En we zijn weer op weg!! Logisch, zou je zeggen. Ik had immers al gezegd dat we vandaag zouden doorrijden naar Brande, Denemarken. Maar met een tussenstop van 4 uur wegens 'Motorstoring. Laat auto repareren' (In de categorie: 'Meldingen die je niet wilt krijgen als je op vakantie gaat' staat 'ie zowat bovenaan, net boven de categorie 'Wat wil je niet meemaken met je baby van 7 maanden achterin'). Enfin: na ANWB, ARAC, garages enzo ben ik heeeeeel blij dat we onze weg vandaag kunnen gaan vervolgen. Ondanks dat de ANWB-mevrouw zei: 'Boek maar een hotel hier in de buurt, want dit kan wel 48 uur duren na het slepen...'. Pffff wat een dag; nu al. Maar goed: Bremen was wel heeeel leuk!😁
Verkeerde hotel
Gistermiddag uiteindelijk aangekomen in Bremen. Auto geparkeerd op een speciale luxe 'kinderwagen-vriendelijke-parkeerplaats': nooit geweten dat je die ruimte links en rechts zo gaat waarderen als je de kinderwagen rechts achterin de auto gedumpt hebt en hij kan er ook nog uit! Op naar het hotel. Zooi voor 1 nacht er uit, kinderwagen er uit, Sam er uit en er in, zooi op de rug en aan de hand en gaan! Aangekomen bij het hotel kijken twee mensen achter een louche balie ons verschrikt aan. Wij met ons beste Duits 'Wir hebben gereserviert' (al onze Duitse zinnen lijken op VerDuitst Nederlands) en zij 'Wir hebben kein reservieringen heute'. Uhhhh....?
......Ja hoor, wij staan weer bij het verkeerde hotel. Dit is City hotel en wij moeten City Hotel Hanseatic hebben. Lekker handig. Dus hop hop, terug naar de auto, kinderwagen weer in de auto, zooi terug in de auto (een wonder dat het er ook weer in past. Zoveel eten is er immers nog niet opgegeten... 😉 ) Sam auto weer in, wij auto weer in, stukkie rijden en we zijn bij het krappe steegje waar ons hotelletje van vannacht zit. Totaal geen uitzicht, onbemand en aan de buitenkant niet heel sfeervol, maar desondanks voorzien van een supergrote kamer, met werkelijk HEERLIJKE bedden en een FANTASTISCHE douche! En waarvoor heb je uiteindelijk die kamer? Om te slapen! Dus dikke prima! 😁
Vergeten 1: de regenhoes!
Na het korte uitpakwerk en de gebruikelijke verschoonronde en opgewarmde wortel-kip-ei-aardappel-meuk voor Sam gaan we op pad om avondeten te scoren. We lopen naar het ontzettend knusse en sfeervolle 'Schnoor': een lange steeg met allerlei schattige restaurantjes die we op Tripadvisor gevonden hebben. Meer mensen hebben de plaatsjes echter weten te vinden en dus krijgen we restaurant na restaurant een 'Nee, hier is geen plaats in de herberg'. Inmiddels is het ook begonnen te regenen en weet je nog dat ik in de vorige blog zei dat ik vast iets vergeten was?! Ineens weet ik wat: de REGENHOEZEN van de kinderwagen! Toch een beetje jammer met dit weer en vooruitzichten van een week regen.... Sam is echter vrolijk als altijd, dus dat maakt veel goed. Benieuwd of ie na 2 uur regen nog zo vrolijk is 😉.
De Altstadt
Nergens is een plekje te vinden en dus verkassen we naar Altstadt in de hoop daar iets te vinden. De regen wordt niet minder en net als we de moed een beetje beginnen te verliezen en koud en verkleumd raken (de kinderwagen is gelukkig nog niet doorgelekt), vinden we ineens een kleine bistro op de markt: 'Becks bistro', waar ze erg gecharmeerd zijn van Sam. Hij is natuurlijk ook wel echt heeeeel schattig, maar wellicht zijn wij als moeder en vader wat gekleurd als het gaat om voorkeur haha 😉
We happen een lekkere pasta-maaltijd en fish & chips weg, waarna we in het steeds donker wordende Bremen nog wat prachtige foto's maken van de vele erg mooi uitgelichte historische monumenten op dit plein. Terwijl Bas van allerlei kanten mooie foto's maakt, probeer ik met Sam wat leuke geocaches en wherigo's te doen in de miezer. Ik leer over een van de bekendste bezienswaardigheden van Bremen: de 'Bremer Stadtmuzikanten' van het sprookje van de Gebroeders Grimm met een ezel, een hond, een kat en een haan op elkaars rug. Het mooie bronzen beeld is verstopt naast het stadhuis en ook de donatiebus in een putdeksel waar je de dierengeluiden van de stadmuzikanten hoort zodra je doneert, zijn een leuke bezienswaardigheid. De druppels rollen van de kinderwagen af, maar Sam is echt een blije gup. Inmiddels kwart voor 10, maar meneer is echt nog steeds vrolijk blij wakker. Terug aangekomen in het hotel gaat onze vriend het campingbedje in en maakt, met uitzondering van één grote verslikpartij, een prima nacht. En wij dus ook 😁
Rondje vesting
De volgende ochtend verkennen we Bremen nog even bij daglicht en het moet gezegd worden: wat een leuke sfeervolle stad 😁. Gisteren met de regen was dat iets minder te merken, maar vandaag is het droog en zijn we happy! We lopen langs de mooie vestingmuren en monumentale erg oude bomen (een heeeeel oude Juglans regia) en ook een historische molen vormt, nota bene in Duitsland, een erg Hollands plaatje. Daarnaast is de Böttcherstrasse echt zo'n straatje waar je zonder geocachen niet komt. We scoren een paar leuke souvenirs en gaan na 7,5 km wandelen (toch lekker als dat in de beentjes zit) rond 12:00 langzaam richting auto, want we moeten nog ruim vier uur rijden richting onze volgende bestemming. Een halve dag is genoeg om de hoogtepunten gezien te hebben.
Aangekomen bij de auto blijkt een auto praktisch tegen ons aan geparkeerd te hebben (sinds we Sam hebben heb ik pas ontdekt hoe vreselijk onhandig dat is). En dus uit het vak rijden, inladen terwijl er twee auto's achter ons staan. Heel goed voor je humeur 😉 En toen was de dag nog maar net begonnen...
Op weg of toch niet..?
Praktisch een half uur op weg stoppen we even voor een tankbeurt, Sams luier, zijn fruithapje en een plaspauze. Gelukkig schijnt het zonnetje, dus niets zou ons humeur moeten kunnen bederven..... Don't jinx it!!! Een ruim kwartier later vertrekken we weer met nog 3,5 uur op de navigatie. We starten de motor, rijden weg, zijn net op de vrachtwagenparkeerplaats en het navigatiescherm laat zien:
'Motorstoring. Voer reparatie aan de auto uit'.
Het zijn van die momenten dat de tijd even heel langzaam gaat en je vooral denkt:
NEEEEEEEEEEEEEEEEEE😫😫😫😫😫
'Wat stond er? Ik zie het vast niet goed, laten we de auto opnieuw starten'. Auto herstarten, zelfde melding. Bas en ik kijken elkaar aan:
KUT.
Alles gaat door je hoofd, maar vooral KUT, we zijn net vertrokken en moeten nog 3,5 uur naar Denemarken. Gelukkig hebben we ANWB nog en die redden ons vast.
Ik bel ze op en leg aan de dame uit dat we langs een Duitse snelweg staan met onze kleine vriend van 7 maanden. Geen rood lampje dat brandt op het dashboard, ook geen oranje, maar wel die melding op het navigatiemenu. En dan komt zo ongeveer het slechtste nieuws wat je kunt krijgen, misschien lijkt het minder erg als ik het met doorgestreepte letters typ.....
We gaan een sleepwagen bestellen, die is er binnen twee uur en dan wordt u naar de dichtstbijzijnde garage gesleept. Vervolgens hebben zij 48 uur om de auto te maken. Het is druk vanwege het hoogseizoen, dus regel maar vast een hotel voor de nacht.
Ik hoor alleen maar '.....Zeg maar Dag met je handje tegen Legoland morgen....'
We vloeken binnensmonds even wat af, terwijl de kleine vriend achter ons rustig zijn oogjes sluit en een nietsvermoedend dutje doet. Terwijl we wachten wegen we onze opties af en bellen onze eigen Vakgarage in Halsteren. Lang verhaal kort: zonder oranje of rood lampje op het dashboard zouden we zeker nog zelf naar een garage moeten kunnen rijden. Dit scheelt ons zeker 2 uur wachten op een sleepauto en dus rijden we 27 km naar de Bosch Car Service in Rötenburg zonder problemen. Auto rijdt perfect, geen gek geluidje; geen verlies van vermogen. Alleen die melding....
Een uur verder ter plaatse slaapt Sam lekker verder en probeer ik in mijn beste Duits te communiceren wat het probleem is. Waar zouden we zijn zonder Google Translate.😉. Het zijn ontzettend lieve mensen en ze proberen ons super te helpen. De van origine Nederlandse bedrijfsleider kan ons gelukkig even ondersteunen en drie kwartier verder komt de diagnose: ze kunnen het niet uitlezen, want dat kan alleen bij de Peugeot-garage... dussss, om de hoek maar naar de Peugeot. De lieve glimlach van Sam zorgt dat we het uitlezen niet hoeven te betalen en dankbaar vertrekken we weer.
Twee uur verder en met nog steeds geen oplossing komen we aan bij de Peugeot-garage die in een soort van tent is gebouwd. Daar zit de meest gladde autoverkoper die je voor kunt stellen. Van het soort: nog nooit een sleutel aangeraakt, haartjes piekfijn gestyled. Hij had liever een nieuwe auto verkocht denk ik. Ik leg met behulp van Google Translate nogmaals het probleem uit en het gezicht van de beste man straalt steeds meer desinteresse uit.
In zijn Duits zegt hij: 'Ja maar als die lampjes niet gaan branden dan kun je toch gewoon doorrijden naar Denemarken. Dus tja, je kunt hem door ons laten checken; maar ja dan kan het wel zijn dat er iets uit komt en het gerepareerd moet worden.'
Uhhhh OK?!
Aan alles zien wij dat de beste man wil dat wij kiezen voor de doorrijden-optie. Schiet mij maar lek, twee uur geleden moesten we weggesleept worden en deze man wil ons zonder check gewoon weer op pad laten gaan?! Ik bedoel: je kunt toch even checken wat er aan de hand is en als we er dan mee door kunnen rijden: prima! Maar ff zeker weten is wel fijn zeg maar....
Met veel tegenzin laat hij zijn monteur de check uitvoeren. Weer een ruim half uur later blijkt dat het additief van de roetfilter vrij ver leeg is. 'Vrij ver leeg' betekent: 'nog 5000km en dan is het stront aan de knikker'. Voorlopig hebben wij echter nog geen 5000km gereden en dus gaan we dertig euro armer, 3,5 uur later met melding dan eindelijk om 16:00 op weg richting Denemarken.
Ken je dat? Zo'n gevoel alsof je al 6 uur in de auto zit; gaar en klaar voor een nachtje uitrusten na een lange rit, terwijl je qua afstand en tijd net vertrokken bent en dus nog steeds 3,5 uur moet rijden voor je er bent. Gelukkig verloopt de reis verder voorspoedig en vrolijkt Sam ons met zijn tophumeur op. Zelfs een koud groentehapje, omdat ze bij de Mc Donalds te lam zijn om hem op te warmen, brengt hem niet vanzijn á propos! Om 20:30 komen we uiteindelijk aan bij ons appartement in Brande. Daar blijkt iemand anders ons appartement al te hebben....
Komt er dan nooit een einde aan deze dag?!
Sam begint te jengelen, moeten we nu ook nog op zoek naar een nieuw hotel? Nee... gelukkig heeft de eigenaresse het appartementnummer verkeerd getypt. Tien minuten later zitten we in een huge ass appartement met van alles er op en er aan. Klaar om EINDELIJK van de avond te gaan genieten! Wát een dag......
Maar wat een geluk: morgen TOCH naar Legoland. Gelukkig voor Sam 😉😇🤔
