Vier daagjes in Zwitserland voelt als ruim tijd, maar in de praktijk vliegt het voorbij. We zijn er net en het is ook alweer bijna over. We proberen er dan ook alles uit te halen wat er in zit, en slapen hoort daar niet bij... 🫣😅
Vrijdagavond na de heerlijk maaltijd (en de hele dag in Zermatt) zijn we allemaal afgepeigerd. En dus hobbelen we richting ons appartementje voor een lekker nachtje. En natuurlijk: altijd als je na twee dagen jakken en jagen een dagje kunt uitslapen; ben je om 06:00 wakker.
Zaterdag: Zug & Zugerberg
Misschien een beetje geholpen door Sam die allejezus vroeg al naast m'n bed staat om nog even lekker warm bij me te kruipen. Ik snooze hem drie keer door te zeggen dat het nog te vroeg is, en elk kwartier opnieuw staat ie er weer. Tijd is immers voor hem een aards begrip... tot het licht genoeg is dat hij zelf een boekje kan lezen en dan even later alsnog lekker even tussen ons in kruipt. We krijgen allemaal een eigen knuffel om mee te kroelen (lucky us!) en zo maken we het 8:15 voor we lekker opstaan en ons klaar maken om bij Carmen en Rafael te ontbijten.
En nadat we op ons dooie gemak helemaal geland zijn, gaan we rond koffietijd richting Zug. Daar willen we een treintje naar boven pakken, maar niet voordat we een hele file aan auto's achter ons achterstevoren een enkelbaans weggetje richting parkeerplaats af laten gaan, omdat er simpelweg geen plek meer is en er niet gedraaid kan worden. We parkeren de auto 20 minuten verderop in het dorp en vermaken Sam de Klimgeit bergop met "vermijd de putten, schaduw, lijnen en vlekken op de weg". Dat zorgt voor een ongestoorde wandeltocht naar de gondel en voor je het weet is het weer 20 minuten verder.
We nemen de schuine trein de Zugerberg op en eten een redelijk zoutloze lunchmaaltijd om energie op te doen voor de speurtocht die na de lunch gepland is. Zugiblubbi is namelijk met zijn vriendjes, de dwergen in het bos, de diamanten kwijt en dat is natuurlijk vréselijk! Maar wij gaan ze uiteraard vinden... speurneuzen dat we zijn.
En terwijl we spazieren (wandelen) over een lekkere route, komen we tussendoor steeds leuke spelletjes, klimdingetjes en diamanten tegen met letters. Sam houdt systematisch het routeboekje met de letters bij en gelukkig mogen we allemaal mee lopen. Hele volksstammen zijn hier tevens bij een grote zonnige speeltuin aan het barbecueën en tjonge wat ziet dat er gezellig uit!! We houden dus even verderop lekker in het zonnetje een chille "geniet-van-het-uitzicht" pauze met mijn ogen dicht op een lekkere ligstoel. Wat een straf...
De houten knikkerbaanballen houden Sam op de achtergrond bezig en ik denk dat ik hier gerust de hele middag kan liggen. Maar we zijn pas op een kwart van de route en dus klimmen we lekker verder. We vinden letters naast blote-voeten-paden, doolhoven, stapstenen. En serieus goed onderhouden allemaal. Tegen de tijd dat we op de helft zijn is er weer wat extra motivatie nodig en besluiten we een renwedstrijdje te doen. En natúúuuurlijk flikkert Sam bij de laatste vier meter volledig over het grind: glas uit bril, wond bij neus, benen vies en vooral: een krijsend kind wat niet zo zeer pijn heeft, maar volledig in paniek raakt als hij ziet dat er bloed uit z'n knie komt. Zijn lichaam is zeg maar kapot nu. Het is echt niet meer dan drie druppels en volgens mij zijn Bas en ik echt geen aanstellers, maar het lijkt wel een krijsend speenvarken joh. Bas maakt het een beetje schoon. Net weer gekalmeerd, ziet ie dat wondje; gaat ie weer tekeer als een malle. Net als ik hem een beetje afgeleid heb met "ikzie ik zie wat jij niet ziet" staat Bas op en komt met zijn hoofd tegen het schrikdraad. Nou ik kan je vertellen dat het lang geleden is dat ik Bas zo heb horen vloeken. Hij krijgt een enorme optater op zijn nek, waar hij later de rest van de dag nog last van blijft houden. Enfin, gaat weer lekker zo haha, maar verder genieten we volop; echt! 😁
Sam strompelt als iemand van die het been geamputeerd is vooruit, tot hij de speeltuin in het oog heeft en alle pijn verdwenen is! Goh wat een verrassing. De terugweg gaat ondanks de vermoeidheid verrassend goed en we vinden alle diamanten en het woord "haselnuss". Wat een heerlijke tocht!
Oh en Mottie, Sams nieuwe mormeldierknuffel had zijn eigen avonturentocht in de handen van Rafael met 30+ foto's, waarvan hieronder een impressie:
In de namiddag pakken we het treintje terug naar beneden en de auto naar het centrum van Zug, waarna we bij geluk midden in een Streetfoodtruckfestival op de Seepromenade vallen. Wat een geluk joh. Heerlijke muziek en yummmmie voedsel om onder je neusje te stoppen. Halleluja! We maken aardig wat dingetjes soldaat, waaronder sesam chicken en Vietnamese PHO (cant make me happier!!).
Sam krijgt nog van iemand een opblaasballon met helium (helemaal happy), vervolgens staat er een vader met sip kindje voor onze neus die zijn ballon kwijt is. Sippe Sam, want ballon gaat terug naar kindje. Toch maar een ballon van verdorie 13 CHF gekocht voor Sam. Zo niet ik- en toch gezwicht...
We happen een ijsje aan de waterkant en drinken en eten lekker, terwijl we ook heerlijk aan de klets zijn. Wat een heerlijke dag en avond. Net voordat we veel te laat weer het centrum uit komen, spotten we nog een Pastel de Nata-truck in een trammetje 18 en die kan Rafael uit Portugal natuurlijk niet laten liggen. En dus vertoeven we nog wat langer in de ondergaande zon, voor we ons bedje op zoeken. Echt heel zwaar.
Zondag: Steinseegletsjer en bergpassen
Zondag is het vroeg dag, want vandaag is de reden dat Bas helemaal op de motor naar Zwitserland is gereden. Carmen wilde namelijk graag een bergtocht achterop de motor maken en dus heeft Bas een leuke route uitgezet voor ons allen langs een aantal bergpassen. Die zijn in deze periode nog lang niet allemaal open, dus zeker met alle sneeuw die laatst nog gevallen is, heeft hij die route vorige week uitgezet. Rafael, Sam en ik rijden met de auto en we hebben wat gezamenlijk mooie stopplekjes op de route. En ik kan je vertellen: niet alles is schoon gebleven...
Na een slecht nachtje, doordat Sam hoest als een ziekte en ik nogal licht slaap, staat de wekker vandaag om 06:15 😳 Vakantie zei je toch?! Die regendouche in ons huisje komt dus als geroepen, waarna we in de ochtendzon richting Carmz lopen, een bakje koffie mijn spraakzaamheid redt en we rond half 9 op pad gaan. De tank gaat vol en in onze auto wordt volop gekletst. Zowel Sam als Rafael hebben goede gesprekken meegebracht, alleen spreken ze niet dezelfde taal. En dus is het voor mij behoorlijk schakelen tussen "ja Sam daar links zijn inderdaad bergen" en "Bas did a part of this tour last year when we were here". Dat kost behoorlijk veel energie, maar is tevens hartstikke gezellig. De uitzichten zijn tevens fenomenaal en zeker als we de bergpas in rijden en de besneeuwde toppen dichterbij en dichterbij komen is het volop genieten. Of nou ja, niet helemaal genieten, want met auto rijden is het behoorlijk opletten met de oneindige hoeveelheid haarspeldbochten. En de vaste lezer weet inmiddels ook dat onze Sam niet zo goed is met haarspeldbochten en kronkelpaadjes. Aan de hoeveelheid die hij praat, kun je meestal afleiden hoe het gaat en in dit geval is het dus zeker niet positief dat hij doodstil roerloos vooruit kijkt.
Echter, voordat de echt moeilijke bochten beginnen, valt hij in slaap en is het grootste gevaar (in ieder geval voor nu) geweken.
We komen aan bij de Steinseegletsjer, waar de weg een parkeerplaats is geworden, omdat het vervolg van de weg letterlijk nog onder sneeuw ligt en we besluiten het meer, wat iets verderop ligt maar eens te gaan bekijken. Dat ligt echter wel na 1km sneeuw wandelen (want tja, de weg ligt daar ergens onder) en natuuuurlijk zijn we daar niet op voorbereid. En dus gaan we met gympies en al op pad; ondertussen steeds 10-30cm wegzakkend in de sneeuw. Kan je vertellen, da's een lange kilometer als Sam al na de eerste 20meter panisch klaagt over sneeuw in zijn schoenen. Gelukkig krijgen we hem daar een beetje doorheen gecoacht, waarna het geklaag blijft, maar we wel gewoon door gaan. Skiënde mensen zoeven om ons heen en wij sjokken verder, als door mul zand op het strand.
Het uitzicht is echter prachtig, dus tegen de tijd dat we het bevroren meer bereiken, genieten we behalve koude voeten, daar vooral van. De terugweg is gelukkig naar beneden en inmiddels klaagt Sam totaal niet meer, is zelfs blij aan het kletsen (soms is doorzetten gewoon de key om een nieuwe situatie te accepteren) en wordt door mij deels rennend afgelegd (je moet toch iets doen om Sam de brug te laten zien waar we naartoe lopen en die hij niet ziet...), waarna we met blote voeten een bankje in de zon bij een lokaal terrasje het enige bergrestaurantje mee pikken. Een paar zelfgemaakte taarten vullen onze energie aan en er worden door Sam (die zijn issues met de sneeuw eerder vanmiddag vergeten lijkt te zijn) zelfs sneeuwballen gegooid.
Door de natheid van de schoenen beleven we de rest van de middag op blote voeten (Sam en ik) en we dalen weer rustig in slakkentempo de berg af. Ik ben geen held op die bergpassen, dat kan ik je vertellen. En het interesseert me geen fuck als een file zich achter me vormt, maar toch voel ik dan enige druk. En dus ben ik blij dat er geen auto's achter me rijden! Overigens is een goedkoop excuus ook het feit dat Sam er elk bochtje groener uit gaat zien.
We rijden en kletsen weer door en Sam vermaakt zich het ene moment prima, terwijl hij het volgende moment stilletjes opzij ligt omdat ie wat last heeft van de bergjes. Ik rij echt zo voorzichtig mogelijk door de bochtjes, maar het zijn er erg veel. Af en toe check ik even of hij de zak nog in gereedheid heeft en zonder kleerscheuren komen we uit bij een voorloper van de Grindelwaldpass, die ook nog niet open is, maar tot dusver een mooi uitzicht biedt op de prachtige bergen. Tering wat is deze route toch mooi. Als ik niet zoveel op de weg zou hoeven letten, stond m'n telefoon nu vol met foto's.
We stoppen even voor een broodnodige Pastel de Nata, maken wat leuke foto's, trotseren de steentjes op blote voeten voor we de laatste stop maken bij een klein speeltuintje met glijbaan waar Rafael, oh nee Sam bedoel ik, heel blij van wordt.
Carmen en Bas stappen weer op de motor, wij weer in de auto en we dalen weer vanuit het mooi gebergte en het voelt heel gek, maar ik heb dan altijd een beetje FOMO, ik blijf steeds maar weer omkijken om nog eventjes die mooie bergen te zien. Zo van: nu zie ik ze nog en kan ik er nog even van genieten: straks niet meer! Nu nog snel even kijken. Het late middagzonnetje schijnt door het frisse beukengroen en ik ben me kapot aan het genieten.
Dat kapot genieten duurt echter nog maar eventjes, want net nadat we de bergpas uit zijn, hoor ik achter me een vreemd geluid en zie ik nog net de tweede straal kots door Sams vingers heen golven. En terwijl er nog een derde, vierde en vijfde keer volgt, kan ik niets anders doen dan de eerstvolgende plek zoeken waar we kunnen stoppen. Intussen hoor ik m'n kleine ventje tussen twee ladingen door met een zielig stemmetje "ik was te laat, mama" zeggen en m'n hart breekt even. "Met de zak idd, maar ja, maakt niet uit ventje. Kun je ook niets aan doen."
Auto aan de kant en de schade inventariseren.
Een ravage. Dat is het. En we hebben echt niets behalve een halve rol wc papier bij ons. De Zwitsal doekjes er een paar dagen geleden uit gehaald op de heenreis in een andere tas. Ik kijk even 10 seconden naar hoe en waar ik in hemelsnaam met schoonmaken moet beginnen, want het ligt echt overal. De stoel onder. Zijn kleren helemaal onder. Op de grond voor zijn stoel, over alle puzzelboeken en boekjes heen.
Eerst die kleine makker uit de auto. En terwijl ik zijn riem los maak en hem er uit til schep ik een half verteerde taart mee die tussen z'n benen plakt.
Gatverdegatver.
Rafael moet alle moeite doen om zelf niet over zijn nek te gaan. Sam heeft weer alle praatjes nu het er uit is. Ik zet z'n bril af en pak de wc-rol om zijn mond af te poetsen. Hij heeft geprobeerd het tegen te houden met zijn handjes en dus zit heel z'n gezicht onder. We trekken snel z'n kleren uit, gelukkig heb ik nog een korte broek bij en mijn net gekochte tanktop dient als tijdelijke jurk.
Terwijl ik met de rol wc papier probeer te redden wat er te redden valt, is Sam alweer bezig met of hij zijn stiften nog wel kan gebruiken zo. Niet het goede moment ventje. Het speelgoed lag helaas vooral op de grond voor zijn stoel en alle 10 tekenboeken zitten onder de stukjes. Brrrrr
Ik probeer wat af te vegen en haal zijn autostoel, die ook vol ligt, uit de auto. Dan maar even zonder stoel. Die gaat achterin de auto en alle andere zooi leg ik erbij. Dekentje van Rafael op de achterbank en Sam er op. Bas en Carmen zijn intussen op de motor op zoek naar een tankstation voor schoonmaakdoekjes, vuilniszakken en dergelijke, want zij reden een stuk voor ons en hebben dus tot ons telefoontje niets meegekregen.
We pakken onszelf weer in in de stinkende auto en rijden 7 km hun kant op. Een chaotische situatie ontstaat, omdat parkeren daar niet echt lukt en er een irritante Nederlander de complete parking blokkeert. Die blijkt daar te staan, omdat hij de weg kwijt is en wat ik met die info moet snap ik niet precies, want daar heb ik met mijn kots en kind op de achterbank niet echt een boodschap aan. En dus is mijn boodschap misschien iets te direct en duidelijk en verdwijnt hij al snel naar een ander plekje.
Met zijn vieren rausen we als een malle spulletjes in zakken: spullen die vies zijn, spullen die weg gaan, spullen die in de was moeten. De Nivea-geur komt je tegemoet, tussen de vlagen kots door en ondertussen proberen we ook alle vragen van Sam terug te koppen. Het lijkt wel een inspannende fysieke activiteit waar intussen je hersencapaciteit ook wordt getest.
En net als we goed en wel langzaam gereed zijn om richting huis terug te gaan, en ik net nog even wat lekkers scoor om ons succes te vieren zegt Bas ineens: "waar is Sams bril eigenlijk?!"
Ik kijk naar Sam.
Geen bril.
Hmmm FUCK!
Godver waarom overkomt mij ook altijd dit soort dingen...
Eigenlijk weet ik het al gelijk, maar ik probeer het nog een tijdje te ontkennen in de hoop dat we hem ergens in de auto wel gaan vinden. En dus keren we de net ingepakte auto weer helemaal ondersteboven. Bas kijkt me alweer aan met zo'n blik van "ik zeg niets, maar ik denk wel heel veel"
...en in mijn hersenpan vind ik een klein sliertje met een fragmentje op de plaats waar we gestopt zijn.
We gaan even terug in de tijd: Sam is uitgestapt en zijn hele gezicht zit onder de kots, net als alles in de auto. Ik zet zijn bril af, leg die bovenop de auto en veeg zijn mond af met een wc-papiertje....
Er is geen fragmentje wat er daarna met die bril gebeurd is en of ik hem opgepakt heb, maar uit ervaring weet ik wat er gebeurt met dingen die je op de auto laat liggen en er niet af haalt voor je weer gaat rijden.
Die liggen er niet meer op 7km verder zeg maar....
Sam in de auto, Rafael in de auto, wij gaan maar eens even terug rijden. Met vele onuitgesproken gedachten laten we Carmen en Bas daar even achter. In mijn gedachten zijn er al 100 auto's over die bril heen gereden en dus check ik heel de terugweg op losse groene pootjes en een vervormde bril.
Die zien we echter niet.
Zweempjes autoverfrisser met citroen allesreiniger maskeren de kotslucht die niet te ontkennen is, maar Sam lijkt nergens meer last van te hebben. "Waarom gaan we terug mama?" "Waar is mijn bril dan mama?" "Waarom gaan papa en tante Carmen niet mee mama?" "Waar ligt mijn bril dan mama?" Allemaal vragen waar ik even geen antwoord op heb.
We parkeren de auto op de plek waar we gestopt zijn en we zoeken de omgeving af, en ook waar alle wc papiertjes met vuile kots lagen voor we ze opruimden.
Niks.
Godver.
"Mama mag ik helpen zoeken?"
"Nee, even niet ventje."
"Waarom niet mama?"
"Omdat dit een te drukke weg is, knappie"
"Waarom dan?"
"Omdat hier veel auto's rijden"
"Waarom rijden hier veel auto's dan mama?"
"Daarom!"
"Maar ik wil ook mee zoeken"
"Ff niet nu makker"
"I'm gonna run back on this road to check next to it"
"That's ok, Rafael"
En terwijl ik in het gras bij de auto kijk rent hij over de weg langs de berm en vindt daar....
Sams bril....
OH MY GOD!
Volledig heel, compleet bedekt met kots, maar wel heel. Ik ben zooooo blij, dat wil je niet weten. Rafael en ik staan daar samen blij te springen en doen een overwinningknuffel. Waaauw, wat een geluk.
Ennnn doorrrr...
De terugreis vindt verder zonder nog al te veel kleerscheuren plaats (er wordt nog 1x gekotst, maar netjes in een vuilniszak, dus nauwelijks noemenswaardig 😉).
In de avond eten we Filipijnse rijstnoodlebowl (yummm aanrader!), waarna Sam tot half 12 spookt in bed.
Ik kan niet zeggen dat de nachtjes hier tot nu toe heel vol van slaap zijn, maar slapen kan altijd nog als we dood zijn natuurlijk!
Maandag: Mostelberg
Maandagochtend beginnen de paar nachtjes minder slaap op te breken. Sam is niet uit bed te slaan en ik ben erg gelukkig met het bakkie koffie bij Carm.
Rafael moet vandaag werken en dus gaan we met zijn viertjes op pad naar de Mostelberg om een lekkere wandeling te maken. De enige gondel ter wereld die draait tijdens de tocht omhoog zorgt dat we weer in een wonderlijke bergwereld aankomen. Wederom geweldig weer en uitzicht op de Alpen in de verte en de meren in de diepte. De wandeling van vandaag leidt ons langs verschillende bergstubes en selbstbedienungs-winkeltjes en dus nemen we het er lekker van met een kruidentheetje 🫣. Het uitzicht is geweldig en de kinderspeurtocht overigens ook, maar helaas stopt die halverwege, waardoor de oude Geocache-trucendoos weer open gaat voor de laatste 4km. Die Sam is overigens een behoorlijke klimgeit geworden en behalve dat je hem de hele tijd moet entertainen (woopwoop) verlopen de bergtochten voorspoedig.
We zitten dik te genieten, verbranden onze bakkes in het zonnetje en trotseren een toffe hangbrug over een dal op de weg terug.
Tegen de tijd dat we 8km in onze beentjes hebben zitten, zit het er op en belonen we onszelf (en vooral Sam) met 5 ritjes in de rodelbaan. Mama schijt zeven kleurtjes de eerste keer dat Sam de rem hanteert (en gewoon totaal niet remt haha), maar daarna hebben we de smaak te pakken.
Na een lekkere dagsoep (asperge:yummm) en wat frietjes, taaien we af voor wat boodschappen en een lekkere maaltijd van de grill. Bijna tijd om alweer afscheid te nemen, want morgen gaan we weer naar huis helaas.
Het is altijd te kort.
Maar gelukkig is het dichtbij genoeg om af en toe een uitstapje te maken om Carmen (en Rafael) te zien en tevens te genieten van dit werkelijk prachtige land. Je zou er maar wonen! Wauw!
Carm, geen idee of je dit leest, maar als je dat doet: dankjewel voor je gastvrijheid en tijd en energie om lekker met ons op pad te gaan. Ik heb weer enorm genoten van onze heerlijk gesprekken, herkenbare momenten en fijne wandelingen (ook degenen in stilte soms!). We kijken alweer uit naar ons volgende bezoek aan je. ❤️
