En alweer een dag verder op onze reis door Vietnam. Woensdag zijn we al een week op weg! Tevens nog 2 weken te gaan! Wat gaat het hard. De laatste twee dagen hebben we Ninh Binh bezocht, de hoofdstad van Vietnam in vroegere tijden: een heel relaxte plek om te bezoeken; ook voor Dry Ha Long Bay. Maar er was ook wat spanning, want de warmte en de nachttrein zorgden toch voor wat stress in onze hoofdjes.
Na het aanmeren terug bij de haven van Ha Long Bay worden we opgehaald door onze gids voor de komende dag: Teang. Na het laatste boottochtje zijn we blij weer even in een busje te zitten en op te drogen van het plakkerige zweet om ons heen.
Sam is er ook wel een beetje klaar mee en gelukkig is hij binnen no time weer frisjes afgekoeld en doen we lekker een dutje in de bus.
Parelkwekerij
Teang neemt ons onderweg mee naar een parelkwekerij. Een kwekerij? Ik wist niet eens dat er dieren bij betrokken waren hahaha. Ze worden gemaakt van oesters. Serieus altijd gedacht dat dat een fabeltje was! Tot zover mijn dierenkennis, maar goed: die wordt nu opgefrist! Here we go! Op een heel enthousiaste manier legt de aanwezige dame ons uit hoe parels tot stand komen.
De binnenzijde van de moederoester geeft een parelmoer laagje af, waaruit een parel ontstaat. Doordat geen enkele oester dezelfde vorm heeft, krijgen de parels een hele vreemde ongelijke vorm. Daarom zijn ze de oesters gaan kweken. Met een natuurproduct is een klein rond balletje gemaakt. Vervolgens wordt dit balletje met chirurgische precisie (zit serieus een opleiding van twee jaar aan vast), terug geïmplanteerd in het voortplantingsorgaan van de oester (maar serieus; hoe bedenk je het 😖). En dat ziet er idd net zo uit als een menselijke operatie met tangetjes, knijpertjes en subtiliteit.
Na het plaatsen wordt de oester binnen het half uur terug in het water gebracht, waar de parel groeit door de afzetting van de laagjes. Daarna worden ze wekelijks gecontroleerd en uiteindelijk de parel verwijderd uit de oesters. Goede oesters kunnen tot 3x gebruikt worden voor parels en alle delen ervan worden hergebruikt: het vlees voor de soep, de schelp voor sieraden. En uiteraard is er na de rondleiding een volledig airconditioned winkel met glazen vitrines met alle mogelijke parels die je zou kunnen kopen en waar je meer of minder fortuin voor kwijt bent. We kopen een paar kleine souvenirs voor aan de muur en vervolgen onze rit naar Ninh Binh.
Onze gids vertelt ons iets meer over de Vietnamese cultuur, waarin het gebruikelijk is dat de moeder 6 tot 12maanden na de bevalling thuis blijft. Daarna zegt vaak de moeder van de vader van de baby haar werk op, zodat zij op de kleine kan passen. Zoals wij reizen met Sam en zo vrij rondlopen zou daar niet gebeuren, want kleintjes blijven een hele poos onder de vleugels en dicht bij hun familie.
We gaan langs het vroegere belangrijkste plein in Ninh Binh en de twee tempels die gewijd zijn aan de vroegere keizers van Vietnam en daarna is het tijd om naar onze bungalow te gaan in het dorpje Tam Coc (drie grotten; die gaan we morgen bekijken met een bamboe boot!)
Dat is nog best wat zoekwerk, want het is maar een kleine homestay. De chauffeur van onze mini-van kan bijna het straatje niet in, omdat het zo smal is, maar wij vinden dat meestal een goed teken, want dat betekent dat het waarschijnlijk klein en knus is. Het is het ritje zeker waard, want even later komen we aan in Tam Coc horizon bungalow: een kleine homestay met 6 bamboe bungalows. Super sfeervol! We kijken uit op een mooie rots en het kleine restaurant is ingebouwd in een rots! Tof plekje om te overnachten.
Blijkbaar is niet doorgekomen dat Sam al 1,5 jaar is en dus hebben ze een klein wiegje voor hem klaar staan, dat geeft nog wel een klein beetje spanning; want stel dat hij daar in gaat staan. Als hij echter na de overheerlijke avondmaaltijd die we genieten hem er in leggen is hij zo moe dat hij gelijk in een diepe slaap valt. En als ie een beetje wakker wordt, wiegt hij zichzelf in slaap omdat het een schommelwieg is. Daardoor kunnen Bas en ik genieten van een heerlijk super heet voetenbadje en van de mooie avondlucht, om niet veel later lekker te gaan slapen. Sam is vannacht niet wakker geworden en laat ons slapen tot nadat onze wekker afgaat (wat zijn we toch trots op ons jochie hoe hij het doet!).
Lekker fietsen?!
We worden op 09:00 opgepikt en gaan fietsen en het is nu al snikheet. De eerste zweetdruppeltjes verschijnen al voor we op de fiets stappen. Op de betreffende klaargezette fiets blijkt het kinderzitje geen gordeltje te hebben en Sam kan goed zitten, maar het risico nemen dat ie van de fiets afdondert doen we toch liever niet. En dus wordt er snel een andere fiets geregeld, met als enige nadeel waar ik na 30 seconden fietsen achter kom: de banden zijn praktisch leeg. Is met 13 kg achterop geen feestje. Maar zeg maar: ECHT geen feestje! Maar we klagen natuurlijk niet en gaan gewoon enthousiast op pad en onze gids is al bijna 500 meter verder, dus heel veel kunnen we er niet meer aan doen.
Na vijf minuten fietsen druipt het zweet al volledig van m’n beentjes af en ondanks m’n goede conditie blijf ik toch een beetje achter; gezien ik keihard moet trappen om de lege banden vooruit te krijgen. Sam heeft het gelukkig minder warm door het lichte windje achter me, maar al met al worden we niet echt blij.
Onze gids blijkt de weg te moeten zoeken en fietst een eind vooruit, wat niet helpt bij het gevoel dat we het niet bij houden. Flexibele mindset, flexibele mindset flexibele mindset als een mantra in ons hoofd…haha. Niet er vanuit gaan dat het een Nederlandse fiets is, niet zeiken en doorfietsen.
We bezoeken een tempel in een berg, waar Sam beneden bij de gids blijft en het echt sauna-warm is.
NIET TE DOEN!
Er is geen porie in m’n lijf die NIET aan t werk is om zweet te verwerken en ik doe m’n best om nog wat trappen te beklimmen. We ontmoeten een aardig Vietnamees gezin, waarvan de kinderen willen oefenen met Engels en ons vragen gaan stellen. We kletsen een eindje weg en gaan samen op de foto, waarna we vochtloos terug afdalen.
De ‘bamboe’ boot
We pakken de fiets weer mee en fietsen een eindje terug om voor een twee uur durende boottocht te gaan. We komen aan bij de haven van Tam Coc, maar geen bamboe boot te bekennen. Wel heel veel stalen boten 😉😜
Eigenlijk twijfelen we al bij aankomst: is het nou echt handig om een 2-uur durende boottocht te maken in deze verzengende hitte? Onze gids lijkt er echter niet echt stil bij te staan en dus huren we op eigen initiatief nog even een uv-zonwerende parasol en een extra fles water.
We stappen toch op de boot en worden door een tandeloze man die met zijn voeten! de boot bestuurt langzaam van de kade af gevaren. We kunnen nog terug?!
Hadden we het maar gedaan. Want de boottocht is werkelijk prachtig, maar genieten doen we niet. Sam heeft het warm en heeft een reddingsvest aan wat niet geschikt is voor 1 jaar; hij verzuipt er in en het zit niet lekker en hij wil het uit. Daarbij heeft ie het hartstikke warm en niks is meer goed. Lopen kan natuurlijk niet op deze kano, dus hij moet bij ons blijven zitten en laat hij dat nu net niet willen. Bas heeft last van zijn billen, rug en schouder en Sam is er klaar mee.
We hopen dat dit tochtje maar een uurtje duurt misschien toch last minute? Kunnen we er nog af? De route is prachtig en leidt langs prachtige lijmstenen hoge rotsen die ook wel Dry Ha Long Bay genoemd worden en varen onder een aantal van deze rotsen door (Tam Coc: drie grotten die ook in King Kong gebruikt zijn). En de hele tijd hebben wij spijt dat we hier aan begonnen zijn. En dan begint altijd even de twijfel te knagen: wat als hij het nu te warm heeft? Was dit überhaupt wel verstandig? En wat nou als het vanavond met de nachttrein…? Bas heeft het er ff pittig mee, maar gelukkig kunnen we er samen goed over praten. En na twee uur komen we uiteindelijk terug bij de haven en heeft onze gids het airconditioned busje terug geregeld, zodat we even af kunnen koelen: heel fijn. Sam begint gelijk weer druk te kletsen, wat meestal een goed teken is. Inmiddels leert hij echt zienderogen woorden bij: boot en boom en hij kan al bijna alle lichaamsdelen aanwijzen. Trots trots trots!
Het communisme en de bevolking
Terug bij de bungalow douchen en lunchen we nog even snel, waarna we terug naar Hanoi vertrekken. We hebben een eerlijk gesprek met onze gids, nadat ze gisteren aangaf dat Ho Chi Minh voor haar geen held is. Oorlog is niet goed voor het land. En het communisme zorgt voor veel corruptie. Goede banen gaan alleen naar communisten en als je niet in het clubje zit kom je nergens of wordt er zelfs slecht over je gepraat. In dat opzicht is ze niet blij met het communisme. Vandaag voegt ze daar deze mooie zin aan toe:
“Om eerlijk te zijn. We haten het communisme; bijna iedereen, maar er zijn ook veel dingen waar we trots op zijn; dat we de grote landen er uit gegooid hebben. Dat is een prestatie die we samen bereikt hebben. We zijn verder dan we waren.” Ik vind het fijn dat ze zo eerlijk tegen ons is, maar begrijp ook van haar dat dat lastig is , omdat je niet weet of iedereen van de ‘goede’ kant is en je niet wilt dat het bij de ‘verkeerde’ terecht komt.
Eggcoffee en Mc Donalds
Terug in Hanoi worden onze koffers afgegooid bij het hotel waar we twee nachten geleden verbleven. Vannacht nemen we namelijk de nachttrein (voor mijn gevoel het spannendste deel van onze reis) en die vertrekt pas om 22:15 en dus hebben we nog wat tijd te vullen.
We willen graag nog een lokale specialiteit proberen, namelijk ‘Egg coffee’: koffie waarbij een soort van alcoholloze advocaatvariant wordt toegevoegd. We worden naar het oudste (en smalste denk ik haha) koffietentje van Hanoi gebracht, waar we even wezenloos om ons heen kijken. Het smalle gangetje doet namelijk niet vermoeden dat boven een uitgebreid en sfeervol café te vinden is! We gaan wat twijfelachtig de trap op en zien al gauw kleine tafeltjes met kinderkrukjes: zó gezellig! We bestellen twee eggcoffee (en een limonade voor Sam) en dat is echt YUM! Super lekker. Echt een aanrader! 😁😋
Na ons bakkie lopen we een rondje om het Hoan Kiemmeer, bezoeken de Chinese tempel aan de andere kant van de rode brug (die ‘s avonds toch mooier is): daar hebben we nu ineens ook tijd voor over en eten een ijsje bij Haagen Dazs. De westerse middag sluiten we af met een bezoekje aan de Mc voor we terug naar het hotel lopen. Wat een heerlijke vrije avond was dit!
De nachttrein
Op naar voor mijn gevoel de spannendste (en niet op een positieve manier) avond en nacht van deze reis: de nachttrein. Toen we deze reis boekten leek het allemaal zo vanzelfsprekend: van Hanoi naar Dong hoi met de nachttrein. We zijn toch hartstikke flexibel; moet kunnen toch? Heb al wel eens de nachttrein van Bangkok naar Chiang Mai gepakt: ging prima. En Sam slaapt overal…. Maar gaandeweg de weken en ook al begin deze vakantie sluipen er toch wat zorgen in. De nachttrein vertrekt om 22:15: allang bedtijd voor Sam en hoe ziet de plek waar we slapen er uit? Met hoeveel mensen liggen we daar? Moet Sam bij ons in bed? Heel veel zorgen. Ken je dat? Zo’n moment waar je zo tegenop kijkt, dat je nog niet naar de volgende dag kunt kijken. We denken na tot hier en daarna zien we wel verder.
Om 19:00 zitten we in de lobby en we vragen de receptioniste een taxi voor ons te regelen om 20:30. De anderhalf uur ertussen vertoeven we in de lobby en rent Sam tussen ons in, met en zonder Dikkie Dik en wijst alles aan wat we moeten benoemen. Hij heeft het behoorlijk warm, van al die inspanning en is nu al doodmoe….
Zucht, we hadden ook gewoon een vlucht kunnen boeken.
Om 20:30 pikt de taxi ons op en zet ons om 20:40 op station af, haha dat ritje was niet zo lang. We zetten Sam in de draagrugzak in de hoop dat hij alvast in slaap valt en nadat ik lekker heen en weer aan het wiegen ben in de entreehal valt hij YES YES YES lekker in slaap. Het duurt echter nog ruim een uur en een kwartier voor we uiteindelijk de trein in mogen. Daar aangekomen hebben we de eerste geruststelling: we hebben aparte coupes (toen ik ooit in Thailand alleen met de nachttrein ging hadden we een soort van lange gang met bedden; doe dan maar liever dit ;-)). Sam wordt weer wakker tijdens het uitladen in onze coupe en dus leg ik hem lekker neer in het bed aan de rechterzijde, terwijl Bas op de linkerzijde neerploft. Gordijntjes dicht, dekentje over hem heen, lichtje uit. Ik ga aan de andere kant van het bed van Sam zitten, want ondanks dat een van de twee bedden boven ons ook door ons gereserveerd is (geen idee waarom, want met Sam gaat het niet), gaan we die dus niet gebruiken. Sam ligt rustig te liggen als de conducteur komt controleren of onze namen kloppen: Jep, klopt. Vijf minuten later trekt ie de deur weer open (je moet nogal meppen op de klink merken we) om te vragen of onze bestemming klopt: Jep klopt.
Terwijl we alles al donker gemaakt hebben in de coupe voor Sam trekt er elke keer weer iemand die deur open en Sam dus elke keer weer wakker. Tja, daar zou ik als ik Sam was ook niet vrolijk van worden. Tot dusver heeft nog niemand het vierde bed geclaimd en daar zijn we eigenlijk wel blij mee. Ik word niet blij van iemand die bij ons in onze cabin komt liggen en iemand anders wordt denk ik niet blij als hij Sams gejengel hoort. En net als ik denk: yes we gaan, we blijven met zijn drieën in deze coupe: jahoor: wordt die deur voor de zesde keer keihard open getrokken (Sam weer klaarwakker: wooohooo en komt er een Vietnamese man bij ons in de coupe liggen. Ik zeg denk ik net iets te hard shit, maar de man is verder erg aardig. Spreekt geen woord Engels, maar maakt ook geen reet uit. We voeren een handen-en-voetengesprek als Sam besluit te gaan draaien en half van de bank af valt. Tja, en dan is niets meer goed natuurlijk. 80x berend botje, kippen die wippen en slaap Sammy slaap; het helpt allemaal ECHT niets meer. En ik snap het: wat wil je als je al veel te lang wakker bent en vervolgens nog 6x uit je slaap getrokken wordt. Krijsen krijsen krijsen. Denk dat die Vietnamese man inmiddels wel spijt heeft van het feit dat hij bij ons wilde liggen en ook dat snap ik. Maar onze main prioriteit is om te zorgen dat dit niet de komende 8 uur door gaat, want dat is zo ongeveer mijn ergste nachtmerrie van deze nachttrein.
Bij mij liggen in welke houding dan ook is niet meer goed, draaien, brullen, krijsen. Pfffff we hebben het er ff pittig mee hoor. Bas neemt het even over en terwijl hij bij Bas ligt ga ik zachtjes ‘sssssshhhhh’ in zijn oor zingen en uiteraard weer 600x hetzelfde liedjesrepertoir; die stembanden worden goed getraind deze reis hahahah. Enfin, uiteindelijk is dat de cue: hij valt in slaap. Bas legt hem naast zijn voeten bij de muur waar hij lekker kan draaien en ligt zelf met zijn voeten op de rugzak. Niet heel comfortabel, maar verderop de nacht wisselen we even, zodat Bas ook nog een paar uurtjes goed kan maken. Het is een soort goederentrein dus het is een teringherrie van jewelste; zeker ook omdat de mensen op deze trein lang niet allemaal gelijk om 22:15 besloten te gaan slapen en de treinstellen zijn ook niet geremd, waardoor het elke keer lijkt of er iemand met een ijzeren staaf probeert onze wagon te stoppen (misschien is dat ook gewoon wel zo ;-)). Al met al is het geen perfecte nacht, maar gelukkig slapen we nog wel een beetje. Uiteraard wordt nog 3x de coupe open getrokken in de nacht, omdat de Vietnamese man die bij ons aanschoof een aantal stations eerder er uit moet (om 04:45) en gewekt wordt door de conducteur; vervolgens vertrekt en drie minuten later de volgende Vietnamees binnen loopt om het andere bed te claimen… super subtiel allemaal uiteraard, zucht. Flexibele mindset flexibele mindset flexibele mindset ;-)
Conclusie
Sam moeten we zelfs wakker maken om 07:45; heeft ie toch nog een best aardige nacht gemaakt zo al met al. We zijn best flexibel en waar of wat er gegeten of geslapen wordt door Sam maakt niet zoveel uit; hij past zich immers vrij gemakkelijk aan en het gaat allemaal, maar onze conclusie is wel: voor dit soort ervaringen als een nachttrein is hij eigenlijk echt nog een klein beetje te jong. Dit hadden we beter met het vliegtuig kunnen doen. Voor onze eigen gemoedsrust, maar ook voor die van hem.
Gelukkig zijn we aangekomen en staat onze gids al te wachten om ons naar het volgende avontuur te brengen. : Phong Nha National Park!
We hebben genoten van dit deel van de reis in Ninh Binh, maar zouden er zelf denk ik niet zo snel naar terug gaan. We vonden zelf de activiteiten wel leuk, maar lastig te combineren met Sam. Het is echt nergens zo heet geweest als in Ninh Binh, waardoor je bij het naar buiten lopen gewoon instant sauna-gevoel hebt. Daarnaast vonden we de activiteiten best wel commercieel. Niet heel erg gericht op de beste ervaring, maar meer op veel en snel. Ook de bezoeken aan de tempels waren leuk, maar het is jammer dat soms een likje verf net iets te laat komt. Misschien zijn we ook wel een beetje verwend hoor, want met de Koninklijke tempels in Thailand en Cambodja en Ha Long bay al in ons rugzakje, hebben we natuurlijk teveel vergelijkingsmateriaal. Desondanks: Als we dus iets zouden laten vallen, dan zou dit het zijn.
Telefoon overleden
Oh en nog een ander vervelend nieuwtje: in de vorige blog schreef ik nog dat mijn telefoon het waterboarden in zout water overleefd heeft, maar intussen is hij toch overleden 😔. Eerst stopte de home-button ermee en moest ik AssistiveTouch inschakelen om nog te kunnen werken met het ding. Langzaam kwam er de afgelopen dagen al een diagonale streep over het scherm, iets lichter dan het licht van het scherm. Te overzien zeg maar, want het Touch-screen deed het nog prima. Maar gisteren begonnen er ook weer verticale witte strepen en zwarte vlekken vanaf links binnen te trekken. Inmiddels kan ik bijna niets meer zien op mijn scherm, hoewel het Touch-screen nog wel werkt. Omdat het al een paar dagen duurt heb ik gelukkig al mijn foto’s kunnen back-uppen en tevens mijn blog naar Bas kunnen sturen, zodat ik niet opnieuw hoef te beginnen. En nu des te blijer dat ik ook een iPad mee op reis heb, en die doet nu dus even dienst als alternatieve telefoon (al is bellen toch een ander verhaal: gelukkig haat ik dat toch 😉) En ook een Whatsapp variant op mijn iPad gezet, in case iemand me wil bereiken haha. Heeft de iPad ook weer een extra doel gekregen dan alleen bloggen ☺️, maar ja voor foto’s op reis de iPad meenemen is niet zo praktisch. Dus nu driedubbel en dwars aan het balen van mijn eigen superonhandige impulsiviteit op de boot 😖
Nog even aan het denken of het de moeite zal zijn om hem te laten repareren of dat ik een nieuwe moet aanschaffen; ook omdat ik niet te lang na de vakantie wel weer gewoon m’n ding wil kunnen doen… zucht…Enfin, dat dus nog. Laten we hopen dat de volgende blog weer upgoing is haha 😊
