We zijn weer terug op het vasteland van Italië en hoewel we werkelijk genieten van een heerlijke vakantie in Italië, ben ik ook wel weer blij dat we langzaam terug naar boven aan het rijden zijn. En het zijn misschien wel wat veel uurtjes rijden, maar veilig terug thuis komen is ook wat waard. Gelukkig zijn de tussenstopjes, zoals Napels (behalve de manier om er te komen 😳), dan wel weer echt heeeeerlijk! 😁
Wakker-blijf-therapie op de snelweg
Nadat we de boot bij Villa San Giovanni aan de Italië-vasteland-kant zonder problemen afgereden zijn en ik nog twee keer een dikke middelvinger toegestoken krijg van links als ik grap dat ‘deze weg me wel erg bekend voor komt’ (lees: we reden hem 4x, omdat we 4x verkeerd reden op de heenweg de boot op…. too soon blijkbaar 😉)
Enfin, we rijden over de grote A2 naar het noorden en moeten nog ruim 400 km rechtdoor. Geen recept voor een heel inspirerende tocht. Bas rijdt, maar wisselt na een uurtje of 2 met mij, omdat dat gebroken nachtje met spuitpoep er toch in begint te hakken. En dus rij ik 2,5 uur snelweg richting Salerno. Om mezelf alert en wakker te houden ga ik de snelwegbordjes maar eens bestuderen en zo leer ik dat er voor elke brug die OVER de weg heen gaat een nummer bestaat en die nummers tellen aan deze kant af, naar de start van de A2-weg. In de tijd die ik rijd werk ik maar lieft 140 bruggen weg, want we gaan van 153 tot 13, voordat we een afslag naar links naar de A3 moeten hebben.
Zodra Bas weer wakker is gaan we verder met de analyse van de weg en naast het simpele feit dat aangegeven is hoe lang een tunnel is (Zwitserland is er niets bij met zijn tunnels) is en hoe hij heet, geldt dit ook voor bruggen.
Tot slot komen we er na verschillende hypothesechecks ook achter dat elk hectometerbordje met Romeinse cijfers wordt aangegeven en dat bij de hele kilometers iets bijzonders gebeurt. Bij elke hele kilometer met als eenheid 2, 5 of 8 wordt aangegeven welke naam en hoe ver het eerstvolgende tankstation is, dus bijv bij km 42, 45 en 48 van deze weg geldt dat, maar ook bij 22, 25, 28. Super handig, als je een kleine kleuter achterin hebt die nogal eens moet plassen, dat je weet hoe lang het nog duurt voor je veilig kunt stoppen. Maximaal 4km ben je in onwetendheid over wanneer.
Bij kilometer-eenheid 1, 3, 4, 6, 7, 9 wordt de eerstvolgende afslag vermeld en bij elk tiental wordt de dichtstbijzijnde grote plaats (in dit geval dus Salerno) genoemd met het aantal kilometers erbij.
Geloof me: je moet wel een hele saaie rit van 6 uur hebben als je je ruim 60 kilometer kunt vermaken met een vergelijkend warenonderzoek om te checken of je hypothese klopt, maar het klopt echt hahahaha. Deze totaal nutteloze feitjes (behalve als je nog eens in Italië gaat rijden) wordt mede mogelijk gemaakt door Bas en Ine .
Algemeen beschaafde verkeersregels (ABV)
Tegen de tijd dat we aanbelanden bij Salerno wissel ik weer met Bas van plek en rijdt hij het laatste stukje. En laten we nou precies bij Pompei uit komen…. Hadden we niet gewoon daar nog een paar daagjes extra dan kunnen blijven? Pompei blijkt namelijk dichter bij Napels te liggen dan de ruim 48 minuten die wij nog naar het schiereiland Sorrento moeten rijden en de hele reden dat we hier zitten is eigenlijk, omdat we graag nog naar Napels zouden willen gaan. Daar rijden we echter langzaam vandaan en terwijl we ook Pompei achter ons laten. We gaan een soortgelijk kustpad op wat richting de Amalfikust lijkt te leiden… hmmm dat komt me bekend voor van een of andere wandeling vorige week 🙄😉 Ik hoopte eigenlijk dat we die smalle moeilijke wegen langs de afgrond intussen achter ons zouden hebben gelaten…..
De hoeveelheid scootertjes is hier ook met een factor 30 toegenomen en over een prachtige route langs de afgrond rijden we de laatste 17 kilometer richting eindbestemming. De gemiddelde scooter/motorrijder heeft hier volgens ons meer doodswensen en dan ik op mijn speed pedelec had toen ik door een shovel geschept werd, maar ze rijden echt als maniakken. Er vanuit gaand dat jij met je auto wel uitwijkt, waardoor er voor hen nog wel ergens een gaatje is terwijl ze op jouw weghelft als een stel randdebielen inhalen. We schrikken ons elke keer de tyfus en het is best vermoeiend rijden. Een beetje algemeen beschaafde verkeersregels (ABV) zou fijn zijn…. Het mooie uitzicht maakt veel goed, maar de wegen worden er niet breder op en leuker om te rijden richting Napels morgen ook niet per se.
Als we nog een kilometertje of 1,5 moeten moeten we een steil, naar beneden gaand enkelbaans paadje op, natuurlijk niet officieel enkelbaans, maar geen idee welke debiel zou denken dat je hier geen eenrichtingsverkeer van zou maken, maar schijnbaar denken zij dat het kan. Daar heb ik het al niet op hoor…. En ja hoor, net als wij naar beneden zijn gereden, komt er natuuuuurlijk van beneden net een auto omhoog gereden. En volgens ons heeft naar beneden gaand verkeer voorrang, omdat je niet achteruit omhoog kunt met een auto die vol geladen is, maar de drukkende Italiaan perst ons achteruit met de auto omhoog. Het is echt niet te geloven, maar hij heeft zelf ook nog auto’s achter zich. Echt, mijn hele hart is denk ik uit mijn lijf gebonkt van de manoeuvre die Bas uit moet halen om onze auto veilig aan de kant achteruit bergop omhoog te krijgen, waardoor die auto er met een centimeter nauwkeurigheid langs moet. Geloof me, ik zou hier al niet eens aan begonnen zijn en Bas houdt het netjes, maar die is niet blij uiteraard. De omhoog komende auto’s laten ons zeer weinig ruimte en alle parkeersensoren van onze auto zijn in dikke paniek, maar zonder kleerscheuren passeren 3 voorrang nemende Italianen. De laatste, nummer 4, is zo sympathiek om soepel achteruit de berg naar beneden terug te rijden en ons de ruimte te geven om er even langs te gaan op het plekje waar we compleet klem staan.
We rijden naar beneden, ik ben echt niet gemaakt voor deze weggetjes en ze worden ook nog smaller. Mag je hier uberhaupt wel met een auto komen? Ik had ergens gezien dat dit hotel waar we naartoe rijden een gratis parking heeft, maar ik zie niet in hoe we bij dat hotel gaan komen op deze manier. Ik zie ergens aan de zijkant van de haarspeldjes die met onze auto nauwelijks te maken zijn een parking tussen een stel bomen. Daar staat wel de naam van de baai op, maar ja: wij zitten nog vol op het spoor om bij het hotel te komen waar Waze ons naartoe leidt met nog ongeveer een kilometer te gaan. Als het weggetje daarna nog smaller wordt en we twijfelen of we echt verder kunnen, besluiten we samen even rustig na te denken voor we verder gaan. Ik vraag een meneer bij een parkeerhokje, wat precies de bedoeling is voor Hotel Baia de Puolo. Hij wijst naar boven en blijkbaar betekent dat dat we daar voor het hotel moeten parkeren. Waarom weten wij dat niet? En hoe komen onze spullen dan in het hotel? Het wordt dus weer ongemakkelijk naar boven navigeren en daar proberen we ons verstaanbaar te maken bij de provocorisch ingerichte parking tussen een stel door elkaar geplante oude olijfbomen. We moeten hier inderdaad zijn, blijkt al gauw, waarna een golfkarretje als shuttle dient naar het hotel. En die shuttle kan in principe alles meenemen. En dat betekent dat we ook nog even moeten gaan selecteren wat we dan precies mee willen nemen. Erg relaxed is het allemaal niet zo op deze manier. En ik moet zeggen: wij hebben het met zijn drietjes goed gedaan, maar ik was er 10 minuten geleden nog niet zo zeker van dat we de auto veilig thuis zouden gaan krijgen.
Oh en uberhaupt gaan we morgen niet met onze auto naar Napels rijden, nu hij hier geparkeerd staat. En al met al betekent dat allemaal veel extra gedoe om uit te zoeken hoe we dan in Napels gaan komen. Niet helemaal wat we hoopten.
Desondanks zijn de medewerkers van het hotel ONTZETTEND behulpzaam. We worden netjes geshuttled, de hotelmedewerker is erg ter wille om ons te helpen morgen met de trein in Napels te komen en niet lang nadat we onze nette kamer ontdekt hebben, liggen Sam en ik alweer in de Middellandse zee te dobberen. Daar waren we wel even aan toe. Bas chillt even op bed, die heeft genoeg inspanning geleverd vanmiddag in die auto. De zee is heerlijk warm en niet zo diep en dus perfect voor Sam. En met dat langzaam ondergaande zonnetje en uitzicht op de Vesuvius in de verte, is het werkelijk een heerlijk plekje. Ik probeer de aanloop dus zo snel mogelijk los te laten en te genieten van het feit dat we hier op een mooie plek zijn. Dat gaat bij mij vrij gemakkelijk, omdat Sam ZO ontzettend aan het genieten is in de zee. Hij oefent met drijven op zijn rug, zonder dat ik hem vast houd en hij is echt als een ei zo blij in het water. We hebben dus zeker 2 uur lol samen in het heerlijke water bij de afgelegen baai.
Bij Bas kost het loslaten vandaag iets meer moeite, ook omdat de verwachting van waarvoor we hier zijn (Napels), niet helemaal voldoet aan de soort overnachting die we nu hier hebben en we hier als het ware dus eigenlijk niet zelf weg kunnen, wat best a-relax is. Ik vind het vooral vervelend dat we het gewoon niet vooraf wisten, niet geïnformeerd waren over hoe we hier veilig konden komen, waar we moesten parkeren en waar we voor op moeten letten. En niet voor het eerst deze vakantie. Het is dus wel een notitie die ik mee terug neem richting de reisorganisatie.
Napels
Donderdagochtend staan we op tijd op voor weer een zonnige warme dag. Na een ontbijtje, brengt de hotel-taxiservice ons over het eenbaansweggetje (wat dus nogmaals: geen eenbaansweggetje is, maar het wel is) naar de bushalte (op sommige stukken moet hij achteruit bergop rijden, omdat hij de draai van de haarspeld niet kan maken, maar denk maar niet dat ze hier hun hand daarvoor omdraaien). Bij de bushalte aangekomen kopen we 2 kaartjes voor de bus naar Sorrento station, zodat we daar over kunnen stappen op de trein naar Napels. We gaan met de bus en trein, omdat we niet nog één keer meer dan nodig met de auto dat weggetje en de kustwegen naar Napels over willen ruim een uur lang. De hotel-taxi service meneer geeft ons nog wat tips voor een restaurant voor vanavond (niet dat we veel keuze hebben, want we zitten vast in een baai met 4 restaurants 😉😅) en als we het hebben over de rijstijl van de Italianen erkent hij toch zelf ook wel: als je in Italië kunt rijden kun je overal rijden. Nou over India twijfel ik een beetje, maar verder is het verkeer zelfs in Thailand minder chaotisch; en voornamelijk omdat Italianen echt schijt hebben. Ze nemen gewoon voorrang. Jij gaat maar aan de kant. De reis loopt tot dusver voorspoedig en behalve dat we niet door de ramen van de trein naar buiten kunnen kijken door de graffiti en bestickering en wat vertraging die we oplopen, zitten we hier verder prima. We doen maar weer eens een spelletje ‘Wat ben ik’ om de tijd te doden en vouwen onszelf in elkaar, omdat het steeds drukker wordt in de trein. Sam vermaakt zich echter prima.
Tegen 11:00 arriveren we in Napels. En ons plan is om vandaag een beetje rustig aan te doen, lekker een koffietje pakken, beetje shoppen. We zijn stiekem namelijk toch nog best een beetje moe. Nadat Bas dus wat onderbroeken heeft aangeschaft (vergeten uit de auto mee te nemen in het golfkarretje naar het hotel en ingewikkeld om bij de auto te komen) bij Decathlon, pakken we een lekker koffietentje om voor de verandering eens een cappuccino te drinken. Heel eerlijk, veel lekkere cappucino’s heb ik nog niet op deze vakantie, maar hier staat een authentieke man barista te spelen als een malle. Zijn vrouw staat tegen het portiek te leunen bij de ingang en we happen ook maar eens een lekkere ‘Brucciana’ weg; genoemd naar de olifantenoren die het lijken te zijn.
We waaieren verder door de stad, die naar ons idee echt super gezellig aan doet. Overal leuke kleine winkeltjes en boutiquejes, groene plantjes om straatjes aan te kleden. Vlaggetjes en parapluutjes die kleine steegjes oversteken. Het is druk, maar nog wel gezellig te noemen en natuurlijk is het warm, maar nog wel goed te doen. Uiteraard kom ik weer een echte Ine-rok tegen, die natuurlijk veel te duur is en ik dus even laat hangen met de gedachte ‘als ik er straks nog aan denk, kan ik hem altijd nog kopen’ , verstandig he 😉 —- ik vertel je alvast; die rok is mee gegaan haha. We banjeren maar eens richting kathedraal, want immers: meestal centreren de winkeltjes zich daar omheen en steken uiteraard een kaarsje aan (kunnen geen kathedraal meer voorbij, nu Sam elke keer een kaarsje wil aansteken haha).
We besluiten te kijken of we een excursie onder de grond kunnen doen, want Napels is gebouwd op de oude fundamenten van Griekse en Romeinse restanten en de ondergrondse tunnels en aquaducten zijn nog te bezoeken. Buiten het feit dat we de warmte boven de grond even vermijden, schijnt het leuk te zijn voor kindjes om door de smalle gangetjes te lopen en laten wij nou net een kindje hebben dat alles leuk vind.
We boeken een excursie om 13:00 en terwijl wij netjes in de rij links wachten gaat een mevrouw zonder tickets uit haar plaat, omdat ze in de zon moet wachten of ze nog mee mag; netjes gecorrigeerd door een gids met ‘Bereid je voor, je weet dat de zon bestaat; dan had je tickets moeten kopen’. Heerlijke dat temperament hier. Soms.
We hobbelen achter de gids aan, zo’n 35 meter onder de grond, waar serieus een heel gangenstelsel volledig intact is. Het is heerlijk koel en we leren interessante dingen over het vervoer van water onder de grond, waaronder de technieken van waterdicht maken (ze hebben nog steeds niet ontdekt hoe die techniek werkt anno 2026). Wel leuk zijn de waterputten, waarmee de mensen vroeger uit deze well water haalden vanaf straatniveau met een lang touw onder de grond.. Op veel plaatsen staat nog steeds water, kraakhelder en we mogen ook even door de smalle watergangetjes heen, die je gelijk laten weten of je moet afvallen of niet. Als je heupen te breed zijn, moet je er namelijk zijwaarts door. Ik kom er goed vanaf, Bas ook en Sam hoeft überhaupt nergens op te passen haha. De donkere gangetjes zijn nauw en spannend en Sam vindt het erg leuk.
Het is een leuk avontuurtje en nadat we nog een overdekt Romeins theater als fundering ontdekken, letterlijk ONDER een 4 verdiepingen tellend gebouw, zit de excursie er een uurtje later op. Leuk, laagdrempelig, tijd voor een pizza!
Napoletana
Die pizza moet natuurlijk een Napoletana worden, als je dan in Napels bent. De plaats waarop pizza werd uitgevonden. Een beetje verrast ben ik dus wel als ik een soort van margarita geserveerd krijg, maar dan met nog meer kaas. Het blijkt ook dat de pizza Napoletana erg basic is, met tomaat, olijfolie, basilicum, kaas en zout. Weten we dat ook weer. De naam margharita kostte echter 7 euro en Napoletana 11. Ach, het is heerlijk.
We hobbelen verder door de stad, bezoeken een mooie 4 verdiepingen tellende trap en laten Sam nog wat schatten zoeken. Toch leuk hoe geocachen ineens weer helemaal leuk is geworden, nu Sam het zo fantastisch vindt om te navigeren. De schat vinden op de meest ranzige stadsplekjes is nog wel een beetje een ding, maar hij vermaakt zich er goed mee als we langzaam eind van de middag weer terug gaan richting trein. Die tocht is iets langer dan verwacht en Sammetje is ook gewoon moe. Ik ga dus ietsje sneller vooruit dan Bas en Sam om toch die rok nog even te passen en scoren (neem bijna nog veel meer mee door de efficiënte koppelverkoop van de winkelmedewerkster; maar ik weet me in te houden 😉), voordat we de trein terug pakken naar Sorrento. In de trein stuurt Sam even wat berichtjes naar opa en oma’s over de vervoersmiddelen die we vandaag gebruikt hebben, voordat we om 18:15 arriveren in Sorrento.
We pakken de bus terug en hebben de instructie gekregen het hotel te bellen als we op de bushalte zijn, zodat ze ons kunnen ophalen met het golfkarretje. Aangekomen op de bushalte hebben we echter echt 0 bereik. Moeten we echt over al die debiele weggetjes zelf teruglopen? Gelukkig heeft Bas ineens bereik en onze favo taxi-golfkarretje komt er in no-time aan. Sam is helemaal fan van deze meneer en stapt zonder problemen voorin. Nou, dan heb je het bereikt bij Sam haha. We roetsjen over de wegen en de meneer doet nog een extra rondje over de parking voor we bij ons baaitje aankomen.
We duiken lekker gezamenlijk de zee in onze voortuin in, toch wel heel erg lekker om gewoon voor het avondeten nog ‘even snel’ in de zee te kunnen duiken die zo lekker koel en niet te diep is, en terwijl Sam en Bas een fortje bouwen van lavazand ga ik even een stukkie zwemmen naar de boeien verderop en vervolgens kijken hoe diep ik moet zakken om de grond te raken. Best diep kan ik je vertellen. Het water is heerlijk EN zout, zo zout zelfs dat je volledig kan blijven drijven hier. Dat doen we dus allemaal wederom lekker op onze rug en pas als de zon bijna onder gaat, gaan we uit het water. Uiteraard is het natuurlijk alweer veel te laat als we nog moeten gaan eten, maar goed: het blijft vakantie natuurlijk. We proberen het aangeraden restaurantje en eten werkelijk heerlijk verse vis. En als je Bas zó ziet kijken op een foto weet je dat hij blij is geworden van het eten! En terwijl wij genieten van weer veel te veel lekker nom-nom-nom-voedsel bouwt Sam een vulkaan op het strand, terwijl de meneer van het golfkarretje elke keer enthousiast zwaait als hij weer voorbij komt met een stel mensen achterop.
Vrijdagochtend is het alweer tijd om te gaan. Stiekem was dit toch wel een heel fijn plekje. Ondanks de moeilijkheid om het te bereiken (wat had gescheeld als we hadden geweten hoe het werkte), was het wel gewoon een heel fijn hotel en een fijne baai. Niet te druk, lekker rustige zee voor Sam om in te spelen, mooie zonsondergang en super vriendelijk personeel bij de receptie en bij het golfkarretje. Echt een heel relaxte sfeer hangt hier. En wij kwamen natuurlijk best wel gestresst aan door heel de reis hiernaartoe, maar vanaf moment 1 dat we bij het hotel aan kwamen, waren ze gewoon echt super behulpzaam. We ontbijten bij het restaurant naast het hotel en ik krijg een verdrietig gezicht van de meneer bij de receptie dat we alweer moeten gaan. Bas checkt nog 1x de kamer en dan laden we onze spulletjes in het golfkarretje en worden naar onze auto gebracht.
En dan komt het moment waar ik al 2 dagen tegenop kijk: hier weer veilig weg komen met de auto. Meneer golfkarretje was vanmorgen een andere meneer helaas en dus verdwijnt hij vrij snel na afgooien van ons en spullen. Wij laden in en stappen in de auto in. Gelukkig is het in de ochtend rustiger dan in de avond en dus is het enkelbaansweggetje bergop rustiger. Inmiddels hebben we ook al een aantal keer geoefende Italianen dit weggetje zien doen, dus dat geeft wat meer handvatten in hoe we het best kunnen handelen hier. Met wat toeteren bij de hoekjes en het inschatten van de uitrijmogelijkheden komen we zonder problemen boven. Poohhh wat een opluchting.
Dan volgt echter nog een uur rijden door de drukke kustplaatsjes over smalle weggetjes met veel scooters, maar ook daar slaagt Bas met vlag en wimpel voor.
Girafje
En net als we de grote drukte uit zijn vliegt er ineens een flard mijn hoofd binnen. Ik zeg tegen Bas: ‘Heb jij girafje nog gezien voor we vertrokken?’. Girafje is Sams go-to-knuffel die momenteel zo ongeveer vergroeid is met zijn rechterarm. Girafje geeft ons structureel kusjes en kan zelfs praten. Hele gesprekken worden er uit naam van girafje gevoerd. Hij gaat ook overal mee naartoe en als hij slaapt is girafje altijd omhelsd dichtbij hem….
En ik kan me dus niet herinneren dat ik girafje nog gezien hebben voor we de auto ingeladen hebben. Bas ook niet.
Hardop denken we na over waar hij zou kunnen zijn. Bas heeft de kamer gecontroleerd, maar hem niet gezien. Hij had hem mee naar het ontbijt, ik weet niet zeker of hij daarna mee terug gegaan is. Zou hij op de koffers hebben gelegen toen we uit checkten? Heb ik hem misschien in een van de tassen gedaan toen ik de vochtige zwemspullen in de tas deed?
We willen de eerstvolgende stopplek zoeken, maar dat is nog niet zo gemakkelijk in deze kustdorpjes. Tegen de tijd dat we bij Pompei zijn, kunnen we dus pas op een parkeerterrein bij een supermarkt stoppen. Alle teringzooi die we meegenomen hadden naar het hotel wordt uitgeladen en gecontroleerd, maar geen girafje….
Shit….
Ik vertel Sam dat we girafje hier niet hebben, maar het lijkt niet helemaal door te dringen.
We gaan in ieder geval niet terug rijden, dat hebben we wel besloten. Als het een normale weg zou zijn, zouden we het misschien nog overwegen, maar naast het feit dat we 1,5 uur verliezen is de weg ook gewoon niet OK om nog een keer te rijden.
Om het golfkarretje te bereiken om opgehaald te worden van de bushalte werd ons van de week een whatsapp-nummer doorgegeven en ik besluit het nummer te whatsappen om te vragen of ze voor ons zouden willen uitzien naar girafje…. En hem dan misschien op willen sturen op onze kosten? Dat heb ik wel eens eerder gehad toen ik mijn toilettas had laten staan bij een hotel in Noord-Spanje, waar ik het koele antwoord kreeg dat ik ‘hem zelf kon komen ophalen, maar dat ze hem niet op gingen sturen’.Maar dit keer gaat het over een kinderknuffel…. Zouden ze….?
Het blijft een hele tijd stil op whatsapp als Sam achter ons ineens vraagt ‘mama, waar is girafje?!’. Ik draai me om, pak zijn beentje vast en zeg hem dat we girafje bij het hotel vergeten zijn. Grote tranen biggelen over zijn wangetjes en ik moet zeggen: mijn traantjes komen ook als ik mijn kleine ventje zo verdrietig zie. We balen ervan dat we niet alert zijn geweest op zijn belangrijkste knuffeltje. Even is hij ontroostbaar en ik vertel hem dat we proberen het hotel te vragen of ze girafje vinden.
Tien minuutjes later volgt een foto van girafje met ‘It is here’. Zucht van verlichting gaat door mijn lichaam heen.
Waar? Geen idee, maar belangrijkste is om hem thuis te krijgen en ze zijn bereid om hem volgende week op te sturen. Yesss! Wat fijn. Ik hoopte het al met het fijne hotel waar we in zaten, maar je weet toch niet of ze de moeite willen doen. Over een week of 2-3 is girafje weer terug, als hij tegen die tijd niet inmiddels een andere favoriete knuffel gevonden heeft. Ik ken Sam immers ook langer dan vandaag, zo ging het ook met Zwabbertje, stekeltje, Eggel en vliegtuigje. Maar op dit moment is het de belangrijkste knuffel die hij heeft en dus knuffelen we nog even fijn bij het tankstation en Sam ‘belt’ girafje even nep om hem te vertellen dat hij in een pakketje opgestuurd gaat worden en uiteraard is het stemmetje van girafje er ook die vertelt dat dat goed is en dat hij Sam heel erg mist. Wat een heerlijke fantasiewereld toch? En ik merk aan Sam dat hij het daarna ook los laat. En dus laat ik het ook los!
En door met onze trip naar Volterra.
