Zó, voetjes omhoog en even chillen, want mama is even klaar voor vandaag. Vooruit, ik hoef nog nèt m’n ingebouwde bootbed niet in om 19:34, maar laat gaat het vandaag niet worden durf ik je te zeggen - zeker niet met de provosorische ballenbak met te oude kinderen naast m’n linkeroor (de chillhoek was zo vol dat er alleen nog plek is naast het kinderparadijs). Je raadt het al, we zitten op de boot; althans, wat wij een boot noemen. Want dat Sam flink teleurgesteld was in deze boot, dat mag je best weten…
Gisteren, vrijdagochtend, vertrokken we voor onze eerste trip richting Groningen, met zoals gezegd: enkele tussenstops. En het moet gezegd: het past allemaal nèt, maar écht net. Ik prop m’n hardloopschoenen er nog even tussen en een haarborstel in het zijvak en m’n voeten staan klem van alle broodjes en snoepjes, maar we zijn on the roll hoor. Maar goed dat ik die 6 jurkjes toch niet ingepakt heb haha. Het eerste stuk verloopt rustig, in 1 uur en een kwartiertje rijden we richting Schiphol om lekker te genieten van opstijgende en landende vliegtuigen, waar we dit jaar niet in gaan stappen. De eerste ervaring zijn al de horizontale roltrappen, want daar is Sam gelijk fan van. En dan hebben we nog geen vliegtuig gezien. Zodra we die gespot hebben op het panoramadek is ‘ie ook gelijk super enthousiast: “Kijk, mama dat vliegtuig is opgestogen”; we zijn in fase voltooid deelwoorden, maar ze gaan nog niet allemaal goed… hahaha
Je zou zeggen dat we na 2,5 jaar wel weten wat het inhoudt om een kind te onderhouden, maar blijkbaar niet, want we vergeten de luiers vanaf P1 en omdat we geen zin hebben om een kilometer terug te lopen naar parkeercategorie ‘Ophaalbrug’ waar de auto staat, scoren we bij de plaatselijke Ah to go op Schiphol plaza een veel te groot (en te duur) pak luiers dat we van diezelfde grootte ook meegenomen hadden op vakantie (en nu dus in de bomvolle auto nog ligt). Ach, met een kind heb je nooit teveel luiers toch?!
We scoren traditioneelgetrouw iets veel te duurs bij Starbucks, leggen Sam veel te ingewikkelde dingen uit over de werking van vliegvelden en halen de kronen op voor we nog even naar de Polderbaan rijden om wat vliegtuigjes van dichterbij te zien landen. Gelukkig lijkt Sam wel een beetje op mij, want dat enthousiasme van ‘m is niet KAPOT te krijgen haha. Hij zwaait de vliegtuigen nog even na ‘Dahaaaaag vliegtuigje’, alvorens wij ook de auto in stappen voor ons volgende tripje. Twee minuten later ligt meneer al in een diepe slaap op de achterbank.
De Afsluitdijk
De tocht richting Harlingen over de Afsluitdijk is on going en eigenlijk is de route best wel saai. Zeker het stuk van Amsterdam tot aan Den Oever. We rijden een hele tour lang heeeeeel veel weilanden. Als hier stations zouden zijn, zouden ze Station Weiland 1, Weiland 2 en Weiland 3 heten denk ik. En de inspirerendste foto die ik vervolgens maak van mijn volgende hoogtepuntje (de Afsluitdijk) bevat weg, dijk, vangrail en zee en die foto had ik echt 400x kunnen maken in dat krappe half uur tijd. Tja, het is maar waar je een half uur voor wilt omrijden hahahah. Wat was er ook alweer zo leuk aan? Ach, we maken er maar een ervaring van he en we gaan op vakaaaaaantie! Dus dat is leuk!!
Voor de mensen die niet van slappe humor houden, het doet me denken aan dingen die je in bed, maar ook op de Afsluitdijk kunt zeggen: “Wat is ie toch lang he” (Bas zucht heeeeeeel diep als ik dit stukje blog voorlees hahaha). Voor Sam hadden we de Afsluitdijk overigens ook niet mee hoeven pakken (in case we net deden of we dat voor hem deden), want die heeft het hele stuk überhaupt als een blok geslapen. Hij wordt wakker tegen de tijd dat we de gekochte Vinted-schoentjes van de deurkruk in Harlingen ophalen en het laatste stuk naar het Bastion hotel in Groningen doorrijden.
Die avond kiezen we voor een Beren restaurant in Groningen i.p.v. een chique Tai, gezien de status van Sams vermoeidheid en dat blijkt verstandig ook als we veel te laat weer opstaan uit de comfortabele restaurantbank en hem afgepeigerd in zijn campingbedje leggen. Hij slaapt die nacht gelukkig als een roosje, wij des te minder - want ik kan de slaap niet vatten en Bas wordt ook veel wakker. Misschien toch wat spanning voor de vakantie. Een beetje geradbraakt worden we dus wakker op dag 2 en na een kort ontbijtje vertrekken we voor een tripje richting ‘Bourtange’. We hoeven immers pas eind van de middag in te schepen in Emden, dus hebben we nog wat tijd hier te vullen.
Bourtange
Bas heeft gehoord van een oude volledige vesting die hier in de buurt te vinden is en na wat korte research besluiten we daar eens een rondje te gaan doen. Altijd leuk om van zoiets een Strava-kaartje te maken, toch? En dus rijden we een stukje, parkeren de auto en lopen een rondje door het toeristische, maar toch ook rustige plaatsje. Na Sam de basisbeginselen van berg, rand, er afvallen en boem-au te hebben uitgelegd loopt hij zelf bijna de volledige vesting over de rand rond (zonder er af te vallen) en we genieten van het uitzicht en de rust. Even later pakken we nog een chocomel, wat drinken en wat wespen mee, voor we Speelbos ‘t Egelsnest nog even opzoeken voor wat broodnodig entertainment voor de kleine man. Die vermaakt zichzelf vervolgens retegoed met een waterpomp en het stromende water (en mama en papa met het oppompen van water, het maken van een rivierbedding en het bouwen van een hut verderop; je bent immers nooit te oud om kind te zijn…).
De boot, maar wanneer gaan we op de boot?!
Een uurtje later komen we aan in Emden, vanwaar onze boot naar Kristiansand zal vertrekken. En na even wachten mogen we onze auto de boot oprijden, uiteraard na de nodige uitleg aan Sam die zich, zodra we op de boot zijn, afvraagt wanneer we op de boot gaan. “Ja maar Sam, we zijn nu op de boot”, waarop onze kleine man ontroostbaar is, want we gingen toch “slapen op de boot”. “Ja, maar Sam, dit is de boot; een hele grote boot en daar gaan wij op slapen”. Nou leg maar eens aan een ventje van 2,5 uit dat de boot zó groot is dat je niet kunt zien dat je er op zit, maar dat die boot wel gaat varen”. “Maar mama, wanneer gaan we op boot?!” “We zijn op de boot Sam” “Nee mama; we gaan op kleine boot slapen”. “Kijk, Sam. De boot vaart. Zie je dat, daar onder is het water”, “Dit is niet boot mama, wij gaan op boot” Teleurgesteld huilt hij de traantjes uit z’n kleine lijfje omdat hij “op een boot wil slapen”. Zucht… eindeloos uithoudingsvermogen, die jongen. Van wie zou hij het hebben…
Eenmaal aangekomen bekijken we de nette kamer waar, het moet gezegd worden, PRECIES een campingbedje tussen past. Niet dat wij nu nog vooruit achteruit of wat dan ook kunnen, maar Sam kan in ieder geval slapen hahahah.
Vervolgens onderzoeken we even de faciliteiten op de boot en ze hebben zelfs een ballenbak. En dus ga ik natuurlijk als een brave moeder even met mijn kind de ballenbak onderzoeken. En voor hij omver gelopen wordt door de oudere kinderen of verstopt raakt onder het ballensop hem weer even redden. Jezus, wat een teringherrie haha. Door naar de wachtrij voor het Grand buffet, waar ik serieus instant spijt van heb als ik de volksstammen zie rennen om het eten en wij bijna niet toegelaten worden, omdat op ons kaartje 19:30 staat… Ga ik echt zo’n irritante moeder zijn?! Ja, ik ga echt even zo’n irritante moeder zijn..: “Ja maar dan moet ons kind al in bed liggen, meneer, dus die tijd is niet zo handig”. “Nou vooruit, ik laat u door vanwege het kind…” Mijn dank is groot. We hadden geen keuze voor het kiezen van en diner, maar nu we hier zijn weten we dat we nog liever onze eigen broodjes weggewerkt hadden, dan dat we het Grand ‘vreetschuur’ buffet nog eens meenemen. Dus neem die van me aan als je nog eens naar Noorwegen gaat; eet luxe a la carte of haal een hamburger bij de Fast lane als je de schreeuwende kinderhel wilt vermijden hahaha. Kleine nuance van Bas: de cheesecake is wel lekker haha. Nee, eten was sowieso prima daar; het betreft puur het volk dat er op afkomt en de drukte 🫣
Sam is er intussen wel een beetje klaar mee (lees: MOE) en dus schep ik wat rijst, aardappels en soep voor hem op “Mamaaaaa ik wil frietjessss”. “Die hebben ze niet Sam”, waarna de volgende discussie een aardappelpartje betreft dat hij niet weggewerkt krijgt. Na een ruim kwartier met een kwijlend stukje aardappel in zijn mond en een jankend kind in een restaurant kijken we elkaar aan ‘gaan we dit echt volhouden of gaan we hem het uit laten spugen?!’, maar we houden vol, want deze battle gaan wij winnen (hoewel ons hoofd daar wel aan twijfelt) en geven elkaar een high five als hij even later met behulp van een stukje broccoli toch de aardappel weggewerkt heeft en vol trots zegt “Zelf de aardappel opgegeten papa”.
🤦♀️Prijzen prijzen prijzen, dit soort kleine overwinningen 🙏
Intussen ben ik wel een beetje klaar in het restaurant. Serieus heeelemaal bekaf van alle herrie en Sam die stiekem vandaag best wel moe (en dus baldadig) was. De kleine man gaat dus naar bed en wij nog even chillen, hoewel dat chillen voor Bas iets anders aanvoelt, aangezien hij last heeft van zeeziekte 😔.
Al met al hoop ik dat we vannacht wat beter slapen, aan het uitzicht zal het in ieder geval niet liggen…
