Soweeeee, hier waren we samen even aan toe! Lekker er even uit met ons gezinnetje. Voor mij nieuw gebied, voor Bas en Sam nieuwe ervaring! En potverdikkie, met volle zon, 10 graden en dikke ladingen sneeuw zou dat toch goed moeten komen zou je zeggen. Halleluja wat genieten we!
De reis begint natuurlijk al zaterdag, als de traditionele broodjes met ei gefabriceerd worden, net als we dat vroeger thuis altijd deden als we naar Zwitserland of Frankrijk tuften. Maar eigenlijk begon deze reis al bijna een jaar geleden toen we besloten met het gezin op skivakantie te gaan. Ik heb al behoorlijk wat jaartjes in de benen (zou je niet zeggen als je me van de berg af ziet stuiven), maar Bas vierde jarenlang vastenavond. En Sam was simpelweg nog te jong. Maar ja, je kunt niet jong genoeg beginnen met leren skiën is mijn mening (ik was volgens mij 22 ofzo toen ik met de ouders van Sven ontdekte welke wereld jaaarenlang voor mij verborgen was gebleven. En daarna was ik aangestoken... Het verlangen om te skiën bleef elk jaar terug komen. En ik kon niet ieder jaar, maar als ik kon ging ik, maar tot dusver nog niet met Bas. Maar dat virus deel ik met liefde.
En dus boekten we Kaprun, een nieuw gebied met een kidsclub vanaf 4 jaar (niet heel veel plekjes zijn al vanaf 4 jaar), 4 nachtjes in een Vaya hotel (lees: luxe en goede ervaringen vorig jaar) en schaft Bas zo ongeveer het tienvoudige aan waarde aan skistuff ten opzichte van mij aan (wel kwaliteitje!!) voordat we er helemaal klaar voor zijn.
Gaat nog bijna mis als blijkt dat ik de verkeerde skilessen voor Sam heb geboekt (lees: Sam een leuke vakantie betekent: papa en mama een leuke vakantie) en Bas ski's koopt met ongeschikte bindingen voor z'n nieuwe schoenen, maar dat laten we even buiten beschouwing.
Enfin, onderweg, 6 uur lang, vraagt Sam zo ongeveer elke 10 minuten (in het gunstigste geval) “of we al in een ander land zijn?”, “hoe laat het is en hoe lang het nog duurt”, “wanneer er bergen komen” en “of we al op skivakantie zijn?”, maar gelukkig tellen we af van 10 uur rijden tot 1 uur.... maar goed, als het ergste van 10 uur in de auto zitten is dat je met je kind moet kletsen terwijl die 4 uur lang buiten kijkt en opnoemt wat hij ziet, 4 uur slaapt en 2 uur ons extra bevraagt, boekjes leest en kletst... hoor je mij niet klagen. En dus: "ja Sam, we zeggen het wel als we in een ander land zijn"… om na 8 uur rijden Duitsland achter ons te laten, Oostenrijk in te rijden en een snurkend ventje achterin te hebben dat tot aan het hotel niets meer mee krijgt van de omgeving... en dus ook niet dat we in een ander land zijn, we bergen zien en er bijna zijn.
Meest ongemakkelijke was eigenlijk nog driekwart op de rit wanneer Sam een emmer halfvol kotst door neus en mond (lees:wederom chocolademelk) van het optrekken en remmen bij München in de file (dips voor Sams aankondiging en mama's "emmer-erbij-houd-vaardigheden", want niks ernaast en het emmertje geleegd een parkeerplaats verderop, Sam blij in slaap en we uiteindelijk na een, naar mijn mening, geslaagde rit uiteindelijk rond 14:00 aankomen bij Hotel Victoria for Vaya.
We mogen de kamer al in en hebben een sfeervolle familiekamer, waar Sam zijn te grote bed gelijk goedkeurt.
Spulletjes worden uitgeladen (binnen 10minuten is die kamer (aan mijn kant) volledig ontploft) en na een kort inkakmomentje gaan we op pad om de ski's in een locker bij de lift te zitten (waauw, geweldig systeem met skipas, meeer dan voldoende kasten en (dubbel heerlijk), verwarmde lockers!). We hebben gelijk spijt van al onze aankopen ter voorbereiding van de vakantie, want het is hier einde seizoen en dus: UITVERKOOP! Alles 3x zo goedkoop als in NL.... dussss hahaha. Maar verder… wat een heeeeerlijk plekje!!
Enfin, skipas halen, ski's en schoenen voor Sam huren, even kijken bij de kinderweide, waar Sam volledig geïntrigeerd raakt door de piste bully! En dan nog lekker even een drankje in het namiddagzonnetje. Pohhh wat hebben we het slecht met een volledig blauwe lucht, 10 graden en nog prachtige sneeuw van boven tot beneden. Koelt hier duidelijk nog meer dan genoeg af in de avond voelen we even later! Na een heerlijk warme douche en natuuuuurlijk ook weer veel te veel lekker eten in m'n mik (dat krijg je van buffet... dat moet ik dan ook gewoon tegen beter weten in ook allemaal proberen dan...)
Op naar ons bedje voor een maandag vol ski-plezier! Om 20:00 op bed, maar die nacht slaap ik wat onrustig, toch wat gespannen voor Sams skilessen morgen: zou ons eigenwijze ventje zijn weg gaan vinden? Misschien bellen ze ons al na 10minuten dat iets niet volgens zijn plan verloopt, of erger nog, gaat ie de hele tijd huilen omdat het niet lukt. Of moet ie misschien wel spugen zoals laatst.
De zorgen zijn echter compleet voor niets, want meneer John is binnen 2minuten vrienden met onze kletskop. Meneer John belt echter wel een half uurtje later als we in de lift omhoog zitten (hartverzakking... moeten we nu al terug??) of we ‘even’ een zonnebril kunnen komen brengen. Tot zover de snel-op-pad plannen. We pakken dus eerst een lekkere blauwe naar beneden (die een rode blijkt te zijn, maar ja de piste markeringen zijn gewoon niet heel duidelijk hier), en Bas maakt zijn eerste meters en dat gaat.....
goed!!!
😁😁
Hij gaat echt als een malle die berg af en nog best snel ook! En vooral belangrijk: hij vindt het ook nog leuk. Zelfs de wat lastige pistes doet hij netjes, uiteraard met vallen en opstaan, maar hier spreekt een trotse echtgenote!!
Ook bij mij gaat het goed. Meestal is de eerste dag een drama, maar de pistes liggen er hier nog fantastisch bij (iets hoger gebied) en we skiën zo samen lekker even wat kilometers bij elkaar. Ik geniet echt serieus met volle teugen. Lekker weertje, goede pistes, mooie liften, Sam die het leuk heeft, Bas die het leuk vindt. En zoeeffff hoppa weer 65km/h.
Ik ga echt als een tierelier.
Wat zeg ik: Wij gaan als een tierelier!
(Wat is een tierelier eigenlijk…?)
We maken even een tussenstopje het dorp door naar Sams helling voor jeweetwel die zonnebril. Die heeft naast de blijdschap over zijn nieuwe bril, zijn verhaal aan meneer John over de letter "S" die hij op een spandoek van Skidome Bobo ziet ("die zit ook in mijn naam!") nauwelijks oog voor ons (heeelemaal top!) en dus zoeken wij het dan snel weer hogerop. Dit keer hebben we 5 liften voor we bij de gletsjer van de Kitsteinhorn zijn, maar de prachtige uitzichten zijn alle liften waard.
Ik test met Bas een sesselbahn uit; je weet wel van die zitjes met een beugel er over, zodat ie die ervaring ook heeft en ietsje eerder beleven we zelfs een 24-persoonslift!!
nee maar serieus… 24 personen…
vier en twintig!
VIER EN TWINTIG
IN 1 LIFT! Weet je hoeveel dat is!
In 1 gondel! En als je me een beetje kent, alleen al dat soort ervaringen kunnen mijn dag maken. Hoe vet dat je gewoon met een schoolklas in 1 liftcabine kunt. Dat is toch niet te bevatten!! En dan speciale openingen voor je ski’s. Echt heel tof! Een klaslokaal vol mensen in de lucht aan een kabel over een berg. Fucking vet! Maar 24 dus hé, dat ziet er dus zo uit!
Woow, dat heb ik zelfs nog nooit meegemaakt. Ook de gondel/sesselbaan door elkaar heen is een toffe ervaring! Dat is een kabelbaan waar verschillende ingangen zijn. Je kunt de ingang van de gondel pakken of van de 8-persoons verwarmde zitjes en die gaan om en om aan dezelfde kabel: cool!!
We genieten samen volop en laten de knietjes lekker werken. Met dat volle zonnetje en onze goede zin zit het wel goed. Het is genieten genieten genieeeeesssen!!
Tegen half 2 gaan we richting dal terug skiën (Sam heeft les tot 14:30) en hebben er, ondanks de late start, het uurtje ertussen voor zonnebril van Sam en de vroege stop toch 17,5km op zitten.
Helemaal tevreden met deze eerste dag halen we een blije Sam op bij juf Lieke, die ons trots vertelt dat Sam zijn eerste meters geskied heeft. In de ochtendjes vooral oefenen met alle energie nog in de beentjes, in de middag lekker spelletjes spelen: heeeelemaal prima! Als je het maar leuk heeft, want dan kunnen wij morgen ook met een gerust hart op pad. Sam kan alweer niet wachten tot morgen "wanneer mag ik weer skiën mama?", wat een hele opluchting is voor deze mama, die toch een beetje gespannen was of dat allemaal wel goed zou komen na het vorige ski-kotsavontuur bij Skidome laatst. Gelukkig is het helemaal goed gekomen!
We pakken met Sam erbij lekker twee gondels naar boven, hij kijkt z'n ogen uit van de vele sneeuw, we eten een apfelstrudel met vanillesaus en skiwasser en gooien sneeuwballen naar elkaar. Bijna raak ik nog m’n nijntje-tas kwijt, omdat ie in het dringen om in die 24-persoonsgondel op de terugweg te komen (jup, echt iedereen moet die 3k-connection-lift terug hebben, want er loopt geen piste vandaan) , achter de ski’s van een zekere meneer blijven hangen die al in de gondel zit die mee draait, terwijl ik erbuiten sta en er achteraan moet… die meneer trekken, ik trekken, Sam nog aan m’n andere hand en voor langs al die mensen omdat ie lekker vast blijft zitten. Heb ik weer! Uiteindelijk Sams hand los, ik bij de deur van die gondel die ski’s uit elkaar en m’n tasje terug. Hard huilende Sam, want “nu komt mama nooit meer terug” (het gevoel voor drama heeft ie van mij 😉) en samen in dezelfde gondel
Bovenaan de Maiskogel maken een mooie gezinsfoto voor deze fantastische dag tot einde komt! Dat er bij het avondeten door de vermoeidheid geen land meer met hem te bezeilen was (Sam hé, niet Bas 😉), nemen we even op de koop toe!
Waaauw wat een heerlijke dag, nu al zin in morgen!
