Het verhaal van Bergen, de stad die de twijfelachtige eer heeft om met 200 regendagen per jaar het hoogste aantal regendagen van Europa te hebben. En wij hebben: vooral veel zon :D. Daarom dus volop tijd om te genieten: de heerlijke sfeervolle stad, Brygge (die huisjes) en de vismarkt verkennen (inclusief, zee-egel!). En natuurlijk ook de hardlooproute, die een serieuze bergklimroute bleek (je moet ook Ine heten om dat weer mee te maken hahaha). Genoeg om weer te lezen en te lachen dus!
Voss
Na een werkelijk formidabele nacht in het Scandic Voss hotel in Vossevangen (helemaal fan geworden van de ontbijtjes van die Scandic hotels! Wil niks minder meer ;-) ) ben ik donderdagochtend een beetje wazig. Gewoon moe ofzo; weinig energie, beetje doelloos voor me uitstarend. Kan er niet veel van maken, zal wel komen door de goede nacht misschien haha. We checken uit, lopen een rondje langs de enkele bezienswaardigheden van Vossevangen (lees: een kerkje en een groot oranje bord met ‘Voss’ en that’s it). Dit gebied is, denken we, vooral populair bij de wintersporters, want er loopt een grote gondel omhoog, pistes van de berg af en er zijn onnoemelijk veel sportzaakjes in het dorpje. De grootste bezienswaardigheid is eigenlijk ons hotel, wat er sfeervol Scandinavisch uitziet zo voor het station en de berg die er achter verreist. We genieten nog even van het uitzicht en rijden dan voor een ritje van ruim 1,5 uur naar Bergen.
Op weg!
De route is niet heel inspirerend, want van die 900 tunnels in heel Noorwegen, waar ik laatst over schreef, zijn er volgens mij 300 op deze route van 1,5 uur ofzo. En dus: tunnel in, tunnel uit, tunnel in, tunnel uit waarna we even later aanbelanden in Bergen. En daar is het druk, jongens. Echt weer even wennen na de schilderachtige rustige plaatsjes van de laatste week om in de grote stad terug te komen. Uiteraard rijden we een weg in waar je met de auto niet mag komen (ach, gewoon kijken of we domme toeristen zijn en dan komt het goed toch?! Zou niet de eerste boete deze vakantie zijn… ;) ) en komen dan aan bij het hotel. Beetje zenuwachtig was ik wel, nadat het vorige hotel van Agoda niet zo’n succes was en het helpt zeker niet dat de ingang van het hotel EN de receptie loopt via een supermarkt die er naast zit. Daar wordt ik ECHT niet minder zenuwachtig van… maar dit hotel; Magic Hotel Korskirken heeft één grote pré: het zit praktisch aan de haven. Dat is het probleem ook niet deze vakantie, we zitten altijd centraal. Dat gaat echter altijd gepaard met: parkeerkosten! Maar dat is hier niet de enige uitdaging, want 1. Het is 14:00 en we mogen pas inchecken om 15:00 en 2. Het parkeren kost inderdaad geld, maar niet alleen dat; het is ook 10 minuten verderop….
Haha ik weet niet of jullie weten hoeveel zooi wij bij hebben inclusief bedje en dergelijke voor Sam hahahaha. Nou das niet heel grappig om 10 minuten te tillen zeg maar, als het al past in al onze 10 handen ;) . En dus al het broodnodige niet tilbare in de overvolle bagageruimte (waar volgens mij half Bergen zijn zooi heeft gedumpt), het drukke centrum uit en naar een parkeergarage verderop om de auto te stallen, de rest van de zooi mee te nemen en terug te lopen. Nou dan ben je inmiddels een uur verder kan ik je vertellen ;) . Desondanks is het hotel helemaal fijn, allemaal verschillende authentieke gebouwtjes die aan de buitenkant erg kleurrijk en gezellig ogen, maar aan de binnenkant allemaal met elkaar verbonden zijn en daarmee samen één hotel vormen, maar ook 3 restaurantjes/bars huisvesten. In het midden komen al die gebouwtjes samen met een groot glazen dak over een binnenplaatsje, waar je gezellig kunt zitten en kunt kiezen of je gebruik maakt van het hotel of een restaurantje.
Eerste rondje door Bergen
Enfin, eenmaal terug bij het hotel vanuit de parking, ingecheckt en wel, ruimen we een werkelijk fantastisch knoflookgeurtje (een van die restaurantjes in het atrium/Frans mediterraans steegje/overdekte style). De komende dagen maar eens uitzoeken uit welk restaurantje dat heerlijke luchtje komt... We komen aan bij onze hotelkamer, die een originele vorm heeft. Het is een beetje stervormig, met een halfronde badkamer en dat is dus even passen en meten met het bedje van Sammetje. Desondanks past het perfect en is het tijd om Bergen te gaan verkennen. Ver hoeven we niet te lopen voor hét bekendste beeld dat eenieder van Bergen heeft: de houten pakhuisjes uit de handelstijd; die overigens al meerdere keren zijn afgebrand. Voor het laatst in 1955, waarna weer volledig herbouwd. Het regent hier in Bergen gemiddeld 200 dagen per jaar en is daarmee de plaats in Europa met de meeste regen. Net als ik dat benoem begint het te druppelen (zul je net zien). Vervolgens even checken of het cruiseschip dat hier aangemeerd is (das wel een beetje het thema van deze vakantie: welk cruiseschip is dit en hoeveel mensen passen er op, hoeveel glijbanen hebben ze en hoe lang is ie) er een is die we al eerder gezien hebben (lees: Viking Jupiter en Aida Luna).)
We wandelen door de houten huisjes: Brygge, waar schilderachtige knusse winkeltjes in gevestigd zijn met authentieke producten zoals sieraden, schilderijtjes en zelfs een leerbewerker. Het heeft wel wat en oogt gezellig, zo op deze middag. Teruglopend komen we over de plaatselijke vismarkt met levende vissen om te kiezen, inclusief stoeltjes waar je de versgevangen oogst heerlijk kunt verorberen. Sommige dingen kosten een fortuin, andere zijn beter betaalbaar en dus genieten we van een heerlijk gevulde vissoep, twee walvisburgers en een rendierhotdog (Sam).
Dat is voor het avondeten wel even genoeg voor vandaag, waarna we nog een rondje wandelen, genieten van wat bootjes en het voor gezien houden in de avond. In het hotel regelen we (met wat hulp vanuit Denemarken) de eerste twee overnachtingen na de overtocht van Noorwegen naar Denemarken volgende week. Immers: we willen nog wat rondreizen in Denemarken na de overtocht. We overnachten bijna aan de verkeerde kant van Jutland door een zoekfout van Booking (of doordat ik gewoon simpelweg niet goed oplet en blind al bijna geakkoordeerd heb, blij iets gevonden te hebben). Uiteindelijk vinden we een leuk huisje voor een nacht in Noordelijk Jutland en een overnachting in Vejle, omdat Bas me overtuigd heeft naar het Lego House te gaan. Twee jaar geleden waren we al in Legoland, maar deze experience hebben we toen overgeslagen en blijkbaar was dat echt de domste beslissing everrrr, omdat het heel tof is en je je eigen Lego-poppetje kunt ontwerpen. Ok, dat was meer dan genoeg argumentatie, dus hebben we die tickets ook vast geboekt… We kruipen op tijd, wel een paar uurtjes na Sam, in bedje, want zijn allebei best moe.
Fløybanen omhoog
Vrijdag is er mooi weer voorspeld! Yes! Das leuk om het zonnetje weer terug te verwelkomen, na zoveel dagen afwezigheid. Hee je kunt veel zeggen he, want we hebben niet veel bergen met sneeuw gezien op de route, maar we hebben in ieder geval wel Bergen met zon ;-) en met die 200 dagen die ik eerder noemde, voelen we ons bevoorrecht.
Na het heerlijke ontbijt (dat kunnen ze hier wel hoor, ontbijtjes maken…) en wat foto’s met zonlicht, gaan we richting de Fløybanen, voor een treinritje naar 330 meter boven Bergen. Daar heb je op een berg een mooi uitzicht over Bergen (is ook zo lekker dubbelop he) en we lezen overal dat dat een leuk tripje is, dus dat gaan we maar eens doen. En uitzichtpunten hebben we de laatste dagen vaak gezien zonder uitzicht, dus deze gaan we even ten volle uitbuiten. De tip was kaartjes vooraf online regelen en dus heb ik een uur geleden online kaartjes gefixt en kunnen we nu 100 afgunstig kijkende mensen achter ons laten om voor te kruipen richting ingang trein. Om vervolgens nóg een hele club mensen chagrijnig kijkend achter te laten, omdat we door de kinderwagen naar voren geroepen worden. Heeft het eindelijk eens een voordeel, die ontzettend niet handzame buggy die we bij hebben. Deze trein is namelijk al schuin op het spoor en je stapt dus op verschillende levels in (VET!) en dat is met een buggy een beetje lastig en dus mogen we op een speciaal plateau. En dus hebben we serieus na max. 10 minuten wachten een plekje in de enige kabelspoortrein van Scandinavië uit 1914 die dus in één schuine baan 300 meter naar boven gaat in 5 minuten. Gaaf om mee te maken!
Razendsnel zijn we boven en het uitzicht is….
Fløyen
… ja geweldig! Serieus geweldig, want er is een keer geen mist, geen regen en geen wolkendek. Gewoon clearblue sky! Wooohoooo! En dus genieten we echt even van het uitzicht over Bergen, de fjorden en eilandjes verderop en het watervliegtuig wat voor een fortuin rondcirkelt over Bergen om de plebs wat uitzicht te bieden. We lopen richting het Skomakerdiket, een bekken bovenop de berg met een schattig, geheel in natuursteil gebouwd, cafeetje ernaast. Daar geniet ik even van een Kanel Knute (een soort Zeeuwse bolus, maar dan minder plakkerig) en Bas van een brownie en Sam van ons allebei ;) .
Daarna strollen we lekker verder, speelt Sam nog even in de speeltuin op de berg (lees: een miljoen keer van de glijbaan) en besluiten we de route naar beneden (ongeveer 3,5 kilometer) niet met de trein te doen, maar te voet. Tien minuten later houdt Sam het voor gezien en valt in een diepe slaap, terwijl wij de buggy tegenhoudend naar beneden loodsen, genietend van de mooie natuur.
Beneden lopen we een eind weg in Bergen (wat dingen op het uitzicht gespot die we nog niet gezien hadden) en shoppen we een rondje in Bryggen, waar we niks kopen (later dikke spijt van!). We snuiven de heerlijke geuren op van de vismarkt, waarna we lekker bij het restaurant naast het hotel ‘Villa Blanca’ verrukkelijke knoflookpasta-gerechten verorberen. man man man, lekker johhhh. Echt, even smullen en natuurlijk even wat kleuren, want Sam moet intussen ook een beetje bezig gehouden worden. Nadat hij sorry heeft leren zeggen (lees: ik ben Sam, ik ben in een lift en ik druk op een knopje, ook al zeggen papa en mama altijd dat ik dat alleen mag doen als zij zeggen waarop te drukken, maar ik druk toch snel en dat blijkt de alarmknop te zijn die doorgeschakeld is…) gaan we toch maar eens terug naar de kamer. Bedtijd voor meneer! Morgen weer een dag!
Akvariet i Bergen
Na een klein beetje onrustig nachtje (lees: we zitten naast de gezelligste uitgaansstraat van Bergen en daar genieten ze volop van op vrijdagavond en dus geniet ik mee, inclusief oordopjes ;) ) word ik vanmorgen wakker met ZONNESCHIJN! Alweer! Wat een geluk hebben wij hier met het weer! Het ontbijtje gaat er weer prima in en wij gaan op weg voor een wandeling van krap 2 kilometer naar Akvariet i Bergen, het aquarium van Bergen. Daar wilden we twee dagen geleden onze tijd al opvullen toen we niet konden inchecken, maar toen het parkeren al zo’n lange uitdaging was hebben we dat toen overgeslagen.
Vandaag is het er echter een heeeeerlijke dag voor en Sam heeft er al helemaal zin in, om visjes te kijken. Eenmaal aangekomen vallen we met onze neusjes in de boter, want de pinguïns krijgen al gelijk eten, en dus kijkt Sam zijn ogen uit. Even later kunnen we ook de zeeleeuwen bewonderen, die geïnspecteerd worden en wild in het rond glijden en springen. Leuk! We zetten onze buggy bij de recordhoeveelheid andere strollers hier (zou dit iets voor kinderen zijn? ;-) ) en lopen een fijn rondje door dit nette toffe aquarium. Het is niet super groot, maar in plaats van 20x hetzelfde te laten zien, hebben ze het hier gewoon 1x goed gedaan. Dus helemaal top. Mijn favorietjes zijn de zeekomkommers, die er prikkelig roze met wit uit zien. Alleen de naam is al score toch?
Geen hardlooproute, maar bergbeklimming
We hobbelen terug naar het hotel voor een broodnodig middagslaapje voor de kleine man en dat geeft mij de tijd om even een rondje te gaan hardlopen. Als ik mijn schoenen opgevist heb uit de parkeergarage verderop zet ik even snel een provisorische route uit. Mijn bedoeling is om zeg maar wel een beetje de bossen in te gaan, maar niet per se heel veel hoogtemeters mee te pakken, dus zeg maar aan de lage ondergrens van het bos te blijven. Dat plan faalt serieus echt jammerlijk hahaha.
Sowieso ben ik al niet zo’n held met hardlopen omhoog, omdat m’n hartslag dan nogal over de kop gaat en ik dan verplicht rustiger aan moet doen om niet om te vallen. Enfin, das dus best lastig hier in dit bergachtige gebied en ach, ik kan dat best toch? (soms is overschatting ook echt totaaaal onnodig).
Op pad dus, en de eerste twee kilometer vallen me al een beetje tegen, want loopt al aardig omhoog. Af en toe even stoppen om de kaart te bekijken en te zien of ik nog goed ga (lees: even bij te komen). Maar ineens heb ik besloten een weg in te gaan, waarmee ik niet meer op mijn oorspronkelijke route kan komen, maar ik zie wel dat ik de route die ik terug gepland heb, kan pakken. Hoppa, die gaan we dan pakken en dan ren ik wel een stukje naar rechts later als het gaat.
En zo geschied, puffend en hobbelend baan ik me (over dan nog asfalt) naar boven richting bossen. Het pad wat Google maps mij instuurt begint met dit bordje:
Ik kan er geen woord van lezen, maar volgens mij staat er zoiets als “Ine, ga hier in. Dit is echt iets voor jou om hard te lopen”. En dus ga ik enthousiast op pad in dit paadje. Ziet er best OK uit toch?
Ik ren een stukkie en vind het al best steil hahahahha ik moest eens weten. Dit stuk ren ik nog omhoog en denk ik: nou ja, hoe hoog zal dat pad nu eenmaal zijn, voor je het weet ben ik op een recht stukje en kan het genieten gaan beginnen.
Maar om de hoek ziet het pad er al zo uit… en nou zou je natuurlijk kunnen denken bij jezelf als je zeg maar een normaal denkend mens bent: ‘Joh, leuk idee, maar ik ging hardlopen - misschien niet het beste pad - laat ik teruggaan en een andere route kiezen’. Maar nee hoor, ik heet Ine en dus denk ik ‘Nou dan is dit dus nu de route, uitdaging aanvaaard!’. Veel hardlopen is het intussen niet meer, want met de regen van 10 minuten geleden is dat niet heel verantwoordt, maar hee boeien, dit tripje is ineens op een heel andere manier interessant geworden hahaha.
Weer 5 minuten later ziet mijn weg er zo uit, en wordt gewoon echt een heuse bergbeklimming, waar serieus gewoon de betouwde railingen her en der goed van pas komen lang het pad, wat eigenlijk serieus geen pad meer te noemen is, maar gewoon een stel stenen waar je overheen kunt klimmen.
En niet dat ik dan ook maar een seconde denk om terug te gaan he, want nu ik eenmaal zover gekomen ben is dit de nieuwe uitdaging geworden. Nu wil ik boven komen ook. Ik puf minstens zo hard als wanneer ik op vol tempo hardloop, dus dit is zeker zo’n goede workout als die ik gepland had hahaha. Ik kijk even op de kaart en zie dat ik maar op de helft ben van de route. Zou het allemaal omhoog gaan? (Ik spoil het vast voor je: ja! Dat gaat het!). Klimmen klimmen klimmen en ik zweet me de tyfus. allemachtig joh, lijkt wel Zwitserland hier haha. Een mooie waterval op links en ik ben eigenlijk echt reuzenhard aan het genieten. Want is toch tof zo’n route? Hoe vaak ontdek je nou zo’n paadje waar je normaal niet in zou gaan, helemaal in je eentje en ben je aangewezen op je eigen stel voetjes om jezelf omhoog te duwen en de uitdaging aan te gaan.
Ik zoef andere mensen voorbij die heel wat meer moeite hebben met de steiging (das toch goed voor je confidence hoor ;) ) en hoewel het geen rentempo is, heb ik er stevig de pas in zitten. Ik kom bij het meertje wat ik op een veeeel lagere hoogte had ingeschat en check even op mijn kaart hoe hoog ik ben: 380 meter, bijna serieus het hoogste punt van deze berg uberhaupt. Oeps…. Bijna 400 meter gestegen hahaha. Ik app Bas even dat het wat later wordt en aangezien het pad nu even redelijk geleidelijk omhoog loopt ga ik maar weer eens aan de ren. En hoewel ik lager wilde blijven dan de hoogte waar we van de week met het treintje kwamen (want ik wilde immers niet zoveel klimmen, zucht…) ren ik uiteindelijk nog bijna 60 meter omlaag (maar zeg maar OMLAAG dus he hahaha) om uiteindelijk toch op het uitzichtpunt van Fløyen uit te komen om te genieten van dit prachtige uitzicht over Bergen.
Waauw, ben ik gewoon ff dit hele stuk omhoog geklommen he gek! Gewoon ‘ff’ gedaan. Nou niet ff hoor, Ine. haha je had m’n kop moeten zien. Desondanks is de rest van de route bijna volledig lekker omlaag en dus is het vooral mezelf lekker tegen houden met m’n knietjes en wat snelheid ophalen die weggezakt was met het klimmen in de eerdere kilometertjes. M’n kuitjes en bovenbenen voel ik wel na deze heerlijke workout.
Na een ruim uurtje land ik weer in de hotelkamer met in ieder geval een verhaal haha maar ook 8,5 kilometer aan bergmetertjes in de benen en een avontuur in gedachten. Dat toch maar mooi meegepakt! Genoten.
Op naar de avond
Na een snelle douche en omkleedsessie gaan we op pad voor eerst een warme chocolademelk in het lekkerste tentje van de wereld ofzo (zeggen ze allemaal), waar je 10 euro voor een reep choco betaalt. Maar hee, ze hebben ook lekkere chai tea, dus ik ben tevreden haha. Enfin, met het avondzonnetje door. naar desouvenirs en het avondmaal en wwaaauw, ik ben echt machtig in vakantiemodus na die hardlooptour man. Misschien ook geholpen door het warme zonnetje op mijn bolletje nu we buitenstappen. Ik ben echt aan het genieten.
Die souvenirtjes blijkt serieus wel een ding, want na lang wikken en wegen (wat bij ons altijd een ding is, omdat die muur in ons trapgat thuis veeleisend is qua wat we er willen hangen), waren we er uit. Het worden houten huisjes uit Bergen. Zul je net zien dat als we de authentieke winkel waar ze gemaakt worden in willen, die sluit om 18:54 (het is nu 18:55 en er staan nog mensen binnen :-( ) en we niet meer binnen mogen… en laten we morgen nou vroeg vertrekken en de winkel pas om 10:00 open zijn :( Pech pech pech. Hopen dat ze in Stavanger iets soortgelijks hebben dan maar….
Probeerselavond
Voor het avondeten zijn we er nog niet helemaal uit, want het is allemaal gewoon serieus best wel duur hier en overal staan al snel rijen (gaan wij dus niet aan mee doen), maar één ding wilde ik heel graag hier nog eens proberen, nu ik het op de vismarkt heb zien liggen en dat is zee-egel. Nog nooit gegeten, ziet er spannend uit - wil ik proberen. En dus betalen we een half fortuin voor een soort kokosnootvormige schil met 5 zeesterpootachtige kwabjes zee-egel. Vullend zal het niet zijn, spannend wel… OK let’s do this!! Leuuuuk. Hou ik van he, dit soort gekke dingetjes. Bas probeert eerst en vindt het minder lekker dan degene die hij ooit in Griekenland at. Ik probeer het ook, maar vind het best wel lekker! Het is alsof je een soort kaviaarachtige structuur aan het eten bent, van die kleine blaasjes die als je ze doorbijt in je mond uiteen vallen. Combineer dat met de smaak van sushi en dan heb je zee-egel! Keivet om eens te proberen. Leuuuuuk!
Ineens betrekt de lucht voor een 10-minuten-lang schouwspel van regen die serieus met emmers tegelijk uit de lucht komt. We zoeken snel beschutting bij de eland-hertenstoverij en genieten daar van een burgertje en een plate. Heeerlijk ook. Vers gerold en gekruid gehakt, heerlijk gebakken. Die innerlijke (INErlijke ghe ghe) mens van mij is helemaal in zijn nopjes hoor haha. Verderop pakken we nog een Belgische wafel mee om het af te toppen. Wat een avondje weer. En daar is het zonnetje na die douche van net ook weer tevoorschijn. Woop wooop, tijd om af te taaien richting hotel om de zee-egelschelp, die ik graag wil bewaren, schoon te maken, Sammetje op bed te gooien en nog even lekker te chillen in de avond.
Morgen is het alweer tijd voor de volgende trip naar Stavanger, inclusief een cruise en hike naar de bekende Preikestolen: nou, qua klimmen ben ik in ieder geval een klein beetje geoefend inmiddels ;-). Heeeeul veel zin in!
