam). Die gaat er zonder problemen in, waarna we maar eens de pagodes gaan zoeken. En potverdikkie, die 50 baht van die regenponcho is echt elke baht waard. Tering, wat regent en waait het vreselijk hard. Arme Basje heeft zijn poncho dus niet aan en regent helemaal nat (en zijn fototoestel helaas ook…) Sam raakt er zelfs een beetje van in paniek, omdat zijn poncho zo hard om hem heen waait en de regen in zijn gezicht slaat. Binnen in de pagode kunnen we gelukkig even schuilen voor de storm, nadat we onze schoenen uitgetrokken hebben. Sam mag nog een wens doen door 1 baht te leggen op een schaaltje en hij wenst...
Wat denk je, hij zou zoveel moois kunnen wensen, maar hij wenst fluisterend, dat wel-want we zijn in een tempel-
'dat we snel teug naar de auto gaan.....'
haha die had ik niet helemaal zien aankomen.
De tocht naar de queenpagode is er dan weer niet een om naar uit te kijken door het weer, maar wij laten ons natuurlijk niet afschrikken!
Waarschijnlijk is dit serieus echt een hele mooie plek om te wandelen als het mooi weer is, met alle prachtig aangelegde paadjes en tuinen, maar nu is het vooral: zo snel mogelijk van overkapping naar overkapping komen. Bas maakt her en der nog wat fotootjes en daarna dalen we na een verder tochtje met het taxibusje verder af naar beneden. Mooi om geweest te zijn, maar ook een goede reden om terug te komen en deze pagoda’s nog eens een keer te bekijken op een mooie zonnige dag. We gaan er maar weer eens vandoor, want ik heb namelijk gevonden dat er nog een waterval is die super bijzonder is.
Mae Ya Waterfall
Het is een behoorlijk eind omrijden in het nationale park, maar blijkbaar is het elke meter waard om deze waterval te aanschouwen. Toerisme vindt hem nauwelijks door de afstand en de lokale wegen zijn ook niet echt berekend op enorme stromen van toeristen. Dat vinden wij echter alleen maar motiverend en dus gaan we die kant op. Met elke meter die we rijden wordt het droger en warmer, tot de bijna 30 graden bij de waterval. Dat is wel echt super motiverend, na bijna 6 uur in de regen vandaag. Bij de watervalparkeerplaats moeten we nog wel een meter of 600 van de parkeerplaats lopen, maar wauw! Wat een indrukwekkend mooie waterval, met prachtige trappetjes naar beneden in deze breedte. Het is totaal niet druk en dus kunnen we de tijd nemen om even rustig van dit natuurwonder te genieten. We zijn allemaal super blij dit stukje omgereden te hebben, want zo’n mooie hoge brede waterval heb ik nog niet zo vaak gezien. Je kunt er ook best aardig naartoe klimmen over de stenen en dat doen we dus ook lekker. Oordeel zelf maar:
Op de terugwandeltocht bouwen we nog een gelukstorentje met stenen, spotten we een aantal dieren die Bas met zijn gedetailleerd oog, natuurlijk weer weet op te merken. Een zeer grote bijzondere spin (in de buurt staan bordjes dat je uit moet kijken voor ‘poisinous animals’, zouden ze daarmee die spinnen bedoelen?), maar ook een slang en een hele mierenstam die een file gecreëerd hebben om een regenworm naar de overkant van de straat te tillen. Kijk, daarvoor ga je nou naar een tropisch regenwoud, van die dingen die je normaal eigenlijk nergens ziet. Prachtig! Sam is ook helemaal gefascineerd en gaat helemaal op in alle dierenverhalen van Bas. Wat een mooie einde van de middag! Op terug naar de file in Chiang Mai om vanavond lekker nog een laatste keer naar de night market te gaan.
Night market
En ja hoor, we lopen vandaag de andere kant op met de night market. We eten bij wat andere standjes een schorpioen (beetje droog), kip met ananas en kip Teriyaki en vervolgens nog wat sateetjes, terwijl een lokale ster heerlijk mee-karaoked en vooral gewoon heel veel plezier in het muziek maken heeft. Sam geniet er extra van voor een ventilator en geeft de man nog iets voor in zijn tip-box, voor we weer wat verder lopen en daar vinden we: serieus gewoon de ENORME bazaar die ik tien jaar geleden ook bezocht heb. Ik snapte al niet waarom we die zondag niet konden vinden en al die metalen golfplaten-daken lijken ook gewoon heel veel op elkaar. Maar zodra ik de Anusarn Market binnen loop weet ik: dit was ‘m! Hier is het. En hij is nog steeds: HUGE! Potver, ik vind het zo heerlijk om door zo’n markt heen te struinen. Op zoek naar niks, maar gewoon lekker kijken naar wat er allemaal verkocht wordt en wat de mensen allemaal doen. Ach, vooruit, we kopen wel wat - want we zien een meisje paspoorthouders met naam en symbooltje slaan met ijzeren stanzen. Omdat wij altijd onze paspoorten door elkaar halen, kiezen we alle drie een ander kleurtje. En niet alsof deze souvenir extra ruimte inneemt in de koffer, dus dat scheelt ;-)
We lopen nog een rondje verder, maar Sam zoekt echt behoorlijk de grenzen op. Niet gek, want het is alweer allang na zijn bedtijd natuurlijk en ondanks zijn slaapje van vanmiddag in de auto is ie natuurlijk nog steeds gewoon erg moe. Terug gaat ie dus op Bas zijn nek en daarna lekker naar zijn bedje.
Woensdag 23 juli:
We hopen dat Sam vanmorgen lekker uitslaapt, aangezien we voor de verandering, behalve een vlucht eind van de middag niets op de planning hebben staan, maar om 08:00 staat ie al met zijn grote oogjes naast ons van een klamboe voorzien bedje. Kruipt lekker even naast me en elke keer als ik, terwijl ik lekker verder snooze, mijn ogen even open doe zie ik Sams gezicht zo echt net iets te dicht naast me met die grote ogen me aanstarend met een grote glimlach. Super cute, maar veel slapen doe ik niet meer haha. Ach zo kroelen we samen lekker even en rusten we toch nog een beetje uit. We doen wel lekker rustig aan en rond 09:00 gaan we richting ontbijt. De typhoon die echter over Zuid-Oost Azië trekt en inmiddels een depressie is geworden is in Chiang Mai aangekomen en dus is het: regen. En nog meer regen. De dames van ontbijt doen er van alles aan om iedereen een droog plekje te geven en dus zitten we lekker op de houten sofa, terwijl een Rotterdams stel de ontbijttafel ingepikt heeft, die de dames in alle haast voor ons probeerden voor te bereiden. Ach, als jij nog vóór de tafel schoongemaakt is snel je bordje met eten er op kwakt mag je het tafeltje hebben hoor. Haha mij heb je er niet mee, ik ben niet bang van een beetje regen.
Na het ontbijt baalt Sam (en ik ook) een beetje, want eigenlijk zouden we lekker gaan zwemmen vanmorgen. Het zwembad heeft er echter nog nooit zo onaantrekkelijk uitgezien met de bijna aaneengesloten regendouche. En dus vullen we een vakantieboekje van Sam met alle letters die hij kan schrijven, doen we zoek de verschillen en eten een paar lekkere snoepjes.
Tussendoor doen papa en mama nog een challenge om Fedde & Froukje, die in het hotel 400meter hemelsbreed verderop zitten, op te merken op de 17e verdieping in hun enorme gebouw dat wij vanaf ons hotel kunnen zien. Zij schijnen met lichtjes en kleurtjes, Bas probeert met de telelens in te zoomen. We denken echter dat hun kamer nét achter het afdak wat in de weg zit zit en dus blijft het bij een leuk project en zeker een kwartier vermaak.
En dus gaan we maar gewoon lekker nog even samen lunchen. We zitten hier toch allemaal van de regen in de drup, dus dan maar gewoon wat gezelligheid maken.
We eten bij een lokaal tentje 'Lemongrass Thai Food' de lokale dish 'Khao soy' en voor mij een kokosnoot gevuld met seafood (waaauw, dat ziet me er toch machtig uit). In Lampang had ik dat al eens geprobeerd (zag er zo leuk uit op het plaatje), maar toen kreeg ik het in een schaaltje. Dat viel toch een beetje tegen, zeker als je het besteld omdat het er zo leuk uit ziet haha. Dit keer heb ik meer geluk en komt het inderdaad in een mooie kokosnoot. Sam en Yfke vereeuwigen intussen hun namen nog op de herinneringenmuur van het restaurant! Gaaf!
En lekker jongens! Die mensen kunnen echt koken, niet normaal! Daar kunnen wij westerlingen niet tegenop hoor! Het is serieus echt heeerlijk, een prima lunchplekje en we proeven lekker van elkaar over en weer. En daarnaast hartstikke gezellig om Fedde, Froukje (die bovendien verjaart vandaag! 🥳), Melle en Yfke nog even gezien te hebben. En Sam denkt er hetzelfde over als iedereen een dikke knuffel krijgt voor onze wegen weer scheiden.
We pakken de auto mee, nadat we de plu's bij het hotel hebben afgeleverd en dan: op naar de luchthaven. Daar lopen we even te kloten omdat we de juiste inleverplek voor de auto niet weten te vinden. Tja, een bordje ter plaatse met 'Car rental return' was handig geweest, aangezien de volledige parking op de daadwerkelijke inleverplek uit car returns bestaat, maar dit avontuur hebben we in IJsland ook al eens mee gemaakt, dus wij zijn niet voor 1 gat te vangen. Bedankt Honda Civic, voor 13 dagen fijn rijplezier! We brengen de auto wat ranziger terug dan we hem kregen, maar ja: we zijn dan ook niet echt op de gebaande paadjes gebleven hahaha. De rest van onze reis moeten we het zonder auto stellen, maar het zelf rijden is ons echt prima bevallen hier in Thailand. Wat een fijne manier om je te verplaatsen. Je bent lekker flexibel in hoe lang je ergens blijft, het links rijden en überhaupt rijden in de drukte van de steden was prima te doen en het is fijn om wat minder afhankelijk te zijn van excursies en transfers! Zeker een dikke 10 voor dat idee van onze reisregelaar 'Sam'.
Op naar Surat Thani en daarna Khao Sok voor ons volgende avontuur.
