Inmiddels bij het eerste typen is het 12:45 en zouden we een kwartier geleden aangekomen moeten zijn, maar helaas. We moeten al 3 uur lang nog 4 uur rijden. Je leest het goed: elke keer als we juichend onder de 4 uur zijn en af beginnen te tellen, komt er weer een file bij die de teller terug op 4,5 uur zet. Tot zover het aftellen haha, maar we komen er wel. Intussen zijn heeeelemaal klaar voor onze WINTERSPORT vakantieeee!! En zoals het ons betaamt: ook de reis is alweer vol beproevingen: lees ze!
Vanmorgen vroeg vertrokken om 03:00, na een kort nachtje van, voor mij 4 uur (verrassend genoeg in slaap gevallen om 22:00; meestal slaap ik ruk als ik weet dat ik midden in de nacht op moet). Enfin, om 01:40 gaat Bas' wekker 1,5 minuut af voor ik me over hem heen draai om hem uit proberen te zetten. Hem heb ik om 0:00 naar bed horen komen, dus dat het wakker worden wat lastiger gaat voor hem, vind ik niet meer dan begrijpelijk.
We zitten verrassend vrolijk aan het ontbijt om 02:10, maar gaan dan ook op vakantie, dus het mag ook wel. De auto is gisteravond al ingepakt (het paste allemaal precies, dankzij de efficiëntie en wat gevloek van Bas; dat hoorde ik echter niet, want ik dweilde binnen het huis). Immers toch lekker om in een schoon huis thuis te komen.
Laatste tasjes worden ingeladen, Sam wordt van z'n bed gelicht, pantoffies en joggingbroek aan en met dekentje op de volgepropte achterbank.
En na 10 jaar heb ik ook eindelijk ontdekt welke eigenaardigheidjes wij hebben als we op vakantie gaan: Bas zorgt dat we 15 minuten later vertrekken omdat hij alles 10x checkt: hebben we de sleutels? Hebben we de pasjes? Hebben we de mutsen? Zonnebril? Stekkers overal uit, lichten uit, deuren dicht, ramen open? Kookplaat uit, motor op slot? Brievenbus leeg? Laadkabel bij? Geld bij? Als een malle raast hij 3x het huis door, tot hij zeker weet dat we kunnen gaan.
En ik? Nee ik ben zeker geen haar beter, want ik ben net een hamster. Ik ben bang dat ik van alles te weinig bij heb. En dus stop ik in elk gaatje wat de auto nog niet tot de nok gevuld is, vol met: een extra trui, een extra set oordopjes, extra wanten, misschien toch ook nog een extra pen? Lippenstift, was die nou ingepakt?! Nog maar 1 mee. Zonnebril? Zat die nou fijn? Neem voor de zekerheid maar een extra mee... kabeltje? En dan toch ook nog een paar extra haarelastiekjes; Tja daar kun keer nooit genoeg van hebben. Misschien dan ook nog maar een extra deo fles! En voor je het weet is er geen centimeter onbenut en rijdt onze auto ondanks het gewicht nóg onzuiniger...
Niet onaardig gepland, want 03:08 zijn we op weg, 8 minuten na planning! Prima score. We hebben inmiddels een aardige structuur in op weg gaan.
En dus op pad in het donker. Sam is vrij wakker inmiddels op de achterbank en de eerste ronde "hoe lang duurt het nog?" "Mama, wanneer zijn we er dan?" hebben we er 15 minuten later alweer opzitten. Nog een geluk dat ik er toen hij al ingesnoerd en wel in de auto zat, nog aan dacht hem even te laten plassen anders hadden we zeker weten al een eerste pauze gehad.
Enfin, de eerste uren rijdt het goed door en de totaal 8,5 uur slinkt naar 5,5 uur, terwijl Bas gas geeft en ik kwijlend op m'n kussen tegen het raam probeer te slapen. Ik denk dat ik in de 2 uur snoozen zeker 5minuten wegdoezel, maar het is genoeg om rond 06:15 me energiek genoeg te voelen om een gesprek te voeren. --en dat wil wat zeggen op dit tijdstip mensen--
We houden even pauze, koffie en tank op een willekeurig tankstation in Duitsland, waarna ik achter het stuur kruip.
Tot zover het voorspoedige deel van de reis, want krap een uur later, rond 8:00 belanden we in een picknickfile. Die term ken je vast niet en ik ook niet voor vandaag, maar goed; vlakbij Weibersbrunn (nee ik had ook geen idee), staat het stil. Nee niet langzaam rijdend, maar gewoon compleet stilstaand. In een tijdsbestek van 10 minuten komen 2 politie, 1 ambulance en 6 brandweerauto's door ons prachtig gecreëerde middenpad, midden op onze driebaans snelweg.
En tja, dan weet je dat het niet goed is hè.... we staan vrij dichtbij, dus zien een metertje of 200 voor ons alleen maar blauw-blauw. En intussen staan wij zeg maar stil. En niet even. Gewoon de hele tijd. Er gebeurt echt heeeelemaal niets. En we staan daar maar met z'n allen.
Er gebeurt overigens wel iets, want mijn blaas probeert me iets in te fluisteren: namelijk dat ik FUCKING erg moet plassen.
En het duurt maar....
Massaal begint iedereen na een half uur stilstaan uit te stappen, en z'n hele lunchvoorraad weg te bikken, te herpakken, te roken en weet ik wat allemaal nog meer. En terwijl de regen op de voorruit tikt probeer ik na een uur mijn irritatie over onze vertraging weg te slikken tegen het feit dat de mensen waar iets mee aan de hand is hopelijk ok zijn.
Mijn blaas heeft er inmiddels ook genoeg van trouwens en zet wat extra druk tijdens het volgende kwartier. En dus zet ik mijn gene ook overboord en besluit ongegeneerd naast een vrachtwagen even lekker te gaan plassen.
Fuck it, ik ken die mensen toch niet en bovendien:
ik moet gewoon plassen, zoek het uit!
Sam doet ook gelijk een plasje en we kruipen weer de droge auto in om....
Ja inderdaad, stil te blijven staan....
Inmiddels heb ik een geel kruis gespot 200m voor ons; de snelweg is dus gewoon afgesloten. Op zich geen verrassing, want we staan al 1,5 uur stil, maar toch.
Ik pak gefrustreerd m'n puzzelboek erbij, terwijl ik inmiddels de aankomsttijd van 13:30 naar 15:09 zie oplopen.
Laat het los, Ine; je hebt er geen invloed op...
En dan ineens, na ruim 1,5 uur mogen we weer rijden! Eureka! Alsof we net de hoofdprijs hebben gewonnen.... niets meer te zien van het ongeluk (dat doen die Duitsers dan wel weer goed) en wij kunnen weer door!
En grappig, of eigenlijk niet, maar toen ik vanaf de pauze plek om 07:00 vertrok moesten we nog 6,5 uur en nu; om 9:30, moeten we nog steeds 6,5 uur. Ik ben echter allang blij dat ik weer kan gassen en ik tuf lekker wat kilometertjes door. Bas doet intussen een dutje en ik zie dat we nog minder dan 6 uur moeten! En dan ineens weer 6,5 uur. Heerlijk! Weer een half uur verdwenen.
Nadat ik 4,5 uur gereden heb, waarvan 1,5 uur stilstaand wisselen we maar eens voor de hopelijk laatste 3,5 uur. En gelijk ook een pisstop, uhh pitsstop. Het vreselijk ranzige en inefficiënte tankstation (je gaat mij niet vertellen dat 15 mensen in een wachtrij om te betalen voor tanken en dan ook een koffietje tussendoor maken voor een klantje, niet efficiënter kan...)
Maar dat is nog niets vergeleken bij het toilet waar de rij buiten staat en die je vanaf een kilometer afstand ruikt. Sam moet plassen en in een razend ogenblik besluit ik dat we niet in deze rij gaan staan, maar wel ergens een bosje opzoeken.
Dat besluit blijft staan als hij onderweg zijn keuze wijzigt naar poepen. De babydoekjes gaan mee en terwijl ik Sam op z'n slofjes achter de septic tank-achtige garages mee navigeer tussen heel Duitslands' riool krijg ik bijna-of eigenlijk helemaal spijt van m'n beslissing niet naar de wc te gaan. Godver, dit was echt een slecht idee. Maar ja: keuze is keuze en we zijn nu al hier. Terug gaan we niet.
Op een stukje gras wat net iets meer lijkt op gras dan op diarree zet ik Sam neer in hurkpositie, doet een poepje en doorrrr. Ik nog snel een plasje en stinkend en wel de auto terug in. Het is inmiddels 12:00; we zijn 9 uur onderweg, zouden er om 12:30 zijn (zonder pauzes) en moeten nog.....
.... 3,5 uur
Inmiddels is de aankomsttijd 15:30, maar geloof het of niet; er is file! En dus wordt het ineens 16:00 en moeten we ipv 3,5 uur weer 4 uur rijden. De cursus omgaan met teleurstellingen heb ik echter al gevolgd en dus lachen we lekker door, terwijl het "Schapenlied" op de achtergrond ons hele humeur (dat er niet was) opfleurt (serieus even opzoeken op Spotify van Miss Moxy).
We gaan van file naar file, maar "Wij gaan op vakantie, dat vinden we zo fijn; waarheen we gaan zullen we zien als we dat eenmaal zijn. We blaten al van blijdschap, er kan niets mis gaan want. Geluk is een garantie, ja alles is gepakt. "
Nou, ja er kan wel iets mis gaan, want met nog 4 uur te gaan (ik weet het, we moeten al 3 uur nog 4 uur hahaha) heeft Sam buikpijn en wie vaker mee leest met deze blog weet: dat betekent meestal: kots! Gelukkig zijn we daarop voorbereid en heeft ie al 3 uur een plastic zakje vast....
....Om die natuurlijk precies niet goed open te hebben en mijn rechterhand nog net op tijd ter plaatse is om de stukjes op te vangen....
gatver.
Wat een vies verhaal Ine.
Lang leve de babydoekjes!
Maar om het positief te bekijken; het is maar een beetje en na een beetje schoonmaken ruikt alles naar Zwitsal!
Ennnnn door...
alle binnendoorweggetjes van Zuid-Duitsland worden verkend, want onze navigatie probeert wat files te omzeilen. Mooie route kan ik wel zeggen! 16:40 zegt de navigatie inmiddels.
Ach, uiteindelijk komen we vast wel een keer aan. Het wanneer is nog even de vraag.
Om 14:26 passeren we eindelijk de Oostenrijkse grens.... yeeeaah baby!!
De eindtijd varieert van: nog 59 minuten (Sam hebben we beloofd dat we hem pas weer vertellen hoe lang we nog moeten als we korter dan een uur nog moeten; gezien we de vraag elke 5 minuten proberen te vermijden), naar weer 2 uur rijden, naar 1:43u. Kortom: er is geen peil op te trekken en dus is onze gemeenschappelijke communicatie naar Sam: we komen vandaag vast aan!
Maar goed: dan sluiten we wederom aan in een file voor de laatste 40km naar Gerlos en beginnen we wel serieus stress te krijgen of we nog op tijd bij de Skiverhuur kunnen zijn om spulletjes te huren voor Sam. Alle tussendoorweggetjes zijn afgesloten en het is rammesdruk in de rij en inmiddels moeten we, een uur voorbij gereden, nu weer 1,5 uur nog rijden. Voor je zenuwen is het niet per se erg best. We besluiten even te kijken hoe lang deze file langer duurt om evt een dorp eerder langs deze weg spulletjes te huren, zodat hij morgen iig op tijd bij zijn les zal zijn, maar ja daar komen ook allerlei nadelen bij kijken natuurlijk!
De plannen van onze navigatie wijzigen elke 3minuten. Recept voor succes voor de flexibele geest, niet onze beste eigenschap! Maar we doen het ermee en het blijft ondanks alles gezellig in de auto, al is de energie wel een beetje laag na 12,5 uur in de auto. 😉 Gelukkig houden we allemaal een beetje rekening met elkaar en de vermoeidheid en dat scheelt een hoop.
Tegen de tijd dat we nog 50 minuten moeten valt het internet uit en blijkt na even opnieuw calculeren we er toch weer 2 uur over te doen.
Zucht, houdt het dan nooit op?!
En dan ontstaat toch een klein beetje paniek, want de skiwinkels sluiten om 18:00, er moeten nog ski's gehuurd worden voor Sam en de navigatie geeft nu 17:30 aan met nog 2 uur te gaan. Alle binnendoorweggetjes om af te snijden zijn afgesloten en we sluiten aan in een lange stilstaande rij richting Fügen.
Geen meter komt het vooruit in het kwartier er op en even heb ik een déja vu naar 6 uur eerder toen we ook zo'n poos stil stonden. Ik besluit met Sam maar eens even te gaan plassen in de regen (in het kader: zul je zien dat als we zo direct eindelijk rijden, meneer moet plassen) en terwijl ik een stukje naar de kant van de weg loop met Sam gaat het nèt weer rijden.
...Ja hoor, zul je net zien.
Als de wiedeweerga trek ik Sams broek omlaag, hang hem een beetje voorover en sommeer hem heeeeeel snel te plassen!
Gênant plassen is wel een beetje een ding vandaag...
Even later rennen we terug naar de inmiddels rijdende stoet auto's en springen snel de auto in, om vervolgens op slakkentempo (maar 25km/u is toch iets te hard om te rennen) verder te tuffen naar de EINDELIJK haarspeldbochtjes vlak voor Gerlos.
Sam zakkie in de hand (want hier hebben we ervaring mee) en rijden maar. Dat blijkt gelukkig alleen voorzorg en ja hoor, eindelijk, eindelijk, eindelijk, arriveren we dan toch na 14,5 uur rijden, om 17:04 in Gerlos!!!! Yesss at last!!
Auto parkeren tegenover de Skiverhuur (wonder boven wonder is het èn niet druk èn nog geen 18:00). En behalve voorkruipende Nederlanders is het prima geregeld. Serieus! We melden Sam aan voor zijn skiles, vriendelijk worden er ski'tjes bij hem aangemeten, we halen onze skipas op en huren een verwarmde locker en bergen onze spulletjes er in op. En ik voel me nu al gerust. Alles wat we moesten doen is in ieder geval gefixt!
En in 30 minuten hebben we meer gedaan dan in de 14 uur ervoor.
En als we dan vervolgens ontdekken dat de gondel índerdáad op loopafstand van ons hotel is en Sams piste op 4 minuten lopen van het hotel ben ik helemaal blij. Het hotel blijkt een knus authentiek Oostenrijks plekje; wauw wat fijn!
Gelukkig. De reis was geen slechte voorbode.
We hebben een heerlijk hout gemeubileerde kamer met eigen bed voor Sam, zitje, twee balkons en een heerlijke badkamer. Ik ben helemaal blij. Bas wat minder, want die blijkt in alle drukte van de afgelopen dagen zijn ski-jas vergeten. Ach, kan de beste overkomen! Doe je nu toch niets meer aan. Maar ja, loslaten is lastig weet ik uit ervaring. Het avondeten wordt dus besteed aan het zoeken naar een nieuwe jas. Het eten is overigens een prima vier gangen diner aan een tafel die deze hele week van ons is. Gewoontedier dat ik ben word ik daar structuurtechnisch ook helemaal happy van! Het personeel zorgt dat we ons gelijk thuis voelen en behalve hoofdpijn, buikpijn en dizzyness gaat alles goed. En buiten het feit dat ik het eten compleet instort van vermoeidheid, heb ik enorm veel zin in deze vakantie! Hopelijk heb ik niets onder de leden, want het is een beetje lappenmand gevoel al de halve dag! Thumbs up dat het een beetje wegtrekt, ofwel dat 2 paracetamol helpen en dan komt dat helemaal goed.
Eerst maar eens even een goede nachtrust. Dat zal allicht helpen! 😁😁😁
