Nou! De vakantie is begonnen! Weliswaar met een kleine voorvakantie, want deze trip begint met een paar daagjes Zwitserland, op bezoek bij mijn zusje en Rafael. En dat is ook zeker geen straf, want er is zoveeel moois in Zwitserland te zien. De komende drie en een halve week reizen we voornamelijk door Italië: van Toscane in het noorden via Pompeï naar een week op Sicilië, terug langs Napels, Volterra, Pisa en Monaco!
Een trip die ontstond met onze wens om terug te gaan naar de plaats waar mijn schoonvader 3 jaar geleden overleed: op Sicilië. Tijdens een heerlijke busreis kwam hij niet opdagen voor de excursie naar de plek waar hij al zo lang naartoe wilde: de Etna. Hij werd gevonden op zijn hotelkamer, overleden aan een hartstilstand. En hoewel er ergere plekken zijn om op 75-jarige leeftijd te overlijden, hebben we nooit écht afscheid kunnen nemen. Zijn lichaam kwam krap 2 weken later aan in Nederland en was te ver vergaan om nog te laten zien. En dus wilden we een keer terug naar díé plaats, om het hopelijk een plekje te kunnen geven.
Oorspronkelijk zouden we dinsdag vertrekken, maar slechts halfbakken een nachtje bij mijn zusje werden na overleg drie fijne nachtjes in elkaars gezelschap. En dus vertrekken we zondag al!
Vakantiestress
Zaterdag ervaren Bas en ik volledig anders. Terwijl ik thuis kom van een heerlijke laatste schooldag en de laatste brakheid uit mijn ogen wrijf, raast Bas als een volleerd schoonmaker door ons huis. Ik had mijn spullen vorige week al klaar gemaakt, maar Bas lijkt er zijn persoonlijke levensmissie van gemaakt te hebben om een ziekenhuiskamer van ons huis te maken, zo steriel is hij zelfs de keukenkastjes aan het poetsen. Razend en een vol hoofd van vakantiestress. En natuurlijk wil ik ook het huis netjes hebben, maar ik ben iets meer van: "laten we samen kijken hoe ver we komen". Ik weet echter uit ervaring (immers: we gaan al 10 jaar op reis), dat ik Bas het beste zijn ding kan laten doen, want mijn relativerend bedoelde opmerkingen als "joh komt goed" en "laat mij dan ook wat doen, je hoef het toch ook niet alleen te doen", resulteren meestal in een soort katachtig geblaas, waar zelfs de kat van de buren nog van schrikt. Vakantiestress. En dus weet ik inmiddels: gewoon lekker laten en op m'n gemak zelf wat dingen wegwerken.
Twee uurtjes later, als ie even lekker geklommen heeft is mijn Basje weer helemaal terug en kunnen we er samen heerlijk over lachen! En ik moet ook wel echt zeggen: die keukenkastjes moesten ook echt wel een keer gedaan worden. Misschien dat we dat volgend jaar twee weken eerder kunnen doen ofzo?
De auto wordt nog vakkundig ingepakt en er is zowaar nog plek over! Ik zie gelijk mijn kans schoon om nog wat sportkleren en een extra jurkje in een tas te proppen. Immers: je kunt nooit genoeg kleren bij hebben!
De pijnlijke wekker gaat om 03:00 en na een zombie-ontbijtje tegenover elkaar maak ik Sam om 04:30 wakker. Niet wakker te krijgen tot ik in z'n oortje fluister: "we gaan op vakantie, Sam!" Twee seconden en hij zit rechtop in zijn bedje. Gelijk aan. Honderd vragen in 5 minuten, hij heeft er zin in! Tien voor 5 zitten we in de auto; perfect voor onze planning van 05:00.
Het eerste deel van de reis verloopt zonder noemenswaardige uitdagingen. Geen file bij Antwerpen, geen file bij Brussel. Ik zou het bijna saai noemen; zo heerlijk tuffen we vooruit. Sam luistert lekkere muziek, Bas doet de weg, ik kijk een beetje uit het raam en dut nog een beetje weg.
Na een uitgebreide speelstop in Luxemburg is het mijn tijd om te rijden. Heerlijk, want door Frankrijk tussen Metz en Straatsburg vind ik echt prima rijden. Enige oponthoud wordt veroorzaakt door de tolbadge die niet lijkt te werken...
Godver..
Zie je me gaan, weer achteruit dat tol-inritje uit langs de betonnen blokjes. In de hoop dat er niemand toevallig mijn inritje in wil rijden. Schaamtevol, alsof ik zo'n debiele Nederlander ben die gewoon een poortje met een t is ingereden zonder tolbadge. Maar niets is minder waar, want een poortje verder (waar je ook met pas kunt betalen), doet de badge het wel en bewijst de volgende automobilist dat die rij een defect tolpoortje blijkt te hebben.
Goed en wel weer onderweg zelf rijdend en de geeuw steeds onderdrukkend tuf ik 1,5 uur door als ik ineens onderin mijn beeld flitsende beelden zie, als een soort fototoestel met flitser: migraine.
Ik wacht even af of het niet het felle zonlicht in de bumper van mijn voorganger is, maar nee, het wordt groter en begint al snel een kring te vormen in mijn oogbeeld waar ik niets logisch meer kan onderscheiden. Eerst mogelijke parkeerplaats op, wisselen van bestuurder en met kussen tegen de deurpost aan, ogen dicht, in de hoop dat het een beetje wegtrekt. De reis vlot overigens wel heerlijk zo, want tegen half 12 hebben we onze laatste stop en arriveren rond 14:00 bij Carmen. Heerlijk op tijd!
Na het warme welkom besluiten we de rivier Reuss, vlakbij haar huis, nog even in te duiken om af te koelen. Heerlijk komen we even bij van de reis en kletsen uiteraard (tussen het quizvragenvuur van Sam door) even lekker bij. Nu was het nog maar een maandje of 2 geleden, maar we genieten heerlijk van elkaars aanwezigheid. We gebruiken de badkuip nog even om Sams beddengoed schoon te maken na een klein ongelukje in de avond voor we allemaal op tijd onder de wol kruipen. Of eigenlijk: onder het lakentje van ons waterbed, want ons luchtbed blijkt een beetje leeg te lopen. Het wordt dus geen heel slaaprijke nacht, want elke keer dat ik me omdraai wordt Bas gelanceerd en andersom. In de ochtend zie je ons bijna niet meer liggen, zo diep zijn we verdwenen hahaha en gelukkig wordt niet veel later door Bas de boosdoener (het gaatje) gevonden en geplakt met Ductape (lees: werkt niet, dus later opnieuw gedaan met secondelijm en zo'n patch; werkt beter!)
Bremgarten city
Maandag in de ochtend gaan Carm en ik lekker op pad voor het Vitaparcours, een parcours langs het naastgelegen bos bij de rivier waar je lekkere krachtoefeningen kunt doen. Een lekkere workout en tevens fijn gesprek later is het alweer bijna middag en halen we wat boodschappen, net nadat Rafael terug uit Portugal gearriveerd is.
We zijn allemaal moe van de slechte nacht, want ook Rafael vloog in de nacht terug en dus blijven we lekker in het dorp. Daar doen we een detective trail langs alle bezienswaardigheden, waar zelfs Carmen en Rafael nog nieuwe plekjes ontdekken! En na het oplossen van allerlei raadsels mogen we een cadeautje uitzoeken bij een plaatselijk restaurantje.
Inmiddels lijken we wel een ingestort ouderencentrum met zijn vijfjes. We zijn allemaal een beetje uit. En dus besluiten we bij thuiskomst even op te splitsen. De enige die nog energie over heeft is namelijk Sam (die heeft immers als enige, buiten zijn ongelukje, een goede nacht gemaakt). Bas, Sam en ik gaan dus met zijn drietjes afkoelen bij de rivier. Rafael en Carm chillen even lekker thuis en koken daarna een heerlijk soepje voor ons allen. Fijn om zo bij elkaar te zijn. Sam leert nog om rustig te blijven zitten als er een wesp op zijn been zit, zowaar na een steek op zijn duimpje; maar ik ben erg trots hoe hij op zijn gemakje de wesp van zijn been laat eten. Ik betwijfel of ik zelf zo rustig was gebleven!
De tweede nacht is een stuk beter. Nu het bed goed gerepareerd is hebben we een prima stevig bedje en maken een paar prima uurtjes.
Dinsdag: de Rhône gletsjer
We zijn weer vroeg uit de veren, want vandaag gaan we met zijn drietjes op pad. Zowel Rafael als Carmen moet vandaag werken en wij hebben besloten de Rhônegletsjer op te zoeken. Bas is hier in zijn jeugd verschillende malen geweest. Het is ruim 2 uurtjes rijden en dus zitten we om 08:00 in de auto.
Voor ik het weet zijn we een uurtje later alweer in de prachtige Alpen, bergpassen rijdend. Goed voorbereid, want Sam heeft speciale kotsbak/zakjes (met dank aan Froukje!) bij. Tot nu toe is het namelijk 4 uit 4 bergritten zo geweest dat die kleine vriend zijn gehele dagmaaltijd er uit kotste. Vooralsnog verloopt alles echter voorspoedig en en rond 11 arriveren we via twee stuwmeren (wat staat het water laag!) op de prachtige Grimselpass. Prachtig uitzicht helemaal om ons heen klimmen we wat heuveltjes op, Bas scoort een sticker en we rijden verder naar de ingang van de Rhônegletsjer. We stoppen nog even bij een verlaten hotel iets terug. En niet gek dat het verlaten is, want waar de gletsjer vroeger waarschijnlijk prachtig te zien was, is hij vanaf deze plek niet meer te aanschouwen.
Iets verder bergop komen we langs Hotel Belvedere, uit James Bond, ook verlaten.
Echter: de entree post om het pad naar de gletsjer te lopen is er nog wel en 18 CHF verder beklimmen we het bergpaadje langs het water. Eenmaal de hoek om zien we in de verte de gletsjer. Maar écht ver weg. Bas is onder de indruk van hoe de gletsjer in 30 jaar tijd geslonken is tot slecht een fractie van wat het was.
In hoogte.
In lengte.
Het pad er naartoe is dus ook een stuk langer. En waar ik net mijn t shirt nog uittrok kan ik hier met de airconditioning-achtige wind over ijs, gerust m'n shirt weer aantrekken.
Iets voor de helft zien we een stel witte legerachtige tenten staan. Het verpest een beetje de foto's van de gletsjer en ik weet niet goed wat het is en waarom het daar staat. Het pad loopt er echter langs en we zien mensen naar binnen en naar buiten hupsen. Met open mond ontdekken we even later dat deze tenten de overblijfselen herbergen van wat ooit de beroemde ijsgrot bij deze gletsjer was. In 2005 werd krampachtig geprobeerd de gletsjer zoveel mogelijk te behouden en werd het laatste deel van de gletsjer afgedekt. Inmiddels bijna 500 meter verder van de uitlopers van de gletsjers bedekken enorme geotextieltenten het ijs met hun leven, waarmee het ijs 3x zo langzaam smelt. De tenten houden iets tegen, maar voorkomen niet dat het water drupt aan alle kanten en op sommige plekken zelfs volledig enkel nog uit doek bestaan, omdat het ijs verdwenen is. Een gebied van zeker 100m2 herbergt tenten, al dan niet over grond omdat het ijs al is weggesmolten, maar slechts 1 tent laat nog een stukje ijsgrot van krap 50 meter zien.
Het is een harde realisatie wat klimaatverandering hier veroorzaakt heeft. Toen Bas hier 30 jaar geleden was, zat de ijsgrot nog vast aan de gletsjer en werd elk jaar opnieuw uitgehakt uit het ijs. We weten zeker dat als we hier over 5 jaar komen, dat deze grot niet meer bestaat....
De afstand die we vervolgens vanaf de tenten moeten afleggen tot de daadwerkelijke gletsjer is aanzienlijk. Prachtig zijn de door ijs uitgesleten enorme keien; glad ook! En dus is het af en toe goed op je passen letten, om te voorkomen dat je niet finaal onderuit gaat. Wat natuuuurlijk wel gebeurt. Gelukkig breken we niets!
En hoe mooi het ook is dat we hier bij een gletsjer staan, en tevens dat er geen hekjes staan die je foto bederven, een beetje moeilijk om aan te zien vind ik wel de grote hoeveelheid mensen die op het gletsjerijs klimmen om een prachtige Insta-foto te maken. Buiten het risico voor de plaatsen waar de gletsjer al ingestort is, is het voor het behoud van dit natuurschoon erg ongewenst. Wij houden het dus bij een foto onder een overhangend stuk smeltend ijs, waarna we met Sam het ijskoude water voelen en een torentje van stenen bouwen.
Wat een heerlijke dag is het zo.
Op de terugweg wandelen we langs de waterval, die vroeger onderdeel was van de gletsjer, waarna we teleurgesteld afdruipen als we bij het lokale restaurant niet kunnen pinnen. Een krentenbol dan maar! 😅
Pech
Even verderop op de Furkapass op krap 2450 meter stillen we onze honger met een lekkere bratworst mit pommes, waarna Sam de lokale grond wat bemest met een eigengemaakte bratworst en we terug naar beneden rijden.
De pas naar beneden bestaat uit minuscule haarspeldbochten en is behoorlijk smal en aangezien ik aan de kant van de afgrond zit en geen controle heb over het stuur zweet ik af en toe 7 peentjes als we weer moeten uitwijken voor één of andere camper die besloot deze hoogte ook te trotseren. Dat gaat 8x goed, maar de negende keer wijkt Bas (die overigens super rustig rijdt, mag gezegd worden) net iets te ver uit naar de berg. En laat daar nou als wegmarkering een dikke puntige kei liggen.
De Titanic is er niks bij en een harde tik volgt.
Godver
De eerstvolgende bocht is er een kleine uitwijkmogelijkheid en stoppen we even de auto. Die geeft vooralsnog overigens geen melding van lekke band. We checken het rechter wiel en er is een enorme hap uit de band., ook de velg is flink beschadigd. Daar moet een nieuwe op....
We balen even flink met zijn tweetjes, zowaar een keer zonder gevloek, maar aangezien de auto niets aangeeft, durven we het wel aan naar beneden terug te rijden.
Bas rijdt netjes door en gelukkig is Sam inmiddels in slaap gevallen, waardoor de opgelopen spanning niet nog verder oploopt. Bas zegt me dat ik maar 'even wat garagebedrijven moet bellen voor die band'.
Nou dan heb je me hè:
- Ik hou niet van bellen
- Ik hou niet van bellen
- Ik hou niet van bellen in het Duits
- Ik hou niet van bellen over banden waar ik de fuck geen verstand van heb
- Naar wie moet ik dan überhaupt bellen
- En waarom bel je eigenlijk lekker niet even zelf.
- Ik hou niet van bellen
Ik zit overigens compleet in freeze, wat wel vaker gebeurt als ik de situatie even niet overzie. Ik blokkeer gewoon ff en al het bovenstaande zorgt dat ik niet in actie kom. En zeker niet als Bas directief zegt wat ik moet doen. Dat werkt zeg maar nogal averechts. Ik bel de anwb alarmcentrale als soort van compromis om maar iets te doen, die hoef ik immers alleen maar in het Nederlands te woord te staan. Het duurt echter een eeuwigheid voor ik iemand aan de lijn krijg, want het liefst wimpelen ze je af met een online melding, maar ik sta natuurlijk niet ergens specifiek met pech.
Even later wimpelt de medewerker me overigens ook maar gewoon af met: "ja dit geldt als een eenzijdig ongeval; bel je verzekering maar". "Ja maar we gaan die band gewoon zelf betalen, dit hoeft niet via verzkering". Maar de man heeft het al opgegeven met onze casus en wil zelfs niet eens advies geven over een autobedrijf in de buurt met ons type banden. Zit je dan met je overwinning door te bellen... afgewimpeld.
Gelukkig heeft Bas door wat er gebeurt bij me en dus besluiten we het na de haarspeldjes even samen aan te pakken. Ik heb inmiddels een paar garagebedrijven gevonden in Bremgarten; want het lijkt er op dat we vooralsnog geen lekke band hebben en dan is het fijner om in de buurt van Carmens huis te zijn. We stoppen op een parking, zoeken de bandenmaat op en ik stel een berichtje in het Engels op met wat ik wil vertellen.
Nog drie keer diep zuchten en ik bel het Zwitserse autobedrijf. Nadat ik de eerste medewerker net heb overgehaald tot het spreken van Engels blijk ik de sales-afdeling aan de lijn te hebben en mag ik het verhaal nog een keer doen. De aardige meneer blijkt ons graag te willen helpen. Vandaag nog?! Nee dat wordt wel morgen....
Shit dan moeten we naar Italië....
Als de banden bestelbaar zijn, zijn ze er morgen om 8:00. Het worden zomerbandjes van zijn maat, die hij nog opgetrommeld krijgt en ik ben helemaal opgelucht. Morgen wel ietsje later vertrekken, maar de planning lijkt vooralsnog verder hetzelfde te kunnen blijven. De vriendelijke meneer belt ons nog even terug en een uur later kan Bas de auto afzetten, nadat Sam en ik thuis zijn afgezet.
Eenmaal allemaal weer thuis koelen we even lekker af met een douche voordat Carmen en Rafael zullen arriveren als ik ineens een enorm kabaal en geschreeuw van Bas hoor vanuit de keuken. Het record voor drijfnat naakt zo snel mogelijk in de keuken komen heb ik vast verbroken, waar een zijvak uit de koelkast blijkt te zijn gevallen. De erin staande fles wijn heeft Bas' voet getorpedeerd en dat is geen feestje kan ik je vertellen. Zo goed en zo kwaad als het gaat dweilen we samen de witte wijn op (uiteraard nadat ik wat kleren heb aangetrokken), Carmens vloer is weer netjes en Bas voet gehavend. Echter, de zojuist perfect aangevulde EHBO koffer ligt, juist ja, nog in de auto en die staat, inderdaad, bij de garage.....
Ach, we doen het er maar mee. Gelukkig lost de heerlijke Portugese maaltijd van Rafael alles op (even kwijt hoe het heet; Bifanas hoor ik uit betrouwbare bron na plaatsing van deze blog!), waarna we alweer afscheid nemen van Carmen en Rafael. Zij moeten vroeg naar bed voor werk en wij hangen nog wat op het balkon tot ook wij weer ons luchtbedje op mogen zoeken.
Wat waren het heerlijke dagen hier. Het is altijd te kort, maar het is altijd fijn om in zo warm gezelschap te kunnen en mogen zijn. Een perfect begin van onze vakantie, op naar de volgende bestemming.
Dank jullie wel voor de gastvrijheid Carmen en Rafael. Zo fijn om onze vakantie bij jullie in te leiden. ❤️
