En nog een pinnetje om in onze wereldkaart toe te voegen: Monaco. Een langgekoesterde wens van ons allebei om eens in het Inie-Minnie Formule 1 staatje een kijkje te gaan nemen. Twee jaar geleden was het niet echt op de route vanuit Spanje. Dit keer planden we het gewoon in. Een nachtje in Monaco. En dat dat een belevenis is, dat weet je van tevoren.
Grappig, Bas en ik hadden het er van de week nog over. Stiekem kijken we er allebei wel naar uit om Monaco te zien. We hebben geen idee wat we kunnen verwachten en daarom lijkt het ons gaaf om erheen te gaan en zijn er super nieuwsgierig naar. We kijken zelf al jaren Formule 1. Het ene jaar fanatieker dan het andere, maar dat de bijna 100-jarige race in Monaco de meeste iconische is, weten ook wij. Hoe vaak ik ze wel niet door de bochten heb zien rijden. Maar als je op tv kijkt is het toch anders, want dan vind ik het soms moeilijk om al die bochten in perspectief achter elkaar te plaatsen. Welk stuk komt nou waar? Waar zit die haarspeld? En de tunnel? En de zwembad chicane? Door dit bezoekje hoop ik het circuit wat beter te kunnen plaatsen, de stad en de puissante rijkdom te ervaren en een volgende keer op tv wat dingen te kunnen herkennen.
Morandibrug
Maandagochtend na vertrek uit La Spezia rijden we dus ruim 3 uurtjes richting het westen. Een kleine onderbreking tijdens het schrijven van de vorige blog onderweg, vormt onze passing through door Genova, ook wel Genua. En als je denkt: wat is daar nou te beleven?! Nou, niet zoveel, althans; niet dat ik weet. Maar wat ik wel weet is dat Genua in 2018 wereldnieuws was, omdat er een grote brug instortte; de Morandibrug: een deel van de ongeveer 200 meter lange brug stortte in tijdens een regenbui. 43 mensen kwamen om het leven en er stortten tientallen auto’s en vrachtwagens naar beneden. De beelden waren afschuwelijk en soms heb ik wel eens met bepaalde nieuwsitems, die grijpen je aan. En dit was er zo een. Een week lang volgde ik al het nieuws over dit ongeluk; over hoe het kon gebeuren en wat er nu precies gebeurd was. En daarna, zoals met al het nieuws, verdwijnt het van de radar en blijft de radiostilte over. Pasgeleden hoorde ik over de veroordeling van de beheerder van de brug, die jarenlang geen onderhoud liet plegen. Het deed me denken: met hoeveel bruggen zou hetzelfde aan de hand zijn…
En nu komen we langs Genua en stiekem wil ik gewoon heel graag over de nieuwe brug rijden. Al in 2021, drie jaar na instorting was er een nieuwe brug op het erg drukke en belangrijke doorstroomtraject door de stad. We navigeren dus over de brug heen en inderdaad: ik herken de omgeving van alle krantenartikelen: brug hoog over de stad heen, met aan weerszijden de veel lagergelegen huizen en gebouwen. Zo rijd je er op en zo ben je er ook weer overheen en je ziet er niets van op de foto, maar soms ben ik zo gemakkelijk tevreden te stellen 😉
Monaco
Anderhalf uur verder rijden we een tijdje langs het Franse dorpje Beausoleil, voor we de onzichtbare lijn richting Monaco over gaan. Dat je in Monaco bent, merk je overigens vrij snel, want behalve het feit dat de wegen opgepropt zitten in compacte haarspeldbochten van een steile berg af, is het type auto wat hier rijdt een behoorlijke slag duurder dan onze fijne Lynk & Co (shoutout naar onze auto trouwens, want hij rijdt heerlijk deze trip; ondanks de twee incidentjes door eigen toedoen en pech). Ons Novotel ligt daadwerkelijk in Monaco, dus niet net over de grens met Frankrijk en na een klein stukje omrijden om de auto even voor het hotel te kunnen parkeren ga ik maar eens inchecken.
De lobby is alleen al te groot voor mijn ego, maar laten we onszelf maar eens even lekker onderdompelen in dit gevoel. Als de dame bij de receptie me vertelt dat we een mooie kamer voor ons drieën hebben, maar wel met zicht op de berg, laat ik me vreselijk gemakkelijk overtuigen om voor 85 euro extra een kamer met uitzicht op de zwembad chicane (Formule 1) en de baai te hebben. Ik bedoel: als je dan een keer in Monaco bent, moet je het er toch van nemen hee. Wat heb ik nou aan uitzicht op een berg als ik uit kan kijken over de baai? Oh en alles uit de minibar mogen we nu ook gratis opdrinken (geen idee wat ze met ‘gratis’ bedoelen als je 85 euro extra voor een kamer op een betere locatie betaalt, maar goed: daar krijg je dan dus gratis 1 colaatje, 1 Fuze tea, 1 flesje plat water, 1 pakje jus d’orange en een zakje nootjes voor. Hee bedankt he! Dat zet zoden aan de dijk 😉
Het parkeren van de auto is overigens ‘service van het huis’. Ik zeg nog: ‘oh, is het zo’n moeilijke parkeergarage om te rijden?!’ ‘Neehoor’, zegt de receptioniste, ‘maar is gewoon service van het huis’… hahaha uhhh ok… :) en dus laden we onze koffertjes uit en geven netjes de sleutel af om de auto te laten parkeren voor ons. Ik loop nog net niet naast mn schoenen haha. Op naar onze kamer op de tiende verdieping.
Dat uitzicht stelt dus eeeecht niet teleur, we kijken mooi uit op de plebs onder ons en stiekem voelen we ons wel een beetje luxepoezen nu. We besluiten een duik te gaan nemen in het zwembad, maar vallen wel een beetje uit de toon bij de opgespoten lippen, borsten en instafamous meisjes die ontzettend interessante filmpjes van hun voorhoofd maken tijdens het (kun je het zwemmen noemen?!) zwemmen? Een kleine sprong van Sam in het water resulteert in geïrriteerde blikken van zongebruinde te kleine bikini’s en dus zijn we meer bezig met Sam in toom houden dan genieten van het lekkere zwembadje. Gelukkig zijn er meer mensen, die het live-theater van de interessante-mensen-club erg ludiek vinden, dat schept een band zogezegd en we lachen even over het feit dat: als je dan 50.000 volgers hebt en het dan zo druk hebt met jezelf, dat je dan toch wel een luxer hotel kunt uitzoeken dan een Novotel, die voor mensen zoals ons net te betalen is hier.
Na een ruim half uurtje houden we het zwemmen voor gezien en douchen even in de regendouche in de kamer. We gaan op pad voor een rondje door Monaco centrum en lopen als eerst langs Casino, waar de rich and famous hun kekke wagentjes voor parkeren, zodat iedereen die ermee op de foto wil dan ook kan doen.
Heerlijk om te merken dat Sam vooral interesse heeft in de fontein die ernaast staat, waar iedereen muntjes in werpt ‘Mama??! Waarom doen mensen dat?’. De auto’s heeft ie niet eens opgemerkt. We kijken even binnen in het bijzonder mooi gedecoreerde gebouw voor we verder lopen. Het valt ons op hoe groen Monaco eigenlijk is. Ondanks de vele bebouwing is er wel op veel plaatsen groen aangelegd: een parkje, een stel bomen. Er is natuurlijk ook geld genoeg, maar het is echt een sfeervolle omgeving. Even verderop komen we langs de Fairmont hairpin; voor de mensen die hem niet kennen: er zit maar 1 haarspeldbocht in het circuit van Monaco en dit is hem! Voor mij een zeer herkenbaar beeld, omdat hij vaak te zien is tijdens de, meestal niet zo spannende Monaco-race in Formule 1. En ik vind het wel echt serieus vet om die een keer in het echt te zien.
Je ziet alle rood-witte markeringen nog langs de weg van de kortgeleden gereden race en ik neem even de tijd om me de route voor te stellen.
Via de boulevard lopen we verder, kijken even uit op het appartementencomplex van Max Verstappen (hem niet zien zwaaien) en een stukje door de tunnel, waar altijd doorheen geracet wordt en ook alle bochtjes zijn vanaf een afstandje al snel te herkennen. Ik heb men wel eens horen zeggen van ‘joh, je ziet echt niets van dat circuit als die race er niet is’, maar mijns inziens is niets minder waar. Je kunt echt heeeel goed zien waar en hoe het circuit loopt en ik vind het echt super grappig om ook ineens de zwembad chicane van dichtbij te zien. En als je dat dan ontdekt terwijl je op links de meest luxe jachten die je je maar voor kunt stellen ziet liggen, waar medewerkers het vooral druk hebben met het polijsten van de loopplank van het jacht naar de wal, is dat toch bijzonder. Het is vreselijk en heerlijk tegelijkertijd om even een stukje mee te krijgen van de puissant rijke bewoners van dit kleine plekje. Het is echt een belevenis om hier rond te lopen en we kijken onze ogen uit naar wat we hier allemaal zien gebeuren. Tof zeg, om hier ons even een dagje in onder te dompelen (en daarna snel weer te vertrekken haha :))
En net als we bij zwembad in de buurt zijn, ontdekken we ook de markeringen op de weg van de grid. Maar huh?! Zit dat hier dan?! Ja je ziet het zo helemaal niet, zonder de tribunes en opgestelde paddocks en pitboxes, maar de grid en de pitstraat liggen hier echt zo dichtbij elkaar. Grid, pitstraat en zwembad chicane ligt op nog geen 50 meter naast elkaar in drie verschillende wegen. We blijken dus ineens op start-finish te staan. Cool! We zoeken even op hoe het circuit ook alweer loopt om ons een beetje te oriënteren, want we weten nu dus wel ongeveer waar welk deel loopt, maar het totaalplaatje aan elkaar plakken is weer een losse vaardigheid. Maar langzaam krijgen we een beeld. Leuk om dat zo een keertje in het echt te zien om vanaf nu met andere ogen naar de race in Monaco te kijken.
We zitten al een tijdje te bomen over wat we gaan doen met het avondeten en hebben intussen de prijzen een beetje opgezocht. We durven niet echt uit eten; eerlijk gezegd, omdat we een beetje bang zijn voor het hoge bedrag. Buiten dat feit willen we eigenlijk niet 2 uur verliezen met uitgebreid zitten. En dus eten we een echte ‘authentieke 😉’ Monegaskische pizza van de Carrefour naast start-finish. We noemen het maar even dinner arme-sloeberstijl. De pizza smaakt lang niet zo goed als in Italie en de laag kaas is dikker dan de volledige bodem, maar het is goede vulling. Totdat een stel wespen besluit op onze pizza aan te vallen, genieten we er prima van. Bas besluit even wat sneller de berg aan de andere kant op te sprinten voor een mooie zonsondergang-foto, terwijl Sam en ik gaan eendjes-vangen. Dat blijkt bijzonder lucratief, want voor 10 euro mag Sam een volledige emmer eendjes vangen. Nou, die kun je niet gelukkiger maken dan nu hoor. Hij gaat helemaal los met het haakje en zelfs als ie geen prijsje had gehad was hij de gelukkigste jongen van de straat geweest. De bellenblaas-prijs maakt hem echter nog een beetje blijer. En dat stimuleert hem precies genoeg de berg op voor het mooie uitzicht over de baai.
De tocht daarvandaan terug naar het hotel is eigenlijk net iets te lang voor de hoeveelheid vermoeidheid in zijn beentjes, We nemen iets van 4 liften en roltrappen omhoog en kletsen even over het bijzondere feit dat Monaco als het ware in verdiepingen gebouwd is. Er is natuurlijk heel weinig ruimte om te bouwen en dus is praktisch alles tegen elkaar en boven elkaar gebouwd. Maar ja, als je weinig ruimte en een steile berg hebt, dan moet je maar de hoogte in. En zo hebben sommige locaties wel 15 verdiepingen, laag dan wel hoog beginnend. En bij elk gebouw kun je weer een paar liften nemen naar het straatniveau van een straat hoger. Door de stad heen vind je dus diverse roltrappen die je naar een hogergelegen stukje berg brengen. Het is werkelijk efficient gedaan. Als je niet in de breedte kunt bouwen, dan maar in de hoogte. Laag na laag is elke centimeter landschap bebouwd, maar het wordt wel mooi ingericht. Dat zie je aan alles. Mag ook wel natuurlijk als je voor het huren van een jachtje al 3 ton per maand betaalt. En voldoet het niet meer aan de standaarden: niet hoog genoeg meer om over de baai uit te kijken of niet kek en modern genoeg meer, dan wordt het gewoon gesloopt. Er zijn nog genoeg projecten in aanbouw, maar dat is voornamelijk opnieuw gebruikte grond. Elke centimeter is hier immers al volgebouwd.
Wist je trouwens dat Monaco het dichtstbevolkte land ter wereld is met een landoppervlak van slechts 2,1 vierkante kilometer, waarop ongeveer 38.000 inwoners wonen (18000 mensen per vierkante kilometer haha). Dat is ook wel te zien met al die hoogbouw boven elkaar. Je moet immers iets, als je in de breedte weinig ruimte hebt. Ruim 20 % van het land wordt uit zee gewonnen. De Monegasken zijn zelf in de minderheid, want slechts 20% heeft de Monegaskische nationaliteit.
Maar! Het land heeft de hoogste levensverwachting ter wereld met 90 jaar, dus wil je lang leven: ga dan maar sparen hahahah. We komen ook nog wat etalages met woningen en boten te koop tegen. Nou geloof me, niet te geloven wat je betaalt voor alles hier. Wij arme sloebers zouden nog niet eens een deur kunnen betalen.
Terug in het hotel is het snel tijd voor Sammetje om lekker naar bedje te gaan na al dat eendjes gevang en de toch weer lange dag met vele indrukken. Wij schuiven nog even in de bar aan, waar we 8 euro betalen voor een fles bruiswater…. Jeeeez, dat wordt toch die gratis minibar plunderen vanavond! 😉
We kruipen zelf ook niet te laat in bedje en maken een fijn nachtje in het super comfortabele bedje. Als ochtendritueel hebben we er deze vakantie een gewoonte van gemaakt om elkaar te vragen hoe we geslapen hebben en ook Sam stellen we daarbij natuurlijk die vraag. Maar vandaag begint hij er zelf over. ‘Mama, hoe heb jij geslapen?’ . Dus ik zeg: ‘Ja heerlijk hoor, Sam. Iets te kort wel ‘. ‘Nou’ zegt ie, ‘ik heb niet zo goed geslapen mama, want mijn nachtlampje was uitgegaan en toen heb ik jullie geroepen, maar toen kwamen jullie niet en toen wilde ik jullie gaan zoeken, maar de deur was zo zwaar en toen kon ik dus niet naar jullie toe….’. Mijn oren gaan een beetje klapperen, want onze kamer zit op de 10e verdieping, de lobby waar wij zaten was op de 1e verdieping. Echt nooit dat dat goed gekomen was als hij de kamer uit gekomen was. Buiten het feit dat hij zich niet verstaanbaar had kunnen maken voor de Fransen hier, had ie flink kwijt kunnen lopen. En wij ook. Maar eerst een stukje nazorg, want ik merk dat het hem toch een beetje geraakt heeft dat hij ons riep, maar dat we niet kwamen. En dus knuffelen we hem heel erg en leggen hem uit waarom we hem niet konden horen. En tevens dat we altijd terug komen, ook al duurt het soms even. Voor onszelf is het wel even een wake-up call van: ja, meestal gaat hij gewoon slapen en is er niets aan de hand, maar voor een situatie als deze zou het ook heel fout hebben kunnen aflopen…
We gaan richting het ontbijt, waar de keuze echt reuze is. Zalm, kaasjes, appelmoes. Je kunt het je zo gek niet bedenken of het staat er. En dus nemen we het er lekker van. Het is bijna jammer dat we geen 10 magen in ons lichaam hebben, want er staat hier zoveel lekkers dat ik echt niet kan kiezen uit alle dingen die ze hier hebben. Maar ja, ik vind dan ook bijna alles lekker natuurlijk. Waar Sam thuis een geweldige eter is, is dat op vakantie helaas het tegenovergestelde en behalve dat hij alles wel weer proeft, zijn er maar weinig dingen die hij echt eet als hij het niet kent. En als hij het niet wil verhongert hij nog liever dan dat hij het toch eet. Vandaag gaat hij echter voor de tweede ronde: ‘Ik ga even wat augurken bietsen, jongens’. ‘Hahaha uhhh wat zei jij, ventje?! ‘
Sam heeft in Volterra een nieuwe knuffel uitgezocht. Het is een egel, hij heet Prikkie en hij is zacht en schattig. Ik wil niet zeggen dat Girafje afgeserveerd is (Lees: die nog in dat strandhotel in Sorrento ligt), maar Prikkie is een goede plaatsvervanger. Hij mag nu overal mee naartoe en praat zelfs hetzelfde als girafje. Bijna blijft deze knuffel echter ook achter, want bij het ontbijt slingert hij nog op de bank als we vertrekken. Gelukkig is papa alert genoeg om hem mee te nemen. Ik ben benieuwd hoe zijn reactie is als Girafje over 2 weken thuis aankomt en of Prikkie dan weer in de kast verdwijnt…
We willen redelijk op tijd vertrekken vandaag met een tocht van 8 uur naar Troyes op het programma, maar willen toch nog even kijken of we een klein souveniertje uit Monaco mee kunnen nemen. Dat is helaas geen succes, maar wat wel leuk is, is dat we nog even het kleine stukje rotsen, authentieke kerkje en station mee pakken, omdat we daarlangs naar beneden lopen. De lift gaat gewoon serieus de berg in en zelfs het station ligt grotendeels tussen en in de berg. Het blijft toch een bijzondere plek hier…. We lopen nog een stukje omhoog naar de eerste bocht van het circuit richting casino en dan gaan we naar het hotel om onze spullen op te halen. Dan maar geen souvenir, we hebben al een ander leuk ideetje… We plunderen nog even de mini-bar, die nog niet leeg is. Maar goed; we blijven wel Nederlanders natuurlijk. We hebben ervoor betaald, dus het gaat mee hahahaha.
We rijden drie keer verkeerd, omdat in Monaco natuurlijk maar een paar straten boven elkaar lopen en we daardoor nauwelijks mogelijkheden zien om te draaien, maar een half uurtje na vertrek uit de parking verlaten we Monaco weer.
En zo zit ons mini-tripje er naar Monaco er weer op. Het was bijzonder leuk om eventjes te ervaren wat het is om tussen complete luxe te leven. Je voelt je wel echt even bijzonder zeg maar. De hoeveelheid geld maakt mensen over het algemeen niet sympathieker, maar ze rijden hier wel socialer dan in Italië in ieder geval! We zijn blij om hier in ieder geval eens geweest te zijn. Tijd voor een zeeeer lange dag in de auto naar het dorpje Troyes-halverwege Frankrijk, voor een laatste overnachting op weg naar huis.
