Tjonge wat is zo'n stedentripje toch ook vermoeiend hè. Dag 2 en we zijn allebei compleet gesloopt. Heeft misschien ook een klein beetje te maken met de hoeveelheid kilometers die we te voet afleggen per dag en misschien ook de kou die onze lichaampjes trotseert. Maar het is het allemaal waard, want wat zijn we hard aan het genieten samen!
Nadat we zaterdagochtend met wat traantjes begonnen zijn, door de prachtige, maar tevens emotionele dienst voor mijn oma via de livestream gaan we rond 10:45 op pad. Gisteravond hebben we natuurlijk al wat hoogtepunten aangedaan en vandaag willen we een grote wandeling gaan maken. We starten echter met een stukje metro. Immers: we zijn in Londen en Londen = Underground. En Ine ❤️ Underground.
We gaan naar mijn favoriete plek in Londen, of althans, een plek die ik 15 jaar geleden heel pittoresk vond: Covent Garden.
En sommige dingen veranderen gelukkig nooit, want ook vandaag doen de enorme kerstboom en de schattige kleine kraampjes in de knus aangeklede markt heerlijk aan. Van daaruit trekken we naar boven op de kaart en Bas heeft gisteren een echte ouderwetse kaart gekocht bij King’s Cross en hoe leuk om te proberen de mobiele navigatie eens lekker achterwege te laten en gewoon handmatig door de straten van Londen te navigeren. Zoiets kleins kan gelijk een missie van mijn dag worden en ik verheug me al op het kijken naar straatnaambordjes zonder blauw bolletje op de kaart.
Onderweg passeren we een klein kerstmarktje (hoe schattig!) waar ik een gluhwijn soldaat maakt (geloof me, niet de laatste van deze dagen) en we gezamenlijk een soort Berliner Bol met Custard verorberen. Sow, geen straf dat Londen haha, maar dit was ook wel een beetje waarom ik naar Londen wilde: kerst hier eens ervaren. En tot nu toe valt het allerminst tegen. Disclaimer: ik denk niet dat ik dunner thuis kom!
We gaan grote uitdagingen in Londen echter aan, want we besluiten op zaterdagmiddag in de kerstperiode Oxford street (DE shoppingstraat van Londen), te gaan verkennen. Het is manoeuvreren tussen de mierenhoop mensen, maar desondanks overleven we het hartstikke goed en potverdikkie wat een sfeer met al die leuke lichtjes boven de straten en die versiering op de gevels. Er wordt zowaar geen jurkje geshopt vandaag (jullie kunnen trots op me zijn), maar dat heeft deels ook met de drukte (en dat ik Bas dat niet wil aan doen) te maken. We adoreren nog wat gezellige zijstraatjes voor we halverwege toch maar uit veiligheidsoverwegingen de metro pakken bij Oxford Circus. Het wordt nu namelijk wel erg druk en als wandelen in slenteren verandert haak ik al af en zeker als ik dan ook nog het idee heb klem te zitten.
Bovendien hebben we onze zinnen gezet op Portobello road, een (schijnbaar) gezellige straat bij Notting Hill (ja zeker, van die film), waar vaak een leuke markt is. Daarbovenop zou daar vlak bij een Lisboa patisserie moeten zijn en op die manier kunnen we Carmen in Rafael (momenteel in Portugal) toch even een fotootje sturen dat wij OOK genieten van een pastel de Nata (Portugese specialiteit). Echter…. Takke-eind met de metro, overstappen, een halve straat oversteken, volgende metro in, weer lang haltes wachten, woonwijk door….
…om dan uiteindelijk te zien dat de Lisboa Patisserie haaartstikke dicht is.
Goede voorbereiding, Ine…. Zucht. Haha.
Als geluk bij een ongeluk ontdekken we daardoor echter een klein Argentijns barretje wat Emplanada’s verkoopt (Gevulde bladerdeeghapjes). Combineer dat met een glas rode wijn (wat aangevuld wordt voor je er erg in hebt), een gezellige hostende Argentijn en je hebt een perfecte middag te pakken!
Heerlijk genietend kletsen we een uurtje door, voor we de vintage markt van Portabello Road aftikken, die heel sfeervol bergop langs allerlei gekleurde leuke huisjes loopt. Super leuk.
Waar wij echter op een plaats begonnen waar de wereld nog nooit van gehoord had (door die gesloten patisserie) lopen we langzaam wel steeds dichter naar alle drukte toe. En zo uitgestorven als het gisteren op Tweede Kerstdag was, zo druk is het nu. Tegen de tijd dat we aankomen bij Kensington Palace, lopend en wel, zijn we blij even Hyde Park in te vluchten om er aan te ontsnappen. Allemaal gewoon met de papieren kaart trouwens he, wat leuk om gewoon weer ff dat te doen joh. Alleen dat vind ik al gewoon lekker genieten. Even niet digitaal, maar gewoon kijken waar je bent en dan navigeren zoals we dat vroeger deden. Sorry, boomer, ik weet het. In Hyde park heerst een ware eekhoorntjesplaag, die zorgt voor schattige fotomomenten, een welkome afleiding van de stevige pas die we er in hebben zitten.
Ik vergeet het namelijk te zeggen, maar we zitten vandaag alweer op een kilometertje of 8 en dan is de middag nog niet voorbij. Mijn benen hebben vandaag niet zo’n zin, maar klagen gaan we niet en slapen kan altijd nog als we dood zijn en dus lopen we lekker verder via Royal Albert Hall en richting Harrods. Intussen maken we ook nog wat handgesuikerde pinda’s soldaat en trotseren dan Harrods.
Ik ben de laatste twee keer dat ik in Londen was ook in Harrods geweest, maar ik herinner me daar niet veel meer van, behalve dat ik er maar heel kort was. Nou, als ik drie stappen binnen heb gezet, weet ik weer waarom. Als dikke stront door een rietje is het schuifelen langs de afdelingen. Het mag een wonder genoemd worden dat ik uiteindelijk de kerstafdeling bereik en serieus nog een kerstbal voor 50% korting, ja mensen, 50% korting, MAG kopen voor maar liefst 24 pond! Voor de korting dus ruim 50 euro voor een f*cking kerstbal. Maar ja toch doen he.
Enfin, snel deze mierenhoop uit proberen te komen.
Ik ben er eerlijk gezegd een beetje klaar mee. Het is krap 5 uur en ik ben echt helemaal gesloopt. Ik vraag aan Bas “wat zullen we doen” en hij voelt mijn “klaar mee” niet helemaal goed aan…. “Zullen we lopen naar Piccadilly circus en dan van daaruit verder naar Covent Garden voor het diner?” Ik voel weer 5 kilometer aankomen, maar ja, dan zie je wel meer. En dus hobbelen we (en ik met wat tegenzin) lekker verder.
Helemaal kapot van vermoeidheid passeren we Leicester square (spreek uit als Lester square), waar we op de kerstmarkt twee ‘chocolade zoenen’ scoren om aan te sterken alvorens de bizarre drukte (nee maar echt, stel je voor druk x 5) van China Town in te schieten in de hoop op wat te eten. Maar in geen enkele herberg is plaats voor ons en op de meeste plaatsen staat zelfs een rij voor de deur. Nou, dan heb je me hoor; ik ga toch verdorie niet in een rij staan om te MOGEN eten. haha. Nou ja, nee dus, maar ja dan duurt het dus wel wat langer voor je wat vindt. Hoek na hoek sjokken we om en de moed zakt ons steeds verder in de schoenen. Kunnen we dan echt nergens gewoon een hapje eten? We hoeven echt niet veel? Maar gewoon een beetje?
De drukte begint ons een beetje over te nemen, met alle krioelende mensenmassa’s. Ik heb niet echt last van die drukte, maar ik word wel een beetje claustrofobisch van het gevoel bijna geen kant op te kunnen. En klem te zitten tussen of achter mensen. Daar word ik een beetje kriebelig van. Op Piccadilly Circus mogen de mensen zelfs door de drukte het metrostation niet meer in en dus blijft het op straat des te drukker. Het verkeer toetert wat raak, maar ja alles staat muurvast, dus veel nut heeft dat ook niet. Het is al met al eigenlijk even wat minder fijn.
En dan
ineens
Bijna 1,5 km verder ontdekken we ‘The Spaghetti house’. We hebben geen idee waarom hier nog tafeltjes vrij zijn en twijfelen serieus of het voedsel wel te eten is, maar het interesseert ons geen ruk meer, want we hebben het inmiddels koud, bijna 18km gelopen, we hebben honger en had ik al gezegd dat we het koud hebben?
Binnen is het lekker warm en we zijn blij dat we zitten. En moe dat ik ben joh. We hebben lekker Italiaans eten te kiezen. Joh het maakte me geen reet meer uit wat we weg gingen eten, ik wilde gewoon ergens warm zitten en wat te eten. De maaltijd is echter verrassend lekker en ik denk dat we gewoon geluk hebben gehad dat er nog een paar plekjes waren.
Na de maaltijd doen we nog een kort rondje over Covent Garden, voor we uiteindelijk voor 22:00 allebei in ons nestje kruipen. Genoeg gedaan, genoeg te doen. Tijd voor recovery na bijna 19 km in de benen vandaag. Beetje jammer dat ik mijn kaart kwijt geraakt ben ergens onderweg vandaag. Morgen maar op zoek naar een nieuwe.
Zondag
Onze eerste activiteit van deze zondag is de Tower of Londen en dus vertrekken we op tijd richting metrostation ‘Blackfriars’. Ik had het nog niet gezegd, maar naast dat station zit een superschattige heel smalle pub; The Blackfriar. Het ziet er echt heel schattig klein uit en we nemen ons voor er nog een kijkje te gaan nemen.
We nemen de metro naar Tower Hill en wandelen, omdat we wat vroeg zijn, een rondje over de Tower bridge en de naastgelegen kerstmarkt die nog niet open is.
Terug over de Londen Bridge naar de ingang van de Tower en de eerste kilometertjes zitten alweer in de benen. Intussen heb ik ook al bij 5 verschillende winkeltjes die we zijn tegengekomen (inclusief kiosk) een nieuwe kaart van Londen proberen te bemachtigen, maar dat is me serieus niet gelukt. Serieus, waarom is er op geen enkele plaats meer gewoon een papieren kaart van de stad te vinden (bij het ter publicatie (;-)) gaan van deze blog nog steeds niet :-O).
Enfin, we hebben gelukkig tickets voor de Tower en krijgen bij binnenkomst de beste tip van vandaag mee van een gids achter ons die zijn groep vertelt: “we gaan eerst naar de Kroonjuwelen, want nu is de rij nog te doen”. “Nog te doen?”, denk ik als ik de 25 minuten rij voor het prachtige gebouw zie, maar gelukkig loopt de rij goed door en het zijn serieus de moeite waard-dingen om te zien. Hoogtepunt? De aan weerszijden gemaakte horizontale loopband langs verschillende kronen. Gewoon, omdat het vet is om een loopband in zo’n historisch gebouw te hebben (mijn afwijking, ik weet het haha).
Na de kroonjuwelen ben ik ZEER dankbaar voor de tip van de gids, want inmidddels staat de rij bijna tot over de Tower Bridge. Nee grapje, dat kan natuurlijk helemaal niet, andere attractie, maar het lijkt wel of heel de wereld ineens hier gecentreerd is. En dus lachen wij van binnen, terwijl we de White Tower inclusief raven bekijken. De legende zegt dat als de raven hier niet meer zijn, dat het koninkrijk dan zal vallen en dus worden die beestjes hier serieus met macht en onmacht gehouden.😅
Na het bekijken van de verschillende martelwerktuigen in de Bloody Tower (ik word serieus misselijk van de praktijken die je met het menselijk lichaam kan uitvoeren om te straffen), scoren we nog wat in de shop en navigeren dan wederom de Tower bridge over voor de kerstmarkt. Potver wat een gezelligheid hier. Het ene gerecht ziet er nog lekkerder uit dan het andere. En het is dan ook niet de vraag of, maar vooral ‘welk’ gerecht ik in mijn gezicht ga duwen! Het worden toch de Loaded nacho’s met veel te veel saus, uien, kaas, kip en nog meer van die lekkere zooi, werkelijk genieten. Bas hapt iets met teriyaki weg en onze buikjes zijn weer gevuld.
We besluiten, zo net na de middag, de Jubilee-lijn van London Bridge naar Greenwich te pakken. Eline had ons daar een markt en een fudge winkeltje aangeraden, dus waarom niet. De Jubilee underground gaat 3x zo snel als gemiddeld en dus zijn we in no-time in North Greenwich. In North-Greenwich inderdaad. Ik hoor je denken: waarom North. Nou precies, omdat we het verkeerde metro station gevonden hebben op de kaart en denken dat we daar moeten zijn en niet 2,5 km verderop waar Greenwich gewoon op de kaart staat. Uiteraard weten we dat allemaal niet als we in North Greenwich bij de O2-arena aankomen en dus zoeken we tevergeefs naar herkenningspunten die we niet vinden, en die uiteindelijk op Google Maps bijna 3 km verderop liggen; en besluiten, toch al wat kilometertjes in de benen; 10 ofzo, gewoon lekker die 2,5 kilometer te gaan lopen naar Greenwich. Immers, we hebben toch een wandelstreak hoog te houden ofzo (ik weet ook niet wie we proberen te overtuigen... 😅). Gluhwijntje en hot chocolate mee en langs de dodelijk saaie weg dan maar. 6x bus 188 voorbij zien komen die van North Greenwich naar Greenwich schijnt te rijden, maar nee; wij lopen gewoon stug door. De rugpijn van vanmorgen is bij mij inmiddels een beetje weggetrokken, maar vandaag is Bas een beetje moeier. We zijn dus blij toe als we aankomen bij de Greenwich market.
We besluiten de 0-meridiaan waar Greenwich Meanwhile Time (GMT) vandaan komt, vandaag even te laten voor wat het is (Ik ben er al eens geweest en Bas heeft niet per se ambitie om nog even bergop te klimmen), maar de Greenwich market maakt echt de volledige wandeltocht goed.
Diiiit is echt een heeele gezellige markt mensen. Het doet me denken aan de nightmarket in Chiang Mai, Thailand. Allerlei kleine stalletjes waar mensen hun eigengemaakte authentieke spulletjes aan de man proberen te brengen. Lekkere hapjes en drankjes, heerlijk. We kopen wat fudge in en kijken wat rond...
En dan, ja dan mensen, komen we ons souvenir van deze vakantie tegen. Mensen die bij ons boven zijn geweest, weten dat wij bovenaan ons trapgat een wand van souvenirs hebben hangen. Van alle reizen die we gemaakt hebben, hangt daar iets op. Inmiddels is dat al een behoorlijke verzameling, want we hebben al aardig wat reizen gemaakt. En ook van deze trip moet daar natuurlijk iets bij komen. We scouten daar altijd graag op tijdens zo’ n tripje, maar we willen graag dat het authentiek is en dat is vaak in zo’n grote plaats moeilijk, met 13 in een dozijn dezelfde souvenirs.
Bas ontdekt echter iets, wat ik echt never niet kan laten staan. Bij een kraampje, midden in die hal, verkoopt een meneer namelijk authentieke metrolijnkaarten. Gewoon die in de Underground hangen als routekaart langs de verschillende stations. En tja, misschien weet niet iedereen het meer, maar ik ben serieus echt GEK op de metro. Ik heb er in deze blog nog niet veel aandacht aan besteed, maar ik vind dat systeem gewoon geweldig. Al die gangen onder de grond. Een hele wereld die serieus gewoon langs, tussen, naast elkaar door loopt. En dan loop je van de ene lijn in de andere lijn en dan is daar gewoon serieus weer een gang onder de grond en dan weer een trap.
en dan schuin daaronder weer een gang, haaks op de vorige.
Ik vind dat zo bizar gaaf. Je zou me een hele dag in de metro kunnen neerzetten en je maakt me als een kind zo blij. Deze trip heb ik ook tot nu toe alle metrostations op de foto gezet waar we zijn geweest. Als ik kan kiezen zou ik op zoveel stations als mogelijk overstappen. Moet ik nog doorgaan??!
En zo diep ook he, soms wel 3 of 4 roltrappen naar beneden voor je zo diep onder de grond bent. En dan kom je op een andere lijn, weer dieper door zo’n gang heen. Potverdikkie.
Ok ik stop.
Maar goed, daar in dat kraampje, verkopen ze voor een bedrag wat ik niet noem, dus serieus een metrokaart die echt gehangen heeft in de Northern line. Inclusief lijst.
Ik twijfel nog even, mede door de prijs.
We lopen een rondje.
Dat ding gaat gewoon mee.
Wat een vet souvenir, gewoon een echte metrokaart in huis kunnen hangen. Ik vind dit zoooo bizar gaaf. Geen idee hoe het in ons trapgat gaat passen, maar dat ding gaat echt mee. Ik vergeet erbij te zeggen dat het oorspronkelijk Bas’ idee is.
De rest van de middag ben ik als een kind zo blij, zo fantastisch vind ik dit souvenir.
Maar serieus mensen: een authentieke metrokaart he!! Hoe vet!!
Ingepakt en wel betekent dit nu wel dat we nog naar ons hotel moeten voor we naar onze Harry Potter tour gaan, want dit ding is onhandig groot om vast te houden.
Heb ik er graag voor over!
We struinen nog wat rond, drinken gluhwein en Bas nomnomnomt van een warme appelkruimel-beker met saus. Op de terugweg in de DLR (metro maar dan Overground) dendert Bas in slaap en in het hotel nemen we dus zeker even 15 minuten rust 😉)
Niet veel later moeten we namelijk richting London Bridge terug voor de Harry Potter wandeling. Niet voor we echter wat gegeten hebben. En dus besluiten we dat heerlijke kleine pubje ‘The blackfriar’ eens van binnen te bekijken. Er stond iets van een bordje met ‘Fish en chips’, zou er nog een plekje zijn? Binnen is het haaaartstikke druk, maar voor het diner is het nog vrij vroeg en dus hebben we alweer geluk! Er zijn achterin de pub wat schattige zitplekjes waar we, buiten de supersfeervolle ambiance en een lekker glas wijn, ook genieten van een lekkere Fish & chips en gnocchi. Wauw, wat fijn hier en zo tof dat we hier gewoon bij dit kleine gezellige tentje hebben kunnen eten.
Na het diner reizen we af naar de ontmoetingsplaats aan de andere zijde van de rivier. Als Hollanders ruim op tijd natuurlijk en een tijdje denken we een privé tour te maken. De 22 andere mensen zijn echter NET op tijd (of 10 minuten te laat als je het kwartier mee rekent dat je tevoren aanwezig moest zijn) om kennis te maken met Eva, zeg maar Ine 2.0. Deze suuuuuperenthousiaste chaotische Harry Potter-fan brengt energie naar een volgend level. We worden ingedeeld in een house door de sorting hat en krijgen punten verdeeld als we Harry Potter vragen goed beantwoorden. Je mag raden wie daar natuurlijk weer super fanatiek van wordt als ware ravenclaw!
Geen idee hoeveel tours ze vandaag gedaan heeft, maar ze is grappig, ze is leuk, ze is all over the place. Ze roept als een viswijf om iedereen bij elkaar te houden en steekt de straat over, onderwijl alle auto’s tegen houdend. En bovenal vertelt ze gewoon heel leuk over alle Harry Potter plekjes in Londen waar scenes zijn opgenomen. Ondersteund door beeldmateriaal en leuke anekdotes. Deze tour en deze dame moet je echt hebben als je hier een keer bent. We ontdekken plekjes van Londen die we nog niet gezien hebben en we leren dingen die we nog niet wisten.
Eind van de tour is het batterijtje wel volledig op. Met vanmiddag ruim 14 en vanavond 8 kilometer hebben we 22 kilometer gewandeld vandaag. En dan is niet eens alles opgenomen. Als twee zombies lopen we dus de laatste metrohaltes terug naar het hotel door. Je kunt niet zeggen dat we er niet alles uithalen wat er in zit. Tegen 23:00 roept het bedje erg hard. Ik wil echter nog even mijn hoofd leegpennen, terwijl Bas naast mij zich al een keertje omdraait! Gelukkig hebben we nog 1,5 dag, want wat hebben we het leuk! Zou wel leuk zijn als we nog een papieren kaart vinden, want die is na 1 dag zoeken in winkels nog steeds niet gevonden! 😏
