Beter konden we het ons niet wensen: vanuit de ruime kamer van onze luxe suite in VAYA resort typ ik vandaag dit eerste blogje vanuit Fieberbrunn, Oostenrijk. Linksachter een ruim balkon, linksvoor een eettafel voor 6 met hypernieuwe keuken, naast me ook nog twee ruimte feateuils (hoe schrijf je dat woord?), en een prima flatscreen en in de gang twee deuren naar de heerlijke badkamer met huge regendouche en aan de andere zijde slaapkamer. Heerlijk! Even mama-tijd!
Waarom?
Ja ja, u leest het goed. We zijn niet met het gezin op vakantie, zelfs niet met Sam, maar ik ben op skivakantie met goede vriendin Dees. Ik hoor u denken: ‘hoe doe je dat met een kind van 3, Ine?’ Nou, dankzij lieve Bas die een paar daagjes met de kleine vriend is, kon ik even een paar daagjes met mama Dees weg. En dus nemen we het er even lekker van. Even niet nadenken over luiers, planningen, hapjes, zindelijkheid, eventuele driftbuien over het eten met een vork al dan niet lepel. Even alleen maar nadenken over: ‘ga ik nu douchen of straks?’ En ‘pakken we deze rode of deze blauwe piste’. Heerlijk! Fijn dat het even kan. #disclaimer: ik besef me terdege hoe gezegend ik me mag voelen met dit voorrecht, don’t tell me.
De voorbereiding
Na een hele week van toffe skifilmpjes, prachtige uitzichten en skigebiedupdates from the #grams, is het woensdagochtend om 04:15 zover. Ik sta super stilletjes op, ben trots omdat Bas niet wakker is geworden (“Nee, maar ik word toch wel wakker van jou”, als ik wijfelend bij de deur sta of ik hem wel of niet wakker moet maken om doei te zeggen… zegt Bas ineens nuchter “Ik ben al klaarwakker, want jij maakt zoveel herrie…” Zucht… Tot zover mijn overtuiging dat ik heel stilletjes deed.
Na nog een kusje voor Sam, de Valentijnspresentjes op tafel en nog een laatste kusje, vertrekken we netjes iets voor tijd om 04:25 richting Fieberbrunn, Oostenrijk. Daar zullen we als het goed is een halve dag later aankomen, waarna we 3 ski-dagen hebben en een reisje terug. Kort en krachtig, maar des te harder gaan we genieten.
De voorpret is er in ieder geval, want we hebben er allebei tjokveel zin in en dus heb ik zelfs mijn reguliere ochtendhumeur aan de kant geschoven voor een gezellig praatje. De navigatie geeft 13:25 aan en voorlopig lijken we goed op te schieten. Dees rijdt even 4 uur weg en na een bakkie cappuccino gaan ook de volgende 500 kilometer als een malle voorbij.
De hemel op aarde
We arriveren uiteindelijk om 14:20 (geen minuut verloren door file, alleen door pauze) bij ons werkelijk formidabel er uit ziende hotel; Vaya. En na een compleet onnavolgbaar verhaal van de man achter de balie ontvangen we een plattegrond. Een plattegrond?! zegt Dees een beetje verbijsterd, waarna de man echt met het toppunt van onverschilligheid (toen hadden we de dame erna nog niet gesproken) ons een plattegrond van een waar dorp voorschotelt, waar 11 compleet los staande huizen en 5 chalets een soort heksenkring vormen om een ruime luxe lobby. De bar zit rechts, de wellness, sauna en zwembad in het volgende gebouw en het restaurant vormt heel ‘Haus 3’. Wij zijn de ere-gasten in Haus 6, in het hoogste puntje van de gebouwencampus. Om bij onze kamer te kunnen komen kunnen we middels een ondergronds mollengangenstelsel van Haus 3 naar Haus 4, dan vier trappen op; de volgende mollengang door naar Haus 5; een halve kilometer verder lopen, weer vier trappen op (heeft u al door dat Haus 6 ECHT hoog klimmen is). Dan het gangenstelsel verder door, weer vier trappen op (snapt u het nog?!) om uiteindelijk bij kamer 6.11.1 te komen. De man is half niet te volgen, maar weet ons wel duidelijk te maken dat we voor de ski-pas in ieder geval bij S4 moeten zijn. Ok, opgeslagen in hoofd: S4.
Voor we aan de klimtocht beginnen gaan we eerst maar eens even proosten op de vakantie en dus gaan we lekker even aan de prosecco in de lounge. En die voelen we al gauw hangen na de korte nacht en lange tocht, maar wat hebben we er zin in!
Nadat we ontdekken dat de zoektocht naar onze kamer behalve lang en heel veel keertjes de trap op lungen is, komen we in onze suite. En nouuuu jongens, de plaatjes waren niet te mooi om waar te zijn. Een waar pareltje in de bergen: een ruime woonkamer met een heerlijk zitje, luxe keuken, balkon met prachtig uitzicht, aparte slaapkamer en heerlijke badkamer met ja ja.. een mooie ruime regendouche. Kunnen we nog wat nachtjes bij boeken?! We wanen ons twee prinsesjes in een mooi kasteel en kunnen bijna niet geloven hoe heerlijk luxe verwend we worden.
Bergbahnen en skilockers
Er zijn nog geen skilockers beschikbaar bij de piste (wachten tot 17:00 tot de vorige gasten ze inleveren), maar we gaan alvast even richting piste voor de skipas. En ohhh volgens Google maps zouden we wel een shortcut kunnen maken van het bergje af… want ja, anders moet je natuurlijk wel een stuk omlopen en daar hebben wij prinsesjes GEEN zin in. Haha 20 meter is het maar… ja… 20 meter…
IN EEN BERGGEBIED!
Vóór ons houdt de berg op en ineens is die 20 meter een afdaling van 50 meter; Hmmm misschien toch even omlopen.
Aangekomen bij S4, ploeterend en wel met onze gewone schoentjes door de pappige wegzaksneeuw blijkt dat we helemaal niet bij S4 moeten zijn voor de skipas, maar bij de kassa van de gondel. Nee, maar dat was serieus het ENIGE wat te begrijpen was van het verhaal van de onverschillige hotelmeneer die zijn zus op bezoek kreeg voor Valentijnsdag: haal daar je pas op. Nope. Heeeel dat stuk voor niks gehobbeld. Skipas vervolgens gescoord en weer de berg op, skispullen halen, want inmiddels kunnen we ook bij de locker en dus rijden we even met de auto luxe die kant op om de spullen in de (super-de-luxe verwarmde) locker te stallen.
Terug met de auto en we hoeven nergens meer heen voor we even later richting diner gaan. En ohhh mijn autistische zelf vind het heerlijk, want we krijgen een tafel toegewezen en die blijft dus de komende dagen van ons. Zowel voor ontbijt als diner is dit gewoon onze tafel. En ja lekker man, daar ga ik gewoon goed op; op dat soort structuur. Ohhh I love it!! Zeker omdat die tafel mooi voor het raam met uitzicht is. Kenniebeter! Het vier gangen diner bestaat uit een magnifiek voorgerechtenbuffet, een forel voor Dees, varkenswang voor mij en een portje erbij om het compleet te maken. Echt voortreffelijk! En nadat onze buikjes rond zijn, kruipen we rond 20:30 lekker onder de wol voor een fijn nachtje.
Skiën!
We zijn donderdagochtend vroeg uit de veren, want: SKIËN! En ohhh wat hebben we er zin in! Bij het ontbijt vreet ik me serieus Michelin-dik met al die heerlijke keuzes; van zalm tot allerlei soorten yoghurt, chia-pudding, havermout, kaasjes. Yummmm. En dus ga ik iets te vol de deur uit, maar wel met teringveel zin! Want: DE ZON. Halleluja wat hebben wij een geluk zeg. Het is serieus gewoon blue sky all over! Wat een geluk. Wel daarmee dus ook 12 graden en dat is serieus echt warm… te warm eigenlijk, want nadat we hoopvol de gondel naar boven nemen, komen we er op de eerste blauwe piste achter dat het vandaag hard werken wordt. Niet alleen omdat Dees voor het eerst op ski’s is en dat gewoon serieus best pittig is, maar ook omdat sommige stukken piste om 09:00 al pappig aan het worden zijn. Buckelpistes ontstaan al her en der en geloof me: ook ik als inmiddels redelijk ervaren skiër word ik daar niet heel blij van… Ach, weet je, liever dit dan compleet geen zicht vanwege de sneeuw. Dit weer is toch serieus heerlijk! En dan is het gewoon een beetje extra workout, want na de eerste afdaling van ruim 3 kilometer zijn we al doorweekt van het zweet. De eerste was terug richting dal, dus we besluiten het wat hoger te zoeken met hopelijk koudere temperaturen. We pakken de gele gondel, nemen een lekker stukkie blauw, een liftje, om daar een rode piste te treffen die serieus niet grappig steil en hobbelig is. Mijn ski’s ben ik vergeten te waxen en dus snijden ze niet zo lekker door de sneeuw, het is voor mij daarnaast ook 4 jaar geleden en het is eeeccht heel hard werken tussen alle hobbels door. Ook Dees heeft echt wel even wat moeite, want na 3 jaar snowboarden moet ze voor skiën echt weer even opnieuw beginnen en dat valt haar best een beetje zwaar. Al met al zijn we behoorlijk moe na dat geploeter.
We besluiten maar eens een lekker cappuccinootje in het zonnetje te pakken (om de moraal terug te vinden) en genieten van het heerlijke uitzicht, voordat we een fijne piste richting de volgende lift pakken. Het uitzicht vanaf de lift op Larchfilzkogel is werkelijk fantastisch: overal bergen, hartstikke lekker zonnetje op onze bolletjes en een mooie blauwe lucht. Wat boffen we toch! Dat vergeten we instant zodra we staan te grazen op de rode piste naar beneden. Pooohhh wat is het pittig met de sneeuw, Dees heeft er even weinig plezier in (ze vraagt zich af waarom ze die skischoenen gekocht heeft en niet gehuurd om ze nog te kunnen terug brengen) en ook ik voel me staan alsof ik nog nooit eerder op ski’s heb gestaan. Als we een paar liftjes later besluiten terug naar Streuboden te skiën via een lekker pad hebben we gelukkig ook een aantal heerlijke afdalingen wat het absoluut goed maakt.
Net aangekomen bij Streuboden en op zoek naar een plekje zie ik daar serieus bekende mensen in de verte! Wow, m’n voormalige schoonfamilie!! Serieus, hoe toevallig! Ik wist natuurlijk wel dat zij altijd naar dit gebied gaan (hoe denk je dat ik de inspiratie op deed; vroeger ging ik ook mee), maar dan elkaar tegenkomen met 400 kilometer piste in de omgeving als optie is toch wel heel toevallig! En dus echt even heeeerlijk bijgekletst over van alles en nog wat. Fantastisch leuk om ze weer eens te zien en nog altijd even leuke mensen als toen. We krijgen nog een paar goede tips over waar het beter skiën is en zij bevestigen dat de sneeuw echt bereslecht is door het weer. Na 13:00 is het eigenlijk niet meer te doen, zeggen zij ook. Pfoeh, het ligt dus niet (alleen) aan ons, het is gewoon slechte sneeuw. Fijn om het ergens op te kunnen afschuiven. Wist ik ook wel een beetje natuurlijk, maar je gaat toch een beetje aan jezelf twijfelen als het zo moeizaam gaat.
Lunch en chill pistes
We scoren twee halve liters Schiwasser en twee Almburgers (potverdikkie, wat een enorm ding!!) en amaaaai wat is dat genieten. Heerlijk met het zonnetje op de gezichtjes, lekker hapje, lekker drankje. We pakken er ook nog maar even een proseccotje bij om het ultiem genieten te maken. Bijna gaan we geen meter meer skien, maar toch besluiten we nog een paar keer de piste hiervoor (die er nog aardig bij ligt) te doen met het sleepje wat ernaast ligt. Die gaat Dees nog twee keer af en ik 3x - het gaat serieus lekker en ik realiseer me weer dat het na 4 jaar ook wel even mag dat ik weer een beetje in moet komen. Ook bij Dees gaat het beter, maar voor vandaag is het wel even klaar. Ik besluit de dalafdaling nog even te doen om te kijken hoe de piste er aan toe is en beland in een ware hel. Niet leuk, knietjes die gaan trillen van de inspanning en 3 lompe schuivers verder heb ik ineens weer door dat ik naar beneden moet kijken en kleine bochtjes maken (dat vergeet ik van de spanning en de ploetersneeuw nog wel eens), maar intussen vinden m’n knieën het wel goed voor vandaag. Echter, ik ben nog niet beneden, dus ze zullen nog even door moeten. Hakkend en puffend kom ik netjes beneden, maar klaar is het wel voor vandaag.
Wellness
We bergen onze spullen op, om terug in het hotel de Welness eens te gaan ontdekken. En hoe inconsequent kun je ook zijn:
Wij gisteren: “Ik ga echt niet in m’n badjas heel het hotel door dat gangenstelsel helemaal naar de welness lopen hoor. Zó ongemakkelijk, dat DOE je toch niet…”.
Wij vandaag:
We belanden in het prachtige zwembad, echt! Maar op het plaatje op internet zaten er geen drie schoolklassen te krijsen naar elkaar toe in dat bad. Zo hebben we dat niet gekocht. We kwamen hier toch om dit even NIET te hebben haha. In de sauna ernaast hoor je een soort oordopjes-gedempt geschreeuw door het raam, maar heel ontspannen word je er niet van. Ons grappige gesprek wordt opgevangen door een aardig meisje, dat ons vertelt dat je verderop naakt ook de échte wellness in kunt; zonder schreeuwende kinderen! Ohh maar dan gaan we dat toch gewoon even doen?! Vijf minuten later liggen we volledig relax op een sauna-bankje, happen een grapefruitje weg en chillen in de relax-hangstoelen met uitzicht op de bergen. Wat een hemel is dit, en wij zitten er in.
We chillen er een ruim half uurtje voor we bijna in slaap donderen en na een lekkere douche is het tijd voor het diner: een buffet van ossobucco, pasta aioli en mosselen op het level: Heerlijk! Toch knap hoe ze hier ondanks de massale bezoekers (lees: 129 kamers met gemiddeld 4-6 personen denk ik die allemaal halfpension hebben) het niet over kunnen laten komen als een vreetschuur. Mede door de super goede kwaliteit van het eten en de geoliede machine hoe dit hotel werkt.
Al met al is het hier heerlijk vertoeven, we genieten volop. Dankbaar voor de mama-tijd we even kunnen beleven.
Mede mogelijk gemaakt door Bas en Roy :-)
