Eerste dag op de piste en nou, mijn vakantie is geslaagd hoor mensen. Moet ik ook wel zeggen dat mijn verwachtingen niet heel hoog liggen: in ieder geval een afdaling lekker skiën, lekker hapje en drankje erbij en zo mogelijk een zonnetje. Maar goed: elke meter die ik vanaf nu nog ski is meer dan ik al gehoopt had. Alles wat vanaf nu nog komt is bonus!
Vannacht wat onrustig geslapen: nieuw bedje, warme kamer en een snurkende Sam door m'n linker oordopje heen. En als ik dus om 01:30 wakker wordt zit ook Bas naast me een beetje te scrollen. Dat gebeurt nog een paar keertjes, maar ja: als je om 21:30 gaat slapen kun je ook wel een paar lichte slaapjes lijden natuurlijk.
De wekker gaat om 7:20 en het kost even om de familie te mobiliseren. Gelukkig werkt een douche altijd erg goed en aangezien het een heerlijk warme stevige straal is, hoor je mij geen seconde klagen.
Thermische onderkleding aan en richting ontbijt op m'n pantoffeltjes (voel me hier al helemaal thuis haha). Ons welbekende tafeltje (alles na 1x is traditie he hahaha) wordt weer door ons bezet en we vullen onze buikjes met yoghurt, cruesli, eitjes en allerlei andere lekkernijen die je op je gezicht wilt stoppen! Yummmmmm prima!
We krijgen ook het bonnetje van de drankjes van het avondeten gisteravond en ik weet nog goed dat je in het café met carnaval 11 bonnen voor €20 kreeg. En dus tekenen we een bonnetje van 4 drankjes voor €17. Waar blijft de tijd. We worden oud....
Bas gaat vervolgens richting Intersport om een nieuwe ski-jas te shoppen, terwijl Sam en ik nog even chill-tijd hebben in de kamer. Die kan niet wachten om zijn ski-kleren aan te trekken, zo'n zin heeft hij in de les. Gespannen is hij ook een beetje denk ik, want zijn oortjes werken bijzonder slecht vanmorgen en als een ongeleid projectiel rent hij door de kamer. Geen idee van wie ie het heeft haha.
Om 8:50 krijg ik het aantrekken van de skikleren echt niet langer uitgesteld en voor we het weten staat yeti Sam voor onze neus! Nou, die is er klaar voor hoor. Iets later is ook Bas terug met een blitse nieuwe ski-jas die met 50% korting nog steeds 2x zo duur was als mijn jas. Maar hee, warm en degelijk is ie wel!
Hij lijkt wel een skileraar en dat kan alleen maar betekenen dat het een fatsoenlijke jas is. Herkenbaar is hij in ieder geval op de piste met zowel boven als onder lekker rood.
We lopen met Sam richting Michi's schischule, op 4 minuten van ons hotel, waar een waar kinderwalhalla opdoemt. Het ziet er serieus leuk uit (voor kinderen haha) en we worden warm opgevangen door de gemiddeld 15 jaar-jonger-dan-ons-jongeren die de boel daar fixen. We mogen naar Jorrit en Lonneke verderop en toevallig is die laatste een dochter van een vriendin van collega Petra. We hadden het er nog over van de week. Kei veel kids hier, keiveel leraren ook en dan toch diegene treffen. Grappig en toevallig!
We maken even kennis en de groep blijkt al compleet. Om 9:30 gaan ze dus lekker op pad en kunnen wij verrassend 30 minuten vroeger dan planning op pad!
Yesssaaaaa papa en mama tijjjjjjdddd!!
Onze hummel is ons al vergeten en begint een heel verhaal over zijn skibril tegen elke willekeurig luisterende toehoorder, terwijl wij op weg gaan naar onze verwarmde locker. Daar wachten voorverwarmde schoentjes ons op en nadat we de skilockerruimte met 3000 lockers ofzo doorzocht hebben vinden we ook de lift naar de gondel. Daar gaan we!! En zowaar: zie ik daar nou een blauw stukje lucht tussen de sneeuwlucht?!!! 😁😁😁
Ik heb er helemaal zin in en dus sta ik wat ongeduldig heen en weer te wippen bovenaan de lift als Bas een iets langere draai dan mij heeft, omdat z'n sok niet goed zit, de communicatie nog aan moet en niet gelijk werkt. Laat zitten, zou ik bijna zeggen, maar nee: uiteraard gaat het moeten werken. Dat doet het vervolgens overigens ook en niet veel later kunnen we lekker in elkaars oor tetteren op weg naar beneden.
We beginnen maar eens rustig aan met de dalpiste terug naar de lift om te kijken hoe we bij Sams piste komen en dat gaat bij mij verrassend goed. Ik zoef heerlijk over de piste met een zonnetje op m'n bakkes en godver wat is dit toch ook heerlijk hee. Ik ben helemaal tevreden. Bas heeft even wat meer moeite om in te komen en dat is natuurlijk ook logisch de eerste dag. Weer even dat gevoel krijgen. Ik heb dat overigens ook, maar ik krijg die smile niet van m'n gezicht zo heerlijk als ik het vind om weer te skiën. Bas hapt even sneeuw, maar behalve een koude smoel ligt z'n moraal kei goed en dus gaan we hoppaaa lekker door. De pistes liggen er werkelijk fantastisch bij met een bak verse sneeuw van 15cm die vannacht gevallen is en een temperatuurtje van -1. 5 kilometer verderop en net als ik zeg dat het me verbaast hoe goed de pistes erbij liggen komen we NATUURLIJK een kei pittige rode tegen die wat steiler en hobbeliger is. Met wurgen en opstaan komen we naar beneden, maar een feestje is het even niet. Het is zeg maar echt zo'n smal steil stukje vol met sneeuwhobbels waar iedereen ook tegelijk af wil natuurlijk. Dan sta je al wat gespannener op die latten, moet je al wat strakker bochtjes maken en ga je al teveel achterover hangen omdat je bang bent dat die hobbels geen sneeuw maar ijs zijn en ja hoor; dan ziet het er niet uit alsof er iemand met controle naar beneden zoeft. Maar schijt aan, we komen beneden!
En ik ben serieus gewoon nu al blij met deze vakantie. Kijk, weet je: ik vind skiën gewoon heel erg leuk. En Bas gelukkig ook, maar het is toch even afwachten waar je terecht komt. Zou het hotel fijn zijn? Zouden we niet binnen 10 minuten gebeld worden van Sams les van "kom hem maar halen hoor", zouden we dichtbij genoeg bij de les en de gondel zitten om geen hele afstanden met hem te hoeven lopen als ie bekaf is is na zijn les. Zou er genoeg sneeuw liggen? Zouden ze wel lockers (en genoeg) hebben om onze spulletjes op te bergen? Zou het niet de hele dag zoveel kou en sneeuw zijn dat de lol er zo vanaf is? Zouden de pistes een beetje leuk zijn? Zouden we wel zon zien? Zou het niet te druk zijn? Allemaal dingen die je van tevoren bedenkt, en je vakantie op probeert te plannen, maar je weet gewoon niet hoe het uitpakt. Want die andere kant heb ik ook al zo vaak mee gemaakt, maar met een zoon van 5 valt of staat je succes ook gewoon een beetje met hoe hij het heeft. En nu hij het goed lijkt te hebben, ben ik ook blij. En ik ben aan het skiën. Het is droog, de pistes vind ik fijn, het is gezellig en alles is nog heel. We hebben deze vakantie natuurlijk tot in de puntjes uitgestippeld op basis van onze ervaringen van vorig jaar, dus veel invloed hebben we zelf gehad, maar je moet toch maar afwachten hoe het loopt. Wie weet is er iemand ziek of is het zo klaar. Nee hoor, ik ben blij.
En dus ben ik allang tevreden op het moment dat ik gewoon lekker een afdaling heb kunnen maken op een fijne manier. En als ik dan mensen hoor klagen in de lift over 'hoe druk het wel niet is' (serieus mensen, ik heb niet langer dan 4minuten hoeven wachten bij een lift. Ik heb er ook wel eens 45minuten gestaan), over hoe slecht de pistes zijn (joh, er ligt sneeuw en zelfs in de dalpiste is het geen pap), dan denk ik altijd: wat zijn we toch een stel zeikerds bij elkaar he. Wat ben ik gewoon blij dat we hier kunnen zijn en eigenlijk het enige wat ik zou kunnen noemen is het feit dat het lijkt of heel Nederland een week naar Gerlos is verhuisd, maar zelfs dat stoort me niet, want daardoor heeft Sam lekker les van Nederlands leraren.
Zeker niet ontevreden zitten we even later dus in de gondel omhoog, maar Bas is even niet lekker. Het laatste stukje piste heeft net iets teveel energie gekost, inclusief teveel warme skikleding wordt ie wat misselijk in de lift. Het devies is wat drinken en een reepje, want stiekem verbruik je calorieën als een malle op die piste. Al snel voelt hij zich gelukkig weer helemaal fijn, maar de knietjes zijn goed warm zeg maar!
We besluiten het wat hogerop te zoeken en nemen een extra lift (Stuanmandl) omhoog. De rode erna vanaf 2200 meter merken we toch dat het wat kouder is hierboven. IJskoude wind snijdt over onze gezichtjes en zelfs m'n zonnebril is eigenlijk te koud voor hier. Het eerste deel is werkelijk heerlijk. Het tweede flikker ik languit in de sneeuw met een volledig gezichtsmasker aan sneeuw. Brrrrrr jongens fucking koud! Maar ja, hee de eerste val van de dag is ook voor mij een feit.
Ennnn door!!
We pakken de Wilde Krimml naar het hoogste punt van het gebied en genieten aldaar even van -11 en de Kreuzjoch op 2500 meter. Het ijzige uitzichtpunt biedt nog geen 360 graden view, maar het sneeuwt niet en ik zie piste voor me, ik klaag niet. En daarna weer vlug naar beneden, want het is hier fucking koud!!!!!
We zoeven lekker door en moeten nog even een etherdiscipline afspreken met Bas over de audio over de headset. Ik merk dat als ik intensief geconcentreerd een rode probeer te overleven, en Bas mijn hele oor vol tettert met waar hij mee bezig is- dat niet zo goed samen gaat. En dus leren we ook daar weer van en houden we bij lekker even onze mond (ook andersom).
Ik merk dat mijn val van net tussen m'n oren is gaan zitten en moet mezelf aansporen om weer naar voren ipv naar mn ski's te kijken en de weerstand in mn knietjes om te buigen naar voorover hangen. Immers: achterover hangen betekent dat je elk hobbeltje mee pakt en voor je het weet op je snoet ligt. En dus lig ik binnen no time weer even opzij. Ach, hoort erbij.
Daarna genieten we weer heerlijk van een lekkere brede blauwe waarna we op zoek gaan naar een lekker lunchplekje. Want work hard, play hard!! En hee mensen, het is gewoon pas 12 uur en we hebben al 17 km in de benen. Godver hee wat lekker!
Bij Latschenalm (de sfeervol authentiek Oostenrijkse tegenhanger van het Arena Centre massa-restaurant) scoren we Kaiserschmarrn & Curryworst en 2 Schiwasser. En wat een geluk dat we een plekje binnen vinden en het windvrij op kunnen eten. Niet verwacht, wel gehoopt! Het zonnetje breekt inmiddels door en met onze maagjes goed gevuld pakken we lekker de Ischkogel-piste naar beneden. Ik herinner me van eerder dat je aan het eind vaart moest maken om te voorkomen dat je een kilometer voor de gondel al stil staat en een pokke-eind moet lopen met je ski's en dat vertel ik dus Bas.
Maar de piste blijkt aangepast en dus zoeven we op megasnelheid richting de lift omhoog. Ik hoor af en toe wat spannende snelheidsgeluiden op de headset, maar we overleven het allebei. Max snelheid weer op 60 km/h gezet met deze afdaling. En Tering hee deze piste was lekker mensen. Die gaan we nog een paar keer doen deze week. Daaaaat was echt heerlijk.
We besluiten nog 1 afdaling naar ons dal te doen met inmiddels 26 km in de beentjes en moeten dan wel weer langs dat 'rotte' stuk. En das kut dan hè. Als je iets moet doen wat eerder niet zo lekker ging. Bas overleeft steeds gecontroleerder zijn pittige stuk waar hij twee keer viel en mijn coping mechanisme van 'dan maar gewoon zo snel mogelijk naar beneden, dan ben ik er vanaf' werkt ook nog steeds aardig. Echter, op die moeilijke hobbelstukken merk ik dat ik steeds in m'n hoofd ga zitten. Zo lang ik gewoon ga en niet nadenk gaat het prima, laat ik alle los en zoef ik comfortabel de bochten door. Maar als ik dan even denk: "pfff dit is wel erg snel, kan ik nog remmen?!" Of "wat een hobbels en zoveel mensen om me heen" ja daar ga ik weer hè. Achterover hangen en daar lig ik weer of bijna. Ik overtuig mezelf dus elke keer weer met gewoon gaan en niet teveel proberen te denken. Op sommige plekken die ik al vaak gedaan heb, gaat dat vanzelf. Op andere plekken kost dat meer energie. Want uit m'n hoofd gaan, dat kun je rationeel gezien wel willen- maar dat gaat niet altijd even gemakkelijk!
En dus flikker ik, bijna op de finish, 2x echt keihard. 1x omdat ik even twijfel of ik niet te snel ga (echt serieus waarom maak ik me daar even druk over, ik kan gecontroleerd remmen met 73km/h. Daar ben ik nu niet; vertel dat mijn hoofd). En dus hang ik achterover en knal keihard op mn rechterkuit en enkel. Boef. Shit. En door.
Iets verderop staan twee mensen midden op het smalle stuk van het einde van de piste te keuvelen. Ik moet daarlangs en wil geen bochtjes maken op het smalle pad. En dus probeer ik met de ski's naast elkaar zijwaarts er langs te gaan. Zonder succes. Harde klap, we zien morgen wel wat de schade is hahahaa.
Tijd om de locker op te zoeken, onze spulletjes te wisselen en de kleine held te gaan halen.
Die blijkt een heerlijke dag te hebben gehad. "Hij heeft bijna de hele dag alleen maar gelachen". Nou, dat is eigenlijk gewoon alles wat je wilt horen. De pizzapunt vergt nog wat aandacht zie ik, maar prima. Hij heeft het leuk gehad!!
Met z'n drietjes pakken we, zoals beloofd, de gondel omhoog. "Dat doen we altijd hè", vertelt hij trots de juf. Blij dat hem van vorig jaar iets is bij gebleven haha.
Bovenaan gondel 2 is het echter ijzig koud en dus blijft het bij wat uitzichtfoto's. Het zonnetje is namelijk lekker doorgebroken, maar aangenaam is anders. En dus terug naar het Mittelstation bij het gezellige Rösslalm voor een Aperol Spritz en 2 warme chocolademelk in het zonnetje. Tot het ook daar koud begint te worden.
En Sam is ook helemaal gesloopt. Terug richting hotel, lekker chillen en genieten van een wederom prima diner. Wat zitten we hier heerlijk! En dan was dit pas sneeuwdag 1! Nog maandag, dinsdag, woensdag, donderdag en vrijdag te gaan!
Zinnnnn innnnn 😁😁😁😁
