Aangekomen in de volgende bijzondere stad voor de komende 3 nachten: Huê; een tot nu toe levendige stad met een bruisend avondleven. Onderweg daarnaartoe komen we langs een belangrijk stukje historie van Vietnam: de 17e breedtegraad, de Demilitarized Zone (DMZ) en de Vinh Tunnels (woooow heftig!) En VERRASSING: ik heb een nieuwe telefoon gekocht. Dat was ook nog een leuk verhaaltje haha.
Tijdens het ontbijt lijken we maar niet van de kofferjongen af te komen die gewoon bij ons aan tafel aanschuift om Sam te claimen (heel lief bedoeld, maar wij willen gewoon even rustig ontbijten eigenlijk; en je weet hoe ik kan zijn voordat ik gegeten heb haha). We houden ons in en gaan lekker met de gids mee; op naar onze volgende bestemming: Huê.
De Vietnamoorlog
Ongeveer twee uur na vertrek komen we aan bij Vinh Moc; een strategisch tunnelcomplex rond de 17e breedtegraad. Daarom eerst wat meer over de Vietnamoorlog in het kort. Ik hoop dat ik het een beetje goed vertel:
Na de oorlog met de Fransen, waarvan Vietnam een kolonie was, die eindigde in 1954, werd in de conferentie van Genève afgesproken dat Vietnam opgedeeld zou worden in Noord-Vietnam (onder de hoede van Ho Chi Minh) en Zuid-Vietnam, dat door Frankrijk (en stiekem Amerika) gesteund werd. De grens was getrokken op een van de smalste delen (50km breedte) van Vietnam: de 17e parallele breedtegraad waar een demillitaire zone (DMZ) werd ingesteld. De bedoeling was dat er nieuwe verkiezingen zouden komen om het land weer één te maken, maar de grootmachten van de koude oorlog (Rusland, China aan noord / Frankrijk, Amerika e.d. Aan zuid) zagen dat eigenlijk niet zo zitten. Amerika was tegen het communisme. Rusland en China tegen de verwestering. En dus werd over de rug van de Vietnamezen een vreselijke oorlog over hun land uitgevochten, waarbij gruwelijke oorlogsmisdaden begaan zijn, onder andere doordat chemische wapens zoals Agent Orange (een ontbladeringsmiddel om de tunnels op kale grond vanuit de lucht te herkennen) en napalm (brandmiddel, waardoor brandwonden en verminkingen ontstaan) werd ingezet. Door Agent Orange zijn er mensen die zelfs nu nog misvormingen in hun DNA hebben.
De oorlog werd gewonnen door Noord-Vietnam, mede dankzij de oneindig veel tunnels (soms wel 25 meter diep) die de Vietnamezen groeven om zich daarlangs te verplaatsen en te verschuilen, waardoor de vijand hen niet te pakken kon krijgen in het onzichtbare gangenstelsel. Het is een van de weinige oorlogen die Amerika niet gewonnen heeft en daar zijn ze hier in Vietnam best trots op. Hun enige doel was één land zijn en niet overheerst worden.
Vinh Moc tunnels
We arriveren in Vinh Moc en Thang vertelt ons over het dorp, waar veel mensen woonden. Doordat het zo tactisch gelegen is, dichtbij de 17e breedtegraad werd het tijdens de oorlog helemaal platgebombardeerd. Per persoon is tijdens de gehele oorlog 7 ton aan bommen gebruikt om te proberen deze mensen angst in te boezemden, maar vooral om logistiek en economie plat te leggen, tussen noord- en zuid. Veel mensen vertrokken, maar er bleven ook veel mensen, die in anderhalf jaar tijd een tunnelcomplex van 3 verdiepingen groeven van op zijn diepste punt wel 23 meter diep. Allemaal met handgereedschap. De 1044 meter lange 42 tunnels die op deze plek gegraven zijn, werden enkel gebruikt voor dagelijks leven: gezinnen hadden een eigen plek, er was een conferentieplaats, badkamer, waterputten en er zijn zelfs 17 kinderen ondergronds geboren. Kun je het je voorstellen? Like: HOE DAN?
Terwijl we door de krappe tunnels lopen (en soms een beetje kruipen met Sam achterop), probeer ik me voor te stellen hoe het is om in zo’n tunnel onder de grond te leven. Bizar dat mensen hier hun leven moesten leiden. En intussen ook af en toe nog rijst oogsten voor het voedsel. We lopen naar binnen bij ingang 3 (van de 13 ingangen) en lopen een lange afstand ondergronds naar uitgang 10. We komen ineens bij de zee uit in een bijna onzichtbare uitgang, waar we uitkijken op een strategisch gelegen eiland waarvandaan Noord-Vietnam overzicht had over het land en de vliegtuigen van de vijand die langs de kust vlogen kon beschieten. Daarna gaan we bij ingang 4 weer naar binnen gaan en bij ingang 5 weer naar buiten. In de tunnels is het warm en wat muffig, maar zelfs aan ventilatieschachten hebben ze gedacht: super vernuftig gemaakt deze tunnels. Thang vertelt ons dat ze nog bijna volledig intact zijn en bijna onveranderd sinds ze gebruikt werden tussen 1965 en 1972. Respect voor deze helden.
DMZ
We rijden een aantal kilometer verder naar de 17e breedtegraad en lopen over de brug, waar precies in het midden een lijn gemarkeerd is die de 17e graad kenmerkt. Stap je over de lijn, dan ben je in vijandig gebied. De brug is zelfs in twee kleuren geverfd, om aan te duiden dat de brug de twee landen scheidde. Best wel indrukwekkend eigenlijk. Verderop staat een reusachtig memorial monument dat ons bewust stil laat staan bij het leed dat geleden is. Later in het zuiden van Vietnam gaan we nog meer mee krijgen van deze oorlog, maar deze plaats is onrealistisch gewoon. Ik kijk terug naar Noord-Vietnam, waar op een enorm monument een reusachtige Vietnamese vlag vrolijk rond wappert. Wat fijn dat dit land nu gewoon één land is! Thang vertelt ons dat er ook geen hard feelings zijn naar welk land dan ook, ze zijn gewoon blij dat ze hun eigen land mogen zijn.
We eten lunch in een volledig leeg buffetrestaurant waar de laatste keer dat er gestofzuigd werd nog in de vorige eeuw was en gelukkig helpt Sam nog even goed mee om ze te stimuleren weer een keer te stofzuigen. Het is een beetje vergane glorie met het verstofte tapijt, maar het eten is gelukkig erg lekker. We reizen verder naar Hue, waar we rond 14:00 arriveren. We nemen afscheid van onze fantastische gids Thang (toch altijd jammer om afscheid te moeten nemen als je een goede klik met iemand hebt). Gelukkig heeft hij ons nog wat eet- en zie-tips mee gegeven, waar we zeker mee uit de voeten kunnen.
Na de check-in hopen we dat Sam nog even lekker gaat slapen, maar die heeft daar geen plannen voor. Hij heeft net een uurtje in de bus geslapen en besluit dat hij daarmee de middag wel door kan, want hij loopt enthousiast te dartelen in zijn, het moet gezegd worden, mooie kinderbedje.
Nieuwe telefoon
We besluiten op pad te gaan voor: een nieuwe telefoon! Dat idee is ontstaan, uiteraard, nadat mijn eigen telefoon eergisteren definitief overleden is (RIP iPhone SE) door mijn domme actie in Ha Long Bay. Natuurlijk kon ik wachten tot we weer terug waren in Nederland, maar ik mis gewoon heel erg het maken van foto’s tijdens de vakantie + in Nederland wil ik toch ook gelijk een nieuwe. Ik kan immers wel proberen het scherm te laten vervangen (aangezien ik daar aan zag dat hij niet meer werkte), maar voor hetzelfde geld laat ik het scherm vervangen en zit ik vervolgens als nog met een door zout gecorrodeerde telefoon. Het is gewoon simpelweg kut, maar ik gebruik dat ding de halve dag door, dus helaas zal ik er toch geld aan moeten uitgeven. En aangezien het Apple is, is de technische garantie toch ook wereldwijd. En dus hebben we Thang gisteren gevraagd of er een Apple Store is in Hue, waar we zeker weten een iPhone kunnen kopen (en niet een neppe gare waardoor ik m’n geld voor niets uit geef). En dus gaan we even op pad naar de FPT-shop; een officiële Apple-reseller. We lopen de winkel binnen, maar worden gelijk naar de winkel ernaast geleid, want voor Apple heb je ook hier een aparte winkel. We voelen ons gelijk blitse buitenlanders. We lopen binnen en het is bijna alsof we gewoon in Nederland de winkel binnen lopen: precies dezelfde look. De mensen spreken geen woord Engels (tja welke buitenlandse debiel wil er dan ook een iPhone kopen in Vietnam), maar gelukkig hebben ze een iPad met de opties en heb ik al wat research gedaan.
Ik twijfel nog tussen de iPhone SE (degene die ik al had) en de iPhone 11 (die bijna even duur is, maar betere foto’s maakt). De eerste keuze is al gemakkelijk, want de 11 hebben ze niet staan. En tja, dan ga ik toch twijfelen. Zal ik anders een iPhone 13 nemen? Dan kan ik wel echt door de komende jaren (tenzij ik weer een zee met zout water tegenkom 😉) ;een hele mooie telefoon, maar ja hij is wel een stuk duurder. Zal ik wel? Zal ik niet? Ik sta maar te dralen en uiteindelijk hak ik met Bas de knoop door om het toch te doen als vervolgens blijkt dat ze de iPhone 13 toch niet hebben. Nou ja, misschien maar goed ook; was ook eigenlijk wel heel veel geld, wat we echt nog wel voor betere dingen kunnen gebruiken. Desondanks verwacht je dat als je in Azië een telefoon koopt, je veel goedkoper uit bent; aangezien hier alles goedkoper is (misschien had ik dat ook een klein beetje gehoopt, om m’n leed iets te verzachten). Niets is echter minder waar; minstens zo duur, zo niet duurder. Hoe doen de mensen dat hier dan, aangezien de inkomensstandaard natuurlijk ook lager is…? Ik kom er niet achter, maar het wordt dus gewoon dezelfde telefoon als die ik al had, maar dan twee jaartjes nieuwer. Ze proberen me uiteraard ook nog een extra item te slijten en ik mag zelfs de gesealde verpakking te openen om te controleren of het hem echt is. En hij doet het! Woohooooo, Yes yes yes! Vanavond opnieuw instellen en dan: fotoooo’s maken! Eindelijk ook weer foto’s van Basje die er aan komen (vindt ie zelf ook heel leuk hahahaha 😉)
Eerste avond Huê
We doen een rondje Hue en wat een gezellige stad is dit. Vele kroegjes met lage krukjes wisselen af met leuke shopjes en restaurantjes. Uiteraard krioelt het hier ook als een mierenhoop van alle scootertjes die hier rijden (echt; verkoopt iemand die dingen voor 10 voor de prijs van 1?!😜).
We lopen ook alvast langs de boulevard (gezellig ingericht met boompjes enzo) en Sam stapt lekker zelf even rond. Op de een of andere manier had ik in mijn hoofd zitten dat dit niet zo’n sfeervolle stad was, omdat het vooral om de koninklijke tempels en tombes te doen is, maar het valt me alles mee! Wel merken we dat het hier wat westers georiënteerd is, te zien aan de paspoppen met Europese gezichten en het type restaurants (landelijk ingericht, plantje hier, vegan shakeje daar 😉). De temperatuur is hier prima te doen en we denken alvast na over de plannen voor de komende dagen. Een bezoek aan de tempels en tombes in ieder geval, maar wellicht ook nog het ‘abandoned waterpark’ dat Thang ons heeft aangeraden. We hebben hier drie nachten, twee volle dagen, zal wel goed komen denken we 😊 We dineren gezellig bij ‘Little Italy’, nadat twee aangeraden restaurants helaas gesloten zijn en taaien daarna af naar het hotel, om daar lekker even m’n nieuwe telefoon in te stellen. Gelukkig kan ik nog een reservekopie terugzetten; wat een gelukje bij een ongeluk dan wel weer….
