Daar zijn we dan, op onze helaas alweer laatste bestemming van deze heerlijke reis: Koh Samui, Sam-ui, snap je m? Haha.
En hoewel de eerste volledige dag niet helemaal volgens planning ging en de tweede ook niet, genieten we hier wel volop! En dat heeft zeker ook te maken met het überdeluxe hotel dat we hebben en de warme zee! Helaas is tweederde van het gezin ziek geworden, maar tussen de kots door, genieten we volop!
Zaterdagmiddag zijn we na 7 uur reizen: het nemen van de boot vanuit Khao Sok, het minibusje naar de pier van Don Suak (met lekkere noodlesoep), de veerpont naar Koh Samui en tot slot het minibusje naar ons hotel hier, er wel een beetje klaar mee. Gelukkig zitten we hier drie nachten en hebben we de tijd om even rustig na te genieten van alle drukte van de afgelopen weken. Daarvan hebben we uiteraard ook meer dan voldoende genoten, maar even rust op het einde is niet verkeerd.
Tijdens onze bootreis worden we gemengd met het massatoerisme op weg naar het eiland en ik moet zeggen: dat valt me even pittig. Na 2,5 halve dag in de volledige natuur met alleen maar rust, deinend water en prachtige rotsen is elke vorm van drukte weer even terug wennen. Gek hoe je zo gewend kunt raken aan de stilte en hoe erg omschakelen het dan toch weer is naar drukte.
In het laatste minibusje word ik een beetje ongeduldig en onrustig en dus ben ik erg blij als we aankomen bij ons pareltje Amari Koh Samui. Tien jaar geleden zat ik in Hua Hin ook in een Amari hotel en daarvan is me bijgebleven dat ik me de koningin te rijk voelde, zo luxe. Dat gevoel wordt hier maar weer eens bevestigd, want met een hotel aan de zee, inclusief drie zwembaden en van alle gemakken voorzien, ontbreekt het je duidelijk aan niets.
Voordat we gaan genieten is het echter eerst nog even tijd om te gaan pinnen en wat boodschapjes te doen. Daar heb ik niet veel oren naar en Sam ook niet, want wij willen gaan zwemmen, maar gelukkig is daar nog meer dan genoeg tijd voor. We merken gelijk dat alles hier een stuk duurder is, immers: eiland en toeristisch en gelukkig hebben we de meeste aankopen al gedaan.
Terug in het hotel duiken we het middelste zwembad in, nadat we ontdekt hebben dat ze hier serieus een 'Kids Corner' hebben, waar je je kind gratis kunt laten opvangen. Ok wauw! Misschien dat papa en mama dan toch nog even een massage tegelijk kunnen doen deze dagen.
We dobberen lekker wat in het badje met zijn drietjes en het is genieten geblazen. Langzaam kom ik weer tot rust.
In de avond eten we bij een restaurantje in de buurt lekker Thais, want intercontinentaal voedsel is hier echt niet te betalen. En ook dat is natuurlijk relatief, want naar verhouding met Nederland is het ongeveer even duur. Dat is echter bijna 5x zo duur als wat we hier gewend zijn. Tja, het is maar wat je maatstaf is!
Sam verkent de hoek nog even nadat hij me slaat, omdat hij zijn zin niet krijgt en na een volledig pedagogisch verantwoord gesprekje daarna is het heeeel snel tijd voor hem om naar bed te gaan!
Terwijl hij in slaap valt duiken papa en mama nog even de, serieus warme, zee in! Oh wat is het heerlijk om even lekker te dobberen en terwijl we fijn kletsen, genieten we van een vuurblaasshow bij het hotel naast ons.
We evalueren de vakantie en concluderen allebei dat het echt een heerlijke reis is geweest. We voelen ons allebei veel relaxter dan vorig jaar, er was genoeg tijd voor mooie dingen, voor ontspanning, maar ook voor Sam. En we zijn zelfs aan elkaar toe gekomen af en toe. En natuurlijk was het ook soms pittig, want de fase waar Sam in zit is echt niet gemakkelijk (soms zien we heerlijk meelevende en herkennende blikken van ouders om ons heen), maar de situaties waarin we hier terecht komen (lange dagen, veel reizen, vermoeidheid, lopen) kom je in het dagelijks leven ook niet zo vaak in deze extreme mate voor hem tegen. Het feit dat we hem de kans kunnen geven om dat mee te maken, maakt hem ontzettend flexibel.
En daar gaan we zeker profijt van hebben. Dat merken we zelfs nu al. Hij heeft kennis gemaakt met nieuw eten, ging gaandeweg de vakantie steeds gemakkelijker met nieuwe onbekende mensen om (echt een uitdaging voor hem!), maakte zelfs een vriendinnetje op de boot, wordt steeds watervrijer als hij onbezonnen het badje in springt (uiteraard met bandjes aan) en kletst ons nog steeds de oren van ons hoofd. Die uit-knop hebben we nog steeds niet gevonden. En zeker als we allebei moe zijn, zijn zijn eeeeeuwige en oneindige waarom-vragen echt zooo vreeeselijk irritant. Maar ja, dat hoort er gewoon bij! Hij is immers 4, wat verwacht je Ine.
Zieke nummer 1
Die nacht slapen we heerlijk, tot 04:30; als we ineens wakker worden van kotsgeluiden. Sam moet spugen en in no-time staan we allebei naast ons bed. Heel zijn bed onder, ik met Sam naar de wc, Bas redden wat er te redden valt. Gelukkig heeft dit hotel 24/7 receptie en dus bel ik een 0 om te vragen of ze wat nieuw bedlinnen kunnen brengen. Dat komt vrij snel en we excuseren ons naar de man met 20 baht fooi voor het vervelende tijdstip en bedanken hem voor de snelle actie. Als we net weer goed en wel liggen en proberen te gaan slapen gaat ie weer. Maar echt heeel zijn gezichtje onder. Helemaal onder de spuug. Hetzelfde ritueel voltrekt zich en team-Vermeer schiet in de actie. Ik ga met Sam de douche in (de kots zit zelfs in zijn wimpers), Bas ontvangt het nieuwe bedlinnen. We besluiten maar een extra handdoekje onder zijn kussen te leggen en een emmer naast zijn bed in de hoop dat meneer Bedlinnen niet nog een keer hoeft te komen.
Omdat Sam niet veel gegeten heeft de afgelopen dagen komt er niet veel meer uit zijn buikje en onder veel protest breng ik een zetpilletje in en proberen we een bekertje O.R.S. aan de man te brengen! Dat vindt ie natuurlijk niet lekker en vertikt hij op te drinken. Echter, hij moet wat drinken en we halen onze hele trucendoos open om hem te laten drinken. Het enige wat uiteindelijk werkt is dat papa ook een glas drinkt en we er een wedstrijdje van maken wie het eerste klaar is. Sam natuurlijk. Ik ben blij dat hij het idee heeft dat ie gewonnen heeft, terwijl wij gewonnen hebben dat dat glas in ieder geval leeg is.
Goed en wel in bed voelt hij 10 minuten later zelf aankomen dat hij moet spugen en kotst zo heel die beker ORS weer uit. De effort er in was groter dan de effort er uit helaas. Gelukkig zijn we al die tijd verder wel relax en Sam tussen het spugen door ook: het is fijn om te merken dat dat er goed in zit in zo'n situatie. Geen traantje of niks, gewoon spugen en weer verder kletsen.
Bas en ik zitten in dubio, want zondag gaan we de hele dag snorkelen bij Koh Tao, maar als Sam zo ziek is twijfelen we of dat wel verstandig is. Slapen wordt hem nu toch niet meer, want 10 minuten later om 06:10 gaat de wekker en we besluiten het ontbijt af te wachten om te bepalen of we mee gaan.
Dat ontbijt ook jongens, jeeeezzz! Als je zelfs warme appelkruimeltaart kunt opscheppen dan weet je het wel he....
Dan hoef ik niet te vertellen wat er nog meer is. Ik krijg een cappuccino met hartje geserveerd, maar Sam ligt als een vaatdoekje languit op de bank aan ons tafeltje. Hij eet niets en wil alleen maar slapen.
That's it.
We besluiten dat Bas alleen gaat.
Als Sam zich niet lekker voelt kan ie vandaag beter gewoon lekker een beetje in zijn bedje liggen en stel dat hij zich goed genoeg voelt, ga ik vandaag nog wel lekker even met hem zwemmen of de zee in, maar we moeten dat ventje niet mee slepen naar een excursie als hij zich zo voelt. Gisteravond in de zee uitten we onze twijfels al even over hoe leuk deze excursie voor hem ging zijn, hele dag op een boot en nog te jong om te snorkelen; maar misschien wel de kans om lekker te zwemmen. En van ons drieën vindt Bas dit toch echt serieus het allerleukst om te doen. Ik vind het prima om gewoon lekker bij hotel en in de zee te chillen met Sammetje vandaag.
Ondanks dat baal ik er natuurlijk wel enorm van, want gezellig met zijn drietjes op pad is natuurlijk leuker en mijn FOMO (voor de boomers: Fear Of Missing Out) is dan ook groot genoeg om erbij te willen zijn en het avontuur te beleven. Zeker als Sammetje vrolijk naar de receptie rent om doei te zeggen tegen papa twijfel ik even of we de goede keuze hebben gemaakt.
Als hij echter 10 minuutjes later in zijn bedje op één oor ligt te slapen, weet ik zeker dat we een goede keuze hebben gemaakt. Al is hij aan de beterende hand, hij heeft zijn slaap even nodig. Genieten komt daarna wel. En zo heb ik in alle rust toch nog even tijd om lekker in mijn boek verder te lezen!
Driekwart boek later, om 12:00 staat m'n kleine ventje achter het raam naar me naar buiten te kijken. 'Ik ben wakker, mama!' Ik zie het! 😊 Hij ziet er goed en uitgerust uit, nadat ik elk kwartier hem even slapend gade heb geslagen om te kijken of alles nog ok is bij hem. Eten wil hij nog niet, maar drinken wel en zodra we even opnieuw opgestart zijn heeft hij wel zin om even te gaan zwemmen. We moeten alleen wel even zonnebrand halen, want die heeft Bas mee 'maar mama, hoe kan dat dan als we verbranden als we gaan lopen om zonnebrand te gaan kopen?' Fijn dat ie weer de oude wordt hahaha, de bijdehante opmerkingen hadden nog wel even achterwege mogen blijven.
Inmiddels heeft hij ook vrienden gemaakt bij de meneer die de oversteekplaats bij ons hotel coördineert. Ons resort is namelijk verdeeld over de ene kant van de weg aan het strand en de andere kant van de weg; de huisjes. En daar staat een vriendelijke verkeersregelaar tussen met een rood vlaggetje die zorgt dat je veilig kunt oversteken. En Sam is helemaal gek op die meneer, die ook zo vriendelijk naar hem zwaait. Mooi is dat, hoe hij soms ineens gek kan zijn op iemand die dan iets voor hem aansprekends doet. En dat vlaggetje, en 's avonds de rode 'lightsaber' heeft een hypnotiserende werking op hem. Hij wil precies weten hoe dat dan gaat en wat die meneer doet.
We proberen het zwembad bij het strand en net nadat we lekker ingesmeerd en gesetteld zijn in het heerlijke water krijg ik migraine.
Hè bah! Dat is wel het laatste wat ik nu kan gebruiken, zeker nu ik er hier even alleen voor sta vandaag. Maar ja, eindelijk rust op deze reis en vermoeiendheid is meestal een dodelijke combinatie. Gelukkig weet ik dat het wegvallen van mijn beeld 30 minuten duurt en dus probeer ik zo goed en zo kwaad als het gaat Sam met ogen dicht door het zwembad te begeleiden. Dat gaat best aardig, want hij helpt goed mee en doet geen gekke dingen, behalve dat hij in het water wil springen en dat ik hem opvang, maar dat gaat zo lastig als je niets ziet. En dus krijg ik elke keer zo'n lekkere plens water in mn gezicht. En hou ik hem op de tast goed in de gaten. We doen nog een zoekspelletje waarbij Sam 'links' en 'rechts' zegt en ik met hem van de ene kant van het zwembad naar de andere kant loop met ogen dicht. Ach, je moet wat hè.
Zodra ik weer kan zien, begint een vage hoofdpijn die hoort bij de migraine op te zetten. Hij is nog hanteerbaar en ik besluit wat eten en drinken te bestellen in de hoop het daarmee te controleren. Dat wordt een cheesecake en een smoothie, waarvan er vervolgens 2 smoothies kort na elkaar worden gebracht en 1 berekend. Ik doe net of mijn neus bloed (ze zijn duur genoeg); gelukje van de dag!
We dobberen wat aan en bij overvloed aan zwembaden besluiten we zwembad 3 en zwembad 2 ook nog even samen uit te proberen. Daarna wordt de hoofdpijn echt te erg en gaan we maar eens lekker even chillen op het grote kingsize bed, waar Sammetje en ik allebei even lekker wegsnoozen naast elkaar.
Ik word wakker van de housekeeping die zich verontschuldigt voor het storen, wat natuurlijk geen probleem is, en terwijl Sam lekker verder slaapt, even de cleaning doet. Oh en mijn leesboek is uit trouwens: das ook lang geleden: dat ik een boek uit las op vakantie!!
Even later komt Bas terug van een heerlijke dag snorkelen, die prachtige foto's en momenten heeft opgeleverd. Gelukkig dat wij er niet bij waren, want de boottocht was voor veel mensen behoorlijk misselijkmakend en met Sams toestand had dat garant gestaan voor nog meer kotspartijen. Buiten dat feit heeft die 4 uur slaap Sam bovengemiddeld goed gedaan.
We besluiten ons diner bij Mc Donalds te nuttigen, omdat na krap 3 weken Thais eten Sam ook wel even iets bekends verdient en we goede hoop hebben dat de herkenbaarheid zorgt dat hij in ieder geval wat eet. En dat is ook zo! Niet het gezondste maaltje, maar wel een bepaalde standaard. Bijna alle frietjes gaan op. Overigens oogt deze Mc niet echt van de 'relatieve kwaliteit' die we gewend zijn, maar we doen het ermee.
Op de terugweg kopen we een grotere koffer voor Sam (ik zal niet zeggen dat mijn koffer niet meer dicht gaat, maar mijn koffer gaat bijna niet meer dicht...). We mogen 2 stuks ruimbagage pp inleveren en op zich gaat het allemaal wel lukken hoor, maar dit maakt het iets relaxter en kunnen we de vuile was daarin stoppen.
Plus die koffers hier zijn, zo blijkt, 1500 baht, wat ongeveer €39 is. Daar kun je geen buil aan vallen. Verder gaat er op de lokale Night Market nog een nieuw heuptasje mee (met de nieuwe dikkere paspoorthoesjes ging de vorige niet meer dicht) en natuurlijk onderhandel ik weer veel te weinig om uiteindelijk 400 baht (€10,40) te betalen.
Zieke nummer 2
Tijdens ons tochtje terug richting hotel (met de shop-stopjes) voelt Bas zich steeds minder lekker worden. Hij is vergeten zijn rug in te smeren en die was vuurrood. Insmeren met tijgerbalsem verkoelde wel iets, maar hij wordt gaandeweg misselijk. Toch een zonnesteek? Hij krijgt het maar niet koud en terug bij het hotel is ook deze tweede nacht op Koh Samui geen rustige. Bas spuugt en diarreet de hele avond door en voelt zich echt niet lekker.
Ook wat: drie weken lang Streetfood en van alles van de straat gegeten zonder problemen en dan kom je op het meest toeristische (en dus zou je zeggen hygiënischte) deel van je reis, wordt eerst Sam en daarna Bas ziek.
Maandag 28 juli
Bas voelt zich nog steeds niet lekker. Hij reist wel mee af naar het ontbijt, waar meneer vlaggetje Sam begroet als een oude vriend "Goodmorning you, my friend", maar Sam nog een beetje ochtendhumeur heeft en dus even geen zin om te zwaaien.
Bas eet niet veel, Sam des te meer (die is weer aardig hersteld) van het oneindig veel keuze bevattende ontbijt. Ik kan me hier helemaal rond eten, zoveel keuze! Bas zwaait af richting toilet, Sam en ik iets later met een stuk beter humeur voor meneer Vlaggetje, die weer een royaal zwaaitje verdient! De eer...
Bas ligt op bed, ik blog een beetje, Sam speelt met de soldaatjes die hij weer van een of ander lief iemand heeft gekregen omdat hij zo schattig keek. En zo vermaken we ons twee uurtjes op de kamer. Met Bas gaat het niet veel beter en dus laten Sam en ik die lekker slapen na de middag en duiken samen lekker het zwembad in. Balletje overgooien, zwemmen van de ene naar de andere kant. Het is vandaag grote-Sam-plezier-dag en dus doen we alles wat hij leuk vind. En dus via zwembad 1 langs de vlaggetjesmeneer naar de overkant van het resort, naar zwembad 3 met de spannende grote emmer die gevuld wordt en dan elke 5minuten een plens water dumpt (niet dat hij daaronder wil, want hij is als de dood, maar ernaar kijken vindt hij spannend genoeg) en door naar zwembad 2, waar ik nog even gezellig aan de praat kom met een aardige Belgische dame.
Ik evalueer ook even met Sam de vakantie nadat ik hem uitleg dat vandaag de laatste dag van onze vakantie in Thailand was. "Jaa want mama morgen gaan we met dát vliegtuig toch?!" - we zitten hier praktisch naast de startbaan van het vliegveld, dus elke 10 minuten kunnen we een vliegtuig van heel dichtbij over zien komen (gaaf!!). Enfin, wat Sam leuk vond aan de vakantie: 'nou mama ik vond dus die tapjes van de guave-sap leuk (hij kon zelf bij ontbijt drinken tappen). Ook mooi, ga je naar Thailand voor de guave-sap-tapjes.... en ik vond ook de ringmais (kellogs in de vorm van Nibb-It) leuk en niet de tempels, want daar moest je stil zijn, maar de boeddha's vond ik wel leuk en de bal in het zwembad en de spannende emmer. Oh en die meneer met het vlaggetje. De laatst twee dagen zijn in ieder geval blijven hangen.
Oh I love kinderlogica! Fantastisch hoe hij die kleine dingen gewaardeerd heeft, daar kunnen wij nog wat van leren!
Enfin, na echt heeeul veel uurtjes zwemmen (mama is er immers ook gek op), checken we even bij Bas, maar die is eigenlijk nog niet in het land der levenden. We besluiten zijn massage af te zeggen, want met buikpijn zo'n massage, dat wordt hem niet. Ik ga alleen en de gecombineerde Thaise/ oliemassage is echt fantastisch. Ook deze dame breekt zich helemaal stuk op mijn schouders en rug, maar het voelt wel goed. En inclusief heb ik dit keer ook een Voetmassage die werkelijk heerlijk is. Meerdere keren val ik bijna in slaap, zo ontzettend ontspannen voel ik me. Wat een heerlijk gevoel dit zo aan het eind van de vakantie. Zelfs m'n darmen worden nog even gemasseerd, die zijn overigens al maanden een beetje opgezet en pijnlijk en door de massage voel ik dat behoorlijk, maar hopelijk zet het iets in gang.
Eenmaal terug is Bas weer een beetje op de wereld en gaan we nog even op pad voor een jaarklem voor mij (heb ik er nog maar 3 van), misschien nog een paar schoentjes en uiteindelijk iets te eten. Plus: dan zijn we hier op dit mooie eiland toch nog eventjes met zijn drieën op pad. En dan komen we ineens in een enorme shopping mall uit met een ontzettend sfeervolle nightmarket. Aaaah die hadden we hier in Koh Samui nog niet gevonden, maar ja hoor; laatste avond en daar issie dan toch! We happen een Goi Cuon weg (Google maar even) en een paar sateetjes van kip, lam en (jazeker!) krokodil. Bas eet niet veel, want nog niet helemaal lekker en Sam vermaakt zich met een banaan.
Als toetje pak ik zo'n poffertjeswafel (blijkbaar heet dat Waffle Hongkong) met banaan, waarna we ondanks de gezellige live muziek, toch op tijd aftaaien richting hotel. Bas is kapot, Sam is oververmoeid en ik? Tja ik kan op zich nog wel, maar morgen worden er om 06:45 opgehaald, misschien maar beetje verstandig doen.
Op weg terug naar hotel wil ik nog nieuwe all stars kopen, maar die blijken me toch iets te nep, waarna ik andere toffe sneakies voor veel te weinig geld koop. Terug in het hotel gooien we Sammetje op bed en nadat we de meeste spullen gepakt hebben nemen we samen nog een laatste duik in de warme zee om daar nog een half uurtje samen te dobberen. Ik wil er eigenlijk niet meer uit, maar ja: morgen vroeg op, en dus verstand aan, en naar de kamer dan maar. Om daar alsnog tot veel te laat aan deze blog te werken 😉
