Nu het stof is opgewaaid, de tranen van trots en vermoeidheid zijn weg naar buiten gevonden hebben en ik oprecht kan nagenieten is het fijn om even terug te kijken naar een heerlijke hartverwarmende week met Jou & Mij. Want WAT een voorstelling hebben we neergezet met z'n allen. Ik ben zo trots, en zoals zo vaak, moet dat er bij mij in de vorm van woorden uit.
Twee maanden korter hadden we dit jaar. De normaal in november geprogrammeerde voorstelling van ons Invitéater werd dit jaar vervroegd doordat ons de eer te beurt viel om het net tot schouwburg omgebouwde EKP te openen (of althans 'nét'; gedurende onze productieweek zijn alle voorbereidingen om van een betonnen blok een schouwburg van te maken nog in volle gang). Twee maanden korter, dat is niet niets, maar liefst 8 repetities minder om een stuk neer te zetten.
Vereerd
Enfin, als ik in februari gekozen wordt om de rol van Veerle, een losbollige restaurantmedewerkster, ben ik verguld! Yes! Wat gaaf dat ik mijn energie weer mag steken in acteren, zingen en ook dansen. Want hoewel mijn zusje die dansgenen ge-erfd heeft en het soms lijkt of mijn armen en benen allebei hun eigen verhaal vertellen, zie ik het als een toffe uitdaging om dusdanig hard te oefenen dat je dat er op het podium niet vanaf ziet.
Elke donderdagavond staan we weer drie uur scènes, liedjes en dansen te oefenen en het repetitieproces gaat als een sneltreinvaart voorbij met slechts een repetitie of 20 inclusief 6 weken zomervakantie. Door de opbouw van het stuk kunnen we echter efficiënt repeteren en dus zit ik veel donderdagen samen met mijn mede-restaurantpersoneel te Italianen om de leuke 1-2-tjes in het hoofd te krijgen.
En ondanks dat deze rol in het verlengde ligt van mijn persoonlijkheid, blijkt het nog verdomd lastig te zijn om mezelf te spelen als dat bestaat uit gerepeteerde zinnetjes in een geënsceneerde omgeving. Meer dan eens ben ik overgefrustreerd, omdat het me maar niet lijkt te lukken om relaxed en nonchalant over te komen, terwijl dat normaal als mijn tweede natuur voelt. Hoe kan dat nou, terwijl me dat in mijn normale leven weinig moeite kost...
En ik lijk misschien ontspannen en zeker, maar als het op musical aankomt voel ik me soms een rookie, een supergenietende hardwerkende rookie weliswaar, maar ook een die super hard haar best doet om goed te zingen, de dansjes probeert een plekje te laten vinden in haar hoofd en stiekem heel bang is om ieders verwachtingen (en vooral die van mezelf) tegen te laten vallen. Niemand kan zeggen dat ik mijn best niet doe, maar beter zou het zijn om dat los te laten, want dan zou alles wat gemakkelijker gaan. En dus doe ik mijn best om relaxt over te komen, maar ja dat is dan dus weer gespannen, omdat ik veeeel te hard probeer.
Tot het moment dat onze regisseur Bram een item aan mijn rol toevoegt: kauwgum; Veerle kauwt kauwgum als serveerster. En ik weet niet wat het doet, maar vanaf dát moment lukt het me om de spanning los te laten. Om een soort van onverschilligheid in die rol te stoppen die eerder onmogelijk voor me was, zo bewust als ik me was van mijn lichaam, houding en perfectionisme om die zinnen maar goed uit te spreken. Elke week word ik een beetje meer Veerle en een beetje minder Ine.
Maar ja, dat is natuurlijk niet hetzelfde als daadwerkelijk serveren in een restaurant. En hoewel we door en door scènes oefenen op de donderdagen, komt het restaurant pas echt tot leven op het moment dat we daadwerkelijk gaan doorlopen, scènes gaan plakken. En pas zodra we de eerste keren twee aktes achter elkaar staan en de teksten al in mijn hoofd zitten, merk ik wat de echte uitdaging gaat worden. Want wij moeten ook gaan serveren, en dat oefen je alleen als je het grote verhaal oefent, achter elkaar.
De productieweek
Dat achter elkaar oefenen kan alleen als je veel tijd hebt en dus begint de week in de Kring, of althans; het EKP gebouw dat omgebouwd is tot schouwburg. Ik ben lekker op tijd, want ik weet dat ik hier een weekje woon. En ik wil wel een knus plekje hebben waar ik me terug kan trekken en af en toe op mijn gemakje een puzzeltje in alle rust kan maken. Die rust heb ik echt nodig om m'n ding te kunnen doen. En ik ben niet echt een stresskip (je zou het misschien anders verwachten), maar het is ook fijn om dat niet om je heen te hebben.
Die eerste zondag... is alles echt werkelijk kut. Alles moet nog ingesteld worden, geluid klinkt als een echoënde betonbak, de prachtige band klinkt overal schel bovenuit en er is geen bal meer van te verstaan.
Het drumstel wordt vervangen door een elektrische, de blazers moeten ingetogener spelen en wij moeten vooral volume geven. Ook het open en dichtschuiven van het decor blijkt vooralsnog een uitdaging met mijn onsubtiele lichaamskracht.
In de artiestenruimte is het zoeken naar een spiegel en als je flink moet kakken moet je in de rij aansluiten, maar gezellig is het zonder twijfel.
En zodra de week begint en elke werkdag je dagelijkse sores stranden in de kleedkamer bij 8 andere dames, die ook allemaal hun eigen verhaal hebben, merk ik dat het elke dag een beetje beter gaat; het geluid, het licht, de sfeer, de feedback.
Zenuwachtig ben ik niet, ik weet wat ik moet doen en ik ontvang een mooi compliment dat men van mij rustig wordt (wie had dat gedacht?!) en eerlijk gezegd snap ik dat wel: als ik op m'n gemak ben word ik rustiger en ik heb vertrouwen, ik geloof dat het wel goed komt.
En dus doe ik wat ik moet doen achter de coulissen en ik transformeer van Ine naar Veerle (daar heb ik wel die puntige hakken en een kauwgumritueel voor nodig), voordat ik naast m'n teksten ook mijn rol en non-verbale stilspel neer kan zetten. Ik heb nooit in de horeca gewerkt, maar ik geloof met deze rol zelfs zelf dat ik er (ondanks mijn onhandigheid) best goed in zou zijn. En ondanks dat ik geen heel sterke danseres ben is het me toch maar mooi gelukt om met 350x 'Als we gaan' thuis oefenen (inclusief 5 verschillende teksten in het refrein en een lange en een korte versie daarvan) het over te laten komen alsof ik het elke dag doe. Trots!
Ik krijg prachtige toi-toi-toi-tjes, ook van het lieve thuisfront die het een weekje zonder me moeten stellen 😘 dus met dat vertrouwen komt het wel goed!
Première
En dan is het vrijdag en nadat we drie dagen voor een lege zaal gerepeteerd hebben, zijn we toe aan een zaal vol publiek. En gelukkig is dat publiek er in 650 enthousiaste bezoekers op de première. En na heel wat woordjes van hoge piefen met verwachtingsvolle teksten, mogen we aftrappen. En ineens merk je wat het verschil is als je voor publiek speelt. We waren er aan toe! Want het decor draait open en een daverend applaus ontvangen we alleen al voor het met band uitgestalde decor. Alle lof naar Gerard daarvoor! Wat een held!
En als je al applaus krijgt voor het decor, dan kan het toch alleen maar goed komen? Alle spanning valt van me af en ik laat het los. Ik laat de verwachtingen los, ik laat mijn angst om een tekst te vergeten los en ook mijn spanning of mijn solo in 'Alles is liefde' wel gaat lukken. Ik ga dit gewoon nailen!
En ik geniet. Van seconde 1 tot minuut 180 ofzo geniet ik. Als Veerle, de kauwgumkauwende serveerster die wel houdt van een feestje en elke gelegenheid aangrijpt voor een sarcastische tekst tussendoor. Ik ben even Veerle geworden.
Als we na de voorstelling het daverende overweldigende applaus in ontvangst nemen voel ik alleen maar dankbaarheid: dat ik mee mag doen aan deze mooie productie, dat ik met een stel mensen om me heen mag werken die hier net zo van genieten als ik, dat werkelijk IEDEREEN die meewerkt aan deze voorstelling een even belangrijke rol heeft en ook op zijn eigen manier gewaardeerd wordt. Of ik nou een koffie met een hartje achter de schermen aangereikt krijg of een bord met droge fusilli en slasaus, zoveel mogelijk vuurwerkjes probeer af te steken, een knoop aan m'n blouse weer vast moet maken of de feestversiering klaar moet staan. Iedereen draagt bij aan wat wij daar op het toneel neerzetten. En dat is zó ontzettend genieten. Achter de schermen knuffelen we elkaar, steken we elkaar een hart onder de riem als iets minder goed ging, high fiven als iets top ging en doen het vooral allemaal samen. In één week tijd krijg je er een hele familie bij en delen we lief en leed met elkaar. Een warm bad, zo voelt dít Invitéater, ook mede dankzij Linde, Amy en Bram. Die de groep stimuleren om het beste uit jezelf en elkaar te halen. En dat voelt zó fijn.
Potverdikkie wat hebben we er een lekkere première op zitten. Het overweldigende applaus van 650 man galmt nog na in mijn door adrenaline overweldigde brein als ik rond half 3 snachts in bed lig. Gelukkig nog twee te gaan, twee keer mijn geloof in Jou & Mij.
Ik krijg mooie complimenten dat ik 'gewoon mezelf speel'. Tja hoe moeilijk kan het zijn om jezelf te spelen. Nou het heeft me behoorlijk wat moeite gekost om van mezelf een ingestudeerde beheerste variant met gerepeteerde teksten te maken, maar zo fijn dat het wel natuurlijk overgekomen is, want dat haal ik er dan wel uit! Daar ben ik zó trots op!
In drie dagen weekend geniet ik van elk moment dat ik daar ben. En natuurlijk gaan er dingen mis en natuurlijk baal ik ervan als dat door iets van mij is, maar heel snel laat ik het weer los en ga door. Want het gaat om het geheel wat we hier samen neerzetten. En dat geheel, daar ben ik echt FUCKING trots op! Dan doen we toch maar mooi!!
Met veel te weinig slaap door een verdwenen ruggengraat zaterdagnacht (iets met een schotel Iskenda) gaat de laatste voorstelling met een licht heesje op mijn stem van start (Iets met overschreeuwen tijdens een feestmedley) en het huilen begint al tijdens het soundchecken als we 'Avond', ons slotnummer, inzetten. Dat belooft wat. De voorstelling verloopt met een storende versterker na de pauze die erg afleidt, maar ondanks dat is het wederom genieten.
Stil
En als het slotapplaus is geweest, de knuffels zijn uitgedeeld, de complimenten zijn ontvangen en na al die mooie applauzen, liedjes, kauwgumpjes, vuurwerkjes, intensieve dansjes is daar maandag ineens de stilte.
"Stil! Het is hier zo ontzettend stil"
Het domste wat je dan natuurlijk kunt doen is 'Avond' opzetten als je vervolgens nog de hele dag voor de klas moet staan. Maar ja, ik wil dat gevoel zo graag vast houden weet je, gewoon nog even voelen hoe het voelde om dat daar te mogen zingen....
En ja hoor, heel de weg naar m'n werk zitten brullen...
En je weet dat het komt hè, dat moment dat het weer even voelt alsof alles voorbij is. Dat grote zwarte gat na zo'n intensieve week, als je van vermoeidheid emoties geen plekje meer kunt geven. Dat je wilt vasthouden wat we hadden daar met z'n allen. Wat ging het veel te snel voorbij... En dat nooit meer de echtscheidingspapieren aan mijn tafel 1 ondertekend worden, nooit meer de 'Thrillerachtige' moves van "Iedereen is van de wereld" terwijl ik met Mare achter de deuren wacht om het restaurant te openen en Taurus voor haar hoofd te stoten omdat we te snel zijn, nooit meer samen met 'mijn vriendinnen' een restaurant runnen, niet meer met Ricardo de hort op, geen vuurwerkjes meer aansteken in de hoop dat ze op tijd aan gaan en zelfs geen keiharde avocado's meer, die nu 2 dagen later vast eetrijp zouden zijn geweest.
Het doet altijd een beetje pijn in mn hart. Het afscheid nemen van zoiets moois, een proces wat je samen neerzet en het resultaat wat volgens menigeen het 'amateurniveau ver te boven gaat'.
Ik ga het missen, deze musical; Veerle, ons restaurant 'De Tijd', de mooie, maar ook heftige verhalen die over de tafel vlogen, maar ook de luchtigheid van de manier waarop we daar in ons restaurant mee om gingen. Het is is het leven, er gebeuren heftige dingen, we dealen ermee en we gaan weer verder. Omdat dat nou eenmaal zo gaat.
Want je kunt niets zeker weten en alles gaat voorbij, maar ik geloof ik geloof ik geloof ik geloof ik geloof
In Jou & Mij!
... en jahoor, daar zijn de emoties weer....
Bedankt lieve Invi-familie, voor een ruim half jaar met jullie plezier maken op donderdag, maar vooral dat jullie deze week mijn familie wilden zijn en dat ik dit met jullie heb mogen delen. ❤️
En een speciaal bedankje aan Amy, voor het feit dat jij ondanks al jouw drukte het voor elkaar krijgt om zulke prachtige samengestelde arrangementen te maken waarvan de kippenvel op m'n armen staat-vooral bij Avond. Maar ook dankjewel voor het mij soms aanhoren als ik weer aan de bar kauwgum stond te kauwen en voor de rosé voor tafel 3.
Een bedankje aan Linde, voor het weten wat ik kan en daar me op inzetten, het vertrouwen dat je me geeft voor sommige dansen waarvan je weet dat ik ze aan kan en voor je rust en kalmte, waar ik ontzettend rustig van word. Ontzettend fijn, zo'n stabiele factor met vertrouwen.
En aan jou, Bram, voor het feit dat jij altijd probeert het allerbeste uit mij te halen, me de kans gaf om deze rol op me te laten groeien en me op de juiste momenten stimuleerde om net dat beetje extra te geven. Het heeft me ontzettend geraakt dat je me op woensdag achter de coulissen even snel kwam opzoeken om me te vertellen hoe goed ik het deed en dat ik dat vast moest houden.
Jij maakt met jouw inzet, eeuwige optimisme en wil om dit tot een succes te maken dat ik voor jou wil werken, dat stapje extra wil zetten en je trots wil maken.
Ik denk dat we dat met zijn allen wel gedaan hebben!
🩷❤️🧡💛💚🩵💙💜
Oh ja en hier nog het smerige resultaat van 7 dagen kauwgum kauwen en geen prullenbak hebben achter de coulissen:
