Wat een avonturen beleven we, deze reis. Zondag en maandag vertoeven we in de Mekong Delta; in de kleine smalle beekjes, waar je enkel met een ‘fluisterboot’ kunt komen, maar ook op de grote Mekong-rivier, waarop we grote afstanden afleggen. We zien het lokale leven en hebben natuurlijk ook onze lokale struggles 😊😉
Op richting de Mekong Delta
Zondagochtend na een lekker ontbijtje worden we om 08:00 opgehaald door onze gids, koffers in de storage (want we hebben voor vannacht een ander hotel; kwamen wij ook twee dagen geleden achter; lekkere voorbereiding Bas en Ine 😉🙄) en rijden een tocht van ruim 2 uur naar de Mekong Delta; een uitgestrekt gebied van aan de Mekong ontsprongen riviertjes, waar door de jaren heen de mensen bij en aan het water zijn komen wonen en hun leven hebben opgebouwd. Vannacht slapen we dan ook niet in Saigon, maar in Cam Tho: de grootste stad in dit waterrijk gebied.
Ik moet zeggen: na een reis met meer dagen in hetzelfde hotel dan normaal op zo’n reis, maar toch van uit de koffer leven, hadden we het eigenlijk niet erg gevonden om gewoon in Saigon te overnachten, nu was het toch weer koffertje inpakken en uitpakken, zoeken wat je nodig hebt, vooral voor Sam; want de grote koffers blijven in het hotel.
We komen aan in een klein plaatsje, Cai Be en gaan aan boord van onze privé-boot. Dat klinkt heel decadent; en dat is het eigenlijk ook… haha. Onze gids Tam en de bootsman zorgt dat wij deze boot vullen, maar er zou nog plek zat zijn voor 10 man meer. Wij helpen echter graag met zijn tweeen de CO2-uitstoot om zeep, want de motoren van deze bootjes zijn zeg maar alles behalve zuinig.
We varen de grote rivier over en na een half uurtje varen vraagt onze gids of we het zien zitten om met Sam op een klein fluisterbootje over te stappen. Wij denken van wel, maar vragen zijn advies en gaan het doen. Sam in de draagrugzak: Bas eerst op het kleine houten bootje, dan de rugzak met Sam en vervolgens ik vooraan. We krijgen een non-la (traditionele Vietnamese hoed) uitgereikt en zetten hem op. En serieus: waarom komen wij er nu pas achter dat dit echt fantastisch werkt?!
Ons hoofd is in deze temperaturen nog nooit zo koel geweest als met zo’n non-la. Wat dom dat we als westerlingen dan weer denken dat dat alleen leuk is als souvenir. Verdorie dag 18 met constant een heet hoofd, is daar gewoon een oplossing voor. Niet gek dat alle Vietnamezen met zo’n hoed lopen: werkt dus fantastisch. Waarom zouden ze hier anders ermee lopen; praktisch gaat voor mooi!😜
Doordat ik voorop de boot zit word ik door Bas gebombardeerd tot “Chef foto”: de zeer verantwoordelijke taak om foto’s te maken vanaf ons bootje, waarbij ik zelfs nauwkeurige instructies krijg hoe: “ja, stukje bootje er op, midden in de foto, geen andere items dan groen, water en lucht verdeeld” Gelukkig is ie niet zo perfectionistisch 😆 . Vijftig foto’s verder hoop ik maar gewoon dat er iets goeds tussen zit hahaha.
Sam is na 2 minuten op het rustgevende bootje zonder motor in slaap gevallen en dat snap ik goed: het rustige water, vredige uitzicht en de dame achterop die rustig met twee peddels ons vooruit stuwt, geven mij ook een wiegend slaperig gevoel.
VAKANTIEMODUS AAN
Af en toe worden we even opgeschrikt door de speedboatvariant van ons bootje die het water wild laat golven, terwijl de eigenaar fanatiek het ding door het water stuwt. Helaas zit het er 20 minuten later alweer op en stappen we weer over op de wat grotere boot. Daar krijgen we beiden een kokosnoot met rietje aangereikt en daar issie weer hoor: de vakantiemodus: haren in de wind, achterover leunen, licht zonnetje op de armen. Helemaal relax. Zachtjes hoor ik op de achtergrond “Op een onbewoond eeeeeiland…” “drink met je billen bloot, melk uit n kokosnoot…” .
Ondanks Sams lekkere slaapje wordt hij snel weer wakker, zodra de teringherrie van de motor van het andere bootje weer opgestart is.
We varen een tijdje en maken een stop in een rijstpofferij (daar maken ze een soort popcorn van rijst: ziet er ook prachtig uit), caramel kokosrepen en allerlei rijstmueslirepen: echt YUMMMM!
We mogen ook nog even proeven van de rijstwijnen die ze daar branden (straf spul zo op de ochtend hahaha) en drinken zelfs slangenwijn, waar serieus dus gewoon nog slang in zit (wel dood weliswaar, maar toch…). We steunen de lokale economie met wat lekkernijen en varen vervolgens naar de lunch, die hemelsbreed denk ik 50 meter verderop ligt. Echter, als er alleen water tussen ligt is de boot toch het handigste vervoersmiddel. En dus varen we 50 meter en gaan aan land voor een lekkere lunch.
We bestellen veel te veel, omdat we denken dat het kleine hapjes zijn en zitten vervolgens bomvol van de springrolls, banh xeo en 2x noodlesoep. Onze gids entertaint Sam even, zodat we rustig ons soepje kunnen drinken en eten! Toppie!😁
Sam eet zelf wat kleine dingen van de tafel voordat we weer aan boord gaan.
Middagstruggles
En deze wordt even pittig. We gaan nu namelijk ruim 3 uur met deze zelfde herrieboot varen naar ons hotel. En daar kijk ik wel een beetje tegenop. Ik vind de herrie namelijk niet zo lekker voor Sam en Sam daarnaast 3 uur op zijn klein bootje entertainen, terwijl hij doodmoe is; weet niet, maar er zijn dingen die ik leuker vind.🤔 maar goed, misschien valt het mee he. Ik bedoel: misschien denk ik te pessimistisch in dit geval.
Nope. Ik denk niet te pessimistisch, wel realistisch in dit geval.
We zitten net een half uurtje aan boord als meneer het op een krijsen zet. Het begint op standje vervelend, maar gaat echt vrij snel over naar standje “haal me van deze boot af” naar “wat een kutleven, wat doen jullie me aan papa en mama”. Bas en ik trekken echt alles uit de kast: op schoot, liedjes zingen, aan de hand naar het water kijken, fragmentje kijken, dingen benoemen; maar echt niks kan hem troosten. En boven de herrie van de boot uit komen is uberhaupt al een uitdaging. Zou het de herrie van die boot zijn?! Maar ja daar hebben we weinig invloed op natuurlijk. We proberen hem echt te troosten, maar het lijkt alleen maar erger te worden. En het ergste is nog: we kunnen ook nergens heen, want we zitten op een fucking boot🤐; waar wil je naartoe?! Zelfs lopen gaat op dit formaat boot niet.
We trekken z’n koptelefoon uit de tas, muziekje misschien om hem van het geluid af te leiden? Nee werkt allemaal niet. Pfff na een half uur denken we: zullen we dan maar vragen of we toch met de auto verder kunnen. We zetten hem maar even in de draagtas als ie ineens “DIEEEE DIEEEEE” roept en wijst naar zijn drinkfles🙄🙈
DORST.
GEWOON DORST 🤦♀️🤦♀️🤦♀️
Wat voelen wij ons dom. Soms voelen we ons echt zo falen als ouders hé… dat we gewoon niet door hebben dat ie gewoon super veel dorst heeft. Helemaal gefocust op het geluid van die boot, waar we maar niet vanaf komen, blijkt het dorst te zijn… 😏 Hij drinkt z’n hele fles in 1x leeg en valt dan vervolgens na drie kwartier keihard krijsen in een diepe diepe slaap. Zo diep dat hij de hele verdere bootreis slaapt. En dat lijkt misschien niet zo lang, maar dat is het dus wel! Leuk even een boottochtje, maar na 3,5 uur met hetzelfde uitzicht hebben we het ook wel een beetje gezien, zeker omdat het enkel langs de achterkant van huisjes vaart. Ook zeker met die piep in onze oren van de erg harde motor van de boot. Desondanks zijn we heerlijk uitgewaaid en dat is zeker ook wat waard. En Sam slaapt en is rustig, dus dan wordt het leven ook automatisch al een stukje mooier natuurlijk. In de essentie is dat de basis om te genieten van deze reis 😊 Tijd voor een Ine-grapje dan: “Hee schatje, is er ook een ‘Mekong Alpha’, ‘Mekong Beta’ en ‘Mekong Gamma’, aangezien dit de ‘Mekong Delta’ is?!” Dodelijke blik nummer 210 hahahahhaha
Rusttijd?
Onze gids vindt het ook wel een beetje genoeg en nadat we eindelijk aangekomen zijn, geeft hij aan dat ze normaal ook een speedboot kunnen nemen, maar dat die met het wilde water en smalte voor Sam niet erg comfortabel is. Begrijpelijk dus! Maar wel blij om aangekomen te zijn en met onze zeebenen lopen we lekker naar het hotel. Misschien naief, maar in de Mekong Delta hadden wij misschien een klein schattig knus hutje aan de rivier gedacht, maar het hotel waar we vannacht in slapen is een grote hoge blokkendoos, midden in de stad. Ach, soms moet je even schakelen 😊 Wel intussen echt bekaf van de tour van vandaag en helaas ook wat hoofdpijn. Aangekomen in het hotel lijkt er niemand aanwezig te zijn, zo stil is het, maar nadat onze gids een rondje doet, vindt hij toch een medewerker. We ontvangen onze sleutel en nemen de lift naar de 8e verdieping, waar we een prima kamer binnenlopen, maarrrr: geen babybedje. Bas loopt naar beneden om te vragen om een babybedje, maar dat hebben ze niet… OK? En nu? De dame achter de receptie doet vast haar best, want ze hebben toch een kamer geregeld met een extra 1 persoonsbed ernaast?! maar met een extra bed in de kamer kunnen we niet zoveel. En Sam is dan misschien 1,5 jaar, maar in een gewoon bed slapen zonder er uit te vallen, dat wordt nog best even een uitdaging.
FLEXIBELE MINDSET FLEXIBELE MINDSET FLEXIBELE MINDSET.
Dan maar eerst even iets te eten scoren. We lopen het dorpje in en zien weinig toeristen. Het lijkt ook niet echt ingericht op toeristen en dat is natuurlijk prima, we moeten alleen even wat te eten scoren. Hoeft niet veel te zijn, maar iets Vietnamees zou lekker zijn. Het rooftop café bovenop ons hotel staat hoog aangeschreven op Tripadvisor, maar bij aankomst blijkt het helemaal geen diner te serveren. Uiteindelijk belanden we bij restaurant Mekong (originele naam, maar heerlijk voedsel!!), waarna we op tijd terug in het hotel belanden.
Nachtopties
Kort na onze stressmodus van vanmiddag, gaan we over naar oplossingsmodus: OK, hoe gaan we dit aanpakken. We lopen een aantal opties na:
* Bij ons in bed, tussen ons in (ja, niet echt handig. Bed is niet heel breed en dan slapen we allemaal slecht).
* Ik of Bas met Sam in het grote bed en de ander in het 1 persoonsbed? (Ja, kan, maar dan slaapt er 1 iemand heel slecht en wie weet gaan we op hem liggen per ongeluk),
* Sam in het losse bed en hem inbouwen? (Maar dan kunnen we hem niet in de gaten houden).
* In bad dan misschien? Er is een diep bad, daar zouden we zo het hele dekbed in kunnen leggen en kan hij niet uit (ja, maar wellicht klimt hij dan op de zijkant of doet de kraan open en hebben we andere problemen).
Eigenlijk is geen van de opties echt lekker, maar ja het is niet echt alsof ze gelijk na onze vraag het hotel uit renden om een babybedje te scoren, dus we moeten toch wat. Gelukkig is het maar voor 1 nachtje, maar met dit vooruitzicht kijken we allebei al op tegen de nacht. Zeker met zo’n klimgeit als Sam.
Uiteindelijk wordt het de optie met kussens. We bouwen hem helemaal in aan alle kanten en wachten in stilte af of we geen keiharde BOEM horen. Die boem horen we niet, maar het duurt wel lang voor hij uiteindelijk in slaap is; en daarmee minstens zo lang voor ik gerust ga slapen.
Aardige nacht!
Zonder problemen of ongelukken word ik de volgende ochtend om 05:45 wakker. Pfiew, goed gegaan. Weet ook wel dat het meestal goed gaat natuurlijk, maar we vragen al zoveel van Sam deze vakantie. Dan is het minste wat we kunnen doen eeen goed bedje regelen, waarmee onze nachtrust ook relaxter is.. En als dat dan ook al niet lukt, is gewoon ff niet relax. Zelf wel een beetje hoofdpijn en drukkend gevoel, maar dat kan ook van het (alweer te) korte nachtje komen.
De ochtend begint vroeg met een boottochtje naar een floating market, maar wel echt een die ook echt float zeg maar. De boten liggen in een soort winkelcentrumvorm en aan de boot zit een bamboestok met daarop een type artikel wat ze verkopen. Als een soort verkoopuithangbord; super handig toch hahahah.
We kijken ook nog even bij een noodlemakerij en ik mag zelfs even proberen zelf Noodles te maken. JAAAAAA vind ik super leuk als ik dat soort dingen zelf mag proberen. Ik mag een soort beslag op een verhitte warme doek gooien en vervolgens met de plan er snel rondjes overheen draaien. Vervolgens gaat de deksel er op en laten ze het 30 seconden verwarmen. Daarna mag ik met een spatel en een soort rol met gevlochten hout de rijstpannenkoek er af halen en laten drogen. En zo gaat ie vervolgens door de slicer om er kleine dunne noodles van te maken. Toffff!! Leuk om het proces zo op deze manier te kunnen aanschouwen :) Ik sta weer te shinen als een blij kind natuurlijk, maar goed: toch maar weer mooi ff gedaan!
Even later gaan we van de boot af en langs een echte local market. Daarvan hebben we er in Azië al heel wat gezien, maar deze is wel heel vers. De vissen zwemmen zeg maar nog in een dun laagje water op hun kant, voor ze onverdoofd (althans, behalve dat ze een mep krijgen om buiten bewustzijn te zijn) voor onze ogen geslacht worden. Beetje luguber om te zien, maar ja vers is het wel. En je weet in ieder geval wat je koopt. Ongecensureerd. Mensen hier weten nog dat vis uit de zee of rivier komt en niet uit de supermarkt. Ook wat waard! Bas is hier natuurlijk weer als een vis in het water (haha see what I did there?!😎). Ik vergelijk Bas en de local market altijd een beetje met een kind in een snoepwinkel. Hij vindt het zo tof om lokale mensen vast te leggen in hun dagelijks leven, zonder al te veel van buitenaf. Komen altijd weer mooie foto’s van. We zien 80 verschillende groentes, waar wij hier nog nooit van gehoord hebben en naar Sam wordt uiteraard weer veel gezwaaid. Gelukkig zit hij in de draagtas, dat scheelt erg veel!
Reünie 3
Na een lekker rondje strollen, is het alweer tijd om terug te gaan naar Saigon. En wij vinden dat eigenlijk ook wel prima. Het was lekker om hier even uit te waaien, maar het zal ook fijn zijn om straks terug in ons hotel in Saigon te zijn en gewoon alle spullen langzaam bij elkaar te gaan verzamelen voor de terugreis.
Terug aangekomen spreken we in de avond weer lekker even af met Maamke en Rozemarijn, die vanmiddag in het onweer en de stromende regen geland zijn vanuit Da lat en hebben een lekker maaltje op een heerlijk open dakterras op de promenade (gelukkig is het gestopt met regenen). Het taartje waar we nadien nog van genieten, maakt het plaatje helemaal compleet.. Wat gezellig ook weer 😊 Leuk ook eigenlijk dat je elkaar zo lekker kunt treffen tijdens deze reis en steeds niet uitgepraat lijkt. Alle avonturen die je los van elkaar mee maakt, het vormt een heerlijk relaxte avond. En held Sam doet het natuurlijk ook weer super. Tijd voor ons laatste hele nachtje hier. En tijd ook wel weer om langzaam deze heerlijke reis te gaan afronden. Verheug me ook wel weer naar gewoon lekker thuis. De gewone dingetjes waar je niet over na hoeft te denken: Sam in zijn ritme met eten en slapen, maar ook wij weer gewoon onze eigen avondjes samen. Maargoed, morgen natuurlijk nog een dagje, dus nog helemaal nog geen tijd om doei te zeggen.
Fijne avond iedereen!
