Bij deze reis hebben we 2 nachten in Kanchanaburi geboekt, voor Bas en Sam een nieuwe ervaring, voor mij een trip down memory lane. Vandaar ook wat langer hier, zodat we de tijd kunnen nemen. Want wat een bijzondere plek is deze plaats aan de River Kwai toch. Boordevol historie en natuurlijk ook afkoelen aan de Erawan. En alles ertussen. We kijken onze ogen uit en ik typ de vingers uit m'n lijf met alles wat we mee maken!
Vrijdagochtend gaat het wekkertje net iets te vroeg, zeker omdat het gisteren 01:00 was voor mn blog all set and done was! En dus wat kleine oogjes als de wekker vanmorgen om 07:00 gaat... maar dat gaat wel over met een bak koffie er in en dus hop hop: aankleden, Sam de douche in, Sam helpen met aankleden, koffers inpakken en naar het ontbijt maar! En voor we goed en wel terug zijn op de kamer worden we alweer gebeld door de receptie dat onze auto klaar staat! Dus koffers mee, uitchecken en met de geen woord-Engels sprekende man een rondje langs alle al aanwezige beschadigingen op de geleverde Honda Civic nalopen om vast te leggen welke wij in ieder geval NIET hebben gemaakt.
Even later stap ik in en kijk een beetje vreemd: 'huh?! Waarom heb ik aan mijn kant ook een stuur?!'.
Uhhhh...
Ik realiseer me net iets te laat dat de andere kant geen stuur heeft, omdat we in Thailand links rijden.
Dus 🫣
We draaien de rollen om, installeren Sam in het net-iets-teveel babystoeltje, en gaan voorzichtig op pad. En dan merk je ineens hoe smal die straatjes écht zijn als je er met de auto doorheen moet. En die mensen die ook in die straatjes lopen zijn er dan ook nog steeds. En ook andere auto's op de weg of die er langs moeten. En de breedte van die auto hebben we nog niet helemaal door. Gelukkig komen we zonder kleerscheuren op de eerste grote weg, om vervolgens daar weer voor andere uitdagingen te staan. Want behalve rijden staan er ook nog mensen stil midden op de weg of stoppen gewoon. Oh en je hebt natuurlijk afslagen; uiteraard wel links en let je niet goed op, dan mis je zomaar de afslag naar de hoofdweg. Of je rijdt op de hoofdweg en neemt ineens per ongeluk de afslag omdat je weg verandert is in een afslag. En als de ruitenwissers op de plaats zitten van het knopje van de richtingaanwijzer; nou geloof me, dan heeft het vaak geregend op deze dag hahahaha. Desondanks lukt het Bas om rustig te blijven, mij om hem voorzichtig aanwijzingen te geven en steeds een beetje comfortabeler te worden. De navigatie volgen is overigens best lastig als je dit soort dingen op je navigatie ziet:
Volg de bordjes, uhhhhh. Kun je geen kut mee, want er zijn ook op die plaats wegen boven elkaar en naast elkaar en zeg maar overal hahahaa maar goed. Wel efficiënt hoe het werkt. En zoiets als kruisingen of verkeerslichten zien we buiten de stad bijna niet meer, omdat ze daar gewoon een tweebaansweg hanteren (waar je overigens iets van 60-70 (en wij de eerste dag 50) rijdt) en als je aan de andere kant van de weg een straat in moet, maak je een U-turn op een open stuk tussen de twee wegen en sla je linksaf aan de andere kant. Werkt best goed kan ik je zeggen. Wel even wennen.
Het valt ons op dat er echt overal hier aan de weg gewerkt wordt. De infrastructuur wordt goed onder handen genomen. Werkelijk enorme wegelementen op huge betonblokken staan elke 20 meter midden in het wegbeeld. En zowel mannen als vrouwen zijn hier keihard als gelijk aan het werk in de bouw: waauw tof! Blijf me toch altijd wel inspireren van die grote snelwegbogen, wat een projecten zijn dat toch ook. Zoveel mensen betrokken bij een traject van wel bijna weet ik veel 40km achter elkaar (van wat wij zagen dan in ieder geval) ofzo.
Damnoen Saduak floating market
Onze eerste stop vandaag is de drijvende markt. Zelf ook nog niet eerder geweest en ons aangeraden door Sam. Beetje toeristisch, dat wel, maar tegelijkertijd ook leuk met al die kleine kanaaltjes, echt houten Thaise bootjes die overal hun producten verkopen aan wie maar wil.
Onze Sam is helemaal geobsedeerd door al die drijvende bootjes en we kopen wat mango voor veel te veel geld (nog geen drol) van een vrouwtje in een bootje. Sam mag uiteraard betalen. En genieten doet ie. Wat een heerlijke ervaring! Alles eet ie ook haha.
Ietsje terug heb ik een leuke rok gezien en die hoop ik elders nog meer te zien, zodat ik hem goedkoop kan aanschaffen, maar nergens meer te bekennen. Is natuurlijk ook weer niet 15 in een design, heb ik weer want die vergeet ik natuurlijk niet meer. Maar misschien vergeet ik hem wel na een kort wandeltochtje over de rest van de markt.
Daar laten we ons verleiden tot de aankoop van een veel te schattig schilderijtje. Zet Bas en mij in een atelier neer en we falen jammerlijk in alles wat te maken heeft met aanbod afslaan en weglopen. Zo zijn we de afgelopen jaren al vaak gezwicht voor iets moois. En we hebben alweer 5 leuke schilderijtjes gezien, maar ja heel ons huis hangt zowat al vol met al die mooie dingen. De muren zijn op. Maar toch hè, helemaal onze smaak. En die is natuuuurlijk precies hetzelfde. De twee grote schilderijen laten we voor wat het is en bij wijze van compromis met onszelf kopen we een klein schilderijtje. Dan voelt het toch niet helemaal of we een rib uit ons lijf betaald hebben en hebben we toch iets moois voor aan de trap bij de muur. Blij mee! Sam krijgt een klein olifantje cadeau (in katzwijm die mensen voor Sam) en we lopen de straat over voor de andere kant. Ook daar hebben we weer volop aanspraak, wat een gezelligheid. We drinken maar eens een lekker smoothietje op het gemakkie voor we terug gaan naar de eerste winkel om toch die rok te scoren. En potverdikkie 1500 baht, dat zijn bijna Nederland-prijzen, maar ja hij is natuurlijk zo mooi en neeergens ga ik deze handwerkrok nog vinden. De beste mevrouw gaat al naar 1200 voor ik goed en wel interesse heb getoond en dus besluit ik een grote boodschap te gaan doen, om eens te kijken wat mijn wegloopactie voor effect heeft (vind ik dus echt best stoer van mezelf, omdat ik die rok dus écht heel graag wil hebben)
Een halve kilo lichter en een besluit er max 1000 baht aan uit te geven, kom ik terug bij de dame in kwestie-die zelf ook met dat bod komt. Ga ik daar dan echt nog op afdingen? Neuh kan misschien wel maar heb ik echt geen zin meer in. En dus is de toffe rok van mij, vooruit toch een beetje trots op het weglopen 😊 en nu waarschijnlijk nog het vierdubbele betaald van wat het waard is, maar ja dat doen we in Nederland ook. In ieder geval een exclusieve rok verder en daar heb ik er in ieder geval geen 87 van (zoals de jurkjes)
We eten nog mais-kokos- en ui-kokos-poffertjes (yumyumyummmm) voor we de airco weer induiken en op weg verder gaan naar Kanchanaburi.
Wel grappig: linksaf is hier vaak vrij, maar ja wij zijn natuurlijk nog een beetje voorzichtig in het verkeer en dus staan we netjes voor een kruising te wachten. En niet dat de vrachtwagen achter ons gaat toeteren; nee, hij haalt ons gewoon netjes over de andere weghelft in en slaat linksaf. Subtiele hint, wel duidelijk. Blijkbaar mogen we rijden haha.
Giant monkey pod tree
Voordat we naar Kanchanaburi verder rijden stoppen we nog even bij een echt GIGANTISCHE boom. Dat blijft jobdeformatie voor Bas natuurlijk en ik kan daar ook echt van genieten. Zo'n getekende oude boom die daar al eeuwen staat te kijken naar alles en iedereen die voorbij komt en weer gaat, generaties die hij op ziet groeien. En hij staat er werkelijk in heel mooie staat bij: volledig in blad en bijna niet op de foto te krijgen zo groot! Hij lijkt wel 1000 jaar oud zo groot, maar is slechts 100, blijkt later; bomen groeien hier immers een stuk sneller dan bij ons, doordat ze het hele jaar kunnen groeien.
Kanchanaburi (River Kwai)
We leggen de laatste kilometers af naar het hotel en na een prima poosje relaxen daar besluiten we naar de Bridge on the River Kwai te lopen. Dat zit hier op een minuutje of 20 vandaan en dus gaan we lekker wandelen. En wat blijft die brug toch indrukwekkend. Niet de originele, want gebombardeerd in de tweede wereldoorlog, maar desalniettemin hetzelfde van vorm en ook weer een bijzondere herinnering van tien jaar geleden die terugkomt. Sam vindt de brug ook wel bijzonder en wandelt heerlijk van de ene kant naar de andere kant, af en toe over de rails stappend als mensen hem passeren. Heerlijk hoe vrij hij zich hier voelt. Uiteraard lopen we de brug volledig over, waarna we iets lekkers eten van de streetfoodmarket afhalen in de vorm van een soort broccoli-krokantjes (je kunt het zo gek niet bedenken of ze maken er hier iets lekkers van), worstjes en een lekkere kokosnoot met een rietje. Dikke prima avond weer en dikke prima prijs voor het diner. De 25 minuten terug doen we lekker met een taxi in 7 minuten, dat kost immers 70 baht (ong 1,85) en daar hebben we Sams goede nachtrust wel voor over! Op naar morgen voor het museum, Hellsfire pass en de Erawan waterfalls!
Dagje historie en watervallen
Na een goed nachtje slaap, of althans, een wat langer nachtje slaap (want van al die airco’s word ik echt fucking verkouden. Krijg ook allemaal van die vieze korstjes in m’n neus), worden we vanmorgen om 07:20 wakker. Zijn allemaal niet uit bed te slaan, maar we hebben een scedule vandaag, dus we moeten toch even onszelf aansporen. De helaas erg smalle straal van de douche (luxepoezen!) helpt niet heel erg om wakker te worden, maar gelukkig hebben we een lekker ontbijtje aan de rivier en dat is echt dikke prima.
Sam maakt weer vrienden met een lieve Thaise dame die zijn boeddha-kettinkje als gespreksstarter gebruikt. En yes!! Ze hebben hier mangoesteens! Lekkerrr! Voor het geval je nu denkt: “waar heb je het over Ine”, dat zijn die paarsachtige ronde vruchten met een groen steeltje. Ik kijk zo wel even of ik een fotootje vind. We happen wat weg, voeren de vissen nog wat (schijnbaar wordt alles wat over is van het ontbijt hier in het water geditcht voor de vissen…) en dus is het een drukte van jewelste in het water. We hebben een druk programma vandaag, maar ik check nog even of we het nog drukker kunnen maken met een treinritje over de Death railway. De beste dame klappert met haar oren, omdat het programma wat ik net als voor vandaag beschreven heb haar al bijna onhaalbare kaart lijkt, maar ja dan kent ze ons nog niet.
Ik dump nog even wat was om voor 70 baht gewassen en gestreken terug te krijgen vanavond (ik ben blij dat ik die drie tasvullende truien die ik echt serieus voor no-reason bij heb, heb, zodat ik deze gewassen spullen nog maar net kwijt kan in mijn koffer) en dan gaan we op pad voor onze eerste activiteit:
Erebegraafplaats en Death railway museum
de Erebegraafplaats van Kanchanaburi waar bijna 7000 soldaten begraven liggen, waaronder ook 1896 Nederlanders. Een prachtige plek, die super goed onderhouden is, zoals wij wel weten van Britse begraafplaatsen. Erna brengen we een bezoekje aan het ernaastliggende Death Railwaymuseum, wat ik destijds ook erg interessant vond (lees: ik werd halverwege het museum meegesleept met de groep omdat ik alle borden las en we nog meer te doen hadden die dag). Dit keer houd ik me vooral met Sam bezig, zodat Bas lekker kan lezen. Intussen begin ik me overigens wel een beetje op te winden over het dagprogramma, want het duurt vanmorgen allemaal iets langer dan verwacht en daar krijg ik een beetje stress van met wat er nog op het programma staat. Inmiddels is het namelijk 10:30 en naast deze activiteiten staat vandaag nog de Hellsfire pass en de Erawan watervallen op het programma. Beide uit mijn herinneringen memorabele plekken om te bezoeken. Het museum hadden we eigenlijk gisteren willen doen, maar toen kwam het er niet meer van. Enfin, vanuit museum naar Hellsfire is 1,5 uur rijden, naar Erawan vervolgens ook weer 1,5 uur en beide sluiten respectievelijk 16:00 en 16:30…
Voorzichtig probeer ik voor te stellen dat Bas Sam en mij misschien naar de watervallen kan brengen (daar kan Sam zwemmen namelijk) en hij wellicht door kan rijden naar Hellsfire, maar die valt niet helemaal lekker. Bas wil namelijk ook graag allebei de dingen doen, maar ja ik zie ons al helemaal gaan weer met Sam en vervolgens straks allebei de dingen half doen, waarna we vanmiddag thuiskomen met het idee nog niets gezien te hebben…
Uiteindelijk pakken we na een korte, maar pro-actieve discussie de middenweg: we rijden eerst naar Hellsfire, daar gaat Bas ons voor richting de hoogtepunten van die plaats (oftewel hij rent zelf even naar de bijzonder plekken) en Sam en ik gaan gewoon een beetje kijken hoe ver we komen, waarna we maximaal een half uurtje later verder rijden richting Erawan, die bestaat uit 7 ‘trappen’ van verschillende hoogtes. Ook daar gaat Bas even op eigen tempo omhoog naar hopelijk level 7 en Sam en ik kijken gewoon waar we zin hebben om te zwemmen en daar stoppen we. Op beide plekken ben ik namelijk al geweest en Sam maakt het toch allemaal niet uit, zo lang hij maar op tijd zijn natje en zijn droogje krijgt en lekker kan zwemmen.
Hellsfire pass
We cruisen 1,5 uur richting Hellsfire. Ik vergeet te zeggen dat het rijden hier inmiddels echt ontspannen gaat. Bas tikt nog maar een enkele keer de ruitenwisser aan als richtingaanwijzer, haalt auto na auto in en de airco heeft ook standje aangenaam bereikt. Alleen bij de start van het rijden zeggen we even ‘links’ tegen elkaar bij wijze van herinnering om links te rijden en af en toe roept Sam van achterin 'Lekker bezig Bas', wat echt heel gek klinkt en waarna we hard lachen omdat hij mij zo heerlijk na-papegaait.
Aangekomen bij Hellsfire pass rijden we de ingang 5km voorbij, omdat de navigatie ons niet helemaal goed leidt en vervolgens als we eenmaal de goede ingang hebben, rijden we de goede parkeerplaats voorbij en bijna de uitgang weer in, omdat we het Carpark2-bordje verkeerd interpreteren. Tot zover de 10 minuten die Bas ingehaald had tijdens de route hiernaartoe haha. Enfin, Bas op een drafje naar beneden, wij in stap en ik moet zeggen dat klimgeit Sam goed aan staat. Hij heeft er serieus echt zin in. We lopen na de flinke trappenparade nog een klein stukje over de originele bielzen van de Hellsfire pass (voor de onbekenden: een diepe door mensen uitgehakte kloof voor het spoor van de Death Railway tijdens de oorlog met bijna alleen handmateriaal gehakt door vele krijgsgevangenen, waar ontzettend veel mensen overleden zijn. De naam Hellsfire refereert naar het licht van de olielampen die met de rotsachtige omgeving in het avondlicht wel het vagevuur leken).
We genieten lekker even van het uitzicht, klimmen op ons gemakje weer omhoog de trap op om 10 minuten later een oververhitte Bas te omarmen, die naar boven gesprint is om er zo snel mogelijk te zijn. De airco droogt dat gelukkig snel op en wij snellen ons naar de Erawan watervallen, nog prima op planning.
Erawan waterfalls
Het begint net te spatten als we aankomen, en natuurlijk baal ik daar een beetje van, maar dat maakt hier in Thailand echt helemaal NIKS uit. De buitentemperatuur is zo heerlijk warm, dat elke vorm van regen alleen maar lekker is, want dan koel je lekker een beetje op de natuurlijk wijze af. Plus, echt koud wordt het nooit.
We parkeren de auto, krijgen net daarvoor nog een waarschuwing dat ‘je op dit tijdstip (14:15) echt niet meer naar level 7 kan'. Wij kijken elkaar aan ‘dat zullen we nog wel eens zien’. Bas gaat er snel vandoor, net nadat we nog even snel een locatie en tijd afgesproken hebben (hij heeft geen internet, ik heb een e-sim met 30GB), terwijl wij rustig even kijken naar welke watervallen er allemaal zijn. Ik vertel Sam dat het er 7 zijn en hij zet gelijk hoog in: ‘ik wil naar 7’. Nou wil ik hem niet ontmoedigen, 10 jaar geleden kwam ik ook tot 7, maar toen was ik wel 20 jaar ouder dan hem. Dat was toen een goede klim van 45 minuten, maar laten we kijken hoe ver we komen. We maken er een leuk telspelletje van, waarbij we elk cijfer uitgebreid tellen. En Sam is natuurlijk klimgeit Sam vandaag en met zijn supercute, maar stevige bergschoenen verbaast hij me serieus wel even. Hij stapt stevig door: ‘wij gaan naar 7 he mama, want daar is papa’.
Nou bij de eerste twee wil je sowieso niet zijn, want de mierenhoop van mensen, bijeen gedrukt door feloranje zwemvesten wil je echt ontlopen. Ik weet ook van destijds dat hoe hoger je komt, hoe rustiger het wordt. De meeste mensen willen immers niet verder lopen dan nodig, en aangezien je voor level 1 al 500 meter moet lopen (+20 meter) en voor level 2 (+170) zitten de volksstammen daar om te zwemmen. Maar ja, elke trap is natuurlijk wel hoger op de waterval en dus betekent dat ook iets meer klimmen steeds. Maar wel ook steeds mooiere natuur!!
Sam en ik stappen door en komen iets verderop op trap 3 terecht (+220). Meneer is nog niet moe en dus klimmen we nog een stukje verder naar level 4, wat toch al wat verder lopen is (+520, maar meer omhoog). Daar wil Sam graag zwemmen en dus klimmen we voorzichtig naar het water iets verder beneden en trekken daar onze schoenen en kleren uit. Het begint net met bakken uit de lucht te komen, maar dat mag niet deren, want zoals ik al zei: hier in Thailand is dat alleen maar lekker. Door de rotsen en stenen moet ik voorzichtig zijn met stappen zetten en dus laat ik Sam (en zijn zwembandjes) na mij volgen. Even later liggen we allebei in het water. Heeerlijk water trouwens, ik herinnerde het me kouder, maar het is warmer dan ons zwembad thuis, want in no-time lig ik er in. Het blijkt echter wat dieper te zijn dan verwacht en dus spetter ik met Sam hangend op mijn arm even naar een steen om aan vast te houden.
En dan voel ik ze ineens weer….
Die visjes.
Twee blogs (10jaar en 8 jaar geleden) heb ik hier eerder aan gewijd, aan die fucking Mr.Fish visjes die hier gewoon lekker rondzwemmen en de dode huidcellen van je voeten af eten. En serieus, dat is echt niets hoor, ze zuigen gewoon een beetje aan je voeten, maar twee keer eerder werd ik daar echt heel erg panisch van. Nou zou je zeggen: dat wist je toch van tevoren, Ine, waarom ga je ik dat water dan als je weet hoe spastisch je reageert. Ja, dat is ook zo, maar het is een zo irreële paniek dat ik daar gewoon niet aan wil toegeven, want het slaat gewoon nergens op, ze doen niets namelijk. Buiten dat feit heb ik Sam op mijn arm, dus echt heel erg in paniek raken wil ik niet met hem erbij. Ik zoek dus een steen op in het water, ga daarop zitten en beweeg mijn voeten vakkundig heen en weer, zodat ze niet kunnen blijven plakken. Af en toe voel ik er toch een maar het is weinig genoeg om er niet van de leg van te raken. Als Sam even later echter als hij lekker met mij dobbert ook licht hysterisch reageert van de visjes probeer ik hem te kalmeren, maar gaan we daarna toch langzaam maar er uit. Ik trek zijn en daarna mijn eigen schoenen aan terug bij het pad (waarbij ik zelf nog even helemaal terug naar beneden moet, omdat ik 1 sok heb laten liggen) en we besluiten in zwembroek en bikini samen te kijken of we nog naar level 5 kunnen komen en misschien papa tegenkomen. Immers, het is pas 15:30, en we hebben pas om 17:00 beneden afgesproken. Level 5 is echter +1120meter en ook behoorlijk veel steiler klimmen. Soms moet Sam stappen zetten die bijna tot zijn billetjes komen, maar meneer is onverstoorbaar en klaagt geen seconde over moeheid. Wat een held.
Het is wel een behoorlijke wandeling naar level 5 en een kwartiertje later komen we Bas tegen die net onderweg terug naar beneden is. We verrassen hem van zeer dichtbij en lopen gezamenlijk weer een stukje naar boven naar level 5. Wauw, die is wel heel mooi. Bas is overigens gewoon tot level 7 gekomen (ik had niet anders verwacht), maar level 6 vond hij het mooist!
En echt, zelfs als je niet van zwemmen houdt, dan is dit serieus ook een van de mooiste wandelingen die je kunt lopen. Het regenwoud is zo prachtig met al die mooie blauwe riviertjes (die overigens in mijn herinnering wel iets blauwer waren). Echt een van de mooiste plekken die ik ooit gezien heb.
Tussen level 4 en 5 ligt een klein stukje waterval wat door de geringe ‘val’ geen naam mag hebben, maar zo te zien ‘visloos’ is. En dus nemen Sam en ik daar nog even samen een duikje. Grappig hoe ineens weer al het vertrouwen terug is als er dan geen visjes in de buurt zijn. Ik leg hem uit hoe hij met zijn voet kan voelen waar de grond is, om te voorkomen dat hij valt en vervolgens struikelt hij over een steen uiteraard. Genen van z'n moeder.
Tijd om terug naar beneden te gaan. Meneer is eigenlijk nogal ver op intussen. De hele middag lekker klimmen en zwemmen hakt er in en elke meter die volgt is er ineens één teveel. Bij level 1 maakt hij nog bijna een salto, omdat iedereen ineens verdwenen is (bijna sluitingstijd) en ik hem tijdens de klimtocht naar een mooie foto-plek nog net op kan vangen als hij uitglijdt over een gladde tak (want immers: enorme tropische regenbui gehad). Gelukkig loopt dat met een sisser (en mijn onderarm onder zijn rug) af en zodra we helemaal terug bij de parking zijn (geloof me: Sam is in die laatste 500 meter bijna 30 x dood gegaan, omdat zijn been zeer deed, hij honger heeft, hij dorst heeft, hij moe is, hij echt zwabbertje te erg mist en ga zo nog maar even door, maar gelukkig wacht daar een lekker ijsje, wat natuurlijk in de autostoel van het stokje tyft, omdat hij te langzaam likt....
Drie seconden later valt hij op de terugweg in een diepe diepe slaap, waar hij maar moeilijk uit ontwaakt terug bij het hotel. We moeten nog even gaan eten echter en Bas en ik voeren heel even wereldoorlog 2 over wat we dan gaan doen met eten, gezien de huilfase van Sam. Maar ja we moeten toch even wat eten zeg maar, maar op welke manier, dan zijn we het even over oneens. Uiteindelijk rijden we met de auto naar de brug, zoeken daar een streetfood-karretje op, eten daar echt serieus de lekkerste rijstnoedelsoep en iets ondefinieerbaars van Bas wat ook heerlijk is, inclusief 3 drankjes voor 190 baht (EUR 5,01). Toch nog een leuke avond geworden die we afsluiten met een bezoekje aan 7 Eleven voor noodmaterialen, om te voorkomen dat als we moe zijn en honger hebben we nog eens een wereldoorlog voeren (gelukkig lukt het ons steeds beter een wapenstilstand in te voeren met een goed gesprek) en een heerlijke verse kokosnoot!
Morgen rijden we door naar Ayutthaya voor 1 nachtje in de oude hoofdstad van Thailand. Heel benieuwd wat dat ons weer zal brengen. Eerst maar eens een goed nachtrustje, want die kunnen we allemaal wel gebruiken!! :-D
