Wij zijn aangekomen in de Toscaanse hemel. Veel over gehoord, veel aangeraden gekregen, maar nog nooit geweest. Maar geen woord teveel gezegd: wat een paradijsje op aarde. Een heerlijke plek om de vakantiemodus volledig aan te zetten. En als je verblijfplaats dan ook nog "Villa Il Palagio" (het paleis) heet en zo'n oude Toscaans landgoed bovenop een berg is, dan kan dat niet anders dan genieten worden. De reis er naartoe heeft wel wat voeten in de aarde, dus des te groter het genot.
Woensdagochtend 15 juli vertrekken we vanaf Carmen, na een clean en sweep door het huis. Alsof er nooit iemand geweest is 😉. We vertrekken bijna 2 uur later dan gepland, mede doordat onze autobanden (ja, bandEN, want blijkbaar moet je ze dan allebei vervangen...) vervangen zijn, na dat debacle van gisteren. Ruim 900€ armer, dat doet wel een beetje pijn, maar het moest snel en het moest goed- dus we incasseren hem, weliswaar met een klein beetje pijn in ons hart.
Liechtenstein
We vertrekken dus om 10:00 ipv 8:00 en even twijfel ik of we ons oorspronkelijke plan nog wel uit moeten voeren. Voor onze wereldkaart (ja ja mensen, dat is een ding) in huis willen we graag een vlaggetje in Liechtenstein. En dus willen we naar Italië rijden via Liechtenstein. Dat is wel bijna 2 uur om, maar ja, alles voor de wereldkaart hè 😬. Omdat we daarna echter nog ruim 6 uur richting Toscane moeten zit ik even te twijfelen of we dat nog wel moeten doen. Aan de andere kant van de auto is er echter geen twijfel en dus gaan we 1,5 uur richting Liechtenstein. Daar arriveren we om 11:30, krap 2,5 km voor het uitzichtpunt waar we heen navigeren. We mogen niet verder met de auto de berg op. Ik betwijfelde of dat überhaupt al kon, gezien het enkelbaans paadje omhoog, waarvan ik, als je moet passeren, geen idee heb hoe je dat zou willen doen. Het verkeersbord laat ons geen keuze: je mag er niet in met auto of bromfiets of motor. Lopen is gezien de tijd geen optie en we kennen de regels hier niet goed genoeg om door te rijden. En dus blijft het bij een korte stop een stuk lager (rij je dan 2 uur voor om), met overigens ook een prima uitzichtje.
Tot zover het omrijden voor Liechtenstein hahah.
Desondanks willen we jullie niet wat kleine feitjes onthouden die we dankzij dit tripje hebben opgedaan, want als je een land bezoekt, moet je ook een klein beetje research doen natuurlijk!
Wist je bijvoorbeeld dat Liechtenstein was en is van de familie von Liechtenstein, die het land alleen maar kochten, zodat ze met hun hoeveelheid land invloed konden kopen in het Heilige Romeinse rijk? En dat ze het land bijna 200 jaar zelf niet bezochten; dat geschiedde pas in de laatste eeuw. Het prinsdom heeft nog steeds regerende macht. En wat ook wel grappig is, is dat het land bestaat uit 40.000 inwoners; iets meer dan de helft van Roosendaal, waarvan de 'hoofdstad' Vaduz slechts 5700 inwoners heeft, net iets meer dan Wouw. Grappig referentiekader, kan het me bijna niet voorstellen zo weinig inwoners in een heel land.
Tot zover de bloemlezing over Liechtenstein.
De route is belangrijker dan de bestemming?
De route daarna loopt prachtig door de bergen heen. Dat schiet voor geen reet op, maar de uitzichten zijn wel prachtig. En wij zijn allebei nog niet aan deze kant van Zwitserland geweest, die zeker ook de moeite waard is.
We rijden tot aan het puntje van Zwitserland wat helemaal Italië in loopt, staan met hoge plasnood stil tegen de grens, waar we uiteindelijk pas om 15:30 arriveren in Italië na alle file. En dan moeten we nog ruim 4,5 uur. Pfoeh. Bas rijdt echter super goed, ik vul intussen Polarsteps met 15 jaar aan reisdatums, locaties en blogs (wilde ze toch een keer van een kaart kunnen zoeken) en dan moet de zwaarste beproeving nog komen.
Noodweer
Want net in Italië begint het noodweer. We hebben het al gehoord op onze internet Q music versie, zelfs op het Nederlandse nieuws wordt gesproken over wat ons te wachten staat. Zal wel meevallen denken we nog, maar de 2,5 uur die volgen staan volledig in het teken van keiharde regen en onweer, regelmatig bliksem en donder bijna rechtstreeks boven ons. En geloof me, dat is niet lekker rijden. En we hebben inmiddels ook door dat de meeste Italianen rijden als randdebielen: noodweer of niet. Ze halen links in, rechts in, door je heen in, maar aquaplaning bestaat voor hen niet. Ondanks de soms rivieren waar we doorheen ploegen op deze niet-zoab wegen, rijden sommigen als maniakken. Motorrijder in t shirt en korte broek voorover gebogen zigzagt overal tussendoor. Het is werkelijk een chaos. En tussen al die mensen proberen wij ook nog gewoon veilig vooruit te komen, terwijl we door de voorruit nauwelijks iets zien en de lucht donkergeel-grijs ziet van de wereld die zichzelf vernietigt. En als je dan denkt: nou, half uurtje en dan ben je er door. Uhhh neehoor, want het blijft volledig voor de bergen hangen en wordt elke 5minuten groter op de radar. We vragen ons af welke code het KIMI (Koninklijke Italiaanse meteorologisch instituut?) zou afgeven voor deze regenbui hahaha.
Een bliksem wordt gevolgd door een donder vrijwel direct na elkaar en het is een prachtig zicht, maar al die flitsen en het weer is erg inspannend rijden voor Bas. Alsof de douche onnodig blijft openstaan. Toch rijden we door en zijn soms gelukkig als er even een tunnel komt die het concert op de voorruit even stopt.
We stoppen even voor een tankstation en het lijkt iets minder te worden, maar weer onderweg blijkt dat we het noodweer inhalen dat ons voor is gegaan op de weg.
Krap een uurtje van Florence lijken we eindelijk gespaard te worden: het stopt met druppelen en er komt een voorzichtig zonnetje zelfs om de hoek kijken. Het laatste uurtje door de Toscaanse heuvels is daarom een goede voorbode voor waar we heen rijden. Alleen jammer van al die tunnels die het uitzicht wegnemen. Die hadden we een uurtje geleden met de regen moeten hebben haha.
Een laan van cipressen markeert een oude Toscaanse villa met appartementen en kamers, waar we om 20:30 arriveren. En het is echt zo'n plaatje jongens, druivenrankjes, zo'n oud statige villa, in ere gerenoveerd. Ik ben gelijk fan van de receptionist; een gezellige temperamentvolle praatgrage Italiaan die ons graag meeneemt in dit plekje. Een heerlijke kamer, ruim, koel. Precies heerlijk om 4 nachtjes te vertoeven.
En na een goed nachtje en een heerlijk ontbijtje in de Toscaanse achtertuin rijden we vandaag richting Lucca.
Lucca
Veel goeds over gehoord en dus krijgt Bas me in de ochtend niet overtuigd van een andere optie. Als ik immers iets in m'n hoofd heb... haha. Heerlijk ontbijt staat er, kleine vriend van ons komt hiermee aanzetten; heerlijk!
En dus rijden we na een rustige opstart (behalve die mevrouw in de kringspierbroek bij het ontbijt die mijn ogen traumatiseerden) 1,5 uur richting Lucca. Parkeren is niet is gemakkelijk door de ZLT (Zone Limitee Transporte), die het (terecht) onmogelijk maakt de binnenstad in te rijden voor toeristen. We parkeren dus ergens aan de rand in een parkeergarage met veel te veel informatiebordjes die we niet kunnen lezen. Gelukkig wordt het geen Bas en Ine verhaal en kunnen we zonder problemen parkeren.
Sam heeft er vandaag niet zo'n zin in en dat komt vast doordat hij gisteren pas na 22:00 in bed lag en hij vanmorgen om 07:15 al naast m'n bed stond om te melden dat het donker was in de wc.
Het is te warm en het is te ver lopen en hij heeft honger en dorst en wil naar de auto en tevens wil hij wat drinken en o ja het is te warm. De hele trucendoos wordt dus uit de kast gehaald om er een gezellige dag van te maken en dus gaan we lekker geocachen. Langs de stadsmuur liggen een paar 'schatjes' en dus wisselen we het navigeren naar het nulpunt dus af met wat bezoeken aan prachtige Toscaanse stenen.
We zien een mooie kathedraal en genieten ruim 2 uur op het amfitheater-plein, waar we een heerlijke pizza verorberen (daar verheug ik me nou al weken op) en ik een betaalbare Aperol Spritz geniet (slechts 6€!). Blijkbaar had Sam eten nodig, want even later is hij een stuk beter te genieten. De drie glazen water hebben vast ook geholpen.
Torro de Guinigi
En dus beklimmen we de Torro de Guinigi, waar serieus vet steeneiken op het dak staan. Vet zicht van een afstandje, vet ook om op het dak te staan. Laat tevens weer zien hoe belangrijk bomen zijn, want ik vergeet te zeggen dat die 35 graden van hier nog even acclimatiseren is. We zweten boven en onder oksels en ook op benen en rug, maar het mag niet deren. Iets te snel naar onze zin moeten we alweer naar beneden, omdat Sam moet poepen en dus dalen we af, pleurt hij nog even een paar treden naar beneden omdat hij struikelt (blijft een kind van zijn moeder hè...) en gaan we weer door.
Inmiddels zijn we in de klaagmodus 'dorst' aanbeland en aangezien ik zelf ook errrug veel dorst heb lijken we wel op zoek naar een oase in een woestijn. Geen winkeltje met drinken of iets te vinden. Ruim een half uur banjeren we door de verzengende hitte op zoek naar verkoeling. Het voelt bijna of we kruipen en nooit aankomen als we uiteindelijk toch een winkeltje vinden en onszelf kunnen hydrateren.
Er wordt nog een schat gevonden en we bezoeken nog een kathedraal; betaal je verdorie €5 entree pp, kun je vervolgens alleen van die stomme elektronische kaarsjes aansteken... laat maar zitten dan...
Bijna 8,5 km na start klimmen we terug de auto in voor een welkome 1,5 uur in de airco terug. Sam benut die door heerlijk weg te slapen. Een minuut voor 'thuiskomst' is ie ineens weer aan; als een soort bijgeladen Powerbank. Terug op ons Toscaanse landgoed eigenen we het zwembad heerlijk toe. We zien de effecten van Sams zwemles, want ineens durft hij serieus in het water te springen (zo trots!!) en we spelen met banden, ballen en in het water met zijn drietjes. Het is echt perfect genieten en een heerlijke afsluiting van deze fijne dag.
De koude resten van Sams pizza van vanmiddag fungeren als avondeten, we zitten immers eigenlijk nog steeds vol van de pizza van vanmiddag.
En terwijl Sam in bedje kruipt, kruipen wij in de comfortabele fauteuils in de lounge bij onze kamer, wachtend op de was die we een kilometer verder in de kelder hebben laten draaien om al onze zweetjes er uit te krijgen. Is hier zo droog met nog steeds 38 graden! Op naar morgen!
Vrijdag: Florence!
En dan het vaak genoemde hoogtepunt van Toscane: Florence. We staan op tijd op en verorberen de laatste restjes uit de koelbox aan yoghurt en cruesli. En dan auto in en naar de stad. We willen vandaag fietsen huren, want met die warmte is het beetje verkoeling van de wind erg welkom en bovendien is Sam echt een groot fan van achterop de fiets (lees: hij klaagt dan ook niet de hele dag over moeie voeten, honger dorst en dergelijk, dus is voor papa en mama ook iets meer vakantie). De dichtstbijzijnde parking die wordt aangeraden is die bij het station, midden in centrum Florence. Natuurlijk niet voorbereid en dus door het keidrukke centrum heen en de volle mep betalen. We doen even snel onze ogen dicht bij de prijs per eenheid 'half uur' en gaan dan verder met genieten van de dag.
Het blijkt nog een behoorlijk eindje naar verhuur van Baja Bikes, waar we te woord worden gestaan door een lieve dame. Een beetje zenuwachtig word ik wel van de €200 borg pér fiets als ie gestolen wordt, maar de sloten die we mee krijgen lijken dat beter te voorkomen dan de gemiddelde NS fietsenstalling in Nederland.
Op pad! We gaan als eerst richting Piazzale Michelangelo. Daarvoor volgen we de soort rond-fietsweg rond de stad, waar we door volop werkzaamheden vooral hobbels op onze weg ervaren. Dat mag echter niet deren, want we zijn lekker op weg: Sammetje is blij achterop, wij genieten lekker en de sfeer is hier echt top! Voor die piazza moeten we wel een bergje op en de mevrouw van de verhuur zei nog: "och, jullie zijn jong en sterk, maar laatste stukje zul je misschien moeten lopen". En dus akkeren we godver 30 graden steilheid omhoog in de brandende zon, want zéker niet dat wij gaan lopen als dat niet hoeft. 18 kg Sam bij me achterop is alleen maar meer motivatie om er een goede workout van te maken. Het zweet vliegt gewoon achter me naar beneden en ik ben zelf verrast over mijn eigen conditie, want het is echt tering zwaar. Zeker omdat al die stenen van oude natuursteen zonder voeg zijn, die schots en scheef 80 jaar geleden gelegd zijn; echt totaaal niet praktisch om over te fietsen. En maar door. Niet zeiken gewoon gaan. We komen vanzelf een keer boven. Navigatie Google Maps op mijn stuur en bolletje volgen op de enige weg naar boven.
Bas vraagt om even pauze en ontdekt potverdikkie aan de overkant van de autoweg toch gewoon een fietspad is. Hebben wij de memo gemist? We zijn verdorie al 2,5 km de Alp d'Huez aan het beklimmen met 18kg bepakking in de vorm van Sam. waarom weten wij niet dat het gemakkelijker kon? De laatste honderd meter leggen we dus voor de vorm op het fietspad af, waarna we op het plein genieten van het heerlijke uitzicht over de stad. De verzengende hitte weerhoudt ons van het feit hier een uurtje te vertoeven en dus gaan we even later richting beneden via de wat steilere haarspeldbochten rechtstreeks.
We parkeren de fietsen met uitzicht op Ponte Vecchio, zetten ze goed vast en lopen via Piazzale degli Uffizi uiteraard weer veel te veel authentieke schilders tegen het lijf en dus ontkomen we niet aan het nieuwste souvenir voor aan onze muur: een mooi waterverfschilderijtje van Florence; waarbij het passe-partout mee geschilderd is. Aan afdingen doen we niet en dus betalen we de volle pond van €60, maar ja het is dan ook wel gewoon heel tof. Mensen die al langer mee lezen weten intussen: herinneringen mogen bij ons al snel alles kosten 😜.
We lopen richting Piazzale Vecchio, het stadhuis (mooie schilderingen en inlegwerk) en daar zie ik de kopie van een bekend beeld staan.
David.
Super grappig: mijn vader was ooit in Florence toen ik nog kind was en na die reis nam hij een beeld mee van het hoofd van David. En ik was nooit heel uitgesproken over dat soort dingen, maar ik weet het nog goed; en mijn vader ook nog, dat ik goudeerlijk was toen ik mijn vader zei hoe een vreselijk lelijk beeld ik dat vond. En dat ik niet snapte waarom hij dat gekocht had. Nou, eerlijk ben ik nog steeds en veel mooier vond ik het gehele beeld niet, maar inspirerend vond ik het verhaal wel dat dit erg realistische beeld gemaakt is door de jonge kunstenaar uit een geheel blok marmer van 5 meter hoog en ook wel symbool staat voor de kleine dappere Florentijnse republiek.
Na een lekkere snelle lunch naar onze enige afspraak van vandaag: de Duomo. En ik weet niet hoe het met jullie zit, maar als ik dan op zo'n dag een afspraak heb of een reservering, dan krijg ik daar altijd een beetje stress van. Je bent zeg maar de hele tijd op de klok aan het kijken van: 'moeten we al?' en je moet de hele tijd rekening houden dat je activiteit ervoor niet te lang duurt om op tijd te zijn. En daardoor kun je eigenlijk niet ten volle genieten van alles daarvoor.
Duomo
Aangekomen bij de kathedraal voor onze excursie voor het beklimmen van de duomo is alleen het uitzicht op de Santa Maria del Fiore al fenomenaal! Prachtig al dat stenen werk en zo bijzonder anders met al dat groen en wit. Het is overigens de grootste bakstenen koepel ter wereld.
Enfin, we zijn ruim op tijd en worden verwezen naar de bagage storage achter de kathedraal, waar we onze tassen achterlaten en een mooi key cord met nummer mee krijgen. Lekker geregeld. Beetje jammer dat wij de enige lijken die braaf de regeltjes gevolgd hebben en de halve rij voor ons gewoon tassen mee sleept (en mee mag nemen) ondanks de regels. Vind ik dan dus toch irritant als je gewoon doet wat je hoort te doen.
En dan kan het klimmen van de Duomo beginnen en het mag gezegd: die is stiekem hoger dan ik dacht. Een vierkante trap wordt opgevolgd door een ronde wenteltrap, die verder gaat in een pad onderlangs de koepel en vervolgens in een pad langs de gewelven van de koepel (tussen dak en binnenkant) verder omhoog tot je over de koepel zelf het laatste stukje klimt.
Die kleine makker vindt het geweldig en sprint bijna omhoog. Echt super knap. Papa en mama doen iets rustiger aan met de warmte, maar de Aziatische meneer achter doet aan bumperkleven op de smalle trapjes en laten we dus maar even voor. Hij heeft blijkbaar nog meer haast.
Bovenop staat een heerlijk windje en is het uitzicht werkelijk fenomenaal. We genieten ontzettend van het mooie uitzicht over deze heerlijke stad. Zoveel moois te zien hier en de vibe is ook heel goed. Nadat we het uitzicht in ons opgenomen hebben, nemen we de trap naar beneden en worden helaas naar buiten geleid waardoor we alsnog in de gruwelijk hete warmte van 14:30 in de rij moeten om de kathedraal zelf van binnen te bekijken en tevens een kaarsje aan te steken.
Een ijsje achteraf maakt alles goed (we zijn Sam Italiaans aan het leren en hij heeft de woordjes 'Gelateria' en 'Gelato' al erg goed in zijn oren geknoopt haha)
Die porties zijn trouwens ook echt bizar. Tegen de tijd dat ik van mijn heerlijk natuurlijk smakende bosvruchten-ananasijsje denk: 'joh dat is wel een bolletje' schuift zij er met de schep nog 2 bovenop. Maar ja daar betaal je dan ook krap €20 voor drie ijzen voor hahahaha. Welkom in Florence! Sam leert intussen ook nog Piazza, Ciao en Prego en we gaan lekker door.
Inmiddels ben ik benieuwd of onze fietsen nog niet gejat zijn en dus lopen we rustig terug richting en over Ponte Vecchio. Wat een heerlijk plekje met uitzicht over het water. Sowieso vind ik Florence echt een heerlijke stad. Sfeer voelt goed, levendig gezellig, toch ook niet te druk.
De fietsen staan er nog, moeten wel even afkoelen van 5 uur zontijd en we fietsen rustig aan richting nog een basiliek, waarna we ze retourneren. Veel plezier van gehad vandaag.
Dineren doen we bij Matto Matto, een op Tripadvisor gevonden restaurantje, waar we ontdekken wat het verschil is tussen antipasti (voorgerecht) en Primi (eerste voorgerecht; meestal iets van pasta) en Secondi (tweede voorgerecht: vlees of vis). Ik merk dat grote porties de laatste dagen niet zo lekker vallen in mijn veel opgezette buik, en dus maak ik de lasagne mijn enige gerecht. Yummm en prima hoeveelheid. We rekenen slechts €50 af voor drie heerlijk volle en smakelijke borden pasta en gaan terug richting auto.
Tijd om in het zwembad te duiken om af te koelen!
Zaterdag: Kookworkshop en Siena
Ik begon net te denken: goh, is alweer even geleden dat we een Bas-en-Ine-ding meemaakten-- moet je natuurlijk nooit doen, want dat is het jinxen....
Ik heb al een paar dagen zin in deze zaterdag, want met het bezoeken van twee steden donderdag en vrijdag wil ik ook heel graag wat rust inbouwen tijdens ons programma. En ik heb ontdekt dat er hier op verschillende plaatsen in de Toscaanse hemel kookworkshops worden aangeboden en laat me dat nou eeeecht fantastisch lijken. Zelf pasta leren maken op een oude Toscaanse boerderij tussen de wijnranken. Maar werkelijk eeeecht geweldig lijkt me dat. En dus ben ik al een krappe week aan het scrollen door optionele workshops die al dan niet toegestaan zijn voor kinderen, niet in de titel al hebben staan 'onbeperkt wijn drinken' (misschien niet de doelgroep waar we op hopen), best wat mag kosten, maar ook geen fortuin en ongeveer een half dagje duurt. Dat levert wat keuzestress op, want er wordt echt zoveel aangeboden! Maar ik weet echt precies wat ik wil en niet wil, voor ons en voor Sam. Dus het zoeken duurt even. En dan vind ik donderdagavond een cooking class van 3,5 uur op een Toscaanse boerderij. We boeken 'm en hij start zaterdag om 10:30. We moeten er een kwartier van tevoren zijn en dus aimen we op vertrek om 9:00, want voor mijn navigatie is het een uur en een kwartiertje rijden. Bas meldt de avond tevoren dat het echt maar een uurtje is, dus we kunnen iets rustiger aan doen. Ik had het natuurlijk gek kunnen vinden dat zijn navigatie iets anders aangaf dan de mijne, maar geen seconde over nagedacht....
De ochtend is wel wat stressig, want ons bed lag iets te lekker en stiekem zijn we best een beetje moe van de lange afgelopen dagen. En dus is het ontbijt wat strijd met Sam; aangezien de broodjes hier niet allemaal hetzelfde er uit zien als in Nederland en hij toch altijd even wat acclimatiseertijd nodig heeft om aan de eetgewoontes van een land te wennen (aan pizza hier is ie overigens verrassend snel gewend haha). Een ei en één vierde toastboterham met ham verder moeten we echt gaan en crossen we in de richting van Siena. Overigens ook na nog even tanken, wat hier gewoon serieus nog iemand voor je doet en tevens wordt trouwens ook je voorruit even gepoetst. Toch lekker die service! Dat verloopt voorspoedig en krap 5 minuten voor aankomst om 10:10 vraagt Bas nog even of we wel goed zitten, want het lijkt hier nog niet helemaal op het 'buitenaf' wat we verwachtten.
Ik open de app van 'Get your guide' waar we de tickets besteld hebben en het kopje Trefpunt en de locatie op Google Maps.
En die navigeert ons serieus naar een punt 45 minuten van hier..... maar zijn we niet net.. zeg maar.. 45 minuten hierheen gereden?
Maar de plek is echt zeg maar, TOTAAAAL niet waar we zijn. Zelfs een beetje meer waar we vandaan komen....
De vijf minuten daarop verlopen in totale chaos.
Hoe kan dat nou?! Met tegelijk Waar moeten we dan heen? met. Shit we gaan echt heel erg te laat komen! en tevens tussendoor Godvers-Kutzooi en Tyfuszooi. Ohhh te laat komen vind ik zo vreselijk, is zoiets als een afspraak niet nakomen voor me; ik kan dat gewoon niet zo goed verwerken. Als we überhaupt nog mee mogen doen, want er stond dat je écht op tijd moest zijn om je 'reserveringsslot' te behouden. Bas houdt overigens ook niet van te laat komen. We zijn meestal niet op ons best op dat soort momenten. Ik probeer tegelijkertijd uit te vinden waar het mis is gegaan, waar we heen moeten om Bas te navigeren, want zijn navigatie is verbonden en blijft ons naar de verkeerde plek sturen en kan niet vinden waar we dan wel moeten zijn. Dat lukt dus alleen op mijn telefoon, en daarnaast probeer ik naar de betreffende locatie een bericht te sturen en daarnaast te bellen (hoe snel is bel-angst ineens niet meer relevant als je met excuses moet bellen dat we bijna een half uur te laat gaan aankomen). En terwijl Bas na mijn halfbakken instructies alvast rijdt bel ik de locatie. Simone, onze mannelijke chef-kok neemt op en vraagt hoe lang we er dan nog over gaan doen. Per abuis kijk ik weer naar de navigatie op het scherm en zeg 'kwartiertje, om 10:40 zijn we er' ('dan wachten we heel even') om na ophangen er achter te komen dat ik naar het compleet verkeerde plaatje keek en het inmiddels toch echt nog een half uur is.
We pakken de shortcut door bergen van onverhard wit zand, want dat is vijf minuten korter, maar doordat je daar maar 40 mag en wij 60 door crossen krijgen we een paar minuutjes van de prognose af. Het kotszakje is in alle gereedheid voor Sam, want de bochtjes gaan omhoog en omlaag schuivend zandpad en je weet maar nooit. Inmiddels snap ik ook waar het mis gegaan is, want als ik Waze gebruik ipv Google Maps kom ik ook op de plek uit waar hij naartoe navigeerde. Alles daalt weer een beetje en we crossen lekker verder. We worden wederom door Simone gebeld, want tja; dat kwartiertje was natuurlijk geen kwartiertje... intussen hoeven we echter nog maar 5 minuten!
We arriveren om 10:50 bij de Toscaanse boerderij, waar we echt instant warm verwelkomd worden door Simone. Met uitgebreide excuses winnen we iedereen gelijk terug voor ons, of zou het komen door die kleine vriend die iedereen voor zich inneemt.
Na vijf minuten is Sam al op zijn gemak en dat komt grotendeels door Simone die hem echt helemaal meeneemt in het koken. Sam heeft zijn eigen plateau om deeg te maken en kneden. We maken een vulkaan, nou dan is ie aan hoor! Water en eitje erbij en kneden maar. Ik zie hem heerlijk genieten, ik zelf ben overigens ook op mijn best, want niets zo leuk als zelf iets doen en iets leren over het land waar we zijn. Het is een gezellige bedoeling met ook leuke andere Duitsers, Amerikanen, Fransen (die geheel volgens verwachting alleen Frans spreken hahah) en de huisgemaakte Chianti van de eigen druivenranken in de achtertuin. En potver wat ben ik aan het genieten. Van dit doen, van Sam, van Bas, van alles. Geef mij 20 dagen dit soort workshops: Bas zal je vertellen hoe blij als een kind ik word.
Intussen kneden we lekker verder, rollen met de deegroller en als het deeg dun genoeg is maken we met een ronde vorm kleine inkepingen in het deeg. We maken een mengsel van spinazie, cottage cheese en heeeeel veel extra vierge olijfolie (poepen wordt een feestje), wat bewerkt wordt met een staafmixer voor we het tussen het deeg scheppen. Het deeg gaat er overheen en na zorgvuldig uitsnijden en het bewerken van de randjes met een vork hebben we even pauze. Sam is niet meer weg te slaan bij onze gids en even later gaan we tiramisu maken. Sam helpt een ei te scheiden. En hoe simpel (en heerlijk) is dit gerecht eigenlijk om te maken.
En dan is het wachten tot alles klaar is.
We kletsen wat bij met het gezelschap, terwijl Sam mee blijft kijken wat er binnen gebeurt. En het moet niet uitmaken, maar toch is het heel fijn als je van andere mensen hoort 'my god, your kid is so well behaved; he is adorable!!'
Geeft je toch een beetje het gevoel dat je het goed gedaan hebt.
Even later zitten we met zijn allen aan de driegangenmaaltijd van bruschetta, ravioli en tiramisu. Daarna zit ik zo vol dat je me denk ik van de Toscaanse berg af kunt rollen.
De heerlijke ochtend zit er rond 14:00 op en we bedanken Simone voor de echt fantastische workshop. Meer dan ik ervan gehoopt had. Zo'n warm plekje hier midden in de Toscaanse heuvels. En niet eens door de temperatuur haha. Ook Simone bedankt ons voor ons heerlijke kind waar hij echt van genoten heeft. Sam bedankt hem op zijn eigen manier, want net voor we gaan vraagt hij mij; mama wat was ook alweer alsjeblieft en ik zeg hem 'prego'. En niet volledig in de juiste context, maar bij het afscheid zegt hij 'Dankjewel prego'. Echt: hoe trots kun je zijn op je kind. Grote stap voor hem, om uit zichzelf dat te zeggen en dan ook nog die paar Italiaanse woordjes die hij gisteren leerde ❤️
We gaan er vandoor op een iets rustiger wijze, wel door minstens zoveel mooie glooiende heuvels met druivenranken en olijfbomen. Wat een heerlijk relaxte omgeving!
Siena
We twijfelen even of we naar ons paleis rijden of naar Siena, maar kiezen na een paar goede tips van onze chef-kok, toch voor Siena. Een tactische parking wordt gevonden bij het stadion, waarna we geocachen afwisselen met wandelen langs mooie plekjes. En misschien ligt het aan de bomen of de wind, maar het voelt iets minder heet dan gisteren. Het is hier prima vertoeven. Het kan natuurlijk ook zijn dat we inmiddels gewend zijn aan de temperatuur, want het is nog steeds 38 graden hier. We bewonderen het uitzicht en gebruiken de waterkraan in de buurt om onze dorst te lessen. Sam is helemaal fan van de lokale waterkranen en doet hem aan voor eenieder die voorbij loopt en zijn flesje gevuld wil.
Duomo di Siena
In de stad zelf bezoeken we op advies de kathedraal. We hebben geluk want de ingelegde fresco's, die de vloer markeren, zijn deze maand niet afgedekt. Dat doen ze grote delen van het jaar wel, om de 14e eeuwse kunstwerken te beschermen. Naar boven kijken is overigens net zo indrukwekkend, want wat een bijzonder mooie kathedraal is dit. Het afwisselend zwart en witte marmer is steeds in verschillende hoogte aangebracht en de schilderingen zijn werkelijk gedetailleerd. En ook best bijzonder dat deze kerk donker oogt in de nok door de donkerblauw met gouden achtergronden. We steken een kaarsje aan: heb Sam al net zo aangestoken met kaarsjes aansteken als ik zelf. Snap je m?! 'Aangestoken' haha.
Ik geniet ook nog even van het calligrafiewerk in de bibliotheek, voor we weer buiten treden. Zeker de moeite van het bezoek waard!
We kopen nog wat fruit bij een lokaal kraampje en lopen na aanschaf van wat plaatselijke keramiek bij een familiewinkeltje (weak spot ha) richting Piazza del Campo, waar voorbereidingen worden getroffen voor een concertenreeks van twee dagen. Het halfronde plein leent zich er perfect voor.
Bijzonder vind ik in deze stad de niet gestucte gebouwen die hier meer lijken te zijn dan in Lucca en Florence. Gewoon nog echt de oude stenen. Ik vind het een fijne stad om te zijn, niet te druk-in ieder geval niet vandaag... De middag is echter ver voorbij en we willen niet te laat terug zijn. En dus zoeken en vinden we nog een geocache en navigeert Sam ons terug naar de auto. Een uurtje later (iemand is net in slaap gevallen en ik ben het niet, maar is gelijk weer wakker als we terug zijn en het risico bestaat dat hij gelijk naar bed moet) zijn we weer terug en ploffen het zwembad in voor wat gezinsvertier. Wat een perfecte dag! Het debacle in de ochtend is niet eens meer een smetje te noemen.
Morgen rijden we alweer door naar onze volgende bestemming: Pompei! Ook veel zin in 😃😃😃
Tot de volgende!
