Het zit er op, ons Noorse avontuur. Na ruim twee weken vertoeven in dit prachtige land, gaan we het weer verlaten: op naar Denemarken. Maar zeker weten dat we nog wel een keertje terug gaan komen, want dit, op veel plaatsen zo ongerepte land, heeft echt een plekje in onze harten veroverd. Wat een schoonheid, en zoveel ook. Vandaag wordt het ene fjord afgewisseld met de volgende rots en het ene uitzicht wordt vervangen door het volgende hoogtepunt, en de regenbui wordt afgewisseld door een kotsbui. Yuk.
De laatste rit door Noorwegen
Vanmorgen is het al vroeg opstaan, om op tijd te vertrekken uit ons appartement in Stavanger. En hoewel ik gisteren verwacht had dat ik waarschijnlijk niet zou kunnen lopen van de spierpijn vandaag, valt me dat serieus echt reuze mee! Natuurlijk lichte spierpijn, maar niet alsof ik mijn ene been niet boven het andere zou kunnen tillen, dus dat is een gelukkige meevaller. Na het netjes achterlaten van ons prima appartement en het betalen van de parkeergarage gaan we op pad.
Vandaag staat de route naar Kristiansand op de planning (want woensdag varen we over naar Denemarken) en dan kunnen we daar maar vast in de haven zijn. Je weet immers nooit wat er zich opdoet… Maar aangezien de route 3 uur duurt en we de hele dag de tijd hebben, gaan we natuurlijk weer even wat sightseeing doen langs wat mooie plekjes die we gevonden hebben op de route.
De uitdagende route
Zo heb ik namelijk ontdekt dat er aan het eind van het Lysefjord (het 42km lange fjord waar inderdaad ook de Preikestolen aan lag) een weg omhoog loopt met serieus 27!! haarspeldbochten. Gewoon achter elkaar he, niet over een lange afstand. En vanuit beneden heb je een mooi zicht over het fjord. Leek me wel iets voor ons. Ik zocht nog even uit of we dat ook met een carferry konden doen op de heenweg, zodat we alleen omhoog de haarspeldjes hoeven te rijden, want het is zeg maar een uur omrijden, dan de haarspeldjes en dan een uur precies dezelfde route omhoog terugrijden. Is dat het wel waard? Die carferry was echter zeer ongunstig qua tijden en qua prijs en aangezien deze vakantie toch al een rib uit ons lijf kost wordt het dus gewoon de autoweg.
Het weer is ons vandaag niet gunstig gezind, want het komt met pijpenstelen uit de lucht, het is mistig en bewolkt en grauw, maar goed. We moeten toch op pad, dus let’s go! Op de toeristische route hebben de schapen en koeien duidelijk voorrang en dus stoppen we regelmatig voor een blokkerend schaap. Ach, dat heeft ook wel weer wat toch?
We rijden echt een prachtige route weer. Het gaat niet snel, maar dat hoeft ook niet. Na een uurtje of 2 gaan we richting de haarspelden of althans; nemen we de afslag om een uur te rijden richting de haarspelden. We zien hier veel huisjes met van die sedum-daken en die gaan echt prachtig op in de natuur. Ziet er echt heel sfeervol uit en ook nog goed voor verkoeling en CO2-opname. Zouden we in Nederland ook meer moeten doen!
Enfin, we rijden door en de route is echt fantastisch zeg! Feit dat we deze straks terug ook moeten rijden is serieus ECHT geen enkel probleem. We gaan van maanlandschap, naar torenhoge bergen met diepe en ondiepe fjorden, naar gestapelde steentjes op de rotsen, naar een honderdtal watervallen op een stenen berg (het regent immers allejezus veel vandaag, dus overal vormen zich extra watervalletjes).
De weggetjes zijn smal en dus is het veel rekening houden en mee rekening houden met andere auto’s en uiteraard campers. Na een aantal snelle fotostopjes (om niet drijfnat te worden) komen we aan de bovenkant van de berg met de 27 haarspelden op 1000 meter hoogte. Het is echt zeikweer, jongens. Echt niemand zou de auto uit willen, hoewel er een wachter bij de parkeerplaats in de stromende regen ons uitlegt waar we evt toch misschien nog wel iets door de mist zouden kunnen zien. Bas gaat even proberen of hij een foto kan maken. Hij staat op het uitzichtpunt en vooruit, ziet wel iets; maar serieus echt een mooie foto maken met 27 haarspeldbochten naar beneden als uitzicht, dat wordt hem vanaf hier niet. En dus cirkelen we de haarspeldjes naar beneden (alleen voor de uitdaging al waard en bovendien niet druk in de regen) en komen een poosje later 1000 meter lager aan bij het kleine dorpje Lysebotn, aan het uiteinde van het Lysefjord.
Het is er vast prachtig als het lekker weer is, maar nu is het vooral hondenweer. En dus maken we snel wat foto’s; Sam eet een yoghurtje en rijden we daarna weer rustig naar boven. Serieus wat voor ons: er twee uur voor omrijden en dan geen enkele fatsoenlijke foto kunnen maken van de haarspeldjes hahahahaha. Ach de route erheen was prachtig en we slaan de ervaring gewoon op in onze hoofden :).
Ziek
We gaan beginnen aan de terugweg naar boven en Bas manoeuvreert onze auto vakkundig omhoog door de haarspeldjes, ondanks het slechte zicht door de regen en mist. Eenmaal boven en goed en wel 15 minuten terug onderweg in de stromende regen zegt Sam ineens ‘Mamaaaa, ik heb pijjjjjjn’. ‘Wat doet er pijn, Sam?’ Meestal is dat iets als zijn knie, handje, maar dit keer doet het pijn in zijn mond. Ik vraag nog: ‘heb je op je tong gebeten?’, want dat gebeurt ook wel eens en hij zegt ‘ja’. Na een gezellig kletsje draai ik me weer terug naar voren en net als ik terugkijk naar achteren zie ik Sam een serieuze vloedgolf aan yoghurt lanceren. Hij geeft over, echt een enorme hoeveelheid. Ik schrik me de pleuris, maar Bas kan ook niet accuut stoppen, want we rijden op een smalle bergweg met regelmatig tegenliggers. Ik probeer zo goed en zo kwaad als het gaat mijn hand onder zijn mond te houden om te voorkomen dat de kots (waar hij nog niet mee gestopt is) serieus overal terecht komt, maar er is geen redden aan, want het blijft maar komen. Echt overal zit witte yoghurt. Bas stopt op een passeerstrook, ik spring de auto uit om ons ventje te troosten en met wat doekjes de eerste kotsresten op zijn schoot en in een plasje op zijn stoel weg te werken. Maar ik weet gewoon serieus eigenlijk niet waar ik moet beginnen. Zijn hele shirt, broek, autostoel, knuffels, grond, echt ALLES zit heeelemaal onder. En die lucht joh, oh oh oh het zat nog maar een half uurtje in zijn buik, maar pfoeeeh die is niet om over naar huis te schrijven hoor. Niet te doen. Terwijl ik Sam, die inmiddels even gestopt is met overgeven, voorzichtig uitkleed en ondanks de kou naar de passagiersstoel verkas - zodat hij even op een schoon plekje zit, gaat Bas met alles wat vies is in de stromende regen richting een ijskoud watertje tussen de stenen aan de zijkant van de weg om dan maar voor zover het gaat alles uit te spoelen, zodat hopelijk niet heel de auto ruikt naar overgeefsel. Intussen zoek ik, ook in de regen, naar kleertjes die we Sam aan kunnen geven en vind ik een provisorische pyjama en trui die hij wel even aan kan. Sam is intussen overigens goed aanspreekbaar en vrolijk: ‘Mama, ik had overgeeft, ik bent ziek’.
Op de voorbank maak ik Sammetje schoon, geef hem zijn pyjama aan en een dekentje om hem heen zodat hij even ‘good’ is en wij de shit kunnen fixen. En terwijl Bas op de achterbank probeert de stoffen autostoel met de doekjes onder handen te nemen, wring ik vervolgens de kleren uit en stop ze in plastic boterhamzakjes (bij gebrek aan een grotere plastic tas), zodat het niet nog meer gaat stinken. 8 boterhamzakjes, inclusief de knuffels; lees: takkie zit met zijn hoofd in een plastic zak, ziet er nogal luguber uit haha, liggen opgestapeld in de krappe achterbank. We zijn serieus echt helemaal doorweekt op deze onhandige passeerstrook, maar het is maar even zo. Ons ventje is droog en warm. Een hydrofiele doek op de autostoel, Sam in de stoel terug, wij in de auto terug, raampje beetje open om de lucht tegen te gaan. Heeft echt totaaal geen effect, want ALLES stinkt. De laatste dagen was Sam al niet helemaal lekker, wat warm en had wat diarree, dus dat hij nu overgeeft verrast ons niet helemaal, hoewel die 27 haarspeldbochten en het yoghurtje daarvoor wellicht ook niet geholpen hebben. Dat we daar serieus niet over hebben nagedacht, dat hij daar misschien last van zou kunnen hebben. Soms he….
Een half uurtje later zitten we weer drijfnat in de auto, zit Sam rustig in zijn stoel met een dekentje over zich heen en kunnen we voorzichtig weer op pad. Ik leg aan Sam uit dat hij het even moet aangeven als hij pijn heeft aan zijn buikje en zich ziek voelt, zodat we op tijd kunnen stoppen. We zijn net weer op weg, een minuut of 10, als hij ineens zegt: ‘Mamaaaa, ik ben ziek’, serieus op vrolijke toon. Waarna de overige hoeveelheid eten die hij nog over had in zijn maag er uit komt. Ik kan nog net op tijd een doekje pakken om te voorkomen dat we heel het schoonmaakritueel volledig kunnen herhalen, maar toch is er een deel langs me heen gevloeid. Och och och, het ventje moet zo hard huilen van zijn keel die de kokhalsbewegingen maakt, heb het echt heel erg met hem te doen en aai hem lief in zijn nek tot Bas een plekje gevonden heeft om de auto even snel te parkeren en te kijken wat de schade is. Tijdens het schoonmaken realiseer ik me dat we nog een bordje hebben en geef dat aan Sam, zodat hij dat kan gebruiken als hij nog een keer moet overgeven. Hij is in de tussentijd weer vrolijk en binnen no-time vindt hij het een stoer bakje en ‘Ik hebt overgeeft, mama. Ik doe overgeven in bakje. Nu heb ik niet overgeeft meer toch mama?’ Hij kletst nog steeds de oren van ons hoofd, dus je ziet het niet echt aankomen, maar vervolgens gaat hij nog tot 3x toe over zijn nekje en niet altijd is het bakje even snel als mijn reactietijd om het er onder te houden. Bovendien wil hij dat ding er niet onderhouden en is overgeven in een zithouding van een autostoeltje echt verre van ideaal, maar ja, je kunt in Noorwegen niet altijd gelijk stoppen en we moeten serieus gewoon nog wel een afstand afleggen vandaag. En dus is het elke keer zo goed en zo kwaad als het gaat, proberen de schade te beperken. Met doekjes wat poetsen, hopen dat de ergste zooi er af is. We pakken ons ventje goed in en weer door, oplettend of hij wel alert blijft en tussendoor wat drinkt, om te voorkomen dat hij uitdroogt. De auto is niet meer te harden qua geur, maar zo lang je niet er uit stapt en er weer in komt, is er aan te wennen. GATVERDAMME wat een lucht. En echt alles stinkt, want ja, ik heb natuurlijk ook het een en ander opgevangen en weggeveegd om hem te helpen.
De laatste keren is het alleen nog gal en au au au, dat is nog vervelender om te zien, want hij weet gewoon niet wat hem overkomt. Bijna in paniek. En hem gelijk vastpakken gaat in de auto ook niet. En dus is het een innerlijk gevecht van als het gaat, er voor hem zijn en toch ook tussendoor weer even verder rijden, zodat we langzaam richting Kristiansand verder rijden.
Aankomst
Aan het eind van de middag eet hij een banaan en wat appelsap, die ik haal bij een winkel bij het tankstation (zo ranzig: ik ruik gewoon mezelf en de kots terwijl ik die zooi sta af te rekenen in die winkel, maar jammer dan maar even hoor), en daarna gaat het eigenlijk weer wat beter als we rond 17:00 in ons hotel in Kristiansand aankomen. Serieus op 4 minuten van de boot voor morgen af, dat dan weer wel. En we zijn dus echt heeelemaal gesloopt. Bas heeft super intensief gereden in die regen en met Sam zo op de achterbank was echt een superzorg en dus zijn we blij dat we er zijn. Alles gaat mee de kamer in, dus inderdaad ja: onze koffers, spullen, de vieze kleertjes, maar ook de autostoel… en terwijl ik Sams bedje opzet, Sam in de douche zet en de kleertjes ga wassen, haalt Bas de hoes van de autostoel er af en probeert die schoon te krijgen. Het wordt een wisselwerking van wassen en spoelen en de hotelkamer ruikt ook al niet meer erg florisant. Ik ga aan de slag met de föhn voor zijn broek (we blijven hier namelijk maar 1 nachtje, dus het MOET droog ) en Bas gaat wat natte zooi uithangen. En nog maar een keer samen aan de slag met die stoel, die maar blijft stinken. Intussen dartelt Sam lekker rond in de kamer, gelukkig is hij ondanks dat hij dodelijk vermoeid is, wel vrolijk en heeft hij niet meer overgegeven na de laatste keer.
Na een rondje door de stad voor nieuwe broeken voor hem (de laatste heeft hij vandaag ondergekotst en zijn pyjama dus ook) en een avondmaaltijd in een kindvriendelijk restaurant (waar hij 2 pannenkoeken wegwerkt en even Sam-tijd heeft), taaien we af naar het hotel. Bas gaat nog een rondje buiten wandelen om af te schakelen van de intensieve dag en ik duik de lobby in. Dat was wel weer even genoeg voor vandaag. Hopelijk slaapt ons ventje vannacht goed en is hij morgen weer helemaal de oude.
Kristiansand
Woensdagochtend is Sam onze natuurlijke wekker om 06:40, dat gebeurt niet vaak. Maar hij is gelukkig gelijk vrolijk en gelijk aan. Eigenlijk hadden we gehoopt dat ie lekker zou uitslapen, aangezien WIJ echt kapot zijn van de dag van gisteren. Gelukkig wel een aardig nachtje gemaakt en behalve de kotslucht die een beetje weeïg in de kamer hangt, valt het allemaal best mee vanmorgen. En daarom gooien we het kacheltje in de kamer nog even op standje 100 om te hopen dat de laatste dingen, zoals autostoeltje en nog wat kleren, drogen tijdens het ontbijt. Het stoeltje is droog, de rest gaat in een afgesloten zak, want is niet te harden. Na het ontbijtje checken we uit en hebben we nog een paar uurtjes om Kristiansand te verkennen en nog wat zooi te scoren. Sam heeft lekker wat gegeten, dus zo te merken is ie over een beetje over het ziek zijn heen. Blij toe. De auto is overigens nog niet over het ziek-zijn heen, want de lucht die daaruit komt, nouuuu laat ik zeggen dat ik blij ben dat we nog maar een krap weekje op vakantie zijn en hopen dat we veeeeel de ramen open kunnen zetten… hahaha.
We checken uit, lopen de winkelstraat door, scoren een lange skinny voor mij bij gebrek aan schone broeken (zoveel lange broeken gedragen met dit weer dat ze, ondanks de wasjes tussendoor, nu echt op zijn). Gelukkig hebben ze een H&M in deze overigens sfeervolle stad. Het stadje is praktisch, bijna Amerikaans, opgebouwd met zijn rechte straatjes, die 90 graden op elkaar staan. Gericht op de cruiseschepen die hier af en aan varen en hier misschien een dagje vertoeven. Veel snelle winkels, mogelijkheid tot shopping en een leuk sfeervol pleintje met fontein aan de haven. Uiteraard ben ik Sam daar bijna een uur kwijt aan het water, waar hij zijn hand lekker in wil doen. Net voor we er zijn, wordt hij (met zijn nieuwe broek) gelanceerd uit de buggy, omdat we een iets te hoog randje tegenkomen. Hoppa, languit in een grote plas. Helemaal doorweekt, het ventje. Gelukkig zijn de tranen weer snel gedroogd na een kusje er op en kunnen we even later weer naar een winkel om nog meer nieuwe (droge) kleren te gaan halen.
Met het uurtje dat we over hebben klimt Bas nog even opnieuw de berg naar Odderøye op voor wat uitzicht (lees: foto’s) met beter weer, terwijl Sam bij mij lekker aanklooit met het water in de fontein en we daarna nog even de Zara opzoeken voor nog wat shirtjes en ook wat leuke winterkleren die ik voor hem tegenkom (tja, kleren verkopen ze in Nederland niet natuurlijk ;-) ) en uiteraard ook een leuk shirtje voor mezelf. Terwijl we een mierenhoop aan mensen uit de cruiseboot zien lopen, hobbel ik met Sam richting domkerk en een leuk marktje waar we Bas weer treffen na een spelletje Pacman (live locatie delen en elkaar zoeken maar). We kopen nog bijna een rendierkleedje, maar besluiten die impulsaankoop over te slaan, waarna we richting auto en richting boot gaan.
Wachten op de boot
Daar aangekomen blijkt onze boot vertraagd. Hij zou vertrekken om 13:10, maar komt nu pas om 15:30. Met 4 uur varen betekent dat dat we pas om 19:30 in Hirthals zouden zijn en dan nog naar onze accommodatie moeten rijden. Niet ideaal, maar gelukkig hebben ze zelf al een oplossing bedacht: we kunnen de snelle boot pakken om 15:00 en die is er in 2,5 uur varen om 17:30. Dat betekent wel dat we nu al (om 11:30) aangesloten zijn in een rij voor op de boot en dus de tijd zullen moeten vullen op de parkeerplaats tot de boot aankomt. Lunch hadden we op de boot willen kopen, en dus worden het vandaag tarwe-koekjes en een banaan als lunch. Een uurtje later scoort Bas twee aftandse dure hotdogs bij een kraampje (held!), waarna we nog even lekker chillen. Gelukkig is het geen straf om in het volle zonnetje (dat hebben we nog niet veel gezien hier) even te genieten van onze laatste momenten in Noorwegen, wat een heerlijk land.
Op naar Denemarken, om er nog een paar daagjes aan vast te plakken! Op naar de volgende avonturen!
