Door naar twee korte nachtjes: de eerste in Dombas, de tweede in Geiranger (ja je weet wel, die van het verkeerd geboekte hotel). En langzaam worden we ondergedompeld in het natuurschoon van Noorwegen. Genieten 2.0. Het betreft wat spannende weggetjes, warme remmen, prachtige uitzichten en genoeg avontuur.
On route!
We staan donderdagochtend, de ochtend van vertrek uit Oslo, vroeg op. Het was voor ons beiden geen al te best nachtje, gezien de volle buik (van het ijsje: Ine) en veel wakker worden (Bas) en pas om 23:30 in slaap vallen (Sam); dat krijg je ervan zonder lobby, waardoor ons kind elk geluidje opmerkt… En je kunt vroeg opstaan, maar misschien weet je dat dat met een kind van 2,5 altijd langer duurt dan je verwacht. Want hoe lang kun je wel niet over een cracker met jam en een beker met melk doen… en niet dat ie hem dan niet wil opeten he, maar gewoon zooooo traag en elke keer als je zegt ‘Sam, heb je genoeg?’ ‘Nee, mama. Sam is graag de cracker opeten. Heeeeel graag’. Tja, adorable, dat wel, maar als je op wilt schieten niet heel praktisch. Enfin, rond 10:00 zijn we gepakt en wel en rijden we Oslo uit. Een ritje van ongeveer 4 uur in het vooruitzicht naar Dombas.
Bas rijdt, mijn voornaamste taak is om onderweg weer wat moois te zoeken. Dat blijkt vandaag een wat grotere uitdaging, want hoewel er veel mooie fjorden te zien zijn, is er niet echt een stopplekje langs de route waar je even uit kunt stappen voor een mooie foto. De wegen zijn namelijk 1-baans en er wordt verwacht dat je gewoon in het tempo blijft rijden van degene voor je en degene achter je. Het is een soort rijdende file. En uitvoegstroken zijn er niet, en oh ja het water zit aan de andere kant van de weg (die je niet even over kunt steken ;) ). Nabij Lillehammer vind ik een uitzichtpuntje bij de rivier dat er leuk uit lijkt te zien. Het heet Helleristningene ved Drotten, onleesbaar, dus moet wel mooi zijn toch?! We cruisen stapvoets een heeeel steil paadje af, waarna we ontdekken dat het pad dat Google maps ons suggesteert, helemaal niet bestaat joh… daar staat gewoon een bos zeg maar. Niet echt dat je daar met een auto doorheen kan ofzo… Beetje teleurgesteld dan maar weer terug omhoog op naar het volgende plekje. Na de tank rij ik verder, want kan natuurlijk niet op vakantie in Noorwegen geen meter gereden hebben.
De uitdagende route
Nabij Otta, al redelijk dichtbij onze overnachtingsplaats lijkt op de kaart een mooi haarspeldweggetje naar boven een mooi uitzicht te laten zien. En dus hoppaaa, in z’n twee de berg op. Een paar haarspeldjes later kunnen we inderdaad op een kleine parkeerplaats langs de weg het uitzicht fotograferen… wauw, prachtig!
Het lijkt er op dat Google maps ons vertelt dat we deze weg verder door kunnen rijden en dus gaan we dat maar eens even verkennen. We rijden over een smal pad behoorlijk steil omhoog en dus rij ik voorzichtig aan. Iets verderop laat ik een Noor voorbij, die de weg wat beter lijkt te kennen en wat sneller wil met zijn 4x4 dan mijn 50km/h ;-) .
En dan moeten we naar links… een grindpad doemt op naast een steile bocht. De schapen bewaken de brug er iets voor. Kunnen we hier in? Ik zie het al wel zitten, maar Bas denkt daar anders over. We zoeken op alle navigatiesystemen, je zou er in moeten kunnen, maar ja het lijkt er niet echt op. En er staat ook een slagboom. Ik was er al in gereden, dus hoppa achteruit omhoog terug de weg op… hmmm. Even verder rijden en dan maar terug?! Maar ja dat kan toch gewoon niet? We moeten daar toch in kunnen? Ik wil het wel proberen en dus rijden we het weggetje nog eens in. De slagboom blijkt een betaalautomaat (en die zijn we intussen wel gewend hier ;-) ), we rekenen 60 kronen af en gaan op avontuur. De remmen van onze Peugeot worden goed getest, want we rijden fuuuucking steil de berg af en ik gebruik geen brandstof, want we rijden vanzelf. Het is best een spannend tochtje, maar ach, zonder avontuur is er toch ook niks aan hahaha ;). Eenmaal beneden (met remmen die warm zijn en ruiken van het harde werken) treffen we een schattig watervalletje waar we wat foto’s maken voor we bij het einde van de weg echt een machtig mooie waterval / stuwdam treffen. Maar echt vettt ruw en gaaf. Sam vindt het echt fantastisch! Hij kan niet stoppen met kijken naar de waterval en we dalen nog een klein eindje af voor een beter zicht. Sam wil zelfs helemaal niet meer weg bij te waterval en start een protest zittend op de brug uitkijkend op de waterval. Blij toch dat we de spannende route hebben gepakt, was het zeker weten waard!
Rust
Aangekomen bij onze heerlijke herberg ‘Trolltun hotel og hytter’ in Dombas genieten we van onze prima lekkere kamer, pakken een lekker diner mee (maar gewoon serieus aardappelen, eland en groente. Voelt een beetje als thuiskomen (nou je de eland was wel nieuw natuurlijk ;)) en dat mag ook wel na een week uit eten haha. Het toetje is exceptioneel lekker en ziet er ook als een kunstwerkje uit.
We sluiten de avond af met een korte klim naar een uitzichtpuntje, waar we genieten van het heeerlijke uitzicht. Maar echt, waauw, prachtig!! Dat belooft wat voor de rest van de dagen! Nadat we de kleine man op bed hebben gedropt genieten wij van de hoekbank, waar ik wegkruip onder een dekentje en Bas een serietje kijkt. Prima vertoeven hier. Rond 22:00, want ja de zon gaat hier zo hoog pas laat onder, loop ik nog even de berg op voor de zonsondergang en neem het prachtige uitzicht even in me op. Waauw, Noorwegen, wat ben je mooi! Op naar morgen!
Trollstigen
Nadat de wekker een paar keer is afgegaan staan we vanmorgen iets later op dan gepland. We pakken een prima ontbijt met zalm en ei mee en hebben vandaag een kind dat er geen zin in heeft en vooral heeeeeel erg de grenzen opzoekt. En dus kan het hele restaurant meegenieten met onze grens en Sam die uiteindelijk met halve cracker over mee terug naar de kamer gaat, omdat hij niet normaal kan blijven zitten op zijn stoel. Ontroostbaar leiden we hem 10 minuten later weer af met een waterval en gaan we 10 minuten voor planning op pad. Lekker hoor die planning van ons, gaat heel de vakantie al heerlijk.
Vandaag staat er een bijzondere route op de planning naar Geiranger, de zogenaamde trollenroute. Een route via uiteraard smalle wegen tussen de hoge bergen door, maar vooral ook de route die ons met haarspeldbochtjes de Trollstigen-berg opleidt, vanwaar je een prachtig uitzicht op de omringende bergen en sneeuwtoppen hebt. Helaas is het een beetje bewolkt vandaag, dus het is even de vraag hoe veel we ervan zien, maar vol goede moed gaan we op pad. Het uitzicht onderweg is alleen al fenomenaal, het ontbreekt ons aan genoeg plekjes om het mooie uitzicht weer vast te leggen. Na ruim 2 uur komen we aan bij het informatiepunt over de Trollstigen en begint de uitdagende klim, over zoals gezegd haarspeldjes die smaller zijn dan de gemiddelde eenbaansweg. En dan moet je even nagaan dat over deze beroemde weg ook op dit moment touringbussen en mensen met campers rijden. Maar echt, serieus, gewoon geen goed idee joh… Zeker met passeren en in die bochtjes naast elkaar. Je houdt je hart vast van hoe krap men langs elkaar moet en verschillende keren wachten we even op wat bredere stukjes tot er weer een camper voorbij is. We tuffen langzaam maar gestaag omhoog en bevinden ons steeds hoger in de wolken. Op het uitzichtpunt (op ongeveer 900 meter), wat we vanaf hier kunnen zien, zien we wel mensen staan. Zou er toch iets te zien zijn? Eenmaal boven zitten we volledig in de mistwolken. Jammer… En dan te bedenken dat iedereen toch naar dit uitzichtpunt loopt he, want tja, vanaf beneden… is een soort van vicieuze cirkel, want doordat je mensen ziet staan, loop je er toch heen en dus zien mensen beneden jou weer staan en gaan er ook heen haha.
Bas besluit nog wat verder omhoog te klimmen, terwijl ik met Sam alvast terug loop. Het uitzicht blijkt daarboven ineens opengetrokken te zijn en dus heeft Bas nog wat mooie fotootjes kunnen maken voor we weer langzaam afdalen naar lagere gronden. We zien weer steeds meer van de bergen om ons heen, hoewel de toppen veelal verdwijnen in de wolken. Qua landschap vinden we het iets ruwer dan Zwitserland, meer rotsachtig, desondanks wel groener tot op hoogte. En we vinden het minder ruw dan IJsland, waar de vulkanische bergen sowieso een heel ander karakter hadden.
Pontje als metro
Na een korte stop in Sylte, bij het eerste echte fjord in de noorderlanden rijden we door naar het pontje van Linge naar Eidsdal, waar we in 11 minuten tijd naar de overkant gevaren worden. Echt bijzonder, een carferry is hier bijna net zo gewoon als een metro in Londen. Moet je een groot fjord over? Dan pak je voor een paar euro gewoon de pont. Hij vaart ieder kwartier, je stapt niet eens uit. Er rijden drie pontjes heen en weer en voor je het weet ben je weer on route. Je verliest er zelfs bijna geen tijd mee… Sam slaapt heel het stuk en als we even verder weer een paar tunnels mee pakken wordt ie wakker ‘Mamaaaaa, ik zie gaatje van de tunnel’ (lees: het einde van de tunnel)
Geiranger
Na een heel stuk klimmen door een bergpas komen we aan bij het uitzichtpunt op het Geirangerfjord. En dat is zeg maar wel een beetje waar je het voor doet. Het uitzicht van boven op dit fjord is echt bizar mooi en zeg maar op ELKE foto die je ziet van Geiranger, zie je deze foto. En daar is zeg maar langs de haarspeldjes een parkeerplaats voor zeg 10 auto’s aan de rand van de bocht naar beneden. Waar ook zeg maar hele touringbussen weer langs moeten en willen stoppen. Leuk idee, maar dat werkt natuurlijk totaaaaal niet. En dus staat het echt COMPLEET vast in die bocht. En tja, wij willen hier ook zijn, dus er omheen rijden is ook niet echt een optie. En daarnaast blokkeren 3 touringbussen, die ook besloten hebben gewoon midden op de weg te parkeren om hun gasten het beloofde uitzicht te bieden volledig de weg, waardoor je niet vooruit, maar ook niet meer achteruit kunt. Maar ja, wachten tot er een parkeerplek vrij is, is als wachten tot je een foto zonder oversized cruiseship voor 3800 mensen in dit Geirangerfjord kunt maken en dat is; zoals we intussen weten: best lang!
Ik bedenk een fantastische truc! We staan intussen al een minuut of 5 stil in een soort van file van auto’s en campers en ik zeg tegen Bas: kom, we wisselen even. Ik ga achter het stuur, kun jij even lopen om een paar mooie foto’s te maken. Immers, voor de kenners: Bas is van ons tweeen degene die mooie foto’s kan maken, ik krijg het nog voor elkaar om van een boot railing mee op de foto te zetten op het mooiste uitzicht. Enfin, hij sprint uit die auto. Ik wacht rustig af en tot dusver gaat het goed. Een paar minuutjes later begint het echter te rijden en ik zie Bas dus ook echt nergens meer…. Maar ja weet je, ik kan hem niet heel die berg af laten rennen. En dus ik hem bellen, ja hoor, hij komt er aan gesprint. Net op tijd springt ie in die auto en kunnen we de berg af rijden. Dat betekent nu echter wel dat ik degene ben die de haarspeldjes weer mag pakken en dat vind ik stiekem toch best wel spannend. Zeker omdat de remmen van de auto warm worden en ik een beetje zoekende ben in welke versnelling ik hem het beste kan laten staan. Nu zijn de remblokjes pas vervangen, dus het zou wel goed moeten komen, maar ja ik ben er toch niet helemaal gerust op. Gelukkig is Bas erg supportive en kom ik veilig en wel een meter of 500 lager uit. Niks van het hele uitzicht gezien van het ingespannen rijden en opletten, maar ach: gelukkig hebben we de foto’s nog haha.
We komen aan in suuuuper druk Geiranger en doorrrr naar het hotel. Lijkt het enige hotel hier te zijn, de parkeerplaats is echter overvol, maarrrr we mogen bij de baai parkeren en dat is zowaar: GRATIS! Woooow! Binnen no time is onze auto compleet gebarricadeerd met touringbussen, maar gelukkig hoeven we er toch niet meer uit vandaag. We checken in op onze kamer met uitzicht op het fjord, of althans, op dit moment met uitzicht op een enorme flat op het water die in de haven ligt haha, want de Aida Perla (lees: boot van 300 meter, 900 personeelsleden, 3800 gasten) ligt in de haven aangemeerd. Wel een bijzonder zicht.
Fjordcruise
Om 17:00 hebben we een minicruise (zeg ik er maar even bij, na het vernoemen van het bakbeest hierboven) op dit fjord en dat is leuk. We varen langs verschillende beroemde watervallen hier in de buurt, zoals de Zeven zussen-waterval, genoemd naar de Griekse legende over de zeven zussen, waar zeven stromen naar beneden kletteren. Er tegenover de ‘Bridals Veil’ (bruidssluier), die volgens deze legende probeerde de zeven zussen te verleiden. Het is een lekkere tocht, wel wat frisjes en Sam geniet vooral van zijn letter op de bank met de reddingsvesten er in en de oortjes van mijn audio-guide. En daar betaal je dan 30 euro voor he ;). Ach, hij vermaakt zich en das allang fijn. Hij aait nog een hondje, en klimt nog een klein beetje voor we na 90 minuten aftaaien.
We happen een burgertje weg bij het #1 restaurant van Geiranger (Brasserie Posten), waar we net voor een stel andere mensen het laatste plekje te pakken hebben, omdat zij nog de kaart aan het bestuderen waren om te zien of ze hier wilden eten (#voelmenietschuldig, want verder zat alles vol).
En dan is het alweer tijd om terug naar het hotel te gaan. We genieten met Sam nog even van de uittocht van het cruiseship (vooral de toeter en het enorme gevaarte dat moet draaien), waarna onze kleine vriend gaat slapen en wij lekker even chillen onder het genot van live piano-muziek (love it!!). Morgen vertrekken we hier weer voor een tochtje van een krappe twee uur naar Olden, waar we onze vrienden en collega Fedde, Froukje en de kinderen zullen treffen voor twee nachten op, naar het schijnt, een prachtig plekje tussen de bergen. We hebben er alvast heel veel zin in! Kom maar op!
