Wat een heerlijke dagen hebben we hier in Hue. Het is echt een fijne stad om te verblijven en ons hotel zit ook nog middenin het bruisende avondleven. En uiteraard kan een (fietsend) bezoekje aan de koninklijke citadel, de tombes en pagodes niet ontbreken. En dat fietsend verplaatsen tussen AL die scooters; daar kan ik alleen al een blog aan wijden.
Vanmorgen slapen we een klein beetje uit. Stiekem zijn we best een beetje moe van de afgelopen intensieve reisdagen en nu we 3 nachten in hetzelfde hotel blijven, betekent dat ook dat we de koffers ietsje meer uit kunnen pakken, wat eigenlijk best lekker is. We staan om 07:00 op en zitten om 08:00 bij ‘de buren’ van het hotel aan het wederom heerlijke ontbijt. Not to make you jealous, maar de keuze is weer heerlijk: rijstnoedlesoep, springrolls, dumplings, gewokte groente en ook nog heeeeul veel westerse bekende dingen. Uiteraard wordt het een heerlijk Vietnamees ontbijtje, want waarom zou je de dag NIET met springrolls beginnen 😜
Op ‘t fietsie
Na het ontbijt scoren we bij de receptie onze twee fietsen die inbegrepen zitten bij de kamer (daar kunnen ze in Nederland nog wat van leren 😉) inclusief kinderzitje achterop met beveiliging. Woohoo, hij oogt wat gammel, maar de bandjes zijn vol en het stuur werkt, dus zou goed moeten komen. Enige uitdaging is nog: eerder gingen we met een gids op pad die ons door het chaotische verkeer leidde en vandaag gaan we het zelf proberen. Op hoop van zegen dan maar hahahaha. We krijgen nog een slotje mee uit 1960 (als je daar tegenwoordig je fiets mee vast zet, nemen ze denk ik heel de fiets mee in Nederland😉) en gaan op pad.
Vergelijk het verkeer aub op geen enkele manier met het verkeer in Europa. Gestructureerd en duidelijke regels zijn absoluut geen prioriteit in het verkeer hier. Er zijn echter een hoop ongeschreven regels en die respecteert iedereen. Eerste regel: alles rijdt door elkaar: rechts heeft geen voorrang; degene die rijdt heeft voorang en de rest rijdt er omheen. En dat is eigenlijk ook de enige regel hahahaha. Bijna geen auto’s te bekennen hier ook, maar die scootertjes joh, niet normaal. Echt zo ONTZETTEND veel scooters; en met allerlei gevarieerde gezelschappen er op: man, vrouw, man en vrouw, vrouw en kind, man, vrouw en kind, man en vrouw met twee kinderen er tussen, man met 1 meter breed bepakt achterop, man vrouw, 2 kinderen en een baby. Je kunt het zo gek niet bedenken of het rijdt hier op een scootertje. En allemaal door elkaar. Geloof me, ook als bureaucratische regeltjeswaarderende Nederlander went het om daartussen te rijden. Een keer toeteren betekent: ‘hee ik zit al naast je’, Twee keer toeteren betekent: ‘joehoe ik kom je inhalen’, drie keer toeteren weten we eigenlijk niet. En een keer toeteren klinkt het meest agressief, dus daar schrikken we ons de hele tijd de pleuris van. En als je hier niet assertief bent, kun je serieus wel dagen wachten tot je een kruising over kunt rijden en dus is het gewoon een kwestie van GAAN!
Ergens voor ons ontstaat er een situatie waarbij een scooter en een auto elkaar bijna raken. Kan ook bijna niet anders, want als je allemaal tegelijk gaat rijden en allemaal kriskras door elkaar rijdt, komt er natuurlijk een moment dat je elkaar moet ontwijken. De scootermeneer gebaart een keer met z’n hand. De auto toetert nog een keer. De scooter toetert agressief terug en de automeneer roept nog iets en toetert ook nog een paar keer wild in het rond. Ze kijken elkaar boos aan. En vervolgens gaan beiden hun eigen weg. Heerlijk, verkeer in Vietnam haha. Toetertaal is overigens ook dat je voor mag als je als eerste toetert. Kom je op een smalle kruising, dan is het de kunst om als eerst te toeteren als je een tegenligger tegenkomt. Als je namelijk eerst toetert, ben jij degene die voor mag. Het is dus goed opletten geblazen hier haha.
Onze ervaring is intussen dat je de auto’s voorlaat en de scooters om je heen manoeuvreren. Plus het scheelt dat ik Sam achterop heb, want dat geeft ook 80x voorrang. 26 zwaaiende lieve Vietnamese mensen die even contact met Sam willen, verder. We rijden over de oude brug en jezus hoeveel scooters rijden hier ook alweer joh. Als al deze mensen een fiets zouden hebben joh, dan zou het smogprobleem hier opgelost zijn denk ik.
De overzichtelijkste kruisingen zijn nog die met een verkeerslicht, waar afgeteld wordt tot het groen is, waarna iedereen 2 seconden voor het groen wordt gaat rijden. En mee in de flow! Het voelt eigenlijk best wel heel stoer om hier te fietsen. Doen we gewoon ff. Kicken!
Enfin, ik zei toch; al een blog te vullen over het fietsen; eigenlijk moet je het gewoon meemaken om te begrijpen. Maar ik voel me eigenlijk ondanks alle drukte en chaos erg veilig op de weg. Mensen letten echt wel op. En ook al lijken er weinig regels te zijn, er wordt wel rekening met elkaar gehouden en ongelukken zie ik ook niet gebeuren. Ook zonder regels vormen regels zich dus vanzelf.
De citadel van Hue
Eigenlijk was het maar 10 minuten fietsen, deze blog hierboven haha. We komen aan bij het citadel en na het vergaren van de tickets doen we met eigen reisgids (Capitool reisgidsen haha) een tour door het citadel. En het is prachtig; echt waar, maar de tijdgeest waarin deze keizerlijke stad is gebouwd is nog een beetje ver van mijn bed, en dus merk ik dat het me op de een of andere manier minder raakt. Er staan vele altaren van keizers van vroeger en prachtige tempels die allemaal hun eigen functie hadden, maar eigenlijk vinden we de bonsaituin nog een van de mooiste dingen hier. Mede ook wel, en dat is eigenlijk heel positief, omdat ze echt heel druk zijn met restaureren. Dit gebied is UNESCO werelderfgoed en tijdens de bombardementen van het TET-offensief (Vietnamoorlog) zijn heel veel van deze gebouwen ernstig beschadigd. Ze worden dus momenteel deels opnieuw opgebouwd, waardoor een aantal grote tempels niet te bezichtigen zijn. Aan de linkerzijde zien we houtbewerkers hele losgehaalde delen bewerken en opnieuw opbouwen. Op sommige anderen plaatsen zien we dat dat al resulteert in gerenoveerde tempels; prachtig! Ook zien we tempels die de tand des tijds doorstaan hebben, maar daardoor wel een aanslag op de kleur hebben en dat geeft al met al een interessant beeld.
Koffie?
Aan het eind van onze tour komen we een lekker koffietentje (met airco) tegen en natuurlijk willen we daar even lekker van genieten. Maar dan horen we echt het vreemdste wat we ooit in een café gehoord hebben. Bas gaat naar de balie om koffie te bestellen, maar wordt vriendelijk door het meisje achter de bar gecanceld. “Nee, sorry, we hebben nu pauze. Over een half uur kun je weer bestellen.”. Dus? HUH? Zijn we niet in een café dat open is, waar men geld kan verdienen als je wat drinkt? Nee blijkbaar niet? Er staan serieus 4 mensen achter de bar en die kunnen niet om de beurt pauze houden? OK? Nou ja, dan maar weer opstappen, de fiets op, op zoek naar het volgende tentje. Als we vertrekken uit de citadel doen we een grote ronde door de stad. We vinden het fietsen heel erg erg gaaf en willen graag nog wat meer van de stad zien en dus breiden we ons rondje wat uit.
Het valt ons op dat deze stad echt in ontwikkeling is. We zagen het eerder al bij het citadel, waar ze druk bezig zijn met renoveringswerkzaamheden, maar ook de wegen worden opnieuw geasfalteerd, nieuwe gebouwen worden gezet. Er wordt echt hard gewerkt om van Hue een stad te maken die bij het jaar 2022 past. Tof om te zien.
Na ons ruime fietstochtje komen we uiteindelijk bij Highlands Coffee (een soort Starbucks, maar dan lekkerder) terecht om een verrukkelijke ‘iced coffee met almonds en milk’, Sam een ijsthee en Bas uiteraard iets met chocolade te drinken. Mijn bananencakeje gaat bijna in zijn geheel naar Sam (je zou zeggen: waar laat ie het, maar ik weet dat wel hahahaa)
Terug bij het hotel duiken we even gezamenlijk het rustige zwembad in met Sam, die zich daar UITERAARD weer als een vis in het water voelt, waarna hij lekker een paar uurtjes slaapt in bedje. Ik lees een boekje, Bas kijkt een filmpje.
Avondronde
In de avond pakken we weer even de fiets mee (we hebben het nu goed te pakken hoor) en het is zo mogelijk nog drukker op de weg dan vanmiddag, maar we kunnen en durven het aan. We gaan nog even naar de voorkant van het citadel voor een mooie foto in het avondlicht, terwijl Sam lekker over het plein dartelt en de lieve aanwezige Vietnamese mensen entertaint met zijn vrolijke gestap. Ik denk dat hij hier al bijna een beroemdheid is van de hoeveelheid foto’s en filmpjes die er al van hem gemaakt zijn hahahaha. We zien het maar als een eer.
We rijden met het fietsje terug (voelen ons steeds meer onderdeel van het verkeer) en eten vanavond bij restaurant Cozy, waar we echt een heerlijke maaltijd genieten voor slechts 340.000 Dong (ongeveer 15 euro) met zijn drietjes. Waauw, en lekker joh! We rijden terug richting hotel, maar niet voor we het uitgaansleven van Hue door lopen (straten mogen ‘s avonds niet bereden worden in onze wijk). En wat een gezelligheid hier joh. Er is echt zoveel levendigheid; echt heerlijk. En aaangezien er nog 30 Chinezen voor de enige lift van ons hotel staan,blijven we nog maar even rondhangen. Het is hier echt een drukte van jewelste in de avond en iedereen lijkt samen te komen. Echt keigezellig. Superleuke sfeer! Op naar de tombes van morgen :)
De zondag start met een lekkere Vietnamese noedlesoep, waarna we opgehaald worden door onze taxi voor vandaag. We bezoeken in de ochtend de tempels (om de keizers te eren) en tombes (om ze te begraven) van 3 van de in totaal 14 keizers die Hue heeft gehad: de grootste bezienswaardigheden van de regio, omdat de keizers vaak grote uitgebreide tombes lieten bouwen; en de mensen die hielpen bij het te ruste leggen, werden geëxecuteerd.
Het eerste bezoek is aan de tombe van Minh Mang: een uitgebreid driedelig tempelcomplex met daaromheen een mooi aangelegd meanderend water. Behalve de tand des tijds die er wat mee gedaan heeft ziet het er echt nog mooi uit en ook de oorlog heeft weinig invloed gehad.
We rijden door naar de tombe van Khai Dinh; deze zou minder mooi moeten zijn, omdat Westerse en Oosterse stijlen door elkaar gebruikt zijn, maar ik vind het eigenlijk heel erg mooi zo. Het geheel is gebouwd tegen een berg aan en dus kijk je omhoog tegen een wat Cambodjaans ogende tempel aan. Ook het ingelegde glas en goudwerk bij de tombe is werkelijk heel erg mooi! Sam klimt bijna de hele tempel zelf omhoog en ik moet even mijn bijna agressieve moedertentakels uit slaan, omdat iemand Sam, die serieus 1 meter van mij vandaan lekker aan het dartelen is, zomaar oppakt. Gewoon uit het niets. Ik zeg nog: “No, let him walk”, maar de vrouw pakt hem toch vast en tilt hem op. Ik zeg meerdere keren: “Give my baby back”, terwijl Sam in de tussentijd ook zijn handjes al huilend uitstrekt naar mij. Meestal ben ik niet zo beschermend, maar dit soort dingen. Ik kan er niet goed tegen… Ik vind het gewoon belangrijk dat hij ook vertrouwen krijgt en zelf wat rondstapt onder ons toeziend oog. Dat moet kunnen toch? Gelukkig leert hij hier zelf ook assertief zijn, want inmiddels kan hij vrij goed aangeven wanneer hij sociaal contact wel of niet fijn vindt. Maar fijn is het niet.
Assertiviteitstraining Sam (en voor ons)
Het is lief hoor dat mensen de halve dag enthousiast tegen Sam zijn, maar soms ook wel een beetje vermoeiend. Ze roepen steeds ‘baby baby baby’, pakken zijn beentje of voetje vast, knijpen in z’n wangetje, een aai over z’n bol, houden hem vast om een foto mee te maken of pakken hem zomaar onverwachts op. En ik weet dat ze het allemaal super lief bedoelen hoor, maar Sam heeft nou eenmaal ook niet altijd zin om te reageren als ze een reactie uit proberen te lokken. En van die 80x op een dag vriendelijk glimlachen en tegen Sam zeggen ‘zwaai maar even’, sta ik ook altijd aan, want het is natuurlijk ook weer onbeleefd om niet te reageren. Het zou vooral fijn zijn als ze hem gewoon niet storen in wat ie aan het doen is. Hartstikke leuk als je tijd besteed aan onze zoon, maar hij moet wel kunnen blijven doen wat ie deed. Inmiddels draait ie zelf zijn hoofd weg als hij geen aandacht wil, verstopt zich zelf bij echt irritante mensen, duwt handen weg die hij niet wil en wringt zich richting papa of mama als iemand te dichtbij komt. Hij weet in ieder geval wat ie wil en dat is denk ik niet verkeerd in deze wereld. 😊 Nu papa en mama nog wat duidelijker de grenzen aangeven aan andere mensen, want dat is blijkbaar hard nodig. En dus laten we vanaf dat moment niet meer gebeuren dat mensen Sam zomaar op pakken. En als je een foto van hem wil maken, doe je dat maar gewoon terwijl hij lekker rond loopt. We zijn er even klaar mee, met dat vriendelijke gedoe.
Tu duc
Na deze tempel rijden we door naar het tempelcomplex van Tu duc, waarvan een deel verwoest is door de oorlog. De tempel en tombe zijn echter nog bijna geheel intact en erg mooi. We treffen een groep van 80 Vietnamese kinderen op een kamp, die Engels op een spelende wijs leren (geschiedenis, Engelse woorden en daarna combineren in een spel) en de leider spreekt ons aan of ze even mogen oefenen: natuurlijk. Super lieve kinderen. En zeker gaan we ook even met hen op de foto. De rest van de wandeling horen we af en toe: Heeeeey Sammmm! Altijd nog beter dan baby baby baby hahaha
We drinken wat en gaan door naar de Thien Mupagode vlakbij Hue: een boeddhistische pagode, met bijbehorend gebied. Het is er erg rustgevend en de tempel ziet er toch weer heel anders uit dan op andere plaatsen in Azië. Bijzonder!
De laatste plaats van onze rit vanmorgen is de Thanh Toanbrug: een schattig bruggetje, waar je niet onder de verkopers uit komt en karaoke op de achtergrond (hou echt wel van karaoke: Ameeeeeezing Breda here we come, maar dit is echt gèneloos gekrijs) het sfeertje wel wat, laten we zeggen, bijzonder maakt.
We gaan terug richting hotel en pakken na wat zoeken nog een heerlijke lunch mee bij Why Not? waar we allebei wat nieuws proberen: Bas heeft lemongrass-sticks met daaromheen varkenshaassate, die je ervan af haalt en vervolgens in je rijstvel met groente combineert tot een springrol en ik heb iets met die heerlijke rijstnoedels, koriander, groenten en pindasaus. Yummmm!!
Streetfooooood
Na mijn uitstapje naar het zwembad en een lekkere speelmiddag voor Sam besluiten we bistro Carambole te proberen voor het avondeten. En daar hebben we eigenlijk al gelijk spijt van haha. Het restaurant draait prachtige klassieke muziek en we weten gelijk dat we met Sam out of place zijn. We hadden ook gewoon naar Cozy van gisteravond voor 15 euro kunnen gaan. Dat was ook prima. Sam is ook niet in zijn mood, heeft weinig geslapen en wil zijn tut niet (zeldzaam) en ik zie al dat ze hier niet helemaal blij zijn met ons. Desondanks zitten we nu al, dus bestellen wat gerechten die er spannend uit zien op de kaart (al het Vietnamese is tot nu toe lekker, dus zal wel goed zijn….). Krap 10 minuten later krijgen we het al geserveerd (waaauw, die willen ons graag weg hebben ;-)). Het blijken prima gerechten, maar het zijn wel tussendoortjes zeg maar. En niemand die dat even verteld heeft, maar hier op kunnen wij zeg maar de avond niet doorkomen. Daar heeft het systeempje echt wat meer voor nodig. We besluiten dit dan toch maar af te rekenen en elders nog wat te scoren. De rekening voor deze tussendoortjes is even duur als de volledige maaltijd gisteravond en we gaan weer op pad.
In Vietnam kun je ook heel goed op straat eten scoren en hoewel we dat tot nu toe nog niet echt gedurfd hebben, frituren ze het waar je bij staat. Hartstikke veilig dus. En dus scoren we een aantal sateprikkers met spannende dingen er aan (iets moet een garnalenvorm hoeft nog geen garnaal te zijn blijkt nu ;-)) en happen de heerlijke snacks (inclusief sushirol) weg. Dit is gewoon serieus goedkoper dan 1 gerecht in een restaurant en LEKKER joh! Die houden we er in.
Migraine
En net op zo’n moment dat je denkt: ohhh lekkere avond, even chill op pad is het er altijd. Ineens zie ik niet meer een volledig bordje met tekst en denk: het zal toch niet?! En jahoor, migraine aura te pakken. We zijn al een paar dagen erg moe, omdat de airco in onze kamer vreemde geluiden maakt, waar we welk uur midden in de nacht wakker van worden. Überhaupt is alles best wel intensief (hoe fantastisch het ook is, zo’n reis is zonder Sam al intensief, laat staan MET) en ik ben ook gewoon nog niet altijd even ontspannen (nog maar niet te beginnen over de offerte voor de keukenmuur er uit slopen die we een paar dagen geleden ontvingen wat zeker ook niet helpt). . En dat zijn altijd de momenten dat migraine komt. Tyfuszooi. Ik kruip zielig op een trapje ergens achteraf en houd mijn ogen dicht, terwijl de flitsen langs mijn linkeroog trekken. Bas naast me, Sam op mijn rug, terwijl ik Bas’ linkerbeen vast houd. Meestal is het aura met een half uurtje over en ben ik daarna wel wat weeïg, maar red ik me wel weer. Bas doet aan live entertainment, dat scheelt een hoop. Vanavond op tijd naar bed in ieder geval. Na 22 minuten trekt het gelukkig via mijn wenkbrauw weg (raar verhaal als je het nog nooit meegemaakt hebt).
We scoren nog een kattenijsje voor Sam (totaal niet voor ons hoor, zeker weten omdat Sam ze zo leuk vindt. Echt zeker weten niet omdat wij gewoon heel benieuwd zijn hoe het er uit ziet hoor…. UHUH 😉🙄) en dan is het tijd om naar het hotel terug te gaan. Morgenvroeg hebben we om 09:02 de trein naar Hoi An. Dat schijnt echt een geweldige gezellige en sfeervolle stad te zijn, dus ik ben echt reuze benieuwd. Heel veel zin in, maar eerst maar eens een goed nachtje proberen te maken!
Jullie lezen vast weer hoe het in Hoi An is, in de volgend blog.
Slaap lekker iedereen 😘
