Op naar het volgende avontuur. Wat heb ik ook naar dit deel van de reis uitgekeken, twee dagen op een drijvende lodge op Khao Sok National Park. En wat zijn die rotsformaties toch fantastisch prachtig. Daar kan niets wat de mens maakt toch echt tegenop. En als je er dan ook nog zo heeerlijk kunt zwemmen op je gemakkie, nouuu maak me LOS!! Ik blijf hier!
Na een intensieve domestic flight naar Surat Thani, niet zozeer door de turbulentie, maar vooral doordat Sam enorm slecht luistert (immers: moe), wat resulteert in voeten tegen de stoel, expres het luikje van het raam naar beneden doen en vooral de hele tijd proberen de grenzen op te zoeken, zijn we bij aankomst op Surat Thani Airport helemaal kapot. Dat wij allebei ook erg hongerig waren helpt niet echt. Oh en inmiddels zijn wij ook zijn beste vriend niet meer, want 'als jullie niet naar mij luisteren, ben ik niet meer jullie beste vriend' of 'als jullie het zo vragen ga ik nooit meer naar jullie luisteren'. Heerlijk dat na-papegaaien, maar bloedje-irritant als je je punt probeert te maken.
Als je onze vlucht op Flight Radar hebt gevolgd, had je met de pro-versie vast geluidsfragmenten kunnen horen van zijn heerlijke tirades. 'het is een fase... het is een fase... het is een fase...'
Enfin, afleiden werkt uiteindelijk nog het beste als we in zo'n vacuüm zitten en dus zijn de lampjes die we beneden zien ineens HEEEEEL interessant en gaan we het maar eens hebben over landingsprocedures.
#durftevragen: kan iemand ons intussen de handleiding van ons kind per e-mail doorsturen?
Op de luchthaven worden we opgehaald voor een korte transfer (we hebben immers geen auto meer) naar het 'Meet Boutique hotel', een klein hotelletje tussen drie grote wegen in, maar waar een klein paradijsje gecreëerd is met een huisje of 12 achter een paar geluidswallen. Kunstig gedaan! Omdat we rond 20:00 aankomen is de keuken eigenlijk al gesloten, maar speciaal voor ons wordt even rijst met varkensvlees gemaakt en dat gaat maar wat graag in onze hongerige maagjes. De avond spenderen we in de zitzakken aan het zwembad, waarna we lekker op tijd naar bed gaan. Want morgen gaan we naar Khao Sok!
Ik lees in de voorbereiding dat daar maar af en toe elektriciteit is en dus vast en zeker geen internet, en daar kijk ik eigenlijk best wel naar uit. Heerlijk toch? Ff van de wereld af en niets in de gaten houden. Stiekem wilde ik dat deze hele reis al, maar door mijn 'navigatieplicht' in de auto was een e-sim toch wel verrekte handig en tja, dan blijf je toch stiekem de hele tijd een beetje online.
Enfin, 10 jaar geleden dacht ik met de jungletocht in Thailand ook drie dagen offline te gaan en was ik zwaar teleurgesteld toen ik midden in een dorpje met nauwelijks meer dan drie houten hutjes ineens een bordje met de wifi-code zag... dus mij verbaast niets meer.
Op naar Khao Sok!
De volgende ochtend staan we weer op tijd op, want we hebben vanaf nu, zonder auto, weer transfers om rekening mee te houden en dus worden we om 8:30 opgepikt.
Toch wil ik eerst even beginnen met een kleine shout-out naar Sam van 4, want potverdikkie, wat is deze jongen alweer gegroeid op deze reis. Vanmorgen helpt hij met het verzamelen van de spulletjes in zijn koffer, doet zelf zijn bergschoenen alvast aan, zijn knuffels in de knuffeltas om zijn nek, sleept zonder problemen zijn koffer en tas over de binnenplaats (zelfs exclusief instortbuien, omdat de koffer niet mee wil draaien over het pad; tot grote vreugde van papa en mama). Beetje jammer dat het met eten van de aangeboden maaltijden nog niet echt veel beter gaat; en dus eet ie wederom niet veel van de yoghurt met vruchtjes die we voor hem besteld hebben (want alternatieven bieden, daar doen we niet aan). Hij krijgt vanzelf een keer honger...
Cheow Lan pier
De taxichauffeur dropt ons om 9:30 af op de Cheow Lan pier vanaf Surat Thani (inderdaad; die waar vorige week een boot gekapseisd omdat iedereen aan 1 kant ging staan, 10 Nederlanders en een paar Belgen overboord zijn geslagen en een reisleidster is overleden) en daar shoppen we nog snel een paar waterdichte telefoonhoesjes die kunnen drijven.
Een ezel stoot zich namelijk geen twee keer aan dezelfde steen en 3 jaar geleden heb ik in Vietnam in Ha Long Bay mijn waterdichte telefoon gesloopt door nonchalant te demonstreren hoe mijn telefoon waterdicht was 'oh kijk joh, geen probleem; hier, ik kan gewoon onder water foto's maken' om vervolgens in de 3 erop volgende dagen mijn telefoonscherm steeds meer witte lijnen te zien bevatten, waarna ik een nieuwe telefoon kon kopen, omdat het zout water bleek te zijn (en de iPhone daar toch echt niet tegen kan).
Ondanks het feit dat 'Little Ha Long Bay', zoals dit gebied ook wel genoemd wordt, uit zoet water bestaat, neem ik het risico toch maar niet meer. Dat hoesje is trouwens ook iets van 80 cent, dus waar hebben we het over. Bas shopt ook nog een tas voor op zijn motor en dan moeten we nog krap 2 uur wachten op de longtailboot die ons naar onze drijvend hotel 'Panveree The Greenery' zal brengen. Op zich had ik ook nog wel 2 uurtjes langer willen slapen....
Sam is ietswat ongeduldig (lijkt mij wel), maar als een baas met zijn stoere bergschoenen, tas en pet op is hij er helemaal klaar voor ons als we om 11:30 gesommeerd worden op de boot te stappen. De gids lijkt er nog niet zo'n zin in te hebben vandaag... en we worden gewaarschuwd om niet allemaal aan één kant van de boot te gaan staan. Die frase komt overigens nog een paar keer terug; de veiligheidsmaatregelen zijn in ieder geval aangepast na het ongeluk van vorige week!
Met een snelheid die we op de meeste autowegen nog niet eens gehanteerd hebben raast de longtail boot door de meest prachtige natuur. Lekker een fris spray-watertje van de boot in je gezicht af en toe; heerlijk afkoelen. Maar die omgeving jongens:
Waauw, maar echt waauw!!! Zo mooi!
Ik kan me niet voorstellen dat het op de foto overkomt hoe dit er in het echt uit ziet.
Drie kwartier later arriveren we bij ons volledig op pontons gebouwde 'hotelletje'. Echt gewoon té cute! We hebben een mooie lodge met balkon (verstandig op de eerste en hoogste verdieping voor Sam, aangezien de lodges aan het water zonder hekjes zijn).
Er is hier zelfs wifi, maar mijn telefoon gaat twee dagen op vliegtuigmodus, ik vind het wel even goed met al dat gesocial; komt zaterdag wel weer.
En dan hebben we vrije tijd tot 17:00 om te zwemmen en te kayakken!
Ik hoef jou niet te vertellen..... GAAAAAF!!
Hemels water
Niet veel later liggen we met onze reddingsvestjes in het heerlijk, bijna warm te noemen, dat water. En uiteraard pleur ik recht op mijn reet als ik uitglij over de trappetjes het water in, die natuurlijk volledig bedekt zijn met alg. Hoort erbij zullen we maar zeggen. Oh en geen visjes die aan je voeten zuigen joehoeee haha.
Tjongejonge das genieten man!!! Niet normaal! Heeerlijk. Ik kom hier niet meer uit denk ik. Er zijn ook allerlei vlotten waar je gebruik van kunt maken en Bas pakt alvast een kajak mee en vaart een eindje met Sam.
Die is overigens echt gesloopt! En dus gooien we die om 14:00 lekker op bed, waarna Bas probeert op de begane grond van onze Lodge de zeeziekte waar hij met het deinen snel last van heeft, weg te krijgen en ik lekker een rondje zwem en vervolgens weer een projectje in m'n hoofd heb.
Ik neem een kajak mee, want verderop (echt niet ver hoor), ligt een eilandje en hoe leuk is het om daar omheen te varen.
Nou heel leuk niet meer als ik een half uur aan het kajakken ben, inmiddels een beetje zeeziek begin te worden van het deinen van het water onder de kajak tijdens het peddelen en als ik voor me kijk, lijkt het eilandje slechts een fractie dichterbij gekomen. M'n armen beginnen ook moe te worden.
Maar ik zou Ine niet zijn als ik toch koste wat het kost bij dat eilandje wilde komen en dus vaar ik nog een kwartier tegen beter weten in verder, waarna ik besluit dat het soms sterker is om toe te geven dat iets niet lukt en het dan dus niet te doen, dan nu te blijven door varen, zo direct heel de kajak onder te kotsen omdat ik zo misselijk ben en vervolgens de energie niet meer heb om terug te komen.
Dat kost echter wel 5x tegen mezelf zeggen dat het ok is, waarna ik omdraai en serieus met veel moeite 45 minuten later kotsmisselijk terug ben.
Ik heb daarna echt even nodig om van de anderhalf uur workout bij te komen, drink een Italian soda en eet een chipje, snooze even wat, voor ik weer bij mezelf ben aangekomen. Ach, toch een workout van 1,5 uur kajakken; hoeveel calorieën zijn dat?
Sam slaapt overigens nog steeds en moeten we om 16:30 na 2,5 uur wakker maken, omdat we om 17:00 gaan varen naar de mooie foto-plekjes. Hij helpt ons even nonchalant met het aandoen van onze reddingsvestjes (natuurlijk weet hij het weer beter, nu het 1x gelukt is) en redt ons flesje wat onder de plankjes van de boot valt. Hij charmeert weer iedereen hier met zijn onschuld en bijdehante opmerkingen en we zijn niets anders gewend.
We varen langs prachtige rotsformaties, begroeid met van alles en nog wat. Waauw!! We varen ook een paar baaitjes in en spotten in het oerwoud rondhangende apen. Dat avontuur komt evenwel bijna vervroegd tot een einde als de motor van de longtailboot uitvalt midden in een baaitje. De boot botst tegen de rots, en achter ons begint de bootchauffeur verwoed met een hamer op de motor te timmeren en onze gids gaat maar eens bellen (dan toch wel weer handig; dat bereik en internet hier...)
Na verschillende hamerpogingen krijgt meneer Boot hem weer aan de praat en gaan we toch maar voorzichtig terug, voor de motor weer uitvalt. Twee ongelukken in een week zou niet zo best voor het toerisme zijn.
Hij slingert hem even wat extra aan en met een zwarte rookwolk die zowel de aapjes als het regenwoud niet kunnen waarderen, gaan we terug richting onze lodges voor een lekker dinertje en rondhangen bij het water. Wat een heerlijke dag! En dan te bedenken dat we hier morgen ook nog een hele dag zijn.
Vrijdag 25 juli
Als om 05:45 vanmorgen de wekker gaat, gaan we allemaal een beetje dood vanbinnen. Sam was om 22:00 ook nog wakker, wat wellicht met zijn middagdutje van 2,5 uur te maken had.
Het is echter allemaal voor een goed doel, want om 06:30 vertrekt de longtail langs de lijmstenen rotsen op zoek naar een mooie zonsopgang en naar dieren die ook al wakker zijn. Het is voor iedereen een beetje vroeg en dus is het verdacht stil in de boot.
Maar waard is het het wel, want het is een erg mooie tocht en bijna elke hoek die je omdraait geeft wel een mooi nieuw vergezicht. De enige stoorzender is de vrachtwagenmotor achter de boot, maar als we eenmaal dichter in een baaitje komen, gaat ook die uit en is het een oase van rust. We hebben Sam wijsgemaakt dat hij moet fluisteren, zodat we eventuele dieren niet laten schrikken (je moet iets doen om af en toe rust te krijgen), en dus kijkt hij alle bootgenoten aan met z'n schattige koppie met z'n vinger voor z'n mond als teken dat ze moeten fluisteren. Resultaat is wel dat er allerlei apenfamilies voor onze neus heen en weer slingeren van boom tot boom. Onwerkelijk wel zo dichtbij. We zien nog veel meer aapjes, verderop in een andere baai, waarna we terugkeren voor ontbijt.
En nadat we daar heerlijk van genoten hebben is het tijd voor even ....
RUST!
Ons volgende programma-item is om 13:00, het is nu 8:00 en voor we lekker gaan zwemmen en kajakken, besluiten we even lekker op bed te gaan rusten. Bas en ik snoozen lekker weg, terwijl Sam op ons driepersoonsbed een luisterboekje luistert. Soow die was even nodig!
Om 10:00 gaan we na een lekkere Italian soda maar eens lekker zwemmen. Sam en ik klooien lekker aan met een vlotje, Bas gaat even kajakken en neemt Sam vervolgens mee op de kajak, terwijl ik even gewoon in m'n reddingsvest ronddobber in het azuurblauwe water en me realiseer op wat een bijzondere plek ik eigenlijk ben.
Wauw! (Ik kan dat woord wel 100x zeggen) Wat is het hier prachtig mooi. En terwijl ik op m'n rug ronddobber en geniet van het moment hoor ik een half uurtje later in de verte al 'mamaaaaaa'. Aaah de rust is voorbij 😉. Nee hoor, heerlijk, want we hangen daarna lekker nog wat aan en in het water. Sam wordt al aardig watervrij zo met al dat vele water deze vakantie.
Op pad naar de grot en jungle tocht
Om 13:00 gaan we met onze gids en twee andere mannen met de longtail op pad naar de Coral Cave. We weten nog steeds niet hoe de vrouwelijke gids heet, maar we merken nu we hier dag 2 zijn en met een klein gezelschap 'langerblijvenden', dat ze wat meer op haar gemak is. We varen die kant op en gaan aan land voor een korte jungle-trekking naar het meer waaraan de grot ligt.
Ik vergeet te vertellen dat dit gebied, Khao Sok, is ontstaan door de bouw van de Ratchaprapha Dam tussen 1982 en 1987. Daardoor bleef er in de diepe kloven water staan en kon er ineens gevaren worden met dit prachtige gebied tot gevolg.
We stappen uit de long tail, Sam zet zijn klimmodus aan en krijgt tijdens de mooie tocht door de jungle (wel een klein beetje toeristisch, maar toch nog kleinschalig) een mooie kroon van onze meneer Bootchauffeur. Een prachtig bananenblad met drie varens vormt een 'Koning van de jungle-kroon'. Jij snapt, die man kan niet meer stuk. Even later maakt hij ook nog een fluitje van een bamboestokje. Echt heel leuk en lief. Qua dieren zien we op de heenweg niet veel, en krap 2 kilometer verder komen we bij het bamboevlot wat ons over de rivier naar de grot brengt. Ik dacht nog: oh leuk, bamboevlot; gaan we peddelen. Maar nope, ook gewoon zo'n vrachtwagen motor die dat ding naar voren peddelt haha. Een beetje wind waait Sams kroon af en in de split second kies ik om die te vangen en laat mijn telefoon uit mijn hand vallen. Net niet door die spleten van dat vlot door. Poeehhh😅 die kan je met 100 meter diepte en niet in het watertasje echt niet meer terug halen.
Coral cave
We komen aan bij de grot na een goed klimmetje (vooral voor Sam) en onze gids geeft ons allemaal een lampje voor op ons hoofd in de grot. Nou Sam is fan hoor. Nu hij dit lampje heeft wil hij 1. Alleen nog maar zijn hoofd draaien omdat het lampje beweegt, 2. Het lampje omhoog en omlaag bewegen om dat nog meer te zien en 3. Alleen nog maar de hand van onze gids vast houden, want die heeft het natuurlijk helemaal gemaakt nu hij een lampje heeft gekregen. Ze lijkt niet zo'n kindervriend, maar ze doet het op haar manier hartstikke prima, terwijl ze uitleg geeft over de stalagmieten en stalactieten die als koraal ogen en vandaar ook de naam van deze grot. Die overigens pas na de bouw van de Dam ontdekt is, omdat deze grot voor het water véél te hoog lag om te komen.
Het is een mooi zicht en een leuk uitstapje tussendoor. De grot is ook serieus behoorlijk groot. We dalen weer af na een mooi complimentje van het mannenkoppel dat ons erg 'brave' vind om door Thailand met Sam te reizen. Haha dat hebben we al veel gehoord de afgelopen weken. Deze knapperd klimt zelfs de moeilijkste paden zonder klagen (meestal) mee naar beneden! Zie eerste foto hieronder voor een bikkelfoto.
We lopen gezellig terug en op de terugreis bekijk ik nog even het eilandje waar ik gisteren niet omheen gevaren ben; tering wat een eind vanaf ons huisje. Helemaal prima mee dat ik het niet gered heb haha.
Ongeluk in een klein hoekje
Bij terugkomst bij ons hotel duiken we nog lekker even het water in met onze reddingsvestjes aan. Dat gaat echter bijna mis als we besluiten van het vlot af te gaan springen. Het is grootse lol, totdat bij het er af springen van Bas het vlot door de tegenreactie na de sprong op Sam terecht komt, die daardoor ondergeduwd wordt. Als ik pijlsnel het vlot van hem afgesleept heb, is hij natuurlijk begrijpelijk in grootse paniek omdat hij een paar seconden onder water is geweest. Potver, een ongelukje zit in een klein hoekje. Ik schrik me kapot. Gelukkig ben ik zelf niet in paniek en er heel snel bij. Een dikke kroel helpt gelukkig altijd en hij kalmeert al snel, waarna we hetzelfde trucje nog een paar keer proberen maar dan een stukje er vanaf gaan dobberen (zijn eigen idee), om over de angst heen te komen. Dat gaat gelukkig prima.
Rond half 6 gaan we het water uit en lezen in de lekkere gehaakte hangmatstoel bij ons lodgeje lekker een boekje (ja ja mensen, ik ben serieus aan een boek begonnen deze vakantie en zeker al op 1/4; dat wil wat zeggen! Genoeg rust!!), Sam zit bij mij in de stoel met zijn luisterboekjeskoptelefoon en Bas bewerkt liggend op het bed foto's (dat werkt toch het beste met het deinen tegen zeeziekte; zeker overdag als er veel boten voorbij komen).
We eten wat (dat gaat na ons gemopper en in de hoek staan van vanmiddag ineens een stuk beter) en die kleine man gaat lekker naar bedje na deze intensieve dag. Wat hebben we ontzettend genoten! Ik vond het hier werkelijk heerlijk en we genieten nog even na van het mooie donkere avondlicht en de doodstille omgeving op het meer. Morgenochtend checken we alweer uit, maar wel met heel veel mooie foto's voor in m'n geheugen erbij.
Blij dat we hier twee nachten geweest zijn en niet één, zoals ook veel gasten die we voorbij zagen komen. Daardoor hebben we echt veel rust kunnen nemen en gewoon echt dit mooie natuurgebied in ons op kunnen nemen. Relax op een bankje of in het water, genoeg tijd om te dobberen en gewoon niks te doen. In en uitademen en genieten van het moois waar we onderdeel van zijn.
Offline
En die twee dagen offline zijn me eigenlijk ook wel prima bevallen. Gewoon lekker even niks, meer gelezen - meer rust gehad. Zelfs dit drinkflesje stelt het voor.
En stiekem best wel blij dat ik het gedaan heb. Ik ben zo gewend aan altijd maar input zoeken bij even verveling dat het stiekem wel lekker is om dat niet als excuus voor rust te gebruiken. En hoe vaak ik niet gedacht heb: 'oh even opzoeken', 'even checken of...' en me dan te realiseren: oh ja, ik doe even zonder internet. Heeft me zelf wel verbijsterd hoeveel ik dat ding eigenlijk gebruik en erbij wil pakken gedurende de dag en zeker niet altijd nuttig. Dat zal ik meenemen als ik m'n telefoongebruik nog eens evalueer. En of ik nou echt heel veel gemist heb in twee dagen... ik betwijfel het!
Zaterdagochtend kunnen we een klein beetje uitslapen, maar dat zijn meestal de dagen dat Sam om 07:00 al naast je bed staat, hoe jammer haha.
We snoozelen gezamenlijk nog even verder en na nog 20 high fives met Sams favoriete medewerkers in dit pareltje van een resort, nemen we afscheid van de super lieve staff die ons twee dagen lang zo lief hebben behandeld! Wat een heerlijke plek!
We varen terug met de longtail, nemen ook afscheid van meneer Boot en onze gids, waar ik nog steeds de naam niet van weet en er staat al een taxibusje klaar om ons naar de pier voor ons laatste plekje op Koh Samui te brengen.
De chauffeur van de mini-bus rijdt gemiddeld zeker 100 en gelukkig weten wij inmiddels precies wanneer het mis gaat met Sam, terwijl hij met slechte vering over de hobbels dendert. En ja hoor, het zakje is precies op tijd voor een halve liter melk met watermeloen. Niks ernaast, we worden hier steeds beter in! Nieuwe zakjes bij het tankstation halen en door met de rit. Wij zijn niet voor 1 gat te vangen. Even later doet ie een dutje, dan gaat de reis ook wat sneller!
Op naar Koh Samui!
