Zo is het begonnen en zo zit het er alweer op. Het afgelopen weekend zijn we 'even' op en neer geweest naar Zwitserland. En met even bedoel ik ook echt 'even'. Vrijdag heen, zondag terug. Effectief één volledige dag in Bremgarten om Sinterklaas én kerst te vieren. Maar die ene dag was het meer dan waard! ❤️
Het idee ontstond een krappe twee maandjes geleden op een gekke avond. Carm was in Nederland vanwege een verdrietige familie-aangelegenheid en tijdens het diner spraken we over hoe Carmen met kerst naar Portugal zou zijn om met Rafaels familie kerst te vieren en hoe onze jaarlijkse bizar-uit-de-hand-gelopen-sinterklaas-traditie dit jaar aan haar voorbij zou gaan, omdat haar vrije dagen intussen na een paar onverwachte extra bezoekjes aan Nederland inmiddels wel op waren. "Of jullie komen naar mij" zei ze er enigszins sarcastisch achteraan. Een korte 'haha grappig' lach volgde, waarna Arie (van ons allen denk ik de meest realistische) onverwachts zei: 'nou, we kunnen toch een busje huren en met z'n allen die kant op gaan '. Van alle mensen die dat zouden kunnen voorstellen, had ik het van hem het minst verwacht. Mijn mond viel open, helemaal toen Bas daaraan toevoegde: 'ja, dan rij ik toch ook een stuk', toen ik kritisch benoemde dat dat wel een lang eind door de nacht voor iemand om te rijden zou zijn.
Het idee bleef een tijdje sluimeren, maar werd eind oktober ineens weer opgehaald toen bleek dat we eigenlijk alle 5 wel een go voelden en konden regelen op werk en school dat we vrijdag iets eerder zouden vertrekken.
Een idee werd een plan en al snel was een 9 persoons busje gehuurd, een hotelletje voor mama en Arie geregeld, en pakjes ingekocht voor een weeshuis, want immers: alles kon nu mee in het busje. Immers, we zijn met slechts 5 in het busje.
En potver wat kijk ik er naar uit om dit gekke idee tot uitvoering te brengen. Wie doet dat nou: een busje huren, vrijdagmiddag ruim 700km in 10 uur heen rijden en zondag weer diezelfde afstand terug... voor slechts 1 dagje... ik hou ervan, van zo'n impulsief gek, maar ontzettend gaaf idee. En wel gewoon 1 dagje het gezin compleet! We gaan het gewoon doen, hoe tof. Er blijkt een grote kerstmarkt in Bremgarten te zijn in hetzelfde weekend, waar heel de wereld voor uitloopt, dus het belooft hoe dan ook een weekendje om nooit te vergeten te worden.
Op weg
Vrijdagochtend ga ik al opgetogen naar m'n werk, helemaal hyped van excitement. Ik ga dan wel werken, maar haha mijn hoofd is echt niet op het werk hahaha. Ik krijg live updates op Swarm van mijn moeder als ze de bus opgehaald hebben, Bas en onze cadeaus opgehaald, Sam van school gehaald en dan naar mijn werk komen. Rond 11:45 zie ik een donkergrijs busje het werkterrein oprijden en na een kort bezoekje van de family aan onze afdeling met mijn andere familie word ik door een delegatie collega's uitgewaaid; hoe tof!!! 😁😁😁
De volgende 10 uur verlopen in gevarieerde intensiteit. Mijn bijdrage is met name het aanhoren van Sam aan de andere zijde van de bank. We hebben wat file, doen wat onzinnige 30km/h-weggetjes om die files te ontwijken (met wisselend succes) en visiteren snel een McDo (met ETA 2,5 uur later dan verwacht is dat een quick-prop-stop), waarna ik uiteraard net voor we verder rijden een plastic bekertje yoghurtdrink waar Sam al een uur om zeurt als toetje, maar hij eerst zijn burger voor op moet eten, op de grond laat flikkeren, waarna de yoghurtdrink overal ligt, maar never niet in Sams mond meer gaat belanden. Tranen met tuiten en de wereld vergaat, want hij is moe en het is al laat (lijkt wel een Sinterklaasrijm deze zin!), maar gelukkig kan ik hem lijmen met een onpedagogische Apple-bite die ik heb besteld.
We rijden rustig verder en hopen dat Sam eindelijk gaat slapen, wat ie natuurlijk niet doet als je dat van hem vraagt (net z'n vader 😉).
Af en toe hoor ik Bas heel de navigatie bij elkaar vloeken als hij tussen twee grenzen even geen verbinding maakt, maar over het algemeen verloopt de reis voorspoedig en er wordt lekker doorgesjeesd door Team Bas & Arie.
Sam prikt oma naast hem om haar wakker te houden als we net doen alsof we slapen om hem ook in slaap te krijgen en uiteindelijk lukt dat, waarna we arriveren, 10 uur na vertrek, rond 22:30 in Bremgarten. We droppen mama en Arie net naast de kerstmarkt om het laatste stukje te lopen en wij rijden 5min door naar Carmen en Rafael. Helemaal bekaf natuurlijk, zij ook, maar nog precies genoeg energie voor een warme begroeting, het doorleggen van Sam in een bedje en het transporteren van de cadeautjes naar de kelderberging van Carmen door Bas en mij.
Aangekomen
En daar blijkt maar weer wat een bizarre traditie we in stand houden, want de 3 jute zakken die mam heeft meegenomen zijn bij lange na niet genoeg om alle cadeaus die iedereen voor elkaar (uh ik bedoel natuurlijk 'die sinterklaas voor iedereen') heeft gekocht op te bergen. Gelukkig komt het bij iedereen uit een warm hart.
Welterusten
We pakken allemaal onze welverdiende nachtrust en alsof het pas 10min geleden is staat vrolijke Sam al naast ons bed, want het is immers licht buiten om 8:15. Ah ja, dat is waar ook! Een krap uurtje later is iedereen weer in Carmzzz stekkie aanbeland en zitten we heerlijk aan ontbijt en bakkie koffie. Dat doet iedereen altijd goed!
Kerstmarkt van Bremgarten
Rond half 11 besluiten we richting kerstmarkt te gaan met een omweg langs de speeltuin, waar we ons allemaal weer even kind voelen. En even verderop start aan de overzijde van de rivier de kerstmarkt. Tja en ik ben echt een sucker voor die shit. Ik vertel het je maar alvast. Binnen 5minuten heb ik m'n eerste kerstbal al gefixt voor teveel geld en als ik een oneindige portemonnee had, had ik heel deze markt leeggekocht. Er is dan ook wel zoooveel tofs te zien!
Maar echt, deze kerstmarkt is zoveel toffer dan wat ik tot nu toe ken. Echt super veel van die handwerkkraampjes waar mensen hun eigengemaakt spulletjes voor een schappelijk prijsje verkopen. Ik zie Bas alweer met z'n ogen draaien als ik een zoveelste te schattig sneeuwmanknuffeltje met wintermuts op de kop tik, omdat hij zo schattig naar me keek. Want je kunt toch gewoon NOOIT genoeg kerstspullen in huis hebben...
Oh en m'n glutenvrije dieet laat ik vandaag ook maar even varen, want al die lokale tradities die MOET ik gewoon even proberen. Zo eten we een soort hartige oliebol met vulling van wisselend champignons, ham en kaas en spinazie, maar ook een Berliner bol met vanille baileys. (Yummmmm). Oh en natuuuuurlijk kan ook Gluhwein niet ontbreken. Het is echt super gezellig! We warmen onze handjes bij een kampvuurtje, Sam gaat nog even in de brandweerauto -draaimolen en verderop zwichten we nog voor een olijfhouten kaarsenhoudertje, waarvan Bas denkt dat het een iepziekte lijkt te hebben, maar iets van een spintkever in een olijfboom blijkt te zijn. Hij is echter enthousiast over een kerstitem, dus ik twijfel geen seconde te lang om het snel aan te schaffen. 😇😅
Never mind, want we zijn gewoon heerlijk aan het rondkijken en potverdikkie wat ben ik aan het genieten hier! Het is echt zooo heerlijk gezellig. En ook Rafael, de Portugese vriend van Carmen, die ik nog slechts 1x kort gezien heb na mijn musical, fits in perfectly. Het grootste deel van het weekend vindt dan ook in het Engels plaats, zodat we lekker met elkaar kunnen communiceren. Rafael is ongeveer net zo onstuitbaar en onstuimig als ik, dus dat schept een band en zorgt regelmatig voor draaiende ogen van Carmen of Bas, die toch wel moeten afzien met twee van die blije eitjes. Na de gluhwein in eigen kerstmarktige mokjes, een echt miljoen calorieën bevattend knoflookbrood (wel lekker!), twee mooie nieuwe warme sjaals, een blik op de lokale 'sammi-clause', die een gouden pak heeft en best enge alternatieve black pete zonder gezicht en een bezoek aan het mini-kinderboerderijtje met ezeltjes en live vechtende bokjes moeten we echt terug naar Carmens huis.
Gesloopt op 1/3 van de dag
Met Sam is namelijk geen land meer te bezeilen, en dan zijn we nog niet eens aan de cadeautjes begonnen, wat vooralsnog waarschijnlijk het hyperactiefste moment van de dag gaat worden. Dat belooft wat.
Bas en ik kijken elkaar al even twijfelachtig aan van: hoe gaan we dit doen als hij nu al zo moe is. Enfin, er wordt nog een broodje worst gehaald (onvoorstelbaar wat we hier weg vreten...) en we lopen terug richting appartement intussen de stappen tellend die we hebben afgelegd om Sam af te leiden van het feit dat hij zo moe is.
De pakjesgekte
Terug bij het appartement besluiten we Sam even een uurtje op bed te leggen, waarna wij ook even chillen met een drankje alvorens de storm na de stilte zal arriveren. Wij zijn eigenlijk ook best moe geworden allemaal. Iets vroeger dan verwacht staat Sam alweer in de woonkamer en blijkt Sinterklaas een brief gestuurd te hebben waar de cadeautjes staan.
Gespannen dalen we af richting kelder (en geloof me: mijn excitement is bijna net zo groot als die van Sam; je zou zeggen dat dat met de leeftijd verdwijnt. Doet het niet kan ik je vertellen!) om daar een magazijnvoorraad aan cadeautjes aan te treffen. We slepen alles naar boven en na een theeronde wordt Sam "Hoofd Distributeur cadeautjes". Dat wil zeggen: hij transporteert het cadeautje naar de bijbehorende naam op de verpakking.
En wat worden we weer verwend door Sinterklaas. Met maar liefst 7 mensen inmiddels is er heel wat uit te pakken. Rafael ervaart voor het eerst onze Sinterklaas-gekte en gelukkig kan Bas hem even meenemen in zijn ook nog evenzo-vreemde-gevoel dat hij al 9 jaar met Sinterklaas heeft.
Rafael krijgt ook wat handige sinterklaasterminologie aangeleerd zoals: 'Dankjewel Sinterklaas' en 'voorzichtig' (omdat Sam als een echte zoon van zijn moeder als een randdebiel rond de tafel met theeglazen cirkelt; elke keer bijna iets omstotend). Rafael zelf krijgt een vrachtwagenlading aan stroopwafels (72stuks), pepernoten en chocoladeletter (het inburgeren is begonnen).
Het lukt ons nog net om tussen het uitpakken door even wat te kunnen drinken, terwijl Sam met een moordend tempo uitdeelt. Het papier is er nog niet af of het volgende pakje is al onderweg. PostNL is er niks bij.
Gaandeweg wordt hij wel steeds moeier en baldadiger, maar wat wil je ook met veel te veel cadeaus. Is voor een kind ook bijna niet te overzien natuurlijk wat er allemaal gebeurt. En ik ben de eerste die toegeeft dat het pedagogisch verantwoord zijn van het waarderen van elk individueel cadeautje met de minuut daalt als je zoveel cadeautjes uitdeelt.
Desondanks genieten we heerlijk samen van de pakjes, het samenzijn en de al dan niet glutenvrije pepernoten en speculaas.
Rond 17:30 is het cadeaufestijn voorbij en keert de rust weder. We merken aan Sam dat hij het vooral spannend vindt zolang er nog dingen niet uitgepakt zijn; daarna wordt hij vanzelf rustiger.
Gourmet of zonder
Vanavond staat er nog gourmet (alweer zo'n heerlijk Hollandse traditie) op het programma, maar met de vermoeidheid van Sam betwijfelen we of zijn aanwezigheid daarbij voor zowel hem als voor ons nog iets bij gaat dragen. Daar is eigenlijk weinig twijfel over haha. En dus besluiten we nog even met het donker en nu de lichtjes branden, richting kerstmarkt te gaan (zijn we toch nog even buiten), daar een crêpe te scoren voor Sam, waarna hij dan thuis op bed kan en wij aan de gourmet.
Geweldig plan, wat resulteert in een Sam op mijn schouders (wanneer is ie zo zwaar geworden ineens?!) en een heerlijke wandeling met sfeer, warmte en kerstlichtjes. De honingwijn gaat er bij ons allen heeeeel goed in en zelfs na 3 uur vanmorgen zijn er nog delen van de kerstmarkt die we niet gezien hebben!!
Waaauw dit sfeertje, I love it! ❤️
Intussen plakken m'n handen als een ziekte van de honingwijn die ik probeer te drinken met Sam op mn nek (en dus over mn handen heen klotst; je kunt je vast een beeld vormen), maar is het meer dan waard. Een half uurtje later vinden we een crêperie waar ik met mn beste Duits een 'crêpe mit zucker' bestel. De vriendelijke mevrouw verbetert mijn lidwoord 'gerne mit die karte bezahlen' naar 'den' of 'dem'; versta ik even niet goed, maar daaruit maak ik op dat de rest van mn zin in ieder geval begrepen is 😅😆
Even verderop genieten we in alle rust langs de rivier van het uitzicht en Sam van zijn crêpe. Wat is het heerlijk om even hier te zijn!
Gourzonder
Terug richting het appartement om een kleine meneer richting een bedje te gooien, en daarna zelf even de kwalificatie van de F1 te kijken. Dat verenigt het nuttige met het aangename, want Sam kan zo even inslapen (de eetkamer zit namelijk naast zijn slaapkamer en hij gaat nooit slapen als hij ons gezellig aan een diner hoort zitten. Lees: FOMO net als zijn mama) en tegelijkertijd weten we ook hoe de zaken erbij staan voor morgenmiddag met de formule 1.
Een ruim half uurtje lager ligt onze kleine kleuter al in diepe rust en kruipen wij aan Carms knusse eettafel voor veel te veel vlees en vis. Heeerlijk! Onder het genot van een lekker wijntje en een heerlijk gesprek grillen we de kleine hapjes voor onze neus. De kamer staat blauw voor we het weten, maar wij genieten lekker door, wat een heerlijke avond.
En als we daarna met een Toblerone-ijsje en citroensorbet toe in de bank zitten kunnen we terugkijken op een heerlijke dag. Niet dat we dat op dat moment al echt heel erg doen, want iedereen is bekaf hahaha
Wat wil je ook als je alles uit die éne dag wilt halen dat je dan bij elkaar zijn. En wat voel ik veel warmte voor iedereen hier! Heerlijk fijn dat ik m'n zusje weer even kon zien en ook dat Rafael zo heerlijk warm in de familie erbij past. Rond 22:30 ligt iedereen bekaf in zijn eigen bedje voor dit weekend, nagenietend en wel.
Zondagochtend relaxen we wat langer, nadat Sam ons om 07:00 wakker maakt, omdat hij zijn knuffel kwijt is geraakt in bed. Anderhalf uur later staan we op, om Sam niet in zijn bedje aan te treffen...? Maar waar is ie dan? We vinden hem even later onder een stapel kussens in de woonkamer; nagenoeg onzichtbaar opgestapeld . Hij zit namelijk in de dino-buik, want hij is opgegeten door een dino. Heerlijk kind, wat een mooie fantasiewereld (we waren hem écht niet even kwijt 😉😇). 'Hoe lang zat je daar al Sam?' 'nou best wel lang, want ik was op jullie aan het wachten'. Hahaha lol, misschien al van 1,5 uur geleden toen ie z'n knuffel kwijt was?! En expres stil he, zodat w hem niet zouden horen. Als ie dat nou ook eens overdag deed 😉😅
Afscheid
Het ontbijt en de koffie gaat er bij iedereen weer goed in als we weer samenkomen in Carms huis en nadat we de innerlijke mens voldoende hebben gevoed, is het dan toch tijd om langzaam aanstalten te gaan maken. Tijd om alweer terug naar Nederland te gaan rijden.
De spulletjes worden ingeladen (inclusief dozen aan uitgepakte cadeautjes) en het is tijd voor het afscheid. Niet mijn sterkste punt, zoals menigeen wel weet. Altijd moeite om zo'n mooi momentje achter me te laten, te weten dat het weer even voorbij is, dat we weer terug gaan naar de normaal- want ook al was het maar 1 dag, het was wel 1 heel mooie dag met het gezin. Eindelijk waren we weer eens helemaal compleet, en heerlijk om te zien hoe mijn zusje ook een completer mens lijkt te zijn met zo'n leuke vent aan haar zijde! Wat een mooi koppel, en wat fijn dat hij met ons mee dit weekend wilde vieren! ❤️
De laatste momenten zit ik niet als enige met een brok in mijn keel, want wie weet hoe lang we elkaar niet gaan zien en dit soort mooie momenten met elkaar kunnen delen.
En hoewel we weer ruim 8 uur (alle credits to Bas en Arie) terug in de auto naar huis zitten (inclusief niet per se spannende F1 race), was het elke kilometer waard om elkaar even te zien. Want ik hou van bij elkaar zijn en het leven vieren met je geliefden. En meer dan dat hebben we dit weekend gedaan! ❤️
Cheers to that!
