Het is weer díé week; de musical-week. En ik weet nog goed van negen en acht jaar geleden hoe de schouwburg in één week tijd je nieuwe thuis wordt: je je dagelijkse lief en leed deelt met je medespelers in plaats van je partner, je oorspronkelijke thuis alleen maar de plaats is waar je na twaalven je bed vindt en je het gevoel hebt twee banen op één dag te proppen: overdag je reguliere werk, vanaf 16:45 tot na middernacht je musical'baan'. Maar mijn god, wat is het toch gaaf, zo'n week!!
De aanzet
Begin 2024 krijg ik het bericht ik mee mag spelen in de nieuwe productie van Invitéater; een voorstelling geinspireerd op de liedjes van Annie M.G. Schmidt en ja, ik dacht óók dat die alleen maar kinderboekjes schreef, maar een heel oeuvre aan serieuze taboe-doorbrekende liedjes uit de jaren 60 leer ik in no-time kennen. Het leek me na 8 jaar leuk om deze hobby weer op te pakken, omdat ik er destijds heel veel energie van kreeg. Ik leerde er Bas kennen, trouwde met hem, we kregen Sam, er was corona. Enfin, allerlei redenen om een tijd te skippen, maar na al twee jaar een optreden verzorgd te hebben bij de diplomering van onze studenten, begon het toch ontzettend te kriebelen om weer iets met deze hobby te doen. Want destijds werd ik ontzettend blij van de combinatie van zingen en acteren. De dansgenen heeft mijn zusje geëerfd, zeg ik altijd gekscherend, maar ook het investeren daarin leek me leuk om weer te beginnen.
En dus oefenen we ruim 8 maanden lang met het door regisseur Bram van Arendonk geschreven stuk 'Op een mooie Pinksterdag'. Elke donderdagavond zijn we krap (en soms ruim) 3 uur bezig met het doornemen van zangpartijen (in mijn geval de sopranenpartij), het zetten van scènes en het oefenen van dansen. Dat laatste is in eerste instantie mijn grootste uitdaging, want op de één of andere manier zijn mijn benen en armen niet goed in staat om met elkaar te communiceren. En ik ben in die eerste weken vooral heel trots dat mijn benen de door Linde bedachte prachtige passen bij kunnen houden. Over armen spreken we dan nog maar even niet. Pas later, als de breincapaciteit niet meer opgeslokt wordt door het zingen en het benenwerk tegelijkertijd is er plaats om daarover na te denken. En warempel, het gaat elke week een beetje beter.
Net als het zingen overigens, want na de wekelijkse opwarmoefeningen van 'mi-hi-hi-you-ou-ou-ouuuuuu' en 'pannenkoekenbakken-pannenkoekenbakken-pannenkoekenbakken-pannenkoekenbakken-baaaaaak' zingen we hele aria's (voor de paria's?) weg in drie stemsoorten. Ik leer zienderogen bij en kom tot de conclusie dat als ik eenmaal een stemsoort gehoord heb, ik hem onthoud en op die manier leer. Heel fijn!
Repetities
Het zijn intensieve, maar hele leuke avonden die naast nuttig ook heel erg gezellig zijn. Langzaam bouw ik een band op met de mensen in het cluppy (wát een heerlijke gezelligheid), lach me suf om de ludieke grappen in de scènes, er wordt een beeld gevormd van hoe het er uit komt te zien met de attributen op het podium en ik mag elke week extra genieten van de aanwezigheid van mijn mama, die mede verantwoordelijk is voor de prachtige kleding die de voorstelling helemaal afmaakt. De after-repetitie-borrels met teringveel lekkere hapjes helpen aan alle plezier ook zeker weten mee. Die helpen overigens niet mee aan het op gewicht blijven, maar goed: je kunt niet alles hebben.
Ik leer veel nieuwe mensen kennen, waaronder Rick, waar ik bijzonder veel gezellige thee-momentjes mee wegwerk, maar ook heel fijne diepgaande gesprekken over allerlei levensdingen heb, als we even geen scènes te oefenen hebben. Alsof ik hem al jaren ken... En acht jaar geleden kon ik het al goed met haar vinden, maar ook Lisanne, die in dit stuk mijn bestie is, is weer van de partij en wij viben gewoon heel goed samen. Onze energieen steken elkaar op een positieve manier aan en daar word ik heel blij van.
De ene week zit je er beter in dan de andere week, maar door de maanden heen en zeker op de werkzondagen en tijdens twee extra oefenavondjes in Café de Drie Weesgegroetjes begin je te zien hoe gaaf dit stuk aan het worden is en voel ik me voor het eerst echt trots. Trots dat de mensen die dichtbij mij staan deze gave talentvolle spelers mogen zien schitteren, dat ze dit geheel straks op de planken gaan zien! Zó cool! En zo gaaf dat ik daar aan mee doe.
Maar natuurlijk gaat het niet allemaal van een lijen dakje. Krap een maandje geleden loop ik in mijn spel even ontzettend vast, ik kan even geen handen en voeten geven aan de instructies en feedback die ik krijg en mijn perfectionisme graaft een vicieuze cirkel naar beneden waarin ik me afvraag 'waarom ik dit uberhaupt wilde', 'ik dit helemaal niet kan' en 'vast iedereen teleurstel'. Het duurt even voordat ik met wat tips en ellenlange oefensessies voor de spiegel eenmaal goed doorheb welke richting ik op moet en ik tevreden mijn coping-mechanisme van 'gewoon beter worden' kan inzetten om uit de cirkel te kruipen.
On stage
En dan is het eindelijk zover. De musicalweek. Een week waarin we vanaf maandag iedere dag van +- 16:45 tot na middernacht in de Schouwburg bezig zullen zijn. Maandagochtend rijd ik met m'n hele hebben en houwen naar school, want hoewel de meeste mensen vrij nemen in zo'n week, heb je die optie in het onderwijs nou eenmaal niet. Mijn lieve collega is er niet en dus draai ik twee groepen tegelijkertijd, maar niet met m'n hoofd; dat is helemaal niet aanwezig. Dat is al in de Schouwburg aan het voorbereiden. Ik kan dus ook niet wachten om maandagmiddag om 16:15 die kant op te rijden. Zes tassen met teringzooi gaan mee naar binnen om zo'n prachtige spiegel met van die lampjes te claimen. In no-time ziet de tafel ervoor en de grond er uit alsof er een bom is ontploft. Tja, ik moet hier immers een week leven, laten we er dan in ieder geval een feestje van maken.
We zijn heerlijk op tijd en dus is er genoeg tijd om op het gemakkie om te kleden, een stel boterhammen naar binnen te werken en m'n best te doen om allerlei teringzooi op m'n gezicht te smeren. Bas heeft nog een oud setje met make-up en probeerde gisteravond zo goed en zo kwaad als het gaat mij als vrouw uit te leggen hoe cake-foundation ook alweer werkt. En dus loop ik een kwartiertje later met een spannend sponsje cake op m'n gezicht te plakken, probeer daarna wat rouge terug te brengen op het goede stel jukbeenderen en komt er zelfs nog een oogschaduwtje aan te pas. Met de bevestiging van de dames om mij heen slaag ik voor de make-up-test, waarna ik met m'n haar aan de slag ga. De toupeertang komt er aan te pas en het moet eerst lelijker worden voor het mooi wordt geloof ik. Even later sta ik versteld van het nette resultaat wat aardig voor een jaren 60-kapsel door kan. En dat met mijn doorgaans 5-minuten-ochtend-routine-ervaring van borstel erdoorheen, lijntje er boven, lijntje er onder, wings er aan, mascara er op.
Na nog lekker even tot rust komen, een zendertje laten plakken op mijn linkerwang, soundchecken, een paar liedjes doornemen en de motivational speech van Bram beginnen we aan de eerste doorloop. En natuurlijk zijn er nog dingetjes die niet soepel lopen, maar voor een eerste avond valt het me absoluut niet tegen. Zeker niet als je weet dat er ineens een podium met trapjes als differentiatieniveau is bijgekomen en we ook nog niet zo vaak geoefend hebben met de band. Achter de coulissen wissel ik scène na scène het ene kledingstuk voor het andere, terwijl ik op het podium de rust gevonden heb in de scènes die ik speel. Ik ben verrassend genoeg (nog) niet gespannen. Alles zit er in, ik weet wat ik moet doen, ik weet hoe ik het moet doen. En als we die eerste avond rond 0:00 klaar zijn en de eerste feedback in ons opgenomen hebben, ben ik helemaal niet ontevreden. En ondanks de enorme vermoeidheid die me overvalt na twee werkdagen op één dag, heb ik teringveel adrenal-INE in m'n lijf.
Slapen lukt dus pas rond 02:00 en ondanks de vermoeidheid wordt het een onrustige nacht waarin het ene nummer het andere afwisselt in mijn hoofd. Een half uur voor de wekker van 06:20 ben ik al wakker (maar WAAROM OOK!), met een volgelopen snotneus (dat is tegenwoordig meer regel dan uitzondering) en een roepende Sam 'Mamaaaa ik ben wakker'.
Oh ja, thuis. Dat was er ook nog! Weer even naar die andere rol die ik met verve speel: mama Ine.
Jezus wat voel ik me vertieft.
Ik hoop mijn ontbijt in stilte te kunnen verorberen, maar dat gaat nou eenmaal niet met een kind van 3, dat vanaf moment van wakker-worden AAN is. En nee, je zou het misschien denken van mij als kletskous, maar ook ik sta niet vanaf opstaan gelijk aan. Sam naar de opvang, ik naar het werk, waar ik me net een soort onweerswolk voel. De 4 uur slaap begint te tellen en de ongefilterdheid die daarmee gepaard gaat ook. En dus snel ik me na mijn lessen naar huis om nog even 1,5 uurtje slaap te pakken. Immers, vanavond is het ook gewoon weer van 17:00 - 0:00 aan de bak, en een beetje energie zou dan wel fijn zijn. Ik haal vriendje Rick op en grappig hoe rituelen al op dag 2 ontstaan, want hij zit in zijn badjas en ik met m'n pantoffels aan, alsof we lekker thuis zijn. Heerlijk om zo op het gemakkie even om te kleden, rustig wat weg te eten, een Red Bulletje weg te tikken en aan de smeersels te beginnen. Het is heerlijk gezellig in de kleedkamer, waar eenieder langzaam binnendruppelt en het grappige is: iedereen leeft daar zeg maar de hele week, dus je eerste ontlading die je normaal thuis doet, doe je nu bij elkaar. En dus gaan de fases van groepsbinding ook in een sneltreinvaart. We leven allemaal even in de schouwburg, die als ons tweede thuis voelt. En iedereen heeft dingen moeten regelen, heeft gedoe, slaapt slecht, heeft last van zijn gezicht, de vermoeidheid en van werk... en dat schept gewoon ontzettend een band. Zoveel warmte!
En tegen de tijd dat we allemaal geplamuurd, gezenderd en opgewarmd zijn kunnen we shinen voor de tweede doorloop, maar niet voordat we 100 mooie kleedkamerselfies hebben gemaakt. En ook in de voorbereidingen ontstaan ritueeltjes van het meezingen van liedjes, het elkaar stimuleren en complimenteren als een scène goed ging. Het voelt zo fijn hoe dit stuk bij elkaar tot stand komt. Persoonlijk ging vandaag de dans Foxtrot bij mij super goed en dat stemt me erg tevreden richting de première, want voor mijn gevoel ben ik er na vanavond klaar voor! En dat voelt lekker. Ik ben niet kapot te krijgen deze dinsdag en dus duurt het ook vandaag weer tot in de diepe uurtjes voor ik in slaap val.
Gelukkig ben ik woensdag vrij.......
..... om om 07:00 gewekt te worden door Sam die roept 'Mamaaaaa, ik heb gepooooeeept!!' Ja shit, daar moet ik er ook echt voor uit om te controleren met het afvegen ;-). Even later ligt ie even lekker naast mij om nog een ruim uurtje een beetje samen te doezelen. Eenmaal uit bed kijk ik om me heen: oh ja, dit is thuis als het licht is. Er is meer dan een bed! Ik bel samen met Sam Bas even in de ochtend, want tja, behalve de reguliere ochtendkroel zien of spreken we elkaar niet deze dagen en na twee bakken koffie om de vrachtwagen uit m'n voorhoofd te krijgen doen we lekker rustig aan en haal ik met Sam nog een nagellakkie in de stad.
En ondanks alles wat er voorbij komt deze dagen: mijn hoofd is gewoon niet hier. Mijn hoofd is daar: in de Kring. Deze hele dag gaat 'Ik zei dokter, zei ik dokter...' afgewisseld met 'Lava-lava-lava-laaaa-vaaaaa' door m'n hoofd. Ik kijk naar buiten, bah regen en...
....loopt u zo alleen in de regen meneer....
Première
En dan is het eindelijk donderdagavond, de première. Na drie dagen van licht testen, geluid testen, achtergrondbeelden testen, zenders testen, podium testen, staging testen, het totaalplaatje van kleding zien en 3 volledige doorlopen is het vanavond voor het echhie! Mijn dagelijkse ritueel van omkleden, eten, make-uppie, haartjes, aarden, speech en gaaan gaat bijna volautomatisch aan me voorbij na deze daagjes en voorafgaand aan het shinen ontvang ik een shitload aan fantastische persoonlijk gemaakte originele toi-toi-toi-tjes waar heel mijn 'werkplek' in no-time mee volgebouwd is. Er komt zelfs nog een special delivery bloemetje van Bas en Sam met een prachtige tekening van Sam en super veel lieve woorden. Precies de extra motivatie die ik nog kon gebruiken!! Super lief!
Na nog een serie prachtige woorden van Bram mogen we on stage. En wooow man, het gaat echt fucking goed. Iedereen is echt 'on fleek'!! Teksten komen er vol overtuiging uit, arrangementen worden naadloos ingestart en iedereen is zoooo fucking goed. En achter de schermen zijn we als een tierenlier onzichtbaar als een malle met stoelen aan het sjouwen, vliegen kostuums uit en aan in no-time, rennen we van links naar rechts en zingen we de microfoon in de coulissen helemaal vol tijdens de refreinen. We stijgen boven onszelf uit. Er staat me echt een huis van een voorstelling. Het is een heerlijk publiek, men lacht, grinnikt om de grapjes waar wij een half jaar geleden ook nog om dubbel lagen en we shinen met elkaar van dat podium af. En man man man, wat ben ik aan het genieten. Het maakt me nog niet eens uit of het goed gaat of niet, maar wat is dit toch HEERLIJK om te doen!! Ik vind dit zoooo leuk! De emotionele tweede helft roert me en bij het applaus moet ik moeite doen om het droog te houden. Wat een fantastische premiere!! En wat een heerlijke groep. We kroelen met elkaar als felicitatie voor deze geweldige avond en proosten op het resultaat en proces van 9 maanden hard werken. Helemaal kapot van vier dagen van 18 uur en elke dag niet meer dan 5 uur slaap en vrijdag ook weer werken de hele dag.
Deze week ben ik gewoon even volledig ontoerekeningsvatbaar. Laat me maar gewoon even met rust, ik ben er even niet. Want ik leef even in de Schouwburg en samen met nog 25 anderen hebben we een mini-samenleving te onderhouden tot en met zaterdagavond, wanneer we de laatste voorstelling spelen. Ik vind het geweldig, krijg hier zo ontzettend veel energie van, ondanks het feit dat het ook zo wreed vermoeiend is.
Ik hoop dat iedereen die komt kijken, enorm gaat genieten van deze geweldige voorstelling, want hij staat als een huis! En ik ben enorm trots dat ik een onderdeel ben van deze groep geweldig leuke mensen die samen met mij dit neerzetten. En een speciaal bedankje naar het thuisfront Bas en Sam die het mogelijk maken om mij deze week even te missen om deze fantastische hobby uit te kunnen voeren 🩷
