Dat waren me toch wel twee bijzondere daagjes! Met weerstand in de benen, spierpijn tot aan de maan en sneeuw tot aan je kin. Maar ook van erdoorheen skiën, een zwarte piste en Sam die de berg op mag! Wauw, wat geweldig en pittig tegelijk. I love it! ❤️
Maandag staan we op met spierpijn, echt elke vezel in mijn lijf heeft geen enkele vorm van zin om in werking te gaan en protesteert. Maar ja wat wil je ook met die fucking veel kilometers van gisteren. Het is niet echt alsof mn lichaam het hele jaar door 30 km skiet op een dag.
Oh ja, dag 2 en het effect van gebruiken van spieren die je normaal nooit gebruikt.
Maar daar moet je dus gewoon doorheen skiën! En daarom zijn we na een lekkere douchebeurt, voor de mannen, weer helemaal klaar voor de dag! Sam heeft er ook weer zin in en is binnen no time aangekleed en in volle gereedheid. Eenmaal buitengekomen zien we weer een sprookjesachtig tafereel met de volledige sneeuwlucht en sneeuw die naar beneden komt. Wat een plaatje! 😍
We hobbelen dus met onze snowbooties door de verse sneeuw over iets wat ooit een voetpad was en zakken door de tiefschnee weg op weg naar Sams les met Jorrit en Lonneke. Die hebben er alweer zin in en Sam ook, dus dat komt mooi uit. Gerust laten we hem weer in vertrouwde handen achter.
Papa en mama gaan ook wat weer op pad, al zijn de beentjes wat stram en pijnlijk bij het aanschieten van de skischoenen.
Het lijkt vandaag iets drukker te zijn dan gisteren en dus wachten we 5 liften tot we uiteindelijk toch maar via de roltrap naar de gondel gaan. Daar blijkt overigens dat we wel in no-time de gondel in kunnen, dus valt weer alles mee. Eenmaal boven is het een stuk helderder dan verwacht. Met de vooruitzichten van gisteren en vanmorgen keek ik een beetje op tegen een hoop sneeuw en kou in m'n nek op de piste. Maar eenmaal bovenaan de dorfsbahn blijken we meer dan een hand voor ogen te kunnen zien en ik spot zelfs een voorzichtig spiekend stukje blauw!
We bestuderen de kaart nog eens opnieuw (plannen wijzigen hier vrij snel als factoren zoals weer, drukte en tijd veranderen) en besluiten vandaag naar Konigsleiten te gaan. Zes jaar geleden zat ik daar met Dees en buiten een aantal heerlijke pistes hebben ze er ook een prachtig uitzicht..
.. als de wolken een beetje wegtrekken natuurlijk.
We blijken iets te laag te zitten om met de sessel die kant op te gaan en dus moeten we nog even een sesseltje omhoog voor we naar beneden kunnen.
Eenmaal beneden herinner ik me echter weer de geweldige Umbrella-bar op weg naar beneden vanaf Konigsleiten en de heerlijke piste vanaf boven.
Voordat we echter boven zijn moeten we eerst 2 sesselbanen en een gondel hebben en dat blijkt een behoorlijke tijdsinvestering. Niet alleen omdat de sessel wat langzamer gaat en een lang stuk overbrugt of omdat het er wat drukker is om in te stappen en dus wat tijd daar nodig hebben, maar ook omdat ik net voor ik de tweede sessel in schuif compleet omver gesnowboard wordt door een dame, waardoor ik hard op m'n nek terecht kom. Die voel ik dus nu nog, zowel aan de voorzijde als aan de achterzijde. Au.
Blij dat ik een helm draag!
Omhoog met de gondels en eenmaal op het hoogste punt: Waauw wat een uitzicht. 360 graden sneeuwtoppen om ons heen, wat heerlijk!! Zo mooi! Zo genieten! En ook nog gewoon best wel goed te zien!
En als het niet voelde als -10 met een ijzige koude wind op 2200 meter zouden we hier langer blijven staan. Gelukkig hebben we ons vandaag goed aangekleed en alleen het blote stukje tussen mijn twee wenkbrauwen laat me voelen hoe koud het werkelijk is.
Onze piste karma punten stijgen ook weer wat, want Bas helpt op weg naar lift 3 een kindje omhoog, dat aan de zijkant van de piste gevallen is, niet meer overeind komt en haar ski's niet meer aan krijgt. Even later, als we een rode, eindigend in een blauw pad afgedaald hebben tot Konigsleiten help ik in de dalwc een meisje aan de andere kant van de wc-deur die een beetje hulpeloos in het niets vraagt "hallo?! Is daar iemand? Heeft u misschien een maandverbandje bij?! Ik ben net ongesteld geworden." Haar hand verschijnt onder mijn hokje door en ik maak haar dolgelukkig met mijn cadeautje. Zestien bedankjes later tref ik haar nog even vlakbij de uitgang van de wc, waar een veelbetekenende glimlach mij dankbaar aankijkt.
Bovenaan de Dorfbahn checkt Bas even in op Swarm, terwijl ik de liftmeneer elke 3 minuten een waterkoker leeg zie gooien voor de plek waar mensen uit de gondel stappen om ze niet uit te laten glijden. Sympathiek!
We skiën nog even terug naar de Gipfelbaan (het gaat niet per se van een leien dakje vandaag met m'n beentjes), waarna we de ontzettend lange afdaling terug naar beneden maken. Ohh wat is ie heerlijk. Net als gisteren moet ik proberen vooral niet teveel na te denken, maar we beginnen een beetje honger te krijgen en er zijn wat hobbels op het parcours. Ik pleur nog een keer door mn eigen stok verkeerd naast mn ski te zetten en daar vervolgens overheen te struikelen. Sukkeeeeellll!! Uiteraard vastgelegd door Bas hahhaa en dan gaan we langzaam maar weer eens afdalen.
Echter, we moeten om 15:00 bij Sams piste terug zijn en om te voorkomen dat we in tijdnood komen willen we lunchen bij onze eigen pistes. We hebben op dit moment teveel verbindingsliften nodig en onze beentjes zijn echt heeeeelemaal klaar voor vandaag ennn we hebben honger.
Maar als we eenmaal aankomen bij het Arena center is echt heel de wereld aan het lunchen. Nergens is plek. Eigenlijk hadden we zo'n 1,5 uur geleden al willen lunchen, maar toen besloten we zeg maar nog 1000kcal extra te verbruiken met 15km extra naar beneden skiën. Dus klaar zijn we eigenlijk wel. M'n spieren willen trouwens ook niet meer. Remmen is echt een hel met mijn tegenwerkende benen. Kracht zetten voelt als drukken op een blauwe plek.
Een beetje chagie zijn we ook al wel van de honger, maar lang op eten wachten met al een beetje tijdnood vinden we niet zo'n goed idee. We besluiten dan maar naar het dal te skiën (het mittelstation is minstens zo druk, want daar checken we ook nog even bij de Aperol Spritz tent van gisteren. Maar heel de Intersport staat daar uitgestald aan ski's, dus laat maar zitten). De knieën werken echt totaal niet meer mee en de dalpiste is pap geworden. We ploeteren ons dus naar beneden (geen eer aan te behalen) en besluiten uiteindelijk na het opslaan van de ski's en schoenen maar gewoon even wat te halen bij de Spar. Wel een beetje een belabberd alternatief voor een heerlijke maaltijd op de piste in het zonnetje, maar het lichaam heeft gewoon voedsel nodig.
Van een lokaal terras gaan we nu met 45minuten op de klok anders toch niet echt meer genieten, laten we er dan ook niet teveel geld aan uitgeven.
Conclusie: eerder eten!! Voor het humeur, voor de plek en voor het gevoel.
We zijn echter nog nooit zo blij geweest met 2x €3,90 aan koude apfelstrudel (jammer dat ie koud is, maar hee prima), onze buikjes zijn weer gevuld en de hangyness is weer weg!
Dat scheelt toch, want het is tijd om...:
....Sam op te halen.
Aangekomen verschuilen we ons achter het treintje (gisteren was z'n volledige concentratie weg toen hij ons spotte) en we zien hem nog net kei-netjes een pizzapunt maken in een klein tochtje op de babypiste.
En dan komt de grootste verrassing van de dag, want:
Sam mag morgen mee de berg op!! 😁
Waaaauw zo gaaf! En zo trots! Wij dachten: eind van de week pizzapuntje, dan mogen we happy zijn, maar einde dag 2 en ze zien veel progressie! Wij overigens ook toen we stiekem keken. Trots als een pauw zijn we op ons kleine makkertje!! 😁😁😁
Dus morgen verzamelen we niet hier beneden, maar boven bij het Arena Center. Dat wordt dus Sam tussen de beentjes en daarheen. Wat gaaf. Zelf is ie ook beretrots! En terecht!😁
Vandaag gaan we niet met de gondel omhoog na zijn lesje, maar gewoon even lekker rustig aan doen in het hotel. Dat blijkt een goede zet, want hij gaat heerlijk aan de slag met Lego met papa en even later met een woordzoeker met mama.
Immers: morgen gaat ie de berg op, dan kan ie elk beetje energie gebruiken!!
Diner vindt in twee delen plaats: Sams hoofdgerecht tijdens ons tweede voorgerecht (wat een luxe toch ook), en daarna volgt nog een toetje. En zodra we goed en wel meneer in zijn bedje te rusten hebben gelegd, schuiven wij terug aan tafel voor het hoofdgerecht en dessert. Op die manier ligt die kleine makker op tijd op bed en maakt genoeg uurtjes slaap en kunnen wij vervolgens op ons gemak van het diner verder genieten. We moeten immers toch de kamer uit, zodat hij in slaap valt, want als we daar blijven weet je 1 ding zeker: dan gaat hij niet slapen.
Het nuttige met het aangename verenigen dus. Maar niet voor hij met de mevrouw van het hotel samen een toetje heeft gefabriceerd. Ook hier windt hij iedereen om zijn kleine vingertjes, en dus ook het personeel hier dat met hem op sleeptouw gaat. Inmiddels is hij ook helemaal thuis en hij vraagt dan ook al zelf om het pasje om naar de kamer terug te gaan. Uhhhh zelfstandigheid moet je stimuleren toch?
Dag 3
Na voor mij een heerlijk nachtje (het was eindelijk wat koeler op de kamer) en voor Bas wat minder (nog steeds te warm) doen we vanmorgen de gordijnen open en…..
… het sneeuwt alweer! Wauw, wat blijft dat toch iets moois he. 😁😁😁 Gewoon een heerlijk dikke laag van 15 centimeter rust inmiddels op alle daken en wegen. Zo bijzonder mooi. Uiteraard is heel de lucht grijs van de nog steeds met dikke bakken uit de lucht vallende sneeuw. Behalve mooi roept het bij mij ook altijd wel een beetje onrust op, want als het in het dal al zo is, hoe is het dan op de berg. En mijn moederhart maakt zich toch een klein beetje bezorgd als Sam vandaag op de berg de hele dag in de sneeuw en kou moet oefenen. Dat alles maakt echter geen reet uit, want meneer heeft er zin in jongens! Dat uit zich ongeveer op dezelfde manier als bij mij: hij wordt druk en onbezonnen van de spanning. Maakt allemaal niet uit ventje, komt goed!
Op naar de Dorfbahn, want we moeten Sam op de berg afleveren, dus onze skischoenen doen we ook gelijk aan, want we kunnen maar vast boven zijn. Bij lockers passeren we de opgespoten-lippenclub die hier blijkbaar ook lokaal gecentreerd zijn. We moeten een klein kilometertje skiën van de bovenkant dorfbahn naar het Arena center waar Sams les verzamelt en omdat onze lockers bij de Dorfbahn staan, besluit ik hem tussen mijn benen mee te nemen in de pizzapunt naar het verzamelpunt.
Dat resulteert vervolgens er in dat ik na 1 run al bijna genoeg heb gehad voor de gehele dag, want het blijkt toch iets zwaarder om Sam in pizzapunt van de piste af mee te nemen in de ijzig koude sneeuw. Niet voor Sam hoor, die vermaakt zich volop met de snelheid “Woooow mama wat gaan we snel” , maar wel met mijn gespannenheid, omdat ik bang ben dat zijn ski’s onder de mijne terecht komen met zijn zwabberbeentjes, zijn gewicht dat op mijn polsen rust en de angst dat ik teveel snelheid heb om met hem te remmen en we samen op onze muil gaan. Dat gebeurt echter allemaal gelukkig niet en helemaal buiten adem (ik dan iig) komen we aan bij Juf Lonneke, die al op ons staat te wachten. Vol trots staat ie z’n skischoenen tegen zn bindingen aan te kloppen. Ik zeg nog: “je moet naar beneden klikken hoor Sam”, maar “nee mama dat is zodat er geen sneeuw aan je skischoenen zit als je in klikt ”. Ach, die truc had papa wel een paar keer kunnen gebruiken gisteren om succesvoller in de klikken! Die onthouden we even. Haha
We laten hem in de sneeuw achter en gaan zelf op pad, maar ik moet echt even bijkomen jongens. Ik ben serieus gesloopt. Deze afdaling met Sam was echt zooo zwaar. Even 17kg op je polsen en dan concentreren op een pizzapunt (niet mijn sterkste kant), dus ik ben even kort niet aanspreekbaar. Sowieso hebben we besloten vandaag iets rustiger aan te doen en dus pakken we 2 afdalingen later lekker even een cappuccino’tje in ons lunchplekje van 2 dagen geleden. Immers: skivakantie is niet alleen maar meters maken, maar ook lekker genieten van een hapje en drankje. En uitzicht, maar goed: dat blijft vandaag even achterwege met de enorme hoeveelheid sneeuw. Daar even opgewarmd besluiten we lekker de afdaling naar de Isskogel te maken en vervolgens lekker vroeg te gaan lunchen (immers geleerd van gisteren toen er geen plekje meer te vinden was). We komen terug bij dezelfde tent een half uur later en daar staat zowaar nog hetzelfde liedje op (hoewel ik denk dat elk jodelliedje hier hetzelfde klinkt haha).
Twee veel te grote schnitzels passeren een kwartier later onze lippen en we zijn blij dat we een lekker zitplekje hebben en op ons gemakje even de sneeuw (die nog steeds met centimeters tegelijk uit de lucht komt) kunnen vermijden. Af en toe probeert een lekker zonnetje door te komen, maar het kost veel moeite. Bas is volgens mij overigens helpen afwassen in de keuken, want lijkt niet meer terug te komen als hij de glazen naar de keuken brengt. het blijkt een wc bezoek te zijn. Die heb ik zelf vandaag overigens ook al 3x bezocht voor een grote boodschap. Krijg je van al die schnitzels en kaisersmarrn hier!
Na de volgende jodelahiti houden we het maar eens voor gezien en besluiten maar weer eens een afdaling te gaan doen. We kloppen op de Sam-manier de sneeuw van de schoenen en gaan op pad. Het duurt met de -7 hier behoorlijk lang voor mijn vingertjes weer opgewarmd zijn, maar de rode gaat verrassend goed en in de lift naar boven besluiten we eens gek te doen: “die zwarte, die ziet er eigenlijk best wel goed te doen uit, toch?”, zeg ik tegen Bas. En die staat er ook wel voor open. Waaa vetjes! En spannend ook...
En dus gaan we met zijn tweetjes een zwarte af. Gaaf! Ik ben helemaal niet per se van de zwarte piste, juist niet zelfs. Geef mij maar gewoon een lekkere blauwe brede waar ik op kan cruisen en om me heen kijken. Een rode, ook prima, maar liefst wel een waar je gewoon de ruimte hebt. Zwart heb ik een jaar of 10 geleden wel een paar keer gedaan, maar ik haal daar gewoon niet per se veel lol uit, van die technisch moeilijke banen; hoeft echt niet van mij. En dus vermijd ik ze bij voorkeur. Maar goed, deze ziet er serieus wel fijn uit en bovendien is de rode die ernaast ligt behoorlijk druk en inmiddels wat behobbeld door het vele gebruik. De zwarte ligt er echter verlaten bij en we kunnen daardoor dus op ons gemakje de tijd nemen om bochtjes te maken en veilig beneden te geraken.
Natuurlijk is het her en der wat uitdagend, maar zeker weten hebben we de afgelopen dagen al pittigere rode gehad dan dat deze zwarte is. Dikke highfive dus als we allebei veilig en fijn beneden komen! yessss lekker! We gaan goed vandaag, ondanks de vermoeidheid, spierpijn en vele sneeuwval is het een heerlijke dag. We cruisen lekker met zijn tweetjes op een lekkere comfortabele snelheid de piste af en we zijn echt lekker samen bezig. Kletsen lekker wat door de koptelefoon en geven elkaar heads-ups over naderende skiërs en moeilijkere stukjes. Al met al zijn we heerlijk aan het genieten samen. Wat tof om dit samen met elkaar te kunnen doen en te kunnen praten over “wat lag die piste er lekker bij” en “zullen we lekker nog even de isskogel naar boven pakken en dan die ene naar beneden”. Dit is echt een trip die ons goed ligt met zijn tweeën.
Eenmaal beneden blijkt de lift op de kam eindelijk open (was dicht door de kou en wind). En we hebben nog 1,5 uur voor we Sam op moeten gaan halen. Die kant op? Ja hoor, we zijn al onderweg! De lift blijft een aantal keer stilhangen door de wind, maar uiteindelijk komen we op een sneeuwstormachtige kam. Dat resulteert in een bijna verlaten piste de andere kant op, waar we heeeeeerlijk naar beneden kunnen zoeven. Geen enkele vorm van diepte is te onderscheiden met de constante hoeveelheid sneeuw die naar beneden komt, maar eigenlijk is dat alleen maar beter. Want als je geen diepte ziet, kun je je ook niet druk maken over eventuele hobbels die je tegenkomt en daar over gaan nadenken. Je moet gewoon naar beneden en de enige manier is door te gaan en dan zie je wel wat je tegenkomt.
Of niet… want even later zit ik in een sneeuwstorm en zie even geen meter meer voor ogen. Echter, iets eerder had ik een klasje midden op de piste zien zitten, dus een klein beetje voorzichtig ski ik door in de hoop daar voorzichtig omheen te kunnen. Dat gaat gelukkig goed als even later de sneeuwstorm een andere kant op trekt. Wij zitten inmiddels in een verwarmde 8-persoonsgondel naar bovenop de kam terug. En daar aangekomen blijkt het pas 14:15. We hoeven pas om 15:00 bij Sam te zijn en de piste naar Sam gaat ons ongeveer 7,5 minuut kosten ofzo. We kijken elkaar 2 seconden aan en gaan die lekkere rustige rode nog een keer heeeerlijk af. Wat is dit toch genieten. Fijn dat mijn lichaam vandaag ook weer een beetje lekker mee werkt.
Ik vergeet ook altijd dat dag 1 wennen is, dag 2 vol met spierpijn en dan in dag 3 raak je weer een beetje gewend aan dat gevoel van skiën. Weet je een beetje wat je kunt verwachten, kun je je een beetje instellen op de pistes, zijn de benen gewend aan de constante inspanning en ben ik vooral niet meer zo krampachtig aan het skiën, omdat ik overal de snelheid uit wilt halen. Daardoor geef ik mijn benen veel meer rust en dat resulteert vandaag in een totaal van 25km skiën in totaal. Heerlijke dag.
Kleine held
Bij aankomst bij het Arena center om Sam over een half uur op te halen, kunnen we nog uitgebreid verdekt opgesteld even genieten van onze kleine held waar we serieus zoooo trots op zijn! Hij skiet gewoon veilig in de pizzapunt een kleine helling af achter de juf aan. Waauw wat zijn we trots! Dit hadden wij allebei ZO niet verwacht, maar het ziet er gewoon serieus goed en gecontroleerd uit (doet ie beter dan z’n moeder 🤣😇). Dus ons ouderhart is even totaal verguld van liefde en trots voor ons mannetje. En denk je dat ie ook maar 1 woord heeft gezegd over sneeuw en kou? Helemaal niks, en dus zeggen wij er ook lekker niets over. Hij heeft een heerlijke dag gehad. Morgen race en donderdag prijsuitreiking en hij wil vrijdag ook nog een dagje en dus boeken we een extra dagje bij. Wat heerlijk dat hij het zo leuk vindt. Zoals gezegd: dat is voor ons dan ook gelijk geslaagd.
En dus daarna lekker met de gondel samen naar beneden en uitrusten van deze heerlijke inspannende dag vandaag, want moe zijn we allemaal wel! Lekker chillen in de kamer na een stel nieuwe stokken voor papa (die waren zo’n 15cm te kort) en een nieuwe zonnebril voor mama (toch maar weer eens proberen 10 van mijn goedkope brilletjes voor een degelijke dure te vervangen die ik niet kwijt raak of vol met krassen zit binnen 2 weken).
In de avond doen we dezelfde truc met het eten en genieten we na de avondmaaltijd met z’n tweeen in de lobby van de Olympische spelen Freeski Big Air. En terwijl we ons een half uur lang afvragen hoe dit precies werkt en allerlei gekke sprongen en landingen voorbij zien komen, besluiten we ons daarna maar eens te verdiepen in hoe deze sport werkt. We leren zienderogen bij, want niet alleen de moeilijkheid van de sprong, maar ook de landing, hoogte en uitvoering krijgen punten. Binnen no-time beginnen we ons te bemoeien met de puntentelling en zijn we al bijna jury. Ach, het is heerlijk tijdverdrijf tijdens een heerlijke vakantie.
En weet je wat het mooie is? We zijn pas op de helft! Hebben gewoon serieus nog 3 hele dagen voor ons liggen (waarvan iig 2 met goed weer).
heerlijk!
