Laat ik beginnen te zeggen dat het kleine leed dat ik hieronder beschrijf in de volgende blog in geen contrast staat met dat in het zuiden en oosten van Noorwegen, waar storm Hans serieus huisgehouden heeft, hele wegen zijn geblokkeerd, huizen ondergelopen en mensen geëvacueerd zijn. Het relativeert wel lekker. Zie deze blog maar als zinloos tijdverdrijf om je dag door te komen en wij die ons druk maken om aardse zaken als een crappy hotel en een niet-gefixte fiets, maar wel een prachtige route op de mountainbike (met kinderstoeltje achterop)…
Ik heb het gejinxed! Ik mocht het nog wel zeggen in de laatste blog, dat ik nog geen slecht bed tegen gekomen ben hier in Noorwegen, maar het is gevonden hoor. We zijn nu aanbeland in een motel dat er uit ziet als het begin van een slechte horrorfilm.
Rond 12:30 rijden we weg voor een regenachtig tochtje door de bergen richting onze volgende bestemming, Lærdal. Daar zullen we twee nachtjes blijven aan een uitloper van het Sognefjord, om op de middelste dag een treinrit van Flåm naar Myrdal te maken, wat een van de beroemdste treintrajecten in Europa is en een must-see, zoals we hebben gelezen. We zullen dit met trein naar boven doen en met fiets naar beneden, omdat 1. Het treinticket echt takkeduur was en een retourtje dubbel zo duur en 2. Er fietsverhuur werd aangeboden met een kinderzitje achterop en we daaruit concludeerden dat het veilig is om dit tochtje naar beneden met een kind te fietsen… Dat was echter wel vóórdat het zo wreed slecht weer werd in Noorwegen, dus we moeten nog even kijken hoe en wat morgen. Maar aangezien deze treintour overvol geboekt is al weken tevoren, is een ticket naar beneden krijgen niet echt meer een optie. Enfin, we zien het morgen wel. Terug naar vandaag!
Gletsjertochtje
We denken dat het uitzicht op de rit die we gaan maken niet zo veel gaat voorstellen gezien de grote hoeveelheid regen die op ons autodak neerklettert en de wolkachtige mist die zich structureel rond onze auto ophoopt. Echter, na een krap uurtje rijden zien we echt nèt uit de Fjærlands Tunnelen op links ineens een reusachtige gletsjer tevoorschijn komen. Waaauw, echt vet. We maken een tussenstopje om hem, de Bøyabreen gletsjer, even vast te leggen en hebben er verrassend goed zicht op, ondanks het feit dat we als verzopen katjes in de auto terug kruipen, gezien het nog niet gestopt is met regenen. Ach, worth it! Even verderop, maken we een wat langer uitstapje naar de Supphellebreen, een evenzomooie gletsjer. Stiekem hebben we hier nog best wel mooie uitzichten ondanks het pokkenweer en we prijzen ons gelukkig dat het in dat opzicht niet helemaal een verloren ritje tussen de hoogste gletsjers van Noorwegen is (deze route staat er namelijk toch wel een beetje bekend). Storm Hans houdt echter geen rekening met onze vakantie en dus hebben we het er maar mee te doen.
Het horrorhotel
Uiteindelijk arriveren we om 16:15 bij ons vakantiehuisje. Althans, dat denken we dan nog. We melden ons bij de receptie en worden niet naar de idyllische houten huisjes die uitkijken op het fjord gewezen, maar naar een treurig vergaan motel aan de andere kant van de parkeerplaats, waar het regenwater uit de gespleten regenpijp spuit en het binnen ruikt alsof er een natte krant ligt te vegeteren. En dan hoop je nog dat het in de kamer misschien beter is, maar zodra we de krakende laminaatvloer onder onze voeten voelen bewegen en we de kamer open doen, weten we dat we ons errug vergist hebben. Twee treurige bedden staan aan weerszijden van de muur, met één heel en één kapot schemerlampje dat uit elkaar valt zodra Sam hem aan wil doen en we de kap er op proberen te draaien. Aan de rechterzijde van de deur is het behang halverwege gescheurd en omhoog gekropen. De douche bestaat uit een vergeelde kraan met vijf ministraaltjes, de wastafel hangt los. Ik doe de kast open en die zegt heel hard krak, waarna ik de deuren niet meer dicht krijg en op de bank durf ik niet te gaan zitten, want daar zitten ondefinieerbare vreemde vlekken op die ik niet kan thuisbrengen. En dan gaat Bas op het bed zitten, wat volledig uit veren bestaat. Plus: geen keukentje of waterkoker, dus hoe doen we dat met eten? Er is ook geen restaurant in de omgeving te bekennen, dus we maken ons een beetje zorgen om ons avondeten. En ok, vooruit, het weer helpt ook niet mee, want het regent nog steeds pijpenstelen. Typisch gevalletje van: op de foto zag het er niet zo onaardig uit, zeker niet met het hele park er bij, maar als ik dit had geweten, had ik dit nooit geboekt.
Als we eenmaal besloten hebben dat we hier niet langer dan één nacht gaan blijven, ontdekken we dat er een provisorische keuken aanwezig is waar je gemeenschappelijk kunt koken en dus wordt het vandaag simpel soep en ravioli uit blik. Past wel een beetje bij de stemming hhaha. En dat is eigenlijk ook helemaal prima voor nu. Terwijl we dat hapje wegwerken, zoeken we een nieuw hotel voor morgen in Vossenvangen, wat we gelukkig ook vinden. Kost weer een goede duit, maar als wij morgenmiddag na een, wellicht erg regenachtige fietstocht, terugkomen in dit crappy motel en niet kunnen douchen; geloof mij: dan is alle fun die we mogelijk gehad hebben gedurende de dag, vrij snel vergeten. Laten we dat elkaar maar niet aan doen. Sam boeit het trouwens allemaal helemaal niets, want hij rent echt als een malle heen en weer tussen alle plekken die er te vinden zijn, energie voor 10 heeft het jochie nog na een halve dag slapen in de auto.
Borgund stavkirke en storm Hans
In de avond reizen we (om maar niet in die treurige kamer te hoeven zitten), nog heel even af naar Borgund, om daar een mooie middeleeuwse staafkerk te bezichtigen, die daar al vanaf 1150 staat. Het is een mooie metaalachtige constructie, maar dan volledig van hout gemaakt; bijzonder sprookjesachtig uiterlijk en blij dat we dit uitje nog even doen vanavond.
Storm Hans
Vervolgens rijden we de terugweg niet via tunnels, maar via de historic route, de oude weg die ons langs prachtige uitgesneden dalen brengt, maar ons vooral laat zien hoe bizar de rivier buiten zijn oevers is getreden door storm Hans. Hele bomen staan volledig in het water en de enorme kracht van de rivier beukt zich in het wilde weg een baan. Deze wildwaterbaan zou ik niet graag in gaan, want hier kom je niet levend uit denk ik als je er in verzeild raakt. Even verderop overspoelt een waterval de weg en we vinden onderweg ook wat neergevallen takken op de weg, voor we toch maar besluiten terug te gaan naar het motel.
Het avondvolk
In de avond kruipen we met een dekentje op de bank, negerend dat er een natte plek onder mijn rechterbeen zit. Zal wel water zijn?! Intussen zien we iedereen die nieuw binnenkomt net zo afgunstig kijken als wij en mensen die tegelijk met ons aankwamen ook weer vertrekken. Die hielden het nog korter vol dan wij ;-) . Zo’n motel trekt ook wel bijzondere mensen aan hoor. Het is net zo’n terras hier, maar dan met slecht weer en op de achtergrond onverstaanbare Italianen die de keuken onveilig maken. Na de dagelijkse typ- en fotorituelen en nog een paar hoofdstukjes in het boek kruipen we onder de wol voor een…
…nou eigenlijk nog niet eens zo onaardige nacht. Behalve het krakende bed bij elke keer dat je omdraait en de veren die je aan de randen erdoorheen voelt en de douche die je niet kunt ophangen, relativeert van morgen aardig weg. Het had allemaal een stuk erger kunnen zijn. Hebben we misschien een beetje overreacted door gelijk iets anders te regelen? Daar komen we wel weer gelijk op terug als blijkt dat het pak chocomel wat Bas in de koelkast gezet heeft, aangebroken is door iemand anders. Pfff stelletje aso’s, blijf van andermans zooi af… We checken een dag te vroeg uit, maar niemand vraagt iets en ik zeg niets voordat we op pad gaan.
Het andere hotel zit ook wel wat lekkerder op de route richting Bergen en op die manier hoeven we ook niet meer terug en de dag erna hetzelfde stuk weer te rijden, dus het heeft wel wat meer voordelen. Op naar Flåm voor onze trip van vandaag; aangezien het licht miezert en de bergen zichtbaar zijn, is dat al meer dan dat waar we gisteren op hoopten, dus we hebben er goede moed in.
De langste autotunnel ter wereld
We rijden van Lærdal naar Flåm via de Lærdals Tunnelen en die is maar liefst…. 24,5 km lang!!!! Woooow, maar das dus gewoon van Roosendaal naar Breda bijna he. En dat dan zeg maar onder de grond! Dat wekt dan dus gelijk mijn interesse he, want hoe zit dat met de statistiekjes? Even googlen (internet werkt hier serieus beter dan buiten de tunnel) levert op dat deze tunnel de langste autotunnel ter wereld is!! De langste tunnel ter wereld is namelijk de Gothardtunnel in Zwitserland, maar dat is een treintunnel; dus vooruit: deze kunnen we ook afvinken van de lijst hahaha. De tunnel werd gebouwd tussen 1995 en 2000 en was destijds überhaupt de langste tunnel ter wereld. Elke 6 kilometer bevindt zich een soort bovenaards schouwspel van blauwe lichten, die de muren sfeervol en een beetje mysterieus zelfs, belichten. Bedoeld om bestuurders wakker te houden (en als toeristische attractie, gezien de touringbussen die hier massaal stoppen). Dat doen de bordjes om de kilometer overigens ook, om te vertellen hoeveel kilometer je al gehad hebt en nog moet. Dat is in het begin best deprimerend als je nog zooooveel kilometers onder de grond moet en het stuk is eeeecht gewoon heeeel lang, maar wel degelijk een bijzondere ervaring. Wist je trouwens dat er in heel Noorwegen maar liefst 900 tunnels zijn?
Het treintje
Eenmaal aangekomen in Flåm en na aanzetten van de parkeermeter (of couuuurse), lopen we een rondje over een klein marktje voor we richting de trein lopen die even daarvoor is aangekomen op perron 4. En het is serieus, nagenoeg droog. Hopen dat het zo blijft!! Thumbs upppp. We lopen richting de trein en laten onze kaartjes controleren. De mevrouw scant onze kaart en vraagt een beetje verwonderd hoe we weer naar beneden komen, waarop wij zeggen: ‘By bike’. Nouuuu je had het gezicht van die vrouw moeten zien als ze naar Sam kijkt. Als we nog niet zenuwachtig waren voor deze fietstocht van bovenop de berg naar beneden met Sam, een beetje regenachtig weer en steile paadjes, dan worden we het wel van deze blik. Maar goed, we houden ons maar vast aan de ‘child seat’ , als het niet ging, zou die niet aangeboden worden. En al zouden we het niet meer willen, de trein is volgeboekt. Dikke pech voor ons dan.
Ze laat ons door met een bedeesd ‘OK’ , waarna wij verder de trein in kruipen om een mooi plekje te scoren. Duimen maar dat het mee valt.
We rijden een mooie tocht langs een diep dal en mooie watervallen en zeker weten dat we wel genieten. Deze treinrit is namelijk een van de steilste en mooiste treintrajecten van heel Europa, is enkelbaans - behalve halverwege, waar de treintjes heen en terug elkaar passeren. We stoppen bij een grote waterval en een stationnetje en net nadat we een steil haarspeldbochtjespadje 500 meter omhoog zien gaan (wat denken we de fietsroute is… shiiiiittt) komen we een uurtje later aan bij Myrdal; een treurig dorpje waar eigenlijk serieus gewoon niets te doen is. Het gaat dan ook echt om de route erheen en niet per se om het boven zijn. Het wordt veelal gebruikt als doorreis naar Oslo of Bergen (hoewel dat momenteel gezien storm Hans naar Oslo niet mogelijk is…), maar de meeste ritjes zijn gewoon voor toeristen omhoog. Er zijn dan ook meer dan genoeg mensen die boven in de trein blijven zitten en gelijk terug naar beneden mee reizen. En dit treintje was echt bizar duur voor alleen al een enkele rit, dus toch blij om er even uit te zijn. Het regent een beetje boven en de meeste mensen kruipen tegen elkaar aan in het treurige restaurantje dat volgepakt zit met regenponcho’s. Ik was er al bang voor, maar gelukkig regent niet heel hard en onderweg hadden we zelfs een zonnetje, dus misschien misschien is het fietsen toch goed te doen.
Geen mountainbike
We happen even zo’n bekende Noorse pannenkoek met jam weg (ik zou moeten opzoeken hoe ze heten; “Sveler”; krijg ik door betrouwbare bron ingefluisterd…) en dan besluiten we de fiets maar eens op te gaan halen. Nou ja fiets… Er staan hier dus alleen maar mountainbikes; uhhh ok. We gaan dus van fietsen naar mountainbiken… Blijkbaar bestaan die dingen ook met kinderzitje achterop, want verderop zie ik er twee staan; die zijn vast voor ons.
Niets is minder waar.
We moeten even op zoek naar de verhuurder en even later vinden we een man die over de fietsen schijnt te gaan. Heel inspirerend komt hij niet over, maar ik laat hem enthousiast mijn ticket zien als hij zegt
‘Oh noooo’.
Uhh, huh? Wat? Wat is er?
‘That is another company’ .
Ok, nou dan gaan we daarheen?
‘No, you should have picked up the bike in Flåm’.
Wait what??!
‘You should have picked up the bike in Flåm, take it in the train and then you cycle down from Myrdal to Flåm’.
Ok dus je gaat me nu serieus vertellen dat we een fiets gehuurd hebben, voor ja serieus mensen; echt een fortuin! Dat ik vervolgens een ticket heb voor een fiets en dat die fiets nu nog beneden staat, terwijl ik bóven op de berg sta…. ??!
Jup
GODVERDOMME! Hebben wij weer…
Nergens in dat ticket te vinden dat je die fiets ergens moest ophalen natuurlijk. En nu?
Tja, zegt de niet heel erg onder-de-indruk-zijnde man, dan moeten we maar contact opnemen met de company waar we mee gehuurd hebben, dan kunnen die twee fietsen omhoog sturen… ik zit alweer half in de pen om contact op te nemen en realiseer me dat dat echt een eeeeuwigheid gaat duren voor er iets geregeld is, want tja voor er een trein ingeladen is en een uur later boven met evt. 2 fietsen voor ons, zijn we een paar uur verder… en dan moeten we nog 20km fietsen he….
Ik ben er al klaar mee. We hebben geen ticket naar beneden, het weer is ook niet om over naar huis te schrijven en nu hebben we ook al geen fiets? Wat nu dan?! We overleggen even snel met elkaar en besluiten in vogelvlucht dat we dan maar gewoon bij deze meneer nu 2 fietsen gaan huren, weer een fortuin betalen en dan maar kijken of we beneden ons geld terug kunnen halen. 520 kronen armer (1 fiets was sowieso al achtergebleven van die organisatie en krijgen we nu gratis mee) zetten we alle drie een charmant helmpje op, Sam achter op de mountainbike en op pad maar.
De eerste drie kilometer wordt ons geadviseerd om te lopen, gezien de haarspeldbochten, maar daarna zou het een prima route moeten zijn. En dus lopen we wat steile prachtige kilometers naar beneden, langs grote en kleine watervalletjes. Sam vindt vooral de kleine erg mooi. De handremmen van de mountainbike worden gelijk goed getest, want zo’n fiets aan de hand met Sam achterop tegenhouden vergt goede remmen. Intussen zien we mensen met een zipline vanaf de berg voorbij zoeven naar beneden: GAAAAF! Daar wachten we met Sam nog maar even mee haha. Even verderop kan na een kilometertje of 3 onze tocht beginnen en die is….
GEWELDIG!
Echt, wat een ervaring! Zo blij dat we dit gedaan hebben. Natuurlijk ga je snel met Sam achterop en moet je veel remmen, omdat je continu naar beneden gaat (op zijn snelst bijna 40km/u), maar je ziet zooooveel meer dan vanuit de trein en het is echt serieus gewoon een fantastisch mooie route. Ondanks de lichte regen en de kou die door het dal waait, genieten we echt enorm. Natuurlijk is het soms even spannend met Sam, want er ligt soms wat gravel en je draagt natuurlijk toch wat extra gewicht mee en er is niet echt een vangrail aan de zijkant van de weg om je tegen te houden om in het ravijn te vallen, maar ik rij voorzichtig en we letten goed op elkaar. We stappen vaak af om alweer een mooie foto te maken of even van het uitzicht te genieten. We stoppen ook nog even bij een locale geitenboerderij, waar we een blokje kopen om de lokale economie te stimuleren en ik de echte hudo achterop het erf even aanvul met een plasje. Sam aait nog een geit en kraait van enthousiasme en de snelheid. Ruim twintig kilometer dalen we af en wauw, wat een belevenis, wat een hoogtepunt is dit joh. Ik kan het iedereen aanraden. En weet je; ik ben dat gedoe met die fiets al bijna vergeten joh. En ik heb liever een verkeerde, dure fiets en droog weer, dan een goed geregelde fiets en de regen die we gisteren de hele dag op onze rug hadden. Zo is het dan ook maar weer, want dan was dit écht niet grappig geweest als we 20 kilometer in de regen met Sam achterop hadden moeten fietsen over deze gladde padjes. We prijzen ons dus, ondanks de verloren 520 kronen, gelukkig.
Een paar uurtjes later bezoeken we nog het staafkerkje van Flåm op de route, waarna we bij terugkomst de fietsen inleveren, een tof souveniertje voor aan de muur scoren, nul op rekest halen bij de oorspronkelijke fietsenverhuur beneden door van het kastje naar de muur gestuurd te worden over waar te moeten klagen. Na de reserveringse-mail nog eens grondig bestudeerd te hebben zie ik zeg maar onder de bizar lange mail, helemaal onderaan 15 andere aanbiedingen, onder de algemene voorwaarden en onder de andere reclame een klein stukje staan over het ophalen van de fietsen. Het staat er dus toch in, maar echt verstopt. En dit zeg ik echt niet om mn gelijk te halen, maar het staat er echt niet duidelijk. Daar ga ik later nog wel eens een e-mail over sturen, want nu is er niemand te vinden die naar onze klacht wil luisteren en ook niemand die mee denkt en dus nemen we ons verlies, pakken we een rendierhotdog mee (zeg maar 2 zelfs, want we hebben berehonger) en taaien daarna af richting Vossevangen….
Stegastein
…of toch niet naar Vossevangen, want het is pas 16:07 en we ontdekken in Flåm dat het er vanuit hier ook tours gaan naar een plek genaamd Stegastein… is dat misschien een mooi plekje? Even zoeken resulteert in een tof uitzichtpunt wat maar een half uurtje (en ook terug) rijden is en dus rijden we nog even die kant op. Is ook echt wat voor ons: goh hee, tis wel een takke-eind heen en terug; hebben we iets te doen? Neuhh laten we het doen, het is vast tof! En het is niet alsof we veel anders te doen hebben op weg naar ons toffe Scandic hotel van vannacht dat we gisteren geboekt hebben. En dus pakken we haarspeldjes waar je echt serieus op veel plaatsen maar met 1 auto tegelijk langs kunt. En dat gaat prima, als iedereen rekening met elkaar houdt. Maar ja er zijn natuurlijk ook genoeg campers en mensen die niet kunnen rijden, die vaak genoeg hinderden meters achteruit moeten, omdat ze de passeerstrook negeren en toch willen proberen of 2 naast elkaar past. Uhhh neee. Het is een mooi machtsspel van auto’s, wat eigenlijk ook wel bijzonder is om mee te maken. Gelukkig zijn wij perfecte rijders 🤪😜. Bovenop blijkt het het allemaal waard te zijn, want ondanks de regen is het erg mooi om te zien.
En terwijl Sam lekker doorslaapt van alle ervaringen, maken wij wat foto’s, zoeven weer voorzichtig naar beneden en vervolgen onze tocht richting Scandic Voss, waar we serieus een lekker nachtje tegemoet gaan. Toch wel lekker, een goede douche en een fijn bed in het vooruitzicht na zo’n inspannende dag. Het lichtje gaat niet laat uit vanavond denk ik. :)
