Zo staan we 1,5 uur stil op een Duitse snelweg door een ernstig ongeluk op de heenweg en zo zitten we alweer in de auto terug naar huis. Na een heerlijke week weliswaar. Een week vol met sneeuw, wind en kou, van genieten van ons gezinnetje, van tranen van weerstand en slecht zicht, maar ook een week van trots en van loslaten.
Want wat een heerlijke week hebben we gehad met zijn drietjes. Vorige week zaterdag arriveerden we in het heerlijke Hotel Jagerhof en net nadat we gearriveerd zijn is het begonnen met sneeuwen, na tijden van lekker weer, zon en kunstmatig onderhouden van pistes, groene velden en bomen. Maar het sneeuwt, en daar is het eigenlijk niet meer mee opgehouden deze week. Lang geleden dat een skivakantie zo vol van sneeuw gedurende de skidagen was. De laatste jaren zaten toch vaak vol met zonovergoten terrasjes met Aperol Spritz en 8 graden, zonnebril op en bakken maar. Maar voor de pistes is dat natuurlijk niet opperbest. De laag sneeuw op de auto gaf gisteren, een dag voor vertrek, 45 centimeter aan en dat hebben we gedurende de week ook wel gemerkt. Gelukkig waren we op alles goed gekleed en hebben we het niet koud gehad.
De grootste verrassing van deze skivakantie was echter Sam, tjonge, elke dag vielen we van de ene verbazing in de volgende.
Afgelopen zondag startte hij in de les bij Juf Lonneke om te leren skiën, beneden op het kinderweitje. En waar we vorig jaar in Kaprun na 3 dagen les al blij waren dat hij soort van een beetje op die skietjes kon staan (overigens niet heel erg gecontroleerd, want als een ongeleid projectiel met ski’s recht naast elkaar racete hij zonder te remmen zo in mijn armen 20 meter verder). En dus waren we vooral blij dat hij het leuk had gehad. Motorisch lijkt ie een beetje op mij, dus dan weet het wel hahahahhaha.
En dus hadden we een beetje dezelfde mindset als vorig jaar: als hij het maar leuk heeft! Daar gaat het immers om. En met de grote big smile die hij na de eerste dag op zijn gezicht had toen we hem op kwamen halen, wisten we dat dát wel goed zat. Och en hij was zo enthousiast ook over het treintje waarmee ze over de weide heen gereden werden. En het eten was lekker en ze hadden lekker geoefend met skiën en dat was ook heel leuk. Groot succes dus. De pizzapunt leek ongeveer hetzelfde te gaan als vorig jaar, maar daar hebben we het niet over. Dat is immers niet belangrijk.
Maar toen kwam dag 2. En toen we aan het eind van dag 1 Sam zagen, zag hij eerst ons en ging toen laten zien wat hij geleerd had. Dat resulteerde in een nogal ongecontroleerde pizzapunt met vangst van meneer Jorrit. En dus verstoppen we ons eind dag 2 achter het treintje, om even stiekem te zien wat hij na dag 2 kan. En wauw, wat we dan zien is een serieuze pizzapunt van een mini-helling. En wat zijn we trots. Staan we daar met zn tweetjes verguld te zijn met hoe ons ventje het doet. Helemaal verbaasd zijn we als juf Lonneke ons vertelt dat hij dinsdag mee de berg op mag. Wat?! Onze Sam?! Mee de berg op?
Nouuu we zijn toch zo trots, en hij zelf staat ook te glimmen van oor tot oor. Hij voelt zich een heeeele grote jongen als hij op dag 3 mee de gondel in mag naar boven.
En dus gaat hij dag 3 tussen mijn benen mee vanaf de gondel naar het verzamelpunt. Dat is voor mama spannender dan voor Sam, want ik ben als de dood hij dat zijn ski’s onder die van mij komen tijdens het voorzichtig pizzapunten naar beneden. Sam vindt het overigens allemaal prachtig en loopt lachend ‘WIIEEEJJJ’ te zeggen na elke bocht. Zijn bovenbenen protesteren iets minder hard dan de mijne en zo te merken heeft er allemaal wel vertrouwen in. Dikke sneeuwvlokken en mama maakt zich druk of Sam het koud heeft, maar meneer heeft nergens last van. En einde dag 3 komt hij serieus netjes in pizzapunt achter juf Lonneke de babyhelling op de berg af. En ook echt wel met snelheid. Ik zie het voor m’n ogen gebeuren en sta met mijn mond open te gapen. Gecontroleerd skiet hij gewoon. En hij kan remmen! Als hij tussen de menigte door skiet wil ik bijna achter hem aan gaan om hem te beschermen, zo snel als hij gaat, maar ik hou me in en laat het lekker bij de juf.
Tijd voor dag 4, de race. Sam heeft er al dagen zin in. We hebben geen idee wat hij inhoudt en hij ook niet, maar we zien een parcours staan, mogen als papa en mama komen kijken om 14:40 en terwijl door een commentator alles aan elkaar gepraat wordt en ieder kind genoemd en toegeroepen wordt, en de tijd van iedereen van boven tot onder geregistreerd wordt, hoop ik vooral dat ons kleine ventje zonder te vallen beneden komt.
Na 20 minuten wachten is het eindelijk zover en staan we Bas en ik als twee trotse ouders te kijken, en te filmen en ja echt, ook een traantje weg te pinken als kleine Sam gewoon gecontroleerd met pizzapunt slalom bochtjes maakt de volledige afdaling lang. Godverdomme wat ben ik trots. Mn stem slaat over van de emotie, dit is gewoon ONS kleine ventje he, woooow. Dit is zoveel meer dan ik al verwacht had. Wat wordt ie groot….
Op dag 5, wederom een dag waarop de sneeuw maar blijft vallen en wij maar liefst 35 km wegtikken met zijn tweetjes, heeft Sam een prijsuitreiking van de race. Hij is 6e geworden en wordt als een soort olympiër toegesproken door de skischoolmeneer. Staat daar ook te glimmen met zijn mooie dikke medaille. Heerlijk dat hij nog geen besef heeft van echte snelheid en gewoon beloond wordt voor het doen van de slalom. Even later bekijken we zijn certificaat en komt zijn volgende trotse medededeling: hij blijkt met Juf Lonneke en de groep in de sesselbahn geweest, de zogenoemde stoeltjeslift 😳🥺Gewoon helemaal zelf de blauwe piste af geskied achter de juf aan en alleen in de lift gezeten.
😲
Elke dag vallen we van de ene verbazing in de andere. Mijn hart loopt over van liefde en trots. Tjongejonge, ik raak er niet over uitgepraat, gewoon een echte piste af en een stoeltjeslift in… Erg onder de indruk!
Eind van de dag is Sam nog niet klaar met het skiën en besluiten we vanaf het verzamelpunt naar diezelfde stoeltjeslift te skiën. Mama voorop, Sam er achteraan, net als met de juf en papa daar achter. En hoewel meneer super netjes zijn pizzapuntje aan het doen is achter mij, ben ik zenuwachtiger dan ooit. Het is een kant van mezelf die ik niet zo goed ken.
Maar ik ben zo superbang dat ie de controle verliest en op zijn kleine snuffertje gaat en sta krampachtig achterom te kijken of alles wel goed gaat. Die kleine beentjes van de kleine vent gaan soms keihard mee op die skietjes, maar remmen net zo hard als ik eventjes rustig aan doe bij de bocht. Maar het lukt me maar niet om de angst los te laten dat ie zo onderuit gaat over een hobbel die hij tegen komt.
Meestal ben ik meer van het ‘probeer en val maar; niet zeiken, vallen hoort erbij’, maar ik vind het hier toch een beetje spannend met al die mensen om hem heen en die grote piste. Bochtjes in hetzelfde ritme skiën is ook niet mijn sterkste kant en Sam wil eigenlijk sneller dan ik ga. Maar ik ben juist weer te zenuwachtig om sneller te gaan, omdat ik bang ben dat hij dan niet meer kan remmen. Eigenlijk slaat het nergens op, want hij volgt netjes, maakt bochtjes in de pizzapunt en remt als het moet, maar ja: misschien was het voor mama nog een stapje te ver dat ik de controle over onze kleine makker hier toch echt even los moet gaan laten.
Maar goed dat hij geen les van mij heeft, maar van een juf die er voor opgeleid is. Ik ben geen zacht ei, maar je eigen kind-daar ben je toch iets voorzichtig mee. Vreemde ogen dwingen en daarnaast is juf Lonneke nog iets minder flauw, dat kan ook bijna niet anders met meerdere kindjes die mee moeten met de flow. En dat is heel goed!
Sam heeft de lift gezien en kletst honderduit tijdens het maken van bochtjes, blijkbaar kost het hem allemaal wat minder energie dan mama haha. Maar ja, dan wil hij graag laten zien waar we heen moeten en in plaats van achter me aan te skiën gaat hij recht op zijn doel af. Het kost ons veel moeite om hem weer te laten volgen en even later wordt hij gelanceerd door een buckel, waarna hij ineens wel heel snel gaat en ik een heel angstig ventje ‘MAMAAAA IK GA TE SNEL’ hoor roepen terwijl hij naar beneden zoeft. Zonder me een moment te bedenken ski ik naar beneden voor hem langs en pak hem al zoevend op de ski’s uit de lucht. We vallen allebei om, gelukkig zonder gekke pijntjes en we kunnen er gelijk om lachen. Daar ben ik dan wel weer goed in, het luchtig laten lijken terwijl mijn grootste angst even werkelijkheid werd. Gelukkig loopt het goed af, maar ik heb mijn hart in mijn keel zitten. Nog iets gespannener skiën we verder naar de lift. En jahoor, meneer heeft grootse verhalen en legt ons maar wat graag uit hoe het werkt in een stoeltjeslift; heerlijk!!
We zetten hem tussen ons in in de lift en ontdekken waarom al die kindjes uit de skiklasjes alleen rechts in de lift zitten, daar zit namelijk een extra beugel tussen de beentjes. In het midden waar hij nu zit, zou hij er zo tussendoor uit kunnen glijden namelijk.
En dus houden we hem aan twee kanten krampachtig vast, gespannen tot en met, hoewel ons ventjes comfortabel zit te praten over hoe hij vandaag wel 4x in deze lift is geweest. Loslaten mama, loslaten!
Vrijdag, laatste dagje en het weer is SLECHT mensen. Elke dag doet ons vriendje vrolijk de gordijnen open om te kijken of het sneeuwt (en wordt elke dag beloond). Maar het zou de beste dag van de week worden, maar hoewel we deze week al veel slecht weer hebben gehad en we de dagen in kunnen delen in de categorie veel-sneeuw naar heel-veel-sneeuw is het vandaag super-veel-sneeuw. Helemaal dik aangekleed gaan we op pad. Inmiddels zijn we 45 cm sneeuw in een week verder, en dus besluiten wij het een dal verder te gaan zoeken in Zell. Gisteren was het daar iets beter weer dan aan onze kant en dus zoeken we de lift op de kam op, die ons naar de verbinding met Zell brengt. En mijn benen willen vandaag gewoon niet zo graag meer. Met elke dag van de 25-30 km skiën vinden mijn bovenbenen het wel welletjes geweest. Bovendien merk ik deze week dat ik op de een of andere manier toch wat weerstand in mn lichaam heb. Ik kom er maar niet zo goed doorheen en regelmatig sta ik tussen de hoopjes sneeuw te ploeteren omdat ik uit angst weer eens achterover ben gaan hangen. Misschien heeft het ook te maken met een paar flinke klappers die ik deze week gemaakt heb. Wat het ook is, ik heb er veel last van en er steeds bij stil staan helpt ook absoluut niet.
Het is ook niet echt iets voor mij, want hoewel ik wel vaker wat weerstand voel kom ik daar meestal goed doorheen en push ik mezelf dan gewoon hardop de piste af, dwingend door de grootste hobbels, totdat ik de snelheid en de controle weer voel. Ik steek het op mijn schoenen, de ski’s, het weer, mijn bril, maar het blijft een beetje een struggle. En echt niet overal hoor, want er gaan ook echt wel pistes goed, maar andere jaren ging het zoveel gemakkelijker. De sneeuw en het slechte zicht helpt natuurlijk ook niet mee. Maar het zit al wel de hele week in mn hoofd, dat ik heerlijk aan het genieten ben van de vakantie, maar ik er maar niet echt in kom met skiën. En als ik dus vervolgens op de kam sta en mijn skibril met -5 blijft beslaan en ik vervolgens met de ijzige sneeuw in mn gezicht dan maar zonder bril van de berg af probeer te skiën over sneeuwhopen, dan wel buckels, voelt het als harde klappen in mn gezicht de hele tijd.
“Ik vind er geen fuck aan zo”, zeg ik tegen Bas over de headset, langzaam mijn moraal verliezend.
Als dan ook nog de volledige diepte wegvalt, de wind en sneeuw in mn gezicht blijft slaan en ik in drie hopen sneeuw blijf hangen is het even op. Mn benen zijn op.
Ik ben er echt even Helemaal. Klaar. Mee.
Balend van mezelf en de weerstand. Ik ruïneer mn volledige make-up midden op de steile rode piste en zie het even helemaal niet meer. “Als dit het is, dan was dit mn laatste afdaling voor vandaag”, zeg ik Bas.
Maar ja, ook dat is natuurlijk relatief, want we moeten gewoon naar beneden naar de lift en het is niet alsof lopen de 4km piste echt een optie is. En dus wurg ik mezelf door de sneeuwstorm heen, mezelf moed inpratend en tegelijkertijd naar beneden pratend met de vraag ‘waarom kan ik het niet meer’. Bas volgt het devies “laat me maar even” heel goed op en ik probeer mezelf te herpakken, terwijl ik bij elk bochtjes alleen maar pijn in mn benen voel.
Maar ik kom beneden.
We pakken de lift terug naar de kam en gaan terug naar ons eigen gebied. Het is mijn eer te na om een gondel of sessel naar beneden te pakken omdat ik niet meer wil en dus pak ik ook gewoon de rode met slecht zicht richting Wilde Krimml. En daar begint het zicht, en ook mijn vertrouwen, zich langzaam te herstellen.
Tegen de tijd dat we bij de sessel-8 terug naar onze eigen ski-arena zijn, heb ik mijn moraal weer een beetje terug gevonden en daar helpt de pizza die we even later eten bij Seppi’s ook zeker weten aan mee.
En na die pizza gaat zelfs de rode-zwarte naar de Ischkogel en nog een keer de volledig blauw-rode afdaling langzaam weer wat beter. Blij dat ik niet opgeef, hoewel het er even dichtbij zat vanmorgen. Er is nog wat ruimte voor ontwikkeling op het gebied van vertrouwen blijven hebben en loslaten, want als de omgevingsfactoren allemaal tegenzitten, hoef ik het nog niet volledig bij mezelf neer te leggen en wil dat niet gelijk zeggen dat ik niet meer kan skiën. Gelukkig kunnen we er samen fijn over praten.
We sluiten de middag goed af met een laatste zoef-partij naar het Arena center waar we die kleine makker in onze armen sluiten. En hij heeft groot nieuws: “Mama, ik wil 2 dingen zeggen: Juf Lonneke is gevallen vandaag”. Haha leuk nieuws! Juf Lonneke kijkt ons lachend grinnikend aan, “tja, die jongens vinden de buckels leuk”. Tja, zo kan je er ook naar kijken!! hahaha, ik vind meestal niet veel aan die buckels.
Het tweede nieuwtje laat onze mond echter voor de zoveelste keer deze week open vallen. “Mama, ik ben van een rode piste af geweest”
Je bent wat?!
Juf Lonneke knikt trots, Jup, ze zijn de dalpiste tot het middelstation af geweest. In onze gedachten gaan wij even de dalpiste af. Dat is serieus echt geen feestje, een lastig pad met hobbelige bochten en een brede hobbelige piste. Maar meneer is er vanaf geweest met zijn les! Wat een held! Ik kan niet beschrijven hoe trots ik op hem ben en zelf staat hij ook helemaal trots te stralen. “Was echt een makkie, mama”.
Dat overdreven zelfvertrouwen is dan weer een beetje jammer….
Maar goed, maakt niet uit, want ik ben super trots. Vijf jaar oud, zes dagen skiles en meneer kan een rode piste af. Bizar….. ik ben verbijsterd van top tot teen. Ons kleine mannetje wordt groot, want als een volleerd piste-skiër staat ie te vertellen hoe ze die piste af gekomen zijn en hoe het is gegaan. Nouuu echt heel gaaf! En leuk dat ie het vindt! Ik kan me niet beter wensen.
Het geeft me genoeg vertrouwen om nog maar eens die stoeltjeslift afdaling met hem te maken. Met de afspraak dat ie vandaag wel achter me blijft (“Ja Sam, wij weten waar de lift is, we gaan er in bochtjes heen”) dalen we comfortabel de blauwe piste af naar de Ebenfeld Xpress. Gecontroleerd en met bochtjes. En ook deze mama kan het dit keer beter los laten en er op vertrouwen dat onze kleine makker veilig naar beneden kan komen en op tijd kan remmen met die kleine skietjes van m. Zelf heeft hij er in ieder geval alle vertrouwen in dat hem dat lukt en het lukt ook. Tijd om mijn ongeruste moederhart los te laten en hem het vertrouwen te geven wat ie deze week verdiend heeft met 6 dagen les. Iets minder gespannen komen we dus aan bij de stoeltjeslift, waarna we naar boven gaan (dit keer wel het kinderzitje voor Sam op rechts) en de dorfbahngondel terug naar beneden nemen…
….om na het inleveren van Sams spullen, het leegmaken van de locker, het verwijderen van 45 cm sneeuw op de auto en het inladen van de meeste spullen met zijn drieën lekker nog een avondje te relaxen in ons hotel en na te genieten van een heerlijke vakantie.
Een vakantie met niet het wintersportweer waar je op hoopt voor de mooie zon- en terrasfoto’s, maar wel het weer waarmee je de beste pistes hebt, het weer waarmee heel Gerlos elke dag opnieuw verandert in een kerstkaart met sneeuw op de daken en boompjes (Dat beeld is echt elke dag weer onbeschrijflijk mooi en wat voel ik me elke dag weer gezegend als ik de gordijnen open doe en sneeuw zie) en we als gezin heerlijk bijkomen en ontzorgd worden in een heerlijk hotel, waar we elke dag onthaald werden alsof we bij de familie hoorden.
En ondanks de weerstand in mn benen heb ik ontzettend van deze vakantie met zijn drietjes genoten. Het was eigenlijk alles wat het moest zijn: een fijne plek om te verblijven, een mooi gebied, heerlijk veel sneeuw, lekker eten, even gezinstijd.
Genoten!
