Italië zit er op, na krap 3 weekjes rondrijden over fatsoenlijke wegen met debielen om ons heen en te krappe wegen met dezelfde debielen, rijden we nu over de autostrada terug naar het noorden, richting onze laatste 2 stops, waarvan de eerste een nachtje Monaco is.
De laatste dagen waren echt een heeeel hard genieten, wat is het hier toch mooi, en gezellig, en sfeervol, en lekker eten. Een heerlijk vakantieland!
Vrijdag eind van de middag arriveren we na een aardige tocht van een uurtje of 6 in het dorpje Colle di Val d’Elsa, waar we een nachtje spenderen in een 11e eeuws middeleeuws klooster en abdij. Maar ECHT mensen, wat voor plekje is dit dan weer. Prachtig!
Van die oude stenen, hoge muren, mooi intact gehouden, met een moderne touch aan kozijnen. Druivenrankjes en lampjes die over het pad gedrapeerd zijn, een klein watertje langs het paadje. Het is zo’n plekje waar je je echt meteen thuis voelt. Het is ook een afgesloten terrein en dus voelt het ook veilig om Sam lekker zelf rond te laten lopen. Uiteraard is hij niet bij het watertje weg te slaan en dus laat hij blaadjes van boven naar beneden mee drijven en daar vermaakt hij zich zo een paar uurtjes mee, terwijl Bas en ik de kamer even inrichten. Ook wel fijn dat we een half uurtje even NIET aan hoeven te staan, want we hebben werkelijk een heerlijk ventje; echt waar. Maar onze jongen staat vanaf moment van wakker worden tot het moment van slapen AAN. En zeker op vakantie gaat ie wat later naar bed, en dus worden de momenten van AAN-staan ook behoorlijk opgerekt. Had je dat niet kunnen weten, jezelf kennende, Ine? Jij stelde toch ook altijd 100.000 vragen, jij wilde toch ook altijd erbij zijn, mee doen, mee kletsen. Ja zeker had ik dat dan kunnen weten. En ik vind het heerlijk en leuk dat hij zo nieuwsgierig en enthousiast is, maar soms ben ik ook gewoon moe en denk ik ook gewoon van: UIT-knop PLEEEEAAASSSEEE! En zeker zonder broertje, zusje of andere kinderen zijn wij toch vaak het entertainment van de dag. Ik ben dus blij dat hij zichzelf even een uurtje vermaakt!!!
Enfin, ook mooi aan dit plekje is dat de kamer van die oude houten balken in het plafond heeft in de kamer. Het is jammer dat we er maar 1 nachtje zitten en dus genieten we er maar een beetje extra van dan 😁.
Een zwembad ontbreekt dit keer niet en dus liggen we niet lang daarna lekker te dobberen in het ‘niet verwarmde’ zwembad (echt, waarom zou je een zwembad überhaupt op willen warmen hier als het door de zon al 32 graden is 🤔). We wanen ons een beetje in luxe want ‘Relais della Rovere’ voelt wel als een plekje waar het Gooi zich thuis voelt en dat merk je ook wel een beetje aan de air van sommige mensen. Maar maakt allemaal niet uit, want het uitzicht is prachtig over het historische dorpje en wij lopen even om de Instagram-selfie-standaard heen, om een filmpje van een lopende dunne dame, die interessant in de camera duck-faced te vermijden.
Sentier Elsa
In de avond dineren we lekker bij het hotel en na een verrukkelijk ontbijtje checken we zaterdagochtend alweer uit. Er staat echter een super leuke dag op het programma, waar ik echt heel veel zin in heb. Toen ik leuke dingetjes in de buurt van de accommodaties op ging zoeken kwam ik namelijk ook een leuke wandeltrail tegen (ja ja, ik weet het: dat dacht ik eerder deze vakantie ook al een keer). Vlakbij het hotel, op loopafstand, start namelijk de Sentier Elsa (pad langs de rivier Elsa), wat een goed begaanbare wandeltrail van een kilometer of 4 zou moeten zijn. En ik heb nog niet zoveel geluk gehad met wandeltrails (lees: Amalfikust), dus we verdienen wel een mooie trail vind ik. Maar ik ben door de eerdere ervaring wel een klein beetje huiverig of het dus ECHT zo’n mooie trail is.
Deze trail stelt echter geen seconde teleur. De gehele wandeling loopt langs een werkelijk prachtig meanderende rivier die bestaat uit aflopend helderblauw water van kleine en grotere rotsjes. Het pad is echt super goed te doen en soms kunnen we even met een touw klimmen over een aantal wat grotere stenen in de rivier. Het is echt een leuk avontuur met Sam, die het geweldig vindt en behalve de warmte kunnen we dit zo uren vol houden. Het is mooi gelegen tussen de bomen, dus gelukkig zijn er ook genoeg schaduwplekjes.
We besluiten eerst de route volledig te lopen en de Elsa waterval aan het eind als eerst te bekijken, waarna we op de terugweg kijken of we ergens een kleine duik kunnen nemen om af te koelen.
En omdat het pad op de heenweg omhoog is (we lopen van het laagste punt naar het hoogste) is de terugweg sowieso een stukkie relaxter.
Het is nog vrij rustig als we de wandeling rond half 10 starten, maar gaandeweg komen we bij het meer toeristische stuk waar wij niet de enigen zijn die een duik willen nemen. Het is echter nergens echt ‘overcrowded’, dus het voelt fijn om hier te lopen. Sam vindt alle touwbruggen een echte uitdaging en klimt en klautert als een pro over alle stenen. In het begin zijn we nog een beetje voorzichtig (hij is immers ongeveer net zo onhandig als ik), maar het gaat steeds beter. Ik heb ook mijn handigste schoenen aangetrokken, want loop op mijn slippers (lekkere voorbereiding, Ine!) op die stenen weg te glijden, maar ja; ik dacht natuurlijk weer ‘das lekker praktisch met het water’. We krijgen nog een complimentje van een langslopende mevrouw over hoe goed Sam klimt. Ik krijg ook een complimentje, maar dan over hoe ik (ondanks mijn slippers) de rotsen trotseer. Haha ik weet niet in hoeverre ik dat als compliment op moet vatten, maar toch haha. Tegen de tijd dat we, iets later dan gepland, rond 11:00 aankomen bij het einde van de heenweg, wordt het langzaam wel een stukje drukker. Wij gaan echter even teruglopen, want ik heb ergens wel een rustig stukje gezien op de route. Ondiep genoeg voor Sam en niet teveel stroming. Terwijl we teruglopen, komen we ook nog een raft tegen die de rivier af gaat. Geen idee hoe je dat wilt doen op de smallere stukjes met de mensen die overal ook zwemmen, maar zonder vrees duikt de iets breder dan een banaan-vormige boot de watervalletjes af. Wel tof!
Intussen zijn we net iets na halverwege de terugweg als ik struikel over een stukje omhoog stekende rots. Het snijdt precies een huidflap onder mijn grote teen los en voordat het bloed er overal uit druipt, druk ik het snel dicht. Uiteraard ligt de ehbo koffer in de auto en die is hier dus ongeveer nog 3 km vandaan. Heel handig is het allemaal niet en ik wil eigenlijk ook nog zwemmen. Gelukkig hebben we onze waterschoenen bij en fixeer ik de huidflap met de strakke voorkant van het linker waterschoentje. Waarschijnlijk was het verstandiger geweest om niet het water in te gaan, maar je kent me: dat is echt geen optie.
Sam en ik tasten voorzichtig de rotsen af bij het kleine watertje wat we hebben uitgekozen en hij is nog wat voorzichtig met het klimmen over stenen die hij niet kan zien in het water. Echter, hij leert snel en als we eenmaal een beetje door het water heen zijn, durft hij er langs te navigeren van mij naar Bas terug. Ik moet zeggen: het water is echt heeeerlijk, lekker koel onder de blaadjes van de bomen naast het riviertje. Geleerd van vorig jaar en mijn panische reactie op vissen die aan je voeten zuigen, ben ik ook heel gelukkig met mijn waterschoentjes. Zelfs Bas baalt dat hij zijn zwembroek niet heeft aangetrokken, want het is toch wel heel lekker hier. Ik zorg dat mijn schoudertjes ook lekker even onder water zijn en dan gaan we maar langzaam weer eens er uit. We moeten immers vandaag nog door naar onze volgende bestemming en hebben nog wat op het programma staan.
Toch hebben we lekker gerelaxed en tevens goed afgekoeld. Ik zal niet ontkennen dat tegen de tijd dat we bij het hotel aankomen we inmiddels weer goed oververhit zijn van de zon op onze bolletjes, maar goed: dat terzijde. Het was echt een van mijn favoriete plekjes hier. Heerlijk in de natuur, elke bocht weer een ander mooi uitzicht over rotsjes, watervalletjes en blauw water. Echt heel fijn. Jammer dat we hier niet de hele dag lekker kunnen vertoeven, want we hadden ons hier zeker langer kunnen vermaken.
Volterra
We stappen de al ingepakte auto in en rijden via een foto-stopje voor Bas in de buurt bij San Gimignano door naar Volterra. Nouuuu dat is toch een lekker plekje, mensen.
We parkeren onze auto lekker dicht bij de Porte Fiorentino en zijn in no time dus in het centrum. Het is er heerlijk rustig en dat verbaast ons eerlijk gezegd, in vergelijking met sommige andere plaatsen waar we tot nu toe in Italië geweest zijn is het echt heel gemoedelijk en gezellig. Het schattige dorpje is nagenoeg autovrij en heeft van die leuke cute straatjes met heel veel authentieke winkeltjes. Tja, je kunt er op wachten dat wij daar natuurlijk voor de bijl gaan, maar: eerst eten! Want de hangryness begint om de hoek te kijken.
Op het grote plein eten we heerlijk bij een ‘pasteria’. Het is soms moeilijk kiezen met de grote hoeveelheid pasta-keuze hier, maar goed; ik ben de pasta en pizza echt nog niet beu, dus zo lang ik opties heb, gebruik ik ze. Grappig is trouwens dat ik van gluten- en deegproducten in Nederland vaak een opgeblazen gevoel krijg, een soort buikpijn als ik op mijn darmen druk. Maar hier in Italië eet ik aan de lopende band pasta en pizza; serieus nergens last van! En aangezien we zelf hebben leren pasta te maken, gaan we maar eens wat bloem van hier mee nemen om thuis onze eigen pasta te maken. Immers: we hebben geleerd hoe een kleine moeite het is, hoe het moet en alles hangt af van goede bloem, vertelde beste workshop-leider Simone tijdens de workshop 2 weken geleden.
Enfin, er gaat dus weer een lekker pastaatje in bij mij en een lasagne voor Bas, waarna we heerlijk relax het dorpje af struinen. We genieten van een prachtig uitzicht over Toscane. Serieus; wat een fijne plek is Toscane. Het is misschien moeilijk te geloven, maar eigenlijk was ik nog nooit echt op vakantie in Toscane geweest. Veel over gehoord, maar niet zelf ervaren. maar echt; ik vind het heeeeerlijk hier! Wat een sfeer, pittoreske gezellige sfeervolle dorpjes, mooie uitzicht op bergjes met gekleurde dorpjes er op, uitgestrekte landschappen vol rust. Zelfs de routes zijn al een genot en dan ben je er nog niet eens.
Na de lunch spot Bas een winkeltje met olijfhouten producten. Zelf geproduceerd zeg maar. En ja hoor, laat hem daar nou serieus een klok van olijfhout gezien hebben. En laten wij tevens al heel lang op zoek zijn naar een klok. Het is echt zo’n vormeloos stuk olijfhout waar dan een klok op gemaakt is. Super robuust. Er hangen 4 verschillende soorten, en allemaal compleet anders van vorm. Suckers zijn wij daarvoor, ik weet het al gelijk. We besluiten toch nog even wat langer na te denken in plaats van weer gelijk de pinpas te trekken. Want waar gaan we hem dan hangen? Als dat de vraagstukken zijn die je jezelf stelt weet je gewoon al dat hij gekocht gaat worden, alleen de vraag is nog waar haha.
We besluiten dus nog even het rondje door het gezellige stadje af te maken om even verder te kijken. Even verderop vinden we een soortgelijk winkeltje van hetzelfde olijf-boom-producten-merk. En daar mensen, hangt een klok waar we allebei gelijk verliefd op worden. Ruwer van vorm, meer passend bij wat wij mooi vinden. En als de prijs dan ook nog niet veel duurder blijkt te zijn dan de eerder gezien kleine klokken, kun je hem als verkocht beschouwen.
Maar uiteraard moet je ons niet te lang in deze winkel neerzetten, want Bas neemt ook nog een olijfhouten horloge mee. Super gaaf ding en mijns inziens heel passend bij Bas’ stijl. Er gaan ook nog een olijfhouten peper- en zoutmolen en een albasten kettinkje mee. En daarna vluchten we heel snel dat winkeltje uit, want als we nog een minuut langer blijven gaat er nog veel meer mee wat we mooi vinden.
We lopen nog even terug naar boven naar het andere olijfhouten winkeltje, omdat ik nog even wil kijken of er daar nog andere varianten van vrouwenhorloges zijn. Die zijn er niet, maar ja als ik dan toch weer in dat winkeltje rond loop kom ik nog een spaghetti deegroller tegen. Lastig uitleggen, maar als we straks zelf pasta gaan maken, kunnen we het deeg met deze roller in smalle spaghettislierten rollen. Scheelt toch weer moeite als je dat niet met een mes hoeft te doen. En buiten het feit dat ik niet heel goed ben met messen, ben ik zeker van het feit dat hoe minder moeite ik hoef te doen, hoe groter de kans dat ik het ook daadwerkelijk ga doen.
Met nog een laatste ijsje bij een lokaal tentje vluchten we de stad uit voor we nog meer kopen. Nee grapje, we genieten nog even van het heerlijk relaxte sfeertje hier, drinken wat. Ik kijk nog even voor mijn jaarlijkse nieuwe lage witte All-stars-aankoop (nope!) voor we terug de auto opzoeken.
We genieten nog even van het mooie uitzicht wat Toscaanse dorpjes toch ook overal hebben eigenlijk en gaan dan via de bergen en de olijf- en druivenvelden verder naar het noorden.
Net iets te laat arriveren we om 18:50 bij ons hotel nabij Viareggio. Het zwembad is open tot 19:00, dus dat is geen optie meer en onze kleine meneer is ook wel een beetje klaar met vandaag. Met een klein beetje mysterie vertellen we hem dus waar we vanavond gaan eten door middel van wat foto’s van het restaurant. Het duurt verrassend lang voor hij door heeft dat we naar de grote gele M gaan. We eten twee burgertjes waarover we niet naar huis hoeven te schrijven en tevens een soort gek groen drankje dat ze hier MrFizz noemen. Het zag er een beetje uit als lemon soda, maar dan met groene appel, maar het blijkt een mierzoete Sprite-achtige variant van kikkerlimonade. Brrrr. Niet mijn ding.
Bij de Lidl aan de overkant kopen we voor de komende 80 jaar Italiaanse bloem om veel te veel pasta te maken voor slechts 49 cent. En daarnaast gaan er ook een paar flessen olijfolie mee. Kijken of Extra vierge van de Lidl net zo goed is. Bijzonder wel hoe ze de Lidl hier koud houden met 15 portable airco-units. Je zou zeggen dat je met zo’n groot modern gebouw, zoals je ook veel Lidl’s bij ons ziet, toch wel een airco in kunt bouwen, maar goed.
Sam gaat op tijd naar bed, wij zitten op tijd in de onverwachts lekkere lounge stoelen en kruipen dan in ons kraakbedje hier.
Pisa
Zondag slapen we lekker een beetje uit met zijn allen. Vandaag willen we de Toren van Pisa bezoeken. Immers: als je er dan toch in de buurt bent moet je er toch een keer geweest zijn. Echter, als ik wat leuke dingen voor kinderen op probeer te zoeken bij Pisa vind ik op 1: de toren beklimmen. 2. Een foto maken met de toren. Op 3 een ijsje eten, 4. Een museum bezoeken. Nou, klinkt als een enerverend dagje in de maak hahahahah.
En dus rijden we op ons gemak rond een uur of half 11 richting de, overigens gratis, parking van Pisa. Auto in de zon, we zijn hier niet de enige Nederlands en lopen daarna de mierenhoop achterna richting de Toren. Die kan niet missen, want een kilometer voor de route kun je al niet om de touristenshopjes heen. Die vermijden we vakkundig in de schaduw en dan komen we aan bij de echte toren. Pohhhh wat is het druk, mensen. Het lijkt wel of heel de wereld hier bijeen is gekomen. Mensen van alle nationaliteiten staan als een malle in de lucht te duwen om die toren recht te duwen. Eigenlijk is het wel grappig om te zien. Ik wil eigenlijk een foto maken om een beetje de spot te drijven met de rijendikke torenduwers/vasthouders, maar besluit iedereen in zijn waarde te laten en gewoon even een seconde te genieten van het feit dat de toren scheef staat. Sam speelt scheve Sam en we besluiten niet te lang te genieten van de brandende zon op al onze onbedekte lichaamsdelen.
We gaan de kathedraal nog even in, waar we helaas geen kaarsje aan kunnen steken en wandelen daarna de winkelstraat nog even in aan de andere kant van de rivier. Die rivier vinden we overigens een beetje treurig, want je zou er zoveel van kunnen maken met die schattige huisjes (denk aan Valencia), maar het is niets meer dan een hoop beton langs het water; geen groen, geen sfeervolle lampjes. Ach, we lopen er maar gewoon overheen, waarna we iets verderop op een gezellig groen terrasje lunchen.
Op de terugweg probeert Bas nog, succesloos helaas, een t-shirt te vinden voor de laatste dagen. Met al dat zweet kun je kleren hier namelijk echt niet meer dan een dag aan en na ruim 3 weken zijn we wel een beetje door onze kleren heen. Uiteraard hebben we ook wel een paar keer wasjes gedraaid en zeker van bh’s heb ik echt bij lange na niet genoeg om de vakantie door te komen, maar uiteindelijk zijn zelfs handwasjes niet meer toereikend om de muffige lichaamsgeur er uit te persen.
We vinden echter niets, behalve een leuke jurk voor mij. Godver, die jurken hier moeten ze ook gewoon niet ophangen in mijn gezichtsveld! Na het passen van 6 verschillende varianten met bijbehorend zweetgevoel, kies ik de mooiste uit en besluiten we terug te gaan richting hotel voor een rondje zwemmen.
Inmiddels hebben we een beetje het relax-ritme terug gevonden samen en hebben we mijns inziens een mooie mix van iets doen, maar niet te intensief; lekker een terrasje tussendoor en ook iets leuks voor Sam een paar keer per dag. Ik merk dat we daar allemaal gewoon een stukje beter op gaan en langzaam beginnen we een beetje bij te komen van het stressvolle schema op Sicilië. We denken allebei dat we als we het anders gepland hadden, misschien wat meer hadden kunnen genieten van sommige aspecten van onze reis, maar als je alles van tevoren weet…. En buiten dat feit was het nog steeds een geweldige reis.
Sam zwemt op zijn rug het zwembad over, en daarna op zijn buik. Plonst er nog 100 miljoen keer in, waarbij we natuurlijk evenzoveel keer moeten kijken. Hij durft zelfs te springen met zwemvestje uit en we maken ruim 2 uur vol in het lekkere 33-graden badje. Potver, wat heerlijk. Helemaal goed.
In de avond eten we bij het super goede restaurant bij ons hotel, wat gisteren volgeboekt was, maar gewoon een dikke 4.9 op Google. We zitten net aan tafel als ze even komen vertellen wat het ‘concept’ is. Pohhh ben ik meestal niet zo van, van de concepten. Doe maar gewoon. Maar dit concept bevalt mij, en ik denk mij veel Nederlanders, wel. Je betaalt gewoon 40 euro per persoon en daarvoor krijg je een voor-, hoofd-, nagerecht en tevens een fles wijn. Toch lekker, want je weet precies waar je aan toe bent en die fles wijn; daar hebben we op onze laatste avond met geen kilometer die we meer hoeven te rijden, eigenlijk ook wel zin in.
We stemmen wel even af dat Sams pasta met onze voorgerechten arriveert, zodat we die fles wijn in elkaars gezelschap kunnen nuttigen als die kleine meneer lekker op bedje ligt. Sam vermaakt zich prima met zijn Bobo-vakantieboek en na zijn dagelijkse verhaaltjesritueel over wereldrampen (gezellig boek, maar ja: buiten tornado’s, cyclonen, tsunami’s en aardbevingen, staat er ook een hele uitleg over vulkanen in en laat dat nou precies voor Sam de missie van deze reis zijn geweest…. En heeeel veel zwembaden natuurlijk haha), maken Bas en ik er een gezellige avond van. We hebben fijne gesprekken, evalueren de vakantie en kijken alvast vooruit naar de vakanties die mogelijk in het vooruitzicht liggen. Geblogd wordt er niet meer, want tegen de tijd dat de fles wijn leeg is zijn wij wel toe aan ons bedje.
Cinque terre
Maandagochtend staan we vroeg op, want vandaag gaan we Italië verlaten en richting Monaco. Desondanks willen we nog 1 stop doen en dat is in 1 van de dorpjes van Cinque terre, een pittoreske kustlijn langs de Italiaanse riviera langs 5 dorpjes (cinque terre). Bas heeft uitgezocht dat het geen goed idee is om daar met de auto heen te rijden en dus timen we perfect onze autorit naar La Spezia, waar we de trein pakken naar Vernazza. Alles loopt perfect op tijd, enige smetje is dat ik even paniek heb omdat ik naar het toilet moet en er nergens een wc beschikbaar lijkt te zijn. Gelukkig is er een aardige meneer op het station die mijn glimlach genoeg vindt om de contante 1 euro die ik niet heb, door de vingers te zien om even te lozen. Nadat dat we uitgevonden hebben hoe de tickets hier werken belanden we in een supermoderne trein die meer door tunnels in de berg rijdt dan aan de open lucht, waar we 20 minuten later aankomen bij Vernazza. We pakken een klimpad naar een mooi uitzichtpunt op de berg en zweten ons helemaal de tyfus. Maar het is echt elke zweetdruppel meer dan waard. Het is echt serieus een prachtig uitzicht over de baai en de helderblauwe zee. Na het maken van een leuke foto en vooral ook even relaxen na het klimmetje, dalen we weer af naar het kleine strandje om nog even uit te waaien.
Zo rond deze tijd om 10:30 beginnen langzaam de ladingen mensen aan te komen vanuit de trein en dus maken we van de gelegenheid gebruik om nog even een klein barretje in een klein tentje op te zoeken voor een cappuccino. En serieus: de lekkerste cappuccino die ik op heb deze vakantie, cheeers to dit kleine tentje ‘Maestro’.
Op de terugweg naar de trein vind ik serieus, na bijna twee weken zoeken eindelijk bijna identiek de rok-top-combinatie die ik nog nergens gevonden heb, maar wel in ELK winkeltje gezocht heb gedurende deze vakantie….. OMG, ga ik nou echt toch nog….? Om vervolgens te besluiten die niet te passen, omdat ik denk dat de cups te klein zijn. En ik weet gewoon van mezelf: als ik dat ding nu ga passen en het staat mooi, moet ik hem natuurlijk meenemen. Maar ik heb gewoon al een hele mooie soortgelijke rok-top gekocht en om nou nog iets met citroenen mee te nemen; tja ik weet niet, wordt wel een beetje veel zuurs van het goede. Hoe vaak ga ik dat dan nog aandoen naderhand. Zeker omdat deze combi wel echt volledig om wit en gele citroenen draait, twijfel ik gewoon teveel. Met een klein beetje twijfel besluit ik dus niet te gaan passen. Even later, na aanschaf van 3 crepes voor een vroege lunch, blijkt de rok al verkocht… helemaal gemakkelijk; hoef ik niet meer te twijfelen haha.
We flaneren nog even door de schattige straatjes en wandelen daarna lekker terug naar het station, waar meer mensen uit de trein stappen om hier naartoe te gaan dan dat er, net als ons, terug gaan. We lopen nog even wat vertraging op, door een treindeur die niet meer sluit. Leuk om te zien dat vervolgens 4 medewerkers, waaronder de machinist, massaal tegen de deur staan te duwen om te zorgen dat ie dicht gaat. Vijf minuten vertraging zorgt echter dat een trein achter ons al in de problemen komt en dus wordt er alles aan gedaan om te zorgen dat er tijd wordt ingehaald. Als bij het volgende station dus een hele menigte de trein wil verlaten, gaan de deuren nog tijdens het uitstappen weer dicht om verder te rijden. Ok, zo kan het ook hahaha. Sympathiek volk, die Italianen haha :). Gelukkig kunnen de mensen er uiteindelijk alsnog uit, maar we zorgen zelf wel dat we tijdig klaar staan om bij het juiste station uit te stappen. Hop hop, in de auto; precies om 12:00. Heerlijk, als dingen precies volgens schema lopen…
Op naar Monaco!
.
