Alweer 10 jaar geleden stond ik in het water van Nistelrode, om de voor mij enorm waardevolle Gilwell-kralen in ontvangst te nemen. Na een intensief traject van 10 maanden aan mezelf werken met een stel gouden mensen aan mijn zijde kon ik, en ook zij, met trots zeggen dat we de kralen verdiend hadden.
Inmiddels zijn we tien jaar en ontwikkeling verder en hoewel er veel veranderd is, is één ding onveranderd. De groep mensen waarmee ik destijds de training volgde, Subgroep de Schaapskooi, is nog altijd een uniek gezelschap van mensen. Wij hebben dingen met elkaar gedeeld die je voor het leven verbinden met elkaar.
Maanden kunnen we elkaar niet spreken en als we elkaar dan weer zien, is daar altijd weer die connectie. Vijf mensen die bij elkaar meer praten dan sommigen alleen, die liever voor anderen zorgen dan voor zichzelf, maar als iedereen voor zichzelf zorgt wordt niemand vergeten, leerden.
En toen kwam Eddy eind vorig kalenderjaar met een idee. Een huisje in Lloret en een weekend in het voorjaar: zou het niet leuk zijn om ons lustrum daar te vieren?
En wat ontstond als een gek idee, werd ineens een realistisch plan, toen eenieder het buiten een te gek idee ook gaaf en haalbaar vond. Echt haalbaar werd het toen het werk en ook het thuisfront goedkeuring gaven en de voorpret begon!
En dus reizen we met vijf van de zeven donderdagavond af naar Eindhoven Airport. Tering, wat heb ik er een zin in! Het weerzien is zoals altijd heerlijk en zonder twijfel gelijk gezellig, gelijk AAN ook. Na een warm welkom, de gebruikelijke knuffels en een bvo'tje van Eddy happen we een lekkere pizza weg bij La Place.
Nèt voor we omgeroepen zouden kunnen worden omdat we zo laat richting gate lopen, moeten we nog even door de handbagage-check, waarna mijn fles deodorant me professioneel afhandig wordt gemaakt en Thijs z'n tas gecheckt wordt op cocaïne (ach die mensen doen ook gewoon hun werk!) nemen we los van elkaar plaats op de rugpijn-stoelen van Ryan Air. Maar hee, zeiken mag niet als je €60 voor een heen-en terugreis betaalt.
Erg gelukkig neem ik op m'n eigen privé plek plaats bij het raampje voor 1:40 met mijn boek en krap 2 uur later zijn we weer herenigd, stappen in een taxibusje op weg naar de heerlijke zee!
Het bruisende nachtleven van Lloret komt rond de 23:55, die het is, net op gang en na een inspectie van het prima appartementje van Eddy met uitzicht op zee, zee en... zee, duiken we de stad in voor....
.. ja NATUURLIJK voor een cocktail.
We belanden bij een Boliviaanse karaokebar, waar onze indruk van de lokale zangkunsten niet boven verwachting eindigt en na de eerste goede gesprekken zingen we zelf ook een deuntje mee, voor we verderop aan de volgende cocktail hangen, genietend van de sfeer en muziek.
Ineens is het al 03:30 (time flies!) en taaien we af richting appartement voor een nuttig dutje.
Vrijdagochtend doen we een ietswat latere start-up, heeeerlijk rustig aan met een bakkie koffie en op termijn een wandelingetje naar de supermarkt om met twee ongeleide projectielen en één organisator (mogen jullie raden wie ik dit weekend was) twee blauwe trekkarretjes vol te plempen met lekkere zooi. En daar verkopen ze nogal veel van daar!
Nog een pakje donuts, en koekjes, en wijn, en sangria, en chips en cola en prince koeken en oh ja bier verdwijnen roemloos onderin de mandjes en dan staan Thijs en ik het grootste deel van de tijd gewoon wazig rond te kijken terwijl Eddy georganiseerd de dingen die we écht nodig hebben, zoals verse vis voor de paella probeert er ook nog bij te proppen.
Slechts €100 en een half uurtje later staan er geheel verzorgde boterhammetjes met ei, spek en tomaat klaar, geheel volgens onze Gilwell-traditie.
In de middag maken we een heerlijke wandeling langs de zonnige wilde kust (Costa Brava) met pittige klimmetjes, maar prachtige uitzichten. De beloning met cocktail halverwege de terugweg maakt het driedubbel waard. We genieten van de heerlijke temperatuur, de eindeloze gesprekken (zet 5 kletskousen bij elkaar en er is nooit een ongemakkelijke stilte), de mooie uitzichten en de lekkere wandeling.
Elf kilometer later en een gave cocktail in een apenhoofd verder (waauw, dat uitzicht met dat zonnetje op je bakkes, daar kan ik wel aan wennen) besluit ik het nachtprogramma over te slaan, als ik met m'n dekbed in de bank al bijna in slaap val. Iedereen doet een dutje om op te laden, maar ik kom niet helemaal meer uit m'n dutje, warm weggesoesd. Mn sociale batterijtje moet ook even bij laden met al dat fijne gekletst. En het heerlijk van onze groep is dan ook weer: dat is ook gewoon prima. Iedereen doet lekker waar hij behoefte aan heeft en alles is prima. Er zijn geen verwachtingen, er is geen teleurstelling. Leuk als je erbij bent, maar als je behoefte aan iets anders hebt, is dat ook prima. Ik lees nog wat hoofdstukjes weg in m'n nieuwe Hunger games-boek en kruip dan rond 0:00 m'n bedje in, de rest opmerkend rond 05:30.
Resultaat is wel dat ik fris en fruitig een rondje hard ga lopen in de ochtendvroegte van zaterdag (nou ja, 10:30 dan...). Dat valt zwaar tegen, vanwege 1. mijn longen, die nog steeds aanvoelen alsof ze een 77-jarige man met overgewicht proberen in leven te houden en 2. de stijgingen en dalingen die langs het kustpad eerder regel dan uitzondering zijn. En dus is het af en toe even wat rustiger wandelen om de hartslag te sparen en besluit ik na 2,5km (en een overigens prachtige route: het uitzicht is ook te mooi om te blijven rennen) toch terug te gaan. Ik heb immers in ieder geval iedereen verslagen die NIET gaat (copyright by Ruud).
In het appartement is iedereen weer een beetje boven water en ondanks de bewolking (waar het in NL nu uiteraard volledig onbewolkt is) besluiten we in de middag de bus te pakken naar naburig dorpje Tossa de Mar.
In de bus volledig onbewolkt, daar aangekomen natuurlijk compleet dichtgetrokken, maar hee maakt niet uit, want we hebben elkaar en een gezellig gesprek. Onvoorstelbaar hoeveel onderwerpen er in dit gezelschap besproken kunnen worden zonder oordeel, zonder afgunst. Vijf mensen met compleet verschillende levensfases, een andere generatie en deels andere interesses, maar met een gemeenschappelijke deler in een training van 10 jaar geleden. Ik kan daar echt zo dankbaar voor zijn!
We klimmen de rots naar de vuurtoren op, verbazen ons nog maar eens een keer over het verbluffende uitzicht, kletsen nog maar eens wat weg en pakken een terrasje met milkshake en cocktail. Al kun je die milkshake beter milk noemen, want er is niet veel shake aan.
Terug in Lloret gaan we uiteraard weer een cocktailtje pakken (tja jongens, we zijn immers in Lloret...), waarna we een gebraden kippetje gaan eten bij, volgens Eddy, de 'lekkerste kippetjes van de wereld', La Campana. Flesje wijn erbij, aioli waar ik over 4 dagen nog van uit mn bek stink en de avond is alweer gemaakt. Eddy staat nog even op als een paar Frans-Duitsers naast ons met vorken op de tafel beginnen in te hakken en dan is het tijd voor de volgende kroeg. De avond is nog jong.
De Irish pub is de plek voor het eerste tequila-shotje, waarna vanavond Christa en Thijs hun bedje op gaan zoeken. De nacht van gisteren heeft er ingehakt. Ruud, Eddy en ik gaan door voor de liter-cocktails (die hier voordeliger zijn dan de kleine glazen) en nadat ik het ijs grotendeels heb laten smelten om de hoeveelheid alcohol te verlagen gaan we naar 'de sensatie', van Lloret en de wereld, naar horen zeggen: Tropics, een discotheek die de #24 van de wereld moeten zijn. Skyhigh verwachtingen natuurlijk!
Voordat we de juiste ingang hebben gevonden, zijn we overigens een kwartier verder, want we worden van het kastje naar de muur gestuurd. Dat kan overigens ook te maken hebben met onze leeftijd, want de gemiddelde bezoeker is onze leeftijd / 2 of in Eddys geval 3. Dat mag de pret overigens niet drukken, want 10 minuten later staan we met een stempel op onze handen te luisteren naar slechte bonkmuziek. Voor €15 hadden we een betere dj verwacht en dan zou je denken: Ine, je bent gewoon oud dat je deze muziek niet kent, maar iedereen staat stil, dus het ligt niet aan mij dit keer zou ik zeggen!
Af en toe wordt er een toppertje tussendoor gedraaid en gaan we los en de jeugdigen om ons heen ook. Om in de sfeer te blijven bestellen we maar een paar shotjes Rocketshot, geheel in lijn met de doelgroep van deze club en onder luid protest van Eddy- die ze overigens wel zonder problemen wegwerkt vervolgens. Bizar overigens hoe vapes hier een weg gevonden hebben naar de kroegen, want met soortgelijke aanbiedingen als shots en drank worden die dingen bij bosjes verkocht.
We zijn de slechte muziek in zaal 1 en de reggaeton in zaal 2 een beetje beu en besluiten de karaoke-tent verderop weer even op te zoeken voor wat fatsoenlijke meezing-muziek. Drankje erbij en voor ik het weet staan Eddy en ik 'Don't you forget about me' op het podium te zingen. Niet dat je veel van mij hoort met Eddy's harde stem en mijn microfoon die nagenoeg uit staat, maar het gaat om de lol die we hebben, toch!
Inmiddels kwart voor drie, dus toch maar eens terug naar Tropics (elke keer door onszelf aangekondigd met het akelig hoge stemmetje van Gerard Joling 'gonna find me a ticket to the tropiiiiiccs'), waar we nog een paar hitjes mee blèren, ik een dansje waag met Eddy op wat reggaeton-achtige muziek: "Ine, volgen, je moet volgen". "Ja, maar Eddy, wat moet ik doen dan?" "Ja volgen". "Ja en m'n benen dan?!" "Ja gewoon volgen dus". En dus trappel ik wat rond terwijl Eddy me probeert wat kanten op te zwieren en tot de conclusie komt dat deze controlefreak niet zo'n goede volgster is, behalve als het gaat om het programma van dit programma-loze weekend. Kan ook te maken hebben met de tijd, want het is inmiddels 03:15 en we gaan maar eens richting appartement terug!
Richting bedje om de zondag maar eens lekker rustig aan te doen. We hebben allemaal een beetje slaaptekort en we zijn ook niet meer de jongsten natuurlijk hè 😉. En dus lezen we wat, scrollen we wat en flaneren we vervolgens richting een churros-kraam, drinken nog maar eens een cocktailtje bij ons favo cocktailtentje (waar Lewis Hamilton ook werkt en Thijs me vakkundig voor de bus gooit door Hamilton te vragen met me op de foto te gaan. Heeeerlijk gênant!), de milkshake waar we al dagen naar uitkijken, omdat hij zo lekker oogt ook afkeuren en dan maar 2 kannen sangria bestellen om de smaak weg te spoelen. De sfeer is heerlijk relax en niks moet alles mag.
Het is vandaag werkelijk fantastisch weer en dus besluit ik me even een paar uurtjes te laten verbranden op het strand (immers: die stond nog op de bucket list), daar lekker een boekje bij te lezen en een vreselijk koude duik in zee te nemen, omdat je dat nou eenmaal moet doen als je in Lloret aan het strand zit. En deels omdat het gewoon te ver naar de wc lopen was haha. Grapje! Oh nee toch niet haha.
Ook in m'n eentje geniet ik even heeeerlijk van de rust, wat een genot dat ik hier even zo lekker kan vertoeven. Het voelt als een lotje uit de loterij met een stel prachtige mensen om me heen. Even allemaal er lekker uit. Zachtjes golvend de ruisende zee op de achtergrond, nouuuu toch! Thijs, Christa en Ruud zijn nog even op pad geweest, Eddy chillt in het appartement en bij terugkomst en chilltijd eten we vanavond weer in het appartement heerlijke spaghetti met mosselen. Nou, dat eten is hier geen straf, dat kan ik je wel vertellen!
We pakken nog een ijsje en een laatste cocktail op een gezellig terrasje bij de kerk, waar we nog bijna aangevallen worden door een zwerver in een rolstoel die aansnelt met zijn wielen en net voor je een u-turn maakt. Voor de grap? Geen idee, maar hij schrikt er genoeg mensen mee af.
De laatste cocktail is meer kwantiteit dan kwaliteit, want wordt voor €10,50 geserveerd in de kraken van Pirates! Moest ik gewoon hebben... maar ja de inhoud is een verrassend regulier lonkdrinkglas met een beetje cocktail. Ach, de belevenis is ook wat waard!
Al met al een prima avondje dat we rond 0:00 afsluiten. We evalueren lekker met elkaar na en constateren dat het een paar heerlijke dagen met elkaar geweest zijn en hoe mooi het is dat we 10 jaar na die ene training elkaar nog steeds zien en spreken. En een lang weekend op elkaars lip zitten zonder onvertogen woord, zonder irritaties, zonder verwachtingen en zonder oordeel. Dat is toch wel heel bijzonder! Niets hoeft, maar toch ondernemen we heel wat en hebben we een goed beeld gekregen van Lloret. Een heerlijke plaats om even lekker tot rust te komen. Of nou ja, rust... ik weet niet of ik nu per se veel uitgeruster thuis kom, maar relaxt wel!
Dankjewel Christa, Thijs, Ruud en in het bijzonder Eddy voor het mogelijk maken van dit heerlijke weekend! I couldn't have done it without you all! Ontzettend genoten van alles met jullie dit weekend!
We maken nog een nachtje en vliegen dan allemaal op een ander plekje in het vliegtuig weer terug naar Nederland. Allemaal met onze eigen gedachten en uitzicht. Een rugzak vol herinneren weer meegenomen, maar niet groter dan 40 x 25 x 20cm, want dat mag niet bij Ryan Air! 😜
