In Stavanger hoef je niet voor het stadje te zijn, maar de Preikestolen, dat is toch wel de plek die je gezien moet hebben. En wij hebben hem gezien vanaf het water; om hem vervolgens te beklimmen. En wauw, echt serieus fucking trots op onszelf dat we die beklimming gewoon gemaakt hebben. Want gemakkelijk was het zeker niet, nog minder met 15kg + tas ‘bepakking’ (lees: Sam). Een avontuur was het wel in ieder geval. WE DID IT!!
Zondagochtend vroeg vertrekken we uit een nog bijna verlaten Bergen. De meeste spullen hadden we gisteravond al naar de auto getransporteerd (weet u het nog? Die stond 10 minuten verderop) en dus loopt Bas met de laatste zooi richting auto en wachten Sam en ik in de kamer, tot hij met de auto hierheen komt om de rest er in te gooien en te vertrekken. We hebben een discount van 15% gekregen op de parkeerplaats, maar zodra Bas ons kenteken invoert geeft het apparaat in de garage aan dat hij het kenteken niet herkent… Tja, en das toch een beetje lastig, aangezien die auto er al drie dagen in staat en wij op zich best wel graag willen vertrekken naar onze volgende bestemming. Op stel en sprong sprint ik dus naar de receptie met Sam om raad te vragen. De aardige mevrouw achter de balie denkt even mee; er is blijkbaar geen telefoonnummer wat we kunnen bellen, maar er is ook geen slagboom - dus er dan maar gewoon uitrijden en maar zien?! 100% discount? Wij houden niet zo van deze optie, maar weten ook even geen betere en dus maar uit de garage en dan zien we het thuis wel. Zou niet de eerste boete deze vakantie zijn :-O . Intussen zit Sam al sinds het ontbijt van vanmorgen met een stukje gehaktbal in zijn mond. Hij wilde graag een boterham met pindakaas en zag ons daarnaast gehaktballetjes (je weet wel, van die lekkere) wegwerken en dus wilde hij natuurlijk ook. Dus: ‘Sam, als je boterham op is, krijg jij ook een gehaktbal’. Dat laat Sam zich geen tweede keer zeggen en dus is in no-time die boterham op. En daar gaat de gehaktbal zijn mond in. Maar ja, die vind ie toch iets minder lekker dan verwacht… en dus zit hij inmiddels al 1,5 uur met een weke gehaktbal in zijn mond tot hij hem wil doorslikken. We hebben hem al geprobeerd te helpen met water en dergelijke, maar meneer is koppig genoeg om dat ding te laten vegeteren in zijn mond, dus dat wordt een lange (maar zeer rustige) rit in de auto, nu hij niet kan kletsen.
Echt wat voor Sam: een half uur uitkijken naar een gehakbal, hem dan niet lekker vinden en hem vervolgens 4 uur (jazeker mensen, 4 uur), in je mond houden tot je in de auto in slaap valt, kokhalzend wakker wordt; hem uit reflex doorslikt en dan als eerste ‘chocomel’ te zeggen nu je mond leeg is.
De rustige route met uitzichten
De route voert vandaag zo min mogelijk over snelwegen, want Bas heeft een leuke weg uitgezet, langs de rustige wegen, met de mooie uitzichten en tevens langs het zuid-westelijkste puntje van Noorwegen. Daar moeten we wel een klere-eind voor omrijden, maar ach; nu we hier toch zijn, moeten we er ook alles uit halen he ;-). De route leidt ons inderdaad langs bijzonder mooie (en vooral ook zeer rustige) weggetjes en na een half uurtje rijden zeggen we tegen elkaar dat het zeker weten waard was om dit stuk om te rijden. Wat een toffe route!! We maken een paar korte stopjes bij mooie vennetjes met eilandjes (Langavatnet), waar je werkelijk helemaal NIETS in de omgeving hoort, heerlijk! Kunnen we hier niet gewoon blijven?
Na een paar uurtjes, een lange veerpont en ook wat miezer, komen we aan bij Syreneset Fort (dat uitzichtpunt op zuid-west). Of althans, bij de parkeerplaats daarvan, want we zullen nog een stukkie moeten lopen. Schijnt maar een kilometertje en stijgen te zijn, mooie oefening voor morgen! Het is een lekker stevige wandelingetje, waarna we bij een compleet bunkercomplex van de Atlantic Wall uit de tweede wereldoorlog uitkomen. Behoorlijk intact ook nog. En dat uitzicht joh, gewoon heerlijk kijk je uit op de Noordzee en daarnaast de mooie rotsformaties langs de kust. We genieten met volle teugen!
Verder op weg naar Stavanger moeten we weer een lange tunnel door (zit serieus een rotonde hier IN de tunnel, haha moet niet gekker worden hier :-O ), waarna we de laatste pont van de dag hier pakken.
Zijn hier ook allejezus veel pontjes trouwens hee (even opzoeken resulteert in 200 veerdiensten in Noorwegen). De boot is hier gewoon een onderdeel van de snelweg. Bij de pont staan we in een file van ongeveer de vrouwentoiletten bij een gemiddeld attractiepark en dus twijfelen we of we op de eerstkomende boot mee kunnen. Te laat komen met als excuus ‘had de boot gemist’ is hier gewoon serieus een goed excuus :-D. Er varen er echter zo’n 4 rond, dus heel lang zullen we anders niet hoeven te wachten. Het laden van de boot gaat echter super efficiënt en voor we het weten is die enorme file volledig op de boot geladen. We komen aan de praat met een Stavangener (noem je iemand uit Stavanger zo?!) die deze tocht meerdere keren per week maakt. Hij vertelt ons dat er in totaal 4 kilometer aan auto’s in 1x op de boot kan en dat ze er zo’n vaart met laden in hebben zitten, omdat ze bij 1 minuut te laat vertrekken een boete krijgen (die boetes zijn hier wel een ding hoor ;-)). En dus gebeurt het als een tierelier. De man is overigens ook verbijsterd over de effecten van storm Hans en zegt nuchter: tja, wij zijn dat weer hier in Stavanger wel gewend, maar ja, daar in t oosten zijn ze ook gewoon niet zo slim. Wie bouwt een spoorlijn nou in een dal en hij draait met zijn ogen haha. Ok, west en oost is dus ook een verschillende wereld ;-).
Aankomst in Stavanger
Na het laatste stukje komen we aan bij ons appartementje voor 2 nachten in Stavanger en na het plaatsen van onze auto in de parkeergarage (wat zou de schade dit keer zijn?!) gaan we het hier even verkennen. Dat valt ons een beetje tegen, want het voelt een beetje als vergane glorie. Er zijn een paar mooie straatjes, maar erg onderhouden is het niet en heel veel gezelligheid straalt het tot nu toe nog niet uit voor ons. De plaatselijke ‘Bunnpris’ boycotten we de rest van de dagen, want zelfs Kruidvat is nog ruim opgezet in vergelijking met deze supermarkt. Bij de haven ziet het er iets gezelliger uit en er is een leuk gekleurd straatje wat het goed doet op de foto, maar de afwezigheid van een cruiseship (dat net wegvaart), maakt dat bijna alles dicht is en we een beetje beteuterd terug naar ons appartement lopen. Vanavond eten we lekker Turks in het appartementje, waarna het lekker even chillen is op de prima bedbank voor de rest van het avondje.
Preikestolen cruise + hike
Maandagochtend staan we op tijd op, vandaag gaan we namelijk iets doen waar ik ook al de hele vakantie naar uit kijk (en misschien een beetje tegenop, omdat ik niet weet hoe het zal gaan…). We gaan namelijk naar Preikestolen (Preekstoel rots), een uitstekende rots met een zeer bijzondere vorm aan de bovenkant van een gebergte. Daar kun je niet per auto komen, maar alleen naartoe hiken via een moeilijke route en wij dachten toen we deze vakantie voorbereidden: dat kunnen wij vast wel met Sam.
Aangekomen in de haven zien we de Iona (cruiseship uit Engeland dat we ook in Olden hebben zien liggen) liggen. Een heel vat met Britten is opengetrokken en dus leeft alles hier gelijk een stuk meer. Hele marktjes worden opgezet, restaurantjes en winkeltjes zijn open. De vraag is alleen of we op tijd terug zijn om er nog van te genieten, want eerst moeten we op de boot. Die lijkt al klaar te liggen en dus sluiten we aan in een ellenlange rij met mensen, waarvan wij denken: serieus, moet JIJ met DEZE schoenen Preikestolen gaan beklimmen? Ok! Heavy. En dan worden we uit de rij gedaald door een mevrouw van de organisatie; zeg maar tussen 200 mensen uit ‘Are you doing the hike?’ Haha zien we er zó outdoor uit? Ja blijkbaar wel haha ‘wait in that line’, waarna we naar een rij met twee mensen worden gedirigeerd. Aaaah, dat verklaart. Die boot is uiteindelijk overigens ook nog best vol als de tocht begint. We leren wat over Stavanger (voornamelijk gericht op de olie-industrie, vroeger van de sardientjes + hier in Stavanger ligt voor 6 maanden voor heel Noorwegen aan graan opgeslagen), waarna we het Lysefjord invaren; een fjord van 42 kilometer. Lyse betekent licht, wat verwijst naar de licht granietkleurige stenen hier. We komen aan de praat met een oude vrouw uit Engeland, waar Sam vriendjes mee maakt. Ze begrijpen geen woord van elkaar, maar hebben wel plezier.
We varen dicht langs een diepe inham in het gebergte (Fantahålå - nee geen Fanta halen ;-)), waar we serieus echt wel dicht langs de randen van dit indrukwekkende gesteente varen! Tof! Je kunt het bijna aanraken.
Even verderop varen we onder de Preikestolen door; de rots waar we straks op gaan klimmen. Maar hee das zeg maar hoog, jongen… oeeeh, de spanning stijgt wel een beetje, wetend dat dat een pittige klim gaat worden, maar wel tof om hem van te voren even gezien te hebben, zodat je weet wat je kan verwachten. En wat lijkt ie maar klein vanaf hier zeg! Verderop zien we nog een prachtige waterval van heeeeel dichtbij en daarna varen we naar Oanes, waar we met een bus naar het startpunt van de hike gebracht worden: Preikestolen Base camp.
De hike
Na een korte sanitaire stop (oh nee toch niet, want de rij voor het toilet duurt langer dan hoe nodig ik moet) gaan we op pad voor onze hike. Sam op mijn rug in de draagtas, stevig op de heupen. Klaar voor een hike van ruim 4,5 kilometer in lengte en effectief een meter of 350 stijgen. Vol goede moed gaan we van start en het eerste klimmetje over gravel en wat stenen gaat voorspoedig omhoog. Na krap 10 minuten zijn we al 100 meter gestegen, maar dan vergeet ik even te zeggen dat je dat misschien stijgt, maar het pad volgt een natuurlijke weg. Dus even later daal je gewoon die 100 meter weer en kun je ze vervolgens opnieuw omhoog klimmen.. zucht. Desondanks is het gelijk hard werken en binnen no-time gaat dus ook mijn vestje uit, zodat ik alleen nog loop in mijn hemdje en korte broek. Uiteraard wisten wij wat voor hike dit zou worden en dus zijn we goed voorbereid met onze bergschoenen en materialen, maar het verbaast ons hoeveel mensen hun gympies hebben aangetrokken voor deze klim. Maar zeg maar: mensen, dit is echt geen gemakkelijk pad. Denk even na. De stenen zijn glibberig en nat en op sommige plaatsen moet ik eenderde mijn eigen lengte in 1x omhoog klimmen, dan is een beetje grip wel handig zeg maar… We maken al grapjes dat ze over 10 jaar hier een steil treintje omhoog hebben liggen, waardoor mensen deze klim niet meer hoeven te maken.
Niet veel later komen we aan bij een serieuze klim, maar zeg maar; er zitten even totaaaaaaal geen rechte stukkies meer in. Het is omhoog-omhoog-omhoog zeg maar. De reacties van mensen om ons heen op Sam op mijn rug is gemengd tussen ‘waauw respect’ en ‘Jezus, wat doe je je kind aan…’. Haha nou niet zoveel, want hij zit serieus lekker te chillen in zijn stoeltje en roept af en aan ‘kijk mama, rots!’, ‘kijk, mama een steen’. Ja thanks mister! En dan proberen tussen het pompen van je hart en het klimmen door nog gezellig te reageren haha. Desondanks klim ik met mijn 15kg +tas op mijn rug sneller dan de gemiddelde mens om mij heen (toch die sportschoenen he ;-) nee geintje) en we hebben er met zijn drietjes een lekker vaartje in zitten. Ik merk wel dat het pittig is hoor. Die rugzak. Is toch echt wel ff anders om zo’n ventje op je rug te hebben. Zweet me dan ook wel serieus echt de tyfus. Alles is helemaal doorweekt. Wat het grappige is, is eigenlijk dat de inspanning die je doet vooral directe kracht is, in plaats van geleidelijk aan - zoals met wandelen. Dat merkte ik ook met het hardlopen (of althans, het bergbeklimmen tijdens de hardloopronde dus). Je zet je voet weg en moet je gehele eigen gewicht (+ in mijn geval dat van tas+Sam) in 1x omhoog duwen en dat kost gewoon veel kracht. Mijn hartslag gaat echt door het dakkie en dus concentreer ik me op het pad voor me, want behalve de pittige stijging is er ook niet zoiets als een gebaand pad. Het zijn zeg maar stenen en je bepaalt zelf op welke manier je over die stenen gaat. Sommige stenen zijn groot, andere klein, sommige sluiten op elkaar aan, maar de meeste niet. En er zijn natuurlijk ook nog andere mensen, dus daar moet je ook nog rekening mee houden.
Verstand op nul en gaan. Soms loopt Bas voor, soms loop ik voor, maar we hebben er vooral gewoon een lekker tempootje in zitten. Ondanks die hartslag en het soms lichte hijgen ga ik lekker en geniet ik van de inspanning en natuurlijk het prachtige uitzicht wat we erbij cadeau krijgen. Foto’s maken we op de terugweg wel. Na twee kilometer rusten we kort even, waarna we ons pad vervolgen. Omhoog-omlaag-omhoog-steil omhoog-omlaag en dat steeds om en om. Die meters omlaag voelen zo zinloos als je weet dat je het ook weer omhoog moet haha. Maar het klimmen gaat goed, je hebt er controle over, want je weet waar je je voet weg zet. Telkens als we denken er ongeveer wel te zijn, komt er om het hoekje weer een andere lading rotsen aan waar we ons overheen moeten manoeuvreren. Totdat we uiteindelijk, na 1,5 uur, aankomen bij Preikestolen (nu ik dit typ voelt het als 10 minuten en snel gedaan, maar eeeecccht niet). Waaauw machtig jongen! Wat een bizar fenomeen. Je denkt misschien: is toch gewoon een berg, behalve de beklimming: wat is er zo bijzonder? Nou, dat deze rots dus gewoon volledig verticaal naar beneden loopt aan alle zijden. En dat is dus echt bizar, want kijk je over de rand, dan zie je dus gewoon NIETS er onder, dan water. En ik heb geen hoogtevrees, maar stiekem is dat dus best beangstigend. Zeker met Sam op mijn rug, springen er wat scenario’s door mijn hoofd waar bij Sam van de rand af valt. Hij mag dus van mij onder geen beding uit die rugzak. En ook ik waag me niet te dicht bij de rand. Stel je voor dat ik achterover val joh… het is niet dat er hier een hekje staat ofzo (fijn!). Waauw, hebben we gewoon gedaan joh, met Sam op de rug. Zoooo trots! Doen we gewoon!
Aangezien ik nog in mijn ren-en-raas-modus zit van de klim omhoog, neemt Bas het even over met de verzorging voor de innerlijke mens en dus eten en drinken we wat, waarna we wat toffe fotootjes maken van het uitzicht. Hele fotosessies gebeuren om ons heen en er staan zelfs mensen in de rij voor het ultieme plekje op de rots, maar die laten wij heerlijk aan ons voorbij gaan. Bas maakt nog een foto iets verderop van mij en Sam en na een krap half uurtje op de rots besluiten we langzaam weer naar beneden af te taaien.
Terug naar beneden
En eerlijk gezegd kijk ik daar een beetje meer tegenop zelfs nog dan naar boven. Ik ben namelijk stiekem best wel moe van de klim, het is net begonnen met regenen en ik weet hoe lang het stuk is dat we moeten lopen. Plus: omhoog is zwaar voor je hartslag en je raakt uitgeput van de pittige krachtsinspanning, maar je kunt er wel meer controle over uitoefenen: waar zet je je voet neer, waar plaats je je hand? En je zelf omhoog tillen maar. Maar als je naar beneden gaat, zeker met gladde stenen, heb je niet altijd grip en controle. Zeker niet met zeg 18 kg extra op m’n rug. En zodra je zeg maar je knie buigt om je voet goed weg te zetten, is het zo positioneren dat die kilo’s op je rug ook weer goed op de volgende steen komen te staan. En het steeds zoeken van die balans en controle op een ‘pad’ dat bijna voortdurend bestaat uit rotsblokken met afstanden van 30 cm tussen de ene en de volgende met dat gewicht, maakt het best pittig voor me. Gelukkig heb ik geen gladde gympies aan en de rugzak met Sam helpt ook best wel met naar achter houden, waardoor je in ieder geval niet naar voren dendert. De rechte stukjes voelen bijna als hardlooproute, want omhoog en omlaag zijn met bepakking en regen allebei zwaar en inspannend en vooral goed concentreren, maar als je recht vooruit loopt: nou easy peasy. Misschien moet ik de volgende keer zo’n klimmetje doen voor ik ga hardlopen. Gaat een stuk gemakkelijker ;-) .
Bas stopt her en der nog even voor wat mooie fotootjes, en hobbelt dan weer door.
Je kent me echter, ik ga zeker weten deze tocht gewoon uitlopen met Sam op mijn rug, nu ik zover gekomen ben. Bas is echt een geweldige hulp, want bij elke steen waar het ook maar enigszins twijfelachtig is of ik de stap goed kan maken, is zijn hand er om me te helpen. En zo komen we traag, maar gestaag de berg af. Het regent intussen best wel door en heel lekker is het niet. Stiekem krijg ik het ook best wel koud. Sam is overigens lekker in slaap gevallen, dus gelukkig is het hobbelen over de stenen nog ergens goed voor.
Klaar klaar klaar
Zo halverwege de route beginnen mijn benen het een beetje op te geven. Gewoon zo’n ‘what the fuck denk JIJ dat je aan het doen bent met deze benen’ gevoel. Met elke stap naar beneden voelt het alsof (en de sporters onder ons herkennen dit wel) je zeg maar 150 squats met gewicht in je nek gedaan hebt, en twijfelt of, als je door je knieën buigt, je daarna nog wel omhoog kunt komen naar stand. Niet een heel lekker gevoel, want ik weet dat we nog een stukkie terug moeten naar de auto. En ook mijn enkels (ging bovenop de berg door m’n linkse en m’n rechtse is nog niet helemaal 100%) zijn er ook wel een beetje klaar mee. Echter, ik kan wel zeggen dat de balans terug is in mijn enkels na mijn val in april, daar wel blij mee. Maar het voelt wel als ik mijn voet op een verkeerde manier weg zet, hij zomaar eens zou kunnen breken. En doorrrrr. We doen rustig aan, al zeg ik de kilometer er op niet zo veel meer. Bas praat op me in dat ik het super goed doe en dat helpt me enorm om verder te gaan. En het feit dat, hoe langer we lopen, hoe natter we worden, zorgt dat we gestaag door gaan.
We moeten nog ongeveer 700 meter als Sam wakker wordt, om zich heen kijkt met zijn tentje voor de regen om zich heen, Bas mij met een hand naar beneden ziet helpen en zegt ‘Gaat het mama?’.
En das even teveel. Ik moet even huilen. Hij merkt er niet veel van, want hij zit op mijn rug, maar die lieve woorden van ons kleine ventje, die serieus geen idee heeft wat we aan het doen zijn, maar wel vraagt of het gaat; doet me echt heel veel. Ik knuffel zijn voetje achterom en zeg hem dat het gaat en dat ik het heel lief vind dat hij dat vraagt, waarna we de overige paar honderd meter naar de bus door lopen.
Done for today
En dan is het wel even klaar. Ik ga zitten, kom niet meer overeind, even later pakken we een bus terug naar Stavanger. Ik douche, we eten comfortfood bij Mc Donalds en staren gaar voor ons uit naar een burger die we naar binnen duwen. Het lampje is uit voor vandaag. De beentjes (vooral bovenbenen, kuiten en enkels) willen heeeelemaal niks meer, en dus ploffen we op het bedje en doen ook niks meer.
Wauw, wat een fucking vette prestatie. Zo keitrots op ons dat we dit gedaan hebben. En wat was het genieten, deze hike. Echt heel gaaf!! Hadden we zeker weten niet willen missen, wat een ervaring!!!! :D
