Nou, dat waren me de twee daagjes wel. Maandag en dinsdagochtend waren echt helemaal prima; heerlijk genoten van Londen, waarover hieronder eerst meer. Vanaf dinsdag 13:00 ben ik echter 10 jaar ouder geworden als blijkt dat onze trein niet terug naar Nederland rijdt en de alternatieven er nauwelijks zijn.
TLDR: het kwam goed!
TSWR (Too Short, Want to Read): lees ze!
Maandagochtend starten we allebei als twee mopperende oudjes. Beiden slecht geslapen, Bas omdat hij vreselijke hoofdpijnen had, ik omdat ik te laat sliep en Bas me wakker maakte vanwege zijn hoofdpijn en ik vervolgens niet meer in slaap kwam. Al mopperend banen we ons dus een weg door het eerste uur, maar na een bak koffie en een lekker ontbijtje, overleven we ook een nachtje van krap 2 uur wel weer.
Volledig ingepakt weer banen we ons een weg naar het metrostation, om op pad te gaan naar Buckingham Palace. De wisseling van de wacht staat namelijk nog op onze Londen Bucket list. Alvorens we de metro in duiken probeer ik bij de ticket booth (die vandaag voor het eerst open is), maar weer eens een papieren Londen-kaart te bemachtigen.
De betreffende meneer is erg beleefd, maar zegt toch een klein beetje cynisch: "Oh no! We don't do that anymore since 1964"
Haha ok nou voel ik me oud. En ondanks het feit dat ik in de verdediging wil schieten dat je anno 2025 nog best iets zonder telefoon wilt kunnen, moet ik toch wel lachen.
We pakken de metro naar Victoria en zijn ruim op tijd om in een stoet aan te sluiten richting Buckingham Palace. Meer mensen hebben het idee opgevat deze kant op te gaan en ondanks het feit dat het pas 09:55 is (en de wacht wisselt om 11:00) is het al afgeladen druk. Gelukkig vinden we nog een plekje op de rotonde tegenover de poort op een trapje, waardoor zelfs ik iets zou moeten kunnen zien.
Wat boze blikken naar mensen die voor ons dreigen te gaan staan, hebben weinig effect, maar voorlopig hebben we meer last van onze benen dan van de mensen.
Immers, drie dagen bijna 20km in de benen , die voelen we wel. Ik zak bijna door m'n steunzolen heen, zo'n pijn doen mn voeten. Oh en m'n bovenbenen voelen alsof ze een tijdje niet geolied zijn. Buiten dat feit is mijn onderrug ook soort van door mn heupen gezakt en een beetje voorover buigen resulteert in pijnlijke trekkende steken. Maar verder worden we niet oud ofzo.
Ik lees mn blog van de afgelopen twee dagen aan Bas voor, verbeter nog wat en we zijn weer 10min wachten verder. Inmiddels 10:10 en het is kouuuud mensen. Zeker als je stil staat op een koude winderige plaats waar op dit moment geen fuck gebeurt. We lopen allebei een beetje te hupsen om in beweging te blijven, met weinig effect helaas. Bas probeert zijn nek niet naar beneden in zijn jas te trekken, want hij denkt dat de hoofdpijn daar vandaan komt. We proberen nog wat leuke feitjes op te zoeken, maar met de hele wereldbevolking hier ligt het internet ook plat.
Eigenlijk zijn we al een beetje klaar voor het begint. Het is koud, we zijn moe, het is druk, en bovendien kan ik nog steeds, ondanks het trapje, nauwelijks over iemand heen kijken. Nu weggaan vertikken we echter en dus focussen we ons op de politie te paard die de mensenmassa probeert binnen de lijntjes te houden en het pad vrij te houden. Met wisselend succes.
Rond 10:40 zijn de eerste tekenen van leven op te merken. Er komt een groep met doedelzakspelers aan en een deel van de wacht marcheert daarachter netjes. Wij denken dat dit de nieuwe wacht is, maar klaarblijkelijk is dit een onderdeel van de wacht van de afgelopen 24 uur. Ze sluiten aan bij andere wacht en dan is het wederom wachten.
Inmiddels doen m'n voeten al behoorlijk zeer van het stil staan en de kou. In een poging iets op te merken wat niet te zien is hups ik op mn tenen heen en weer, met weinig meer effect dan dat het pijnlijke gevoel in mn voeten zich nu van links naar rechts verplaatst.
Weer een kwartiertje later, inmiddels staan we hier een uur (urenlang wachten voor een concert om vooraan te staan zou echt zoooo mijn ding niet zijn...).
En dan komen van rechtsvoor muziekspelers aangelopen (ik noem ze even oneerbiedig zo, omdat ik geen idee hoe deze ceremonieel spelende bandleden heten en ik ze nu geheid beledig om dat ze in de Engelse traditie vast een zeker een naam hebben) met daarachter de nieuwe wacht. Mooie grijze uniformen, een zwarte tooi tot net boven de ogen, streng marcherend achter de muziek aan. Ze gaan de poort binnen en vervolgens gebeurt er achter de poort heel veel wat wij precies niet kunnen zien, omdat we op de 'rotonde' staan en niet bij het hek. Er wordt veel geschreeuwd en aangestuurd en het lijkt er op dat er hele rituelen worden uitgevoerd. In onze optiek duurt het erg lang, maar ja; wij krijgen dan ook niet veel meer mee dan om precies 11:00 het handschudden. En heen en weer lopen van sommige leden. Het is gewoon iets wat je een keer gezien moet hebben, maar op een gegeven moment vragen we ons wel af hoe lang het nog duurt. Het doet ons denken aan: je kunt hopen dat men het waar voor zijn tijd vindt, je kunt het ook zo lang laten duren dat mensen daarna vooral opgelucht zijn verder te kunnen.
De rituelen duren ongeveer 45 minuten en eindigen met het vertrek van de oude wacht onder het gespeel van muziekstukken.
Het wegkomen uit de enorme menigte is daarna de grootste uitdaging en we worden er allebei een beetje kriegelig van. Zeker omdat het even duurt voordat men zich verspreid heeft.
We pakken daarom de horse guards (wisseling van de paardenwacht) ook nog even mee, alvorens we een rondje doen langs de straat die de inspiratie voor Diagon Alley vormde. Westminster Underground station blijkt het in mijn herinnering super diepe metrostation waar je door veel open ruimtes kunt zien hoe al die gangen in elkaar over lopen en dus MOETEN we even de Jubilee lijn (diepste) nemen op die plek. Sorry Bas hihi 😅
Lunchen doen we vandaag in een tentje wat er van buiten totaaaaal sfeerloos uitziet 'Little Korea', maar het moet gezegd: afgedaald in de kelder met allerlei K-popsterren op de muur, heeft het wel wat. We genieten van een heerlijke Korean barbecue, zelf klaargemaakt in onze tafel inclusief bijna een liter rijstwijn (jam jam jaaaaammm).
We wandelen lekker verder en iets later moet ik erg nodig plassen (echt een van Renssen) en dus doen we een taartje en een latte in een hip tentje met 1 wc en meerdere wachtende mensen. Echter, we hebben al besteld, dus dan maar in de rij.
Later die middag bezoeken we nog even de Primark, waar Bas staand in slaap valt (geen grap) na zijn korte nachtje van vannacht en besluiten we een klein powernapje van 15 minuten te doen in het hotel.
Vanavond gaan we namelijk naar musical Moulin Rouge en daar willen we natuurlijk wel wakker voor zijn. Eenmaal aangekomen en een half verkoolde cheeseburger van de kerstmarkt weggehapt, speciaal voor ons gemaakt door mevrouw Opgespoten lip 2.0 zoeken we het knusse Piccadilly Theatre op. Een super leuk zaaltje, helemaal in sfeer aangekleed, waar de spelers al tijdens het klaar gaan zitten van het publiek hun entree maken alsof ze zich zichtbaar voorbereiden op de show. Die show is überhaupt trouwens om over naar huis te schrijven. Met bekende moderne nummers uit allerlei richtingen (inclusief Shut up and dance!!) wordt me daar toch een show neergezet mensen. Halleluja wat een kwaliteit. Er wordt me toch een partij energie onze kant op gegooid met zowel zang, dans als acteerwerk. Serieus echt heel gaaf! Bijna tranen in m'n ogen van hoe ontzettend tof deze musical was. Heel blij dat we hier naartoe gegaan zijn. We maken nog vrienden met twee oudere mensen naast ons, die ons wat tips voor musicals aan de hand doen en na een heerlijke avond besluiten we nog een pub in te duiken, wat te drinken, om er niet veel later weer uit gegooid te worden omdat pubs hier nou eenmaal sluiten om 23:00. Zelfs in Londen hihi. De aardige metro-meneer bij Covent garden vraagt 'is that juice?' als ik met mijn plastic rode wijn glas voorbij huppel en natuuuuurlijk is dat ineens juice nu! Ik mag vrolijk verder, op naar het hotel voor een heerlijk nachtje.
Dinsdag
Tot zover de relaxte reis, want na vier heerlijke dagen in Londen, uitgerust en wel, ontvangen we dinsdagochtend een berichtje van Eurostar. Nou is de informatievoorziening al niet te best, zoals je misschien als gelezen hebt in mijn blog over de heenreis, maar vandaag zegt de informatie dat er 'wat problemen' in de tunnel zijn en dat de reis daardoor vertraagd of geannuleerd zou kunnen worden. Echter op dit moment zijn er geen problemen en als dat later wel het geval is, ontvangen we daarover een mailtje. Nou, ik vertel je alvast: we hebben nog steeds geen mail ontvangen, maar we zijn in ieder geval NIET met de Eurostar thuis gekomen.
Ik check bij mijn boeking, tevens de actuele vertrektijden (waar we de vorige keer zagen dat hij niet vanuit Rotterdam zou vertrekken) , maar onze trein lijkt nog te rijden en dus vangen we ons dagje aan.
We gaan als eerst richting Leicester square, om last minute te besluiten door te reizen naar Westminster, om met dit lekkere weer nog wat extra te wandelen (dat hebben we immers nog niet zoveel gedaan deze trip haha).
De Big Ben wordt nog even met zon op de foto gezet, waarna we via het gezellige Trafalgar square doorlopen naar de LEGO winkel op Leicester. Waar gisteren een rij van zeker een kilometer stond, is het om 10:00 een stuk minder druk. En dus nemen we even een kijkje binnen, waar toffe Harry Potter en typische Londen-LEGO bouwwerken staan. Ons rondje gaat verder langs Covent Garden, nog één keer die heerlijke sfeer opsnuiven en vooral even in de Museumwinkel kijken van het London Transport Museum, waar ik serieus uit gesleept moet worden om te voorkomen dat ik heel die winkel met Underground spulletjes leegkoop.
Uiteindelijk blijft het bij drie boeken over de metro, feitjes en opbouw van het stelsel, een spelletje, autootje voor Sam, knuffeltje en kerstbal. Zucht haha.
Inmiddels is het 11:15 en om 13:49 moeten we op het Kings Cross-station zijn om in te checken voor onze trein en dus besluiten we onze spulletjes op te halen bij het hotel, een stukje te lopen naar de Millenium bridge (voor de bekenden: de brug die gesloopt werd in Harry Potter en de halfbloed prins door de Dooddoeners). Die brug is op zichzelf niet heel bijzonder, het tegenovergestelde zelfs, maar het uitzicht op St. Pauls is erg mooi en onze Harry Potter gids van van de week vertelde dat de kauwgum op deze brug door een kunstenares tot kunstwerkjes wordt omgetoverd. Ik kijk dus meer naar beneden dan om me heen, hoewel je hier overigens wel aan de ene zijde de Tower Bridge en aan de andere zijde de Big Ben kunt zien.
We pakken de metro bij 'Mansion house' (weer een afgevinkt), naar Kings Cross om daar de kerstmarkt te bezoeken die er zou moeten zijn. Wij vinden hem echter niet, hoewel het er overigens wel erg gezellig uit ziet in de omgeving. Platform 9 3/4 laten we voor wat het is door de enorme rij voor het karretje wat in de muur verdwijnt en dus besluiten we om 13:15 richting de trein te gaan.
We halen nog even wat lunch en merken een enorme drukte op bij de Eurostar terminal. Overal staan en zitten mensen met koffers verward rond te kijken. Ik krijg er een beetje een unheimlich gevoel van, wat onrustig, maar ik check mijn tickets en die geven nog geen problemen op de route.
We scoren een broodje hoisin duck en terwijl we dat eten probeer ik boven de mensenmassa die er staat uit te kijken naar het bord met vertrektijden. Daar zie ik echter alleen maar treinen van vanmorgen met daarachter 'cancelled', dus veel wijzer of geruster word ik daar ook niet op.
Tien minuten later hoor ik een omroeper zeggen dat er wat onvoorziene problemen zijn waardoor reizen vertraagd zouden kunnen zijn. Geadviseerd wordt om je tickets om te boeken naar een andere datum of te annuleren. Lekker handig, net alsof er voor iedereen zoveel mogelijkheden zijn om op een andere dag te gaan. Gelukkig rijdt die van ons nog wel, denk ik nog- hoewel ik daar wel een beetje aan twijfel als ik de hele massa zie staan en tevens niet weet waar we ons nu zouden moeten melden om in te checken.
Mijn hart begint wat harder te kloppen. Deels door de drukte om me heen en mensen die ik hoor praten over: "maar zijn er dan nog vliegtickets" en "we hebben toch ook geen hotel meer voor komende nachten".
Bas gaat wat verder vooraan kijken om te zien welke informatie we kunnen krijgen en haalt voor mij een papieren kaart! Yes! Hier hebben ze hem nog, maar dat hele feit gaat volledig verloren als we, terwijl hij weg is los van elkaar de mededeling over de omroepinstallatie horen: "all Eurostar trains are for now cancelled". Ik voel de grond onder me vandaan zakken.
Shit.
Shit.
Shit shit shit shit shit
Wat nu.
Ik ontdek maar weer eens dat ik in dit soort situaties niet op mijn best ben, want ik raak in paniek. Mijn hart gaat heel snel kloppen en ik begin te huilen. Wat nu? We moeten toch naar onze Sammetje toe. We willen gewoon naar huis, weet je. En we hebben ook geen hotel. En al deze mensen om ons heen hebben hetzelfde probleem, dus wat hebben we in hemelsnaam voor alternatieven op de drukste dagen van het jaar in Londen?! We hebben deze tickets 3 maanden tevoren geboekt. Hoe zouden we dan nu ineens alternatieven vinden als ineens veel te veel andere mensen op zoek zijn naar hetzelfde.
We schieten wel allebei gelijk in de actiemodus. Huilend en wel aan mijn kant, maar goed. Ok welke alternatieven hebben we. Bas gaat op zoek naar vliegtickets, ik kijk naar boten. We zoeken, maar vinden geen tickets. Na een poosje op verschillende sites vindt Bas een paar Ryan Air tickets. Met de 300 mensen om ons heen moeten we snel zijn en bijna maken we overhaast de beslissing om morgenochtend om 06:45 een vliegtuig van Ryan Air te nemen voor 600€. Want de druk om maar thuis te komen, mensen. Je ziet de tickets zeg maar voor je neus verdwijnen naar mensen om ons heen. Ik wil echt graag naar huis, mensen.
Maar we vertrouwen de site niet, want we hebben geen paspoort gegevens in hoeven vullen en wat nou als we dan opgelicht worden. Bas wordt geïrriteerd over mijn wantrouwen, hij wil namelijk een oplossing en ik moet alleen maar huilen. Het is zo'n momentje waar we allebei niet op ons best zijn, onder stress. Alles wat we tegen elkaar zeggen moet dus maar even in perspectief geplaatst worden. Daar hebben we het later wel over.
We zoeken verder. De boten zijn allemaal volgeboekt, al dan niet omdat je niet op de boot van Dover naar Calais kunt zonder voertuig, waar we dus als voetgangers niets aan hebben.
We kijken naar Flixbus, allemaal volgeboekt voor de komende drie dagen. Andere site voor vliegtickets dan? De boodschap "Geen vluchten voor de komende dag", maakt de angst alleen maar groter. En zeker omdat we ook nog een schilderij van 1 meter 20 bij hebben, dus überhaupt iets extra's mee moeten boeken bij de 4 tassen bagage die we al hebben.
Voor je gaat zeggen: maar had Eurostar dan geen alternatieven of medewerkers die je kon raadplegen. Nee, er was helemaal niemand in de grote chaos, terwijl maar elke 5 minuten het omroepbericht gedaan werd over dat 'travellers are advised to rebook tickets on another date or to cancell'. Nou cancellen hoeft al niet meer, want dat hebben zij al voor ons gedaan. Wat een teringzooi.
We vloeken heel wat bij elkaar. We kunnen GODVERDOMME toch nog wel met de jaarwisseling in Nederland zijn? Aan mij heb je niet veel, want ik ben te erg in paniek. Ik weet het gewoon even niet meer wat we nu nog moeten doen en sta een beetje doelloos te huilen.
Bas vindt voor 1200 pond tickets via British Airways om 15:40 en wil NU een beslissing maken, maar ik ben niet zo goed om onder druk een beslissing te maken. Mijn hartslag zat al in mn keel en nu wordt het echt onbedaarlijk huilen. Ik zoek de route naar Heathrow op en zie dat het 45 minuten is. Dan zouden we nog 10 minuten hebben voor inchecken boarden en dergelijke. We rennen tijdens het bestellen van de tickets alvast de Hammersmith & City Lijn in die ons naar het vliegveld zou kunnen brengen en ik krijg m'n ademhaling niet onder controle van de paniek. Bas voert de ticket gegevens in, terwijl we aan het lopen zijn en vraagt gehaast, al rennend om mijn gegevens. Van het trillen kan ik nauwelijks nog typen. Mijn emoties helpen me echt totaal niet en Bas zijn directieve manier van druk uitoefenen (ook vanuit hem een manier om zijn paniek onder controle te houden) werken echt even totaal niet met elkaar. Alles moet snel snel snel en ik wil niet snel snel snel 1100 pond uitgeven voor tickets die we al dan niet keihard rennend wel of precies niet gaan redden afhankelijk van 2 metro's en 1 trein die ons naar de luchthaven brengt, maar iets anders weet ik ook even niet. Bas en ik zijn even niet op communicatielevel en als ik mijn twijfel over de tickets uit is dat alles wat ik precies NIET moet doen, want hij is 'IN IEDER GEVAL IETS AAN HET PROBEREN' , schreeuwt ie me toe. Onder de grond werkt internet niet overal en dus lukt het niet om onze credit card gegevens te valideren en tot twee keer toe krijgen we bij het betalen een error.
Bas weet het ook even niet meer en loopt boos weg terwijl ik huilend als een klein kind tegen de muur naar beneden zak. Ik wil gewoon naar huis, naar Sam. Thuis zijn.
De zwarte strepen van m'n make up veeg ik met mijn handen opzij, het maakt me ook allemaal niet meer uit. "JE HELPT NIET ECHT AAN EEN OPLOSSING MET JE GEHUIL" schreeuwt Bas, die ook echt zijn best doet om iets te bedenken. En ik snap ook wel dat mijn hoorbare gehuil geen reet uitmaakt, maar het is niet alsof ik heel veel controle kan uitoefenen op mijn interne emotiesysteem op dit moment. Een lieve mevrouw biedt me een zakdoekje aan, wat al snel zwart van de strepen ziet. Wat kunnen we nog doen? Moeten we echt accepteren dat we hier op dit moment niet weg komen? Een hotel gaan regelen? Ik probeer even een paar keer diep in en uit te ademen om alles weer gewoon door een rationeel oog te bekijken. We moeten immers toch gewoon verder.
Vluchten zijn niet meer beschikbaar voor de komende dagen, de bus is volgeboekt, van de Eurostar weten we niet wanneer hij weer rijdt. Volgens de berichtgeving in de app rijdt de trein nog gewoon zonder problemen. Erg bijzonder.
Een aardige meneer van de metro vraagt of ie ons kan helpen, maar hij kan het niet, want ook hij kan deze onmacht-situatie voor ons niet oplossen.
We besluiten samen even een paar keer adem te halen en het station uit te gaan om wat frisse lucht in te ademen. In de tussentijd stuurt mama ook wat berichtgeving uit het landelijk nieuws door dat de Eurostar niet rijdt. Tja, dat hebben wij ook door. Zijn er misschien andere boten die we kunnen nemen dan Dover - Calais? We lezen een bericht over extra boten misschien en we hopen dat er misschien een telefoonnummer is wat we kunnen bellen om te kijken of we ook als voetgangers mee kunnen. Maar nee hoor, niet de eerste keer deze vakantie dat een klantenservice alleen een AI generated FAQ lijkt te zijn.
Ergens vind ik een whatsapp nummer van DFDS waar ik vraag naar de mogelijkheid voor de boot als voetganger, maar ja ik kan binnen 24 uur een reactie verwachten. Dat is lekker zinvol.
Weer opnieuw zoeken naar vluchten. Die zijn er wel voor 31 december, maar dan wel met tussenstop op Malta en 16 uur reistijd. Mwah doe maar niet.
Bas heeft ergens een telefoonnummer gevonden en gaat even bellen en ik hoor hem Hull zeggen en daarna "No that is not possible with the time" en hangt op. Maar Hull, dat is misschien wel een kansje zeg ik! Volgens mij weet ik van vroeger dat die boten om 23:00 gingen namelijk... en het zou helemaal mooi zijn met die ruim 1 meter 20 van onze ingelijste metrolijn, die we met geen mogelijkheid zonder de volle pond te betalen mee zouden hebben gekregen in het vliegtuig. Plus natuurlijk de kans op kapot gaan van het mooiste souvenir ever.
Maar goed: terwijl dit voor mij eens kansje leek, heeft Bas opgehangen, want tja: dat redden we vast niet op tijd. Inmiddels zijn we allebei wel een beetje gekalmeerd en gaan we wat rustiger dan net op zoek naar hoe ver Hull haven nu eigenlijk van Londen af ligt (ruim 3,5 uur). Hoe laat gaat die boot dan? Als we die gevonden hebben zien we dat er om 20:30 met P & O Ferries een gaat van Hull naar Europoort. Het is nu 15:00... dat zouden we moeten kunnen halen. Een piepklein kansje met hoop zorgt dat we allebei weer in de regelstand schieten en halleluja; er zijn inderdaad nog tickets voor de boot van vannacht.......
Ik doorloop het menu: 2 voetgangervolwassenen, 1 standaard hut (bijna 2 geboekt omdat ik denk dat we per persoon voor die hut moeten aangeven). 300 pond verder, maar is altijd nog goedkoper dan alle vluchten die we gezien hebben. Ik kan bijna niet geloven dat er echt een kansje is. Maar echt? We nemen echt even de tijd om de winkelwagen door te nemen en dan, dan boeken we....
Ok er is een plan. Zucht 1
Zucht 2, zucht 3.
We kroelen elkaar even goed met wat sorry's voor alle onaardige woorden die op en neer vlogen en zijn in 5 minuten tijd weer een team geworden.
Nu nog er komen.
Intussen hebben we overigens nog steeds geen berichtgeving van Eurostar over dat de trein geannuleerd is. Volgens mijn notificaties gaat de trein om 15:04 nog steeds volgens planning.
Bij het dichtstbijzijnde loket vraag ik tickets naar Hull en weer 150 pond verder heb ik een hoop slappe papiertjes die tickets zouden moeten zijn. Ik begrijp niet veel van het verhaal van de loket medewerker, maar een aardige mevrouw helpt ons door te vertellen waar we heen moeten. Om 15:40 moeten we een trein hebben, overstappen op Doncaster en 7 minuten later een trein naar Hull. En dan van daaruit kijken hoe we bij de boot komen; hopelijk is er een taxi beschikbaar en anders zouden we het zelfs nog moeten redden met een uur lopen naar de terminal vanaf station Hull. En lopen zijn we immers gewend, grappen we.
Op de borden bij het station wordt 10-20 minuten tevoren het 'platform' bekend gemaakt waar we kunnen instappen.
Ongeduldig staan we te wippen, tot we uiteindelijk ons perron zien staan, inclusief zeteltjes. Nog niet helemaal gerust, maar toch zeker een beetje, gaan we op weg naar Hull. Zou het dan gaan lukken?
Ik zal pas gerust zijn als ik mijn voeten op die boot zet. De overstap anderhalf uur later halen we, ondanks de vertraging, door als twee kippen zonder kip het hele station over te rennen (vergeet niet dat we een ingelijste metrolijn bij hebben en tachtig gekochte boeken, souvenirs voor Sam en eten voor het geval we in de tussentijd verhongeren) naar een perron wat gelukkig aan de andere kant ligt. Intussen krijgen we heerlijk lieve geluidsfragmenten, foto's en filmpjes van Sam en daarvan smelt m'n hart toch wel. Het is niet of ik heel erg van het missen ben, maar ik zal toch weer heel blij zijn om ons kleine mannetje in m'n armen te sluiten morgenochtend.
Stap 2 van 6 om weer thuis te komen (trein 2) lijkt te slagen. Als vervolgens de bestelde Uber-taxi (stap 3) op god-knows-where Hull aankomt en ons naar de helemaal afgelegen boot-terminal brengt en ik daar een dikke boot (stap 4) zie liggen begint de opluchting me langzaam over te nemen! We gaan naar huis! De super vriendelijke meneer bij de beveiliging vraagt of ik geen messen mee neem (haha!) en de mevrouw achter de balie vraagt ons of we "ook de Eurostar hadden moeten hebben". Jup! 65 andere passagiers komen om dezelfde reden aan boord. We worden super vriendelijk geholpen en besluiten onszelf dit extra nachtje aan boord te trakteren op een kamer met bedden naast elkaar en een raam naar buiten. Ineens zitten we aan boord van een luxe cruiseboot met bioscoop, bands en barretjes en vooruit: ik moet even omschakelen.
Ik plof meer op het bedje, dolgelukkig. We gaan naar huis! Meer heb ik vandaag eigenlijk niet meer nodig. Maar goed, als we dan toch op een boot zitten, laten we er dan in ieder geval samen nog even van genieten.
We besluiten nog even te dineren in het restaurant. Uitgezoned en wel, want we zijn allebei helemaal bekaf. Maar goed, wel onderweg naar Nederland. En dat is waar het om gaat. Morgenochtend, na hopelijk een lekker nachtje aan boord, met een bus naar Rotterdam Centraal (stap 5), treintje naar huis (stap 6) en dan voorbereiden op oud en nieuw. Allemaal even wat anders dan verwacht, maar gelukkig onderweg. Op een boot. Op naar huis! En zelfs daar komen de ochtend van 31 december nieuwsbulletins van de BBC over de problemen bij de Eurostar en dat er nog steeds mensen zitten te wachten en de problemen niet voorbij zijn. Zooooooo blij dat wij inmiddels in een veel te volgepropt busje zitten op weg naar Rotterdam Centraal! Terug in Nederland, zo blij!!
Met gelukkig een teringload aan mooie herinneringen die we gemaakt hebben. Ondanks het einde zijn we namelijk in die paar daagjes samen wel lekker even bij gekomen, tijd voor elkaar gehad en even Bas en Ine geweest. Heerlijk actief op reis en altijd nieuwe dingen ontdekken. En dat inclusief krap 30 metrostations die we bezocht hebben. En ik zou Ine niet zijn als ik die ook niet alle 30 even op de foto gezet zou hebben:
