Zó, na een kort tripje naar Oostenrijk, zit ik inmiddels weer thuis aan het ontbijt plastic kiwi's, meloenen en appels (gesneden door Sam uiteraard!) op te eten. Heerlijk om er even uit geweest te zijn, oók fijn om weer lekker thuis te zijn! En wát was het even genieten! Kort, maar krachtig. Genoeg gezien en gedaan voor een leuk verslagje!
Nadat we donderdagavond soezerig uit de lounge kwamen en het diner verorberden, werd het plan gemaakt voor de vrijdag. Het weer zou serieus fántastisch worden en aangezien de blauwe pistes die we tot nu toe zijn afgedaald niet van heel beste kwaliteit waren en met vooruitzicht op 13 graden niet beter worden, besluiten we na een tip vrijdag naar Leogang te gaan. De blauwe pistes schijnen daar erg prima te zijn. En dus zetten we de wekker verrekkes vroeg om 6:30 (het lijkt wel een werkdag ;-)) , zitten om 07:00 aan het ontbijt en staan om 07:45 sharp bij de skilocker om al onze zooi aan te trekken. De bus naar Leogang vertrekt om 08:16 en aangezien we niet precies weten hoe lang we doen over het aandoen van onze skispullen en hoe laat de bus er staat, staan we ruim op tijd bij de bushalte. De piste is nog zo goed als verlaten en de eerste gezinnen komen aanrijden om op tijd de lift naar boven te pakken. Immers, met 13 graden is elke minuut zon op de piste een garantie voor papsneeuw, dus: hoe eerder, hoe beter!
Hemelsblauwe vrijdag
Het is 08:16, maar geen bus. Ook niet in de verte te ontwaren. De minuten tikken voorbij en langzaamaan ontstaat een stroom aan skischoenverplaatsers op de parkeerplaats. En met elke aankomende skifamilie worden we een beetje twijfelachtiger over ons plan: het wordt al laat: gaan we hier echt blijven wachten?! Straks is de piste vol hahah. Grappig hoe dat psychisch werkt als je om je heen een soort mierenhoop van mensen ziet ontstaan die allemaal zéker weten niet zo vroeg als wij op waren... maar even later wel in een lift zitten, terwijl wij nog steeds op een bus staan te wachten... Om 08:28 staan we op het punt om op te stappen; dan maar hier gewoon de gondel omhoog. Als we nu nog de bus moeten pakken zijn we een half uur onderweg naar Leogang, vervolgens nog een lift omhoog en tegen de tijd dat we dan op de piste staan is het half 10. Geen goed begin voor een dag waarbij de wekker al 3uur geleden ging.
Net op dat moment komt de bus aanrijden en stappen we dan toch maar gedwee in. Om vervolgens ruim 10 minuten in een stilstaande verlaten bus te zitten.... zou deze bus nog vertrekken? Dees vraagt het aan de buschauffeur, die ons erg nonchalant vertelt dat 'deze bus vertrekt als de andere twee bussen er zijn', want 'wie weet moeten er nog mensen overstappen op deze bus', maar hee zeg; hallo! Zo kunnen we nog wel wachten totdat alle tachtigmiljoen mensen die voorbij lopen misschien dan ook wel in deze bus hadden gewild. Ja! Hadden ze dat lekker eerder moeten bedenken! En wij dan? Deze bus zou een half uur geleden al bijna vertrekken volgens het schema en wij hadden daar op gerekend. Natuurlijk zeggen we al die dingen niet, maar denken ze alleen. We staan daar wat te dralen met z'n tweeën en stappen uiteindelijk toch verontwaardigd uit: we gaan onze skitijd niet zó voorbij laten gaan. Voor hetzelfde geld komen die bussen pas over een half uur en wij zien de pistes voor onze ogen wegsmelten. Laat maar dan!
Richting Saalbach
We besluiten daarom ons plan aan te passen. Gezien het gebrek aan aardige blauwe pistes, willen we richting Saalbach gaan. Daarvoor moeten we een aantal gondeltjes nemen en ook wat skien, maar ik lijk een aardige piste gevonden te hebben. En dus nemen we de gele gondel omhoog vanuit Fieberbrunn ('zie ik daar van boven die bus nog steeds doelloos staan wachten op mensen die niet komen?!', skien naar de sessel-4, maken een kleine detour naar Reckmoos Nord, waarna we Reckmoos Sud, een kort stukje pad en de Tiroler SII richting Reiterkogel nemen. En dan, na de D6 omhoog staan we op een prachtig overzichtspunt waar veel liften samen komen. Ik ben helemaal in m'n nopjes, want als ik iets leuk vind is het wel een route uitzetten en zo lekker navigeren op zoek naar de volgende lift. Laat dat maar aan mij over! We genieten heerlijk van het uitzicht, maken wat toffe foto's en dalen de werkelijk fantastisch erbij liggende 146 af! En ja hoor, daar is m'n mojo! Ik kan het nog. Na een ploeterdag gisteren, waarbij ik me serieus afvroeg of ik het nog wel kon, gaat het vandaag heerlijk. Ik herinnerde me gisteren ineens weer dat je niet achterin je schoenen moet gaan staan, maar voorover door je knieen hangen. En vandaag kan ik dat ook weer in de praktijk toepassen, nu mn knietjes een beetje gerust hebben na gisteren! Yes! Het grappige is, dat zodra je een pittige piste tegenkomt (in mijn geval buckels), je door de angst in je benen geneigd bent achteruit te deinsen. Maar ja, als je dat doet pak je dus alle hobbels extra mee, kost het veel meer energie om te remmen of door te gaan en dus moet je eigenlijk tegenover gesteld doen aan wat je natuur is. En dat gaat lekker! Ook Dees zit er vandaag een stuk lekkerder in en ze kan haar techniek goed toepassen. Gelukkig is dit een bizar lange piste van boven tot helemaal onderin het dal bij Saalbach en dus is het volop genieten. Hele stukken kan ik zelfs gewoon rechtdoor de piste af en ik weet weer wat ik zo leuk vind aan skien. Zoeffffff!
Onderaan pakken we de lift omhoog en om de knietjes even bij te laten komen, zoeken we een strandstoeltje op en nemen een lekker bakkie cappuccino. Want ik was het nog even vergeten te zeggen, maar DAT WEER. Halleluja, wat is het lekker zonnig. Het zonnetje brandt serieus door m'n gezicht heen en ik voel mezelf verbranden waar ik bij lig. Mn lippen hebben daarnaast een extra laag aan vellen gekregen, maar man wat is dit HEERLIJK, na zooooveel maanden van voor mijn gevoel regen en donkere lucht. En dan gewoon hier: met dit prachtige uitzicht op een piste staan en na een lekkere inspanning gewoon genieten van een bakkie. Een écht vakantiegevoel valt over me heen. We zitten lekker een tijdje en nadat onze strandstoeltjes vakkundig zijn ingepikt door de volgende enthousiastelingen, nemen wij de lift weer even naar boven om deze afdaling nog een keer of 4 te doen: Dees om de techniek te oefenen, ik om gewoon naar beneden te zoeven en ook nog even te oefenen met achteruit skien (elke uitdaging is er één toch?!). Rond lunchtijd zoeken we een plekkie, maar heel de wereld heeft op Luis Alm zijn zinnen gezet en dus besluiten we richting ons dal terug te gaan, zodat we 1. op tijd terug zijn en 2. het iets later is en er hopelijk ergens een plekje te vinden is.
Even een rode
En dus pakken we de lift naar boven, neemt Dees de Tiroler S-gondel naar beneden en pak ik nog even de rode afdaling die daarbij hoort mee. Voor mij ook even de uitdaging om te kijken of ik de techniek die door de jaren heen langzaam binnengesluimerd is, nog kan toepassen en dat gaat aardig! En dat heeft vooral te maken met: het vertrouwen in m'n ski's. Ik praat mezelf een paar keertjes moed in als ik in de weerstand achterover ga hangen en kom heerlijk en met aardige snelheid ook nog, beneden. De knietjes hebben het pittig te verduren en dus neem ik tussendoor af en toe heel even pauze om ze te ontzien. Ze staan er lekker trillend van de inspanning bij, maar ik moet door en succesvol kom ik even later bij de Tiroler S-I aan, die ik pak en Dees bovenaan weer tref. We pakken samen Reckmoos Sud terug en ik pak nog een tweede rode piste mee. Pittig en wel en de eigenhandig hardop pratende stem in mijn hoofd 'Kom op, Ine, je kunt dit. Hop, naar voren kijken. Ski's naar beneden en gaan'. Een paar pittige paadjes tussendoor waar de sneeuw hobbels in het krappe 1,5 meter brede pad hebben gesleten verder, kom ik uiteindelijk succesvol onderaan de Reckmoos Nord E1 voor het laatste stukkie. M'n knien zijn op van de inspanning en we skien richting blauw pad naar Streuboden terug voor een lekkere lunch. Vandaag wordt het schnitzel en kaisersmarren en twee schiwasser! De dj, die op een verhoging overzicht over het gehele terras heeft draait echt een mega-set en wij genieten echt zoooo wreed hard. Lekker eten, lekker drinken, lekker zonnetje, heerlijk geskied. Ik voel me écht een heel gelukkig mens! :-D. We zien de oranje Aperol Spritz om ons heen aangeslingerd worden en ook wij proberen er eens eentje uit. Heerlijk na alle inspanning zo genieten, man man man. Bijna twee uur zitten we daar heerlijk te chillen. Kan dit moment alsjeblieft nooit meer voorbij gaan? Na nog een paar snelle afdalinkjes houden we het voor vandaag voor gezien. Want met deze dag in de pocket, is het sowieso al geslaagd.
Laatste avondmaal
Na een paar gezellige spelletjes in ons appartement, een belletje naar thuis en een overgebleven prosecco'tje van de piste is het alweer tijd voor het diner en tijdens het heerlijke maaltje hebben we het over zaterdag. We moeten uitchecken, maar er staat nog een hele dag skien op het programma, waarna we terug willen rijden, halverwege een hotelovernachting doen en zondagochtend het laatste deel terug rijden. Perfect plan, zeker met maar zo'n paar daagjes even weg, MAARRR morgen wordt het echt prutweer. 11 graden, met neerslag. En normaliter zou dat misschien lekker sneeuw betekenen, maar neerslag met 11 graden is gewoon regen. Niet per se heel erg lekker om verregend en wel huiswaarts te keren ofwel nog ons hele hebben en houwen in de middagdouche van het hotel om te wisselen. En dat zou het in principe wel waard zijn als we die skipas al hadden, maar voor deze dag hebben we nog geen skipas en dus zouden we voor die verregende dag zomaar EUR 72,00 wegtikken, zonder garantie of het ook maar te doen is met de sneeuw. En dus besluiten we na veel wikken en wegen dat we het misschien maar gewoon voor gezien moeten houden, nog even kijken of we een massage kunnen boeken en dan gewoon lekker naar huis rijden. Met twee van die heerlijk zonnige dagen kan toch niets het skien meer toppen en de sneeuw wordt van regen ook niet per se heel veel beter. Dus wat gaan we daar dan nog proberen uit te halen. We besluiten zaterdagochtend lekker rustig aan de wekker te zetten, buiten te kijken of er sneeuw ligt en anders gewoon rustig aan te ontbijten, spelletje te spelen, in te pakken en naar huis te rijden.
Voor ons beiden is het toch al geslaagd geweest met die twee heerlijke dagen die we gehad hebben, jammer misschien van de laatste dag, maar ook fijn om weer naar huis te gaan - waarmee Bas zondagochtend ook op zijn gemakkie kan klimmen en Deesje Guus weer lekker in haar armen kan sluiten. En dus pakken we in, ontbijten nog even lekker met de ruime keuze die we hebben, doen nog een spelletje in de lobby (Qwizz), checken uit, halen de skispullen op bij de verwarmde locker en taaien dan langzaam af.
Maar wat een heerlijk hotel is hotel Vaya. Echt heerlijk fijn: ruime mooie kamers, veel goede faciliteiten, sfeervol ingericht, lekker eten, ruim opgezet en prima service. Hier zou ik zeker nog eens naar terug willen (als ik het ooit nog kan betalen ;-).
En weer terug naar huis
De terugreis gaat voorbij met een gruwelijke hoeveelheid files de eerste drie uur (komt er ooit nog een eind aan deze tocht?!), een hoop goede gesprekken en uitwisselen van de mooie momenten van deze korte mini-vakantie en een heel assortiment aan meegezongen 90's en 00's hits. Je had erbij moeten zijn... of niet haha. Rond 22:15, na een tocht van krap 12 uur komen we weer thuis aan, beetje koppijn van het weinige drinken, maar heerlijk ook om weer thuis te zijn. En de kleine man is misschien niet heel aanhankelijk of heeft me misschien niet zo gemist, maar heel de zondagochtend komt ie niet van mijn schoot af, snijden het plastic fruit, doen doolhoven en raadsels in zijn puzzelboek en doen elk half uur als het wekkertje gaat een plasje op het potje, want ook daar zijn de afgelopen dagen grote stappen in gezet.
Het was echt heerlijk om even zo'n korte mini-vakantie te hebben, wat hebben we ontzettend genoten; heel veel geluk gehad met het weer en super veel gezelligheid samen. Ik zou zo nog wel 5 dagen hebben willen skien, maar wat voelde ik me gezegend dat we me deze twee mooie dagen zijn gegund. Ik heb me echt even helemaal ver weg gewaand, ook al was het maar zo kort. En wat is het toch fijn om weer thuis te zijn, dit keer heb ik ze allebei echt een beetje gemist! Je waardeert extra wat je thuis hebt, als je er even niet bent!
