Aangekomen in enorme stad Ho Chi Minh City (Saigon) na een korte vlucht. Nog een aantal dagen voordat we weer terug naar huis vertrekken, maar ik moet zeggen dat we op deze drukte, na het heerlijk relaxte Hoi An toch ook niet helemaal voorbereid waren. Gelukkig ontdekken we even later ook de mooie kanten van deze stad. En hopelijk de komende dagen ook meer van de omgeving.
Vrijdagochtend kunnen we een klein beetje uitslapen, want we worden om 9:45 opgehaald voor onze transfer naar het vliegveld. Vanuit Danang (midden-Vietnam) zullen we naar Ho Chi Minh City vliegen voor de laatste dagen van onze reis. Die zien er een klein beetje anders uit dan we in gedachten hadden. In het volledig vrije reisritme wat we in Huế én Hoi An ontwikkeld hebben: vul je eigen dag en af en toe een excursie, genoten we echt behoorlijk de laatste week. We gingen er vanuit dat we de 4 nachten in Ho Chi Minh diezelfde trend door konden zetten. Toen we echter het reisprogramma nog eens even goed doornamen, realiseerden we ons ineens dat er eigenlijk best veel op het programma staat in HCMC: zaterdagochtend Cu Chi-tunnels, zondag-maandag 2 dagen Mekong Delta met overnachting. En wat blijft er dan eigenlijk nog aan vrije tijd over?! Even hebben we toch een klein beetje moeite met de planning: kunnen we de vakantierelax-modus wel vasthouden?
Na een taxiritje van een uur arriveren we op de luchthaven. Verloopt ook daar allemaal zeer soepeltjes en zonder problemen doorlopen we alle verplichte stappen voor onze ‘domestic’ flight van Danang naar Ho Chi Minh City (HCMC). Het boarden gebeurt even iets later dan verwacht en Sam heeft veel entertainment nodig om een beetje vrolijk te blijven. Hij is ook moe, het is middag-slaaptijd en wij zitten natuurlijk op een luchthaven waar we geen kant op kunnen. Nog maar een rondje samen wandelen, 20x neus, oren en ogen benoemen en gek doen met Dikkie Dik. Uiteindelijk kan er geboard worden en even na het rijden naar de juiste startbaan en het zingen van de tweede keer Berend Botje valt Sam heerlijk in slaap. Deze vlucht hebben we (omdat hij maar zo kort is), helaas geen eigen zitplaats voor Sam; en dus is de stoel aan het gangpad bezet door een norse stevige Aziaat die gelijk zijn stoel naar achter gooit en een dutje probeert te doen. Dat maakt het lastig voor mij om na een uurtje het toilet te bezoeken en geïrriteerd maakt hij even plaats. Sam wordt net voor de landing wakker, maar heeft er niet zoveel zin in vandaag. Hij is nog steeds moe en gaat dan altijd de grens opzoeken. Prima normaal, maar in een vliegtuig waar je geen kant op kunt, resulteert dat in vele ‘NEE’s’ en huilbuien. Altijd gezellig!
Mr. taxi-chauffeur
Aangekomen op de airport in HCMC halen we onze bagage op en zoeken bij de speciale taxi-terminal naar een transfer naar ons ‘Central palace’ hotel. De betreffende taxi-chauffeur spreekt geen woord Engels. Dat is natuurlijk helemaal geen probleem, want meer dan ‘How much’ en ‘Central palace’ hoeven we niet te communiceren, maar deze chauffeur wil meer! Hij slingert zijn telefoon aan en begin een uitgebreide conversatie met Bas (die voorin in moest stappen wegens onze draagtas op de achterbank), waarbij hij in het Vietnamees zinnen inspreekt, het laat vertalen naar Engels en Bas vervolgens gewezen wordt op het feit dat hij wat terug moet zeggen, zodat ze met elkaar kunnen praten. Hahahahah arme Basje, die voelt zich best ongemakkelijk - want tja, gewoon even in stilte de taxi-rit uitzitten, was ook prima, maar gaandeweg ontstaat er toch een wisselwerking en soort van gesprek wat uiteraard gaat over de files die hier de hele dag door staan (en waar wij uiteraard ook op dat moment onderdeel van zijn) in het ruime uur dat we die paar kilometer afleggen. De krap 24 euro die we aftikken voor het uurtje doen toch een beetje pijn, maar ja: blijkbaar is het hier wat duurder dan…?
Tijdens de vlucht hebben we ontdekt dat onze terugvlucht dinsdagavond om 23:55 vertrekt en we onze kamer maar tot dinsdagochtend hebben. In Dubai hadden we dat al voor onze reis ontdekt en hebben we zo een nacht bij kunnen boeken, maar hier hebben we dat over het hoofd gezien en de reisorganisatie ook, want zo lang geen slaap voor Sam, daar wordt hij geen beter mens van, zeker niet VOORDAT we bijna 15 uur op vliegvelden en in vliegtuigen zijn met hem. Aangekomen bij ons hotel is de late-checkout dus het eerste wat we navragen, maar de (minder vrolijke) dame achter de balie is vrij kortaf en geeft aan dat dat niet gaat… Pffff hier heb ik dus echt last van he. Over dit soort dingen wil ik niet na hoeven denken, die hadden ze voor ons moeten voorzien. Dit zorgt zeg maar meteen voor VAKANTIEMODUS UIT. En relativeren van zo’n vooruitzicht vind ik gewoon echt lastig. Het ventje zal sowieso al moe zijn, ook als ie wel slaapt overdag. Zeg maar Sam moet hier gewoon geen last van krijgen. En in een lobby de halve dag een kind proberen te laten slapen, dat hebben we al VOOR de nachttrein geprobeerd en zoals jullie weten: dat was geen succes…. Ik klets er even met Bas over om het uit mijn systeem te hebben, dat zorgt al voor iets meer rust voor nu en we denken alvast na over oplossingen voor dinsdag.
Op pad in de chaos
We dumpen onze spullen en gaan even op pad om de stad te verkennen. Daarbij gaan we eerst proberen wat eten te scoren in de buurt van de Ben Thanh-locale markt. We lopen die kant op en komen echt in een mierenhoop van mensen terecht. Het is druk, echt niet normaal druk. Iedereen probeert onze aandacht, dan wel die van Sam te trekken: “hee hee, hee mister. HEE! HEE YOU!! Come look”, terwijl je praktisch aan je hand meegetrokken wordt, maar dan 100x. Of mensen die alweer aan Sam zitten en proberen fotos te maken en hem daarop te laten kijken, terwijl hij gewoon lekker aan het rondkijken en is dat dus ECHT niet leuk vindt. Benauwd, warm. Gewoon echt niet tof. Van de lucht worden we ook even niet blij en we vluchten even snel naar buiten om bij te komen. Daar dan maar op zoek naar een eettentje? Echt serieus nergens iets te vinden wat ook maar lijkt op eettentje. Ineens voelen we ons allebei even niet fijn. In Hanoi was het ook even zoeken, maar daar konden we toch gemakkelijker onze weg vinden. Komt het omdat we hier net zijn? Zitten we verkeerd? Is de mindset hier gewoon anders? Toch maar goed dat we hier niet 4 nachten zonder programma zitten…. Wat een lastige stad… Hanoi was ook druk, maar op de een of andere manier leek het veel overzichtelijker en waren er toch meer mogelijkheden. Enerzijds lijkt het hier heel toeristisch, maar anderzijds geen toeristisch eettentje te vinden…
Een stukje lopen verder komen we een klein pittoresk tentje tegen; erg lokaal, maar ziet er aardig uit. Dat dan maar proberen? We schuifelen binnen en krijgen een plakkerige kaart voor ons. We kiezen wat uit met een spiegelei en krijgen vervolgens rijst met vlees, vreemde paté en volgens mij varkensvetreepjes voorgeschoteld. Uhhh ok?! Nou ja, dit dan maar? Niet helemaal vers denken we ook. Bas vindt zijn drinken niet lekker, ik krijg de varkensvetreepjes (of wat het dan ook is) en Sam is ook nog steeds niet in zijn hum en is behoorlijk moe. Nadat een half glas koude jasmijnthee omgaat over z’n kleren zijn we er wel ff klaar mee. We vragen de rekening, waarbij de ober vraagt: “how much napkins?” We kijken hem vragend aan..? Hoe bedoel je? Gaat dit nog om de jasmijnthee? Moeten we die even opruimen met napkins? Geen probleem hoor! Even later blijkt dat de ingepakte antibacteriële doekjes die op tafel gelegd werden ook de rekening hebben gehaald.. Slimmmm, dat wel, maar wel een beetje het gevoel dat we genaaid worden waar we bij staan 😉Pfffff deze middag is ff pittig hoor. Vakantie-modus, vakantiemodus, vakantiemodus……
Het moderne deel van Saigon?
Intussen regent het pijpenstelen en we besluiten terug naar het hotel te gaan. Sam valt echter precies in slaap in de rugzak onderweg terug naar het hotel en de regen stopt ook, dus we besluiten toch nog een rondje te doen in de hoop dat hij een poosje dut. We lopen langs het ‘Onafhankelijkheidsplein’ en daarna richting de Notre dame van Saigon, die volledig in de steigers staat: ook wel een bijzonder plaatje (nog steeds niet helemaal er achter wanneer het nou Saigon genoemd wordt en wanneer Ho Chi Minh City….) en dan ontdekken we dat er hier serieus wel leuke plekjes zijn: het oude postkantoor is prachtig en onderhouden en als we even later langs het stadhuis en de mooie lange promenade tussen twee erg drukke wegen in richting de haven lopen, komt de vakantiemodus toch weer een klein beetje terug. Het voelt alleen niet echt alsof we in Vietnam zijn, meer Zuid-Amerika of Frankrijk, mede dankzij de vele Frans koloniale gebouwen die hier nog staan. Hoge wolkenkrabbers markeren de weg, verderop zit een shoppingcentre met in de vitrine een Rolls Royce en ook H&M en ZARA zijn vertegenwoordigd. Wat is deze stad ontzettend Westers, we herkennen Vietnam er nog niet echt in. Het doet ons een beetje aan Lima in Peru denken zelfs.
We pakken even snel een burgertje van de McDo (even veilig, nu we hier de weg nog niet kennen) en lopen rustig aan richting de haven; waar echt ONGELOOFLIJK veel verkeer rijdt. Allerjezus, zoveel mensen heb ik denk ik nog niet bij elkaar gezien op een weg. Het rijdt overal, zelfs op de stoep om door te kunnen blijven rijden.Niet te geloven.
Even verderop keren wij om en bekijken nog even het operagebouw voor we via de supermarkt terug naar het hotel gaan. Sam is intussen wakker geworden en dartelt nog even in de kamer rond voordat we hem op tijd naar bed willen doen (maar hij natuurlijk niet wil slapen omdat hij net 1,5 uur geslapen heeft….) zucht…. En dus ligt, zit en staat Sam in zijn bedje, zit Bas in bad en ik te bloggen op de wc (hij valt altijd het best in slaap als hij niets om zich heen ziet, omdat hij dat van thuis gewend is, dus dan maar even uit de ruimte bij gebrek aan een balkon). Maar slapen: ho maar. Elke keer weer staan in zijn bedje en hele verhalen, dan weer even huilen. Twee uur later zit ik zachtjes ‘sssssshhh’ te neuriën, waarna we vervolgens als twee doodstille lijken in het pikkedonker naast elkaar in bed luisteren tot zijn ademhaling EINDELIJK overgaat naar de rustige slaapademhaling. Voelt toch een beetje treurig. Je weet waar je het voor doet, maar zo stil naast elkaar in stilte in vakantiemodus is het toch ook niet helemaal. In sommige andere hotels hadden we nog een balkon of terras, maar hier helaas niet. Ik durf zelf bijna niet meer te ademen. Maar zo opgelucht dat ie uiteindelijk in slaap gevallen is… ik ben altijd bang dat zoiets dan de hele nacht duurt… maar gelukkig valt het mee.
Bas en ik bespreken met elkaar dat we misschien toch snappen waarom mensen na Hoi An terug naar huis gaan en niet meer naar zo’n drukke stad als HCMC. Immers, als je eenmaal in de relaxmodus bent, moet je dan nog de drukte willen opzoeken? Maar ja, wij wilden natuurlijk een totaalbeeld van Vietnam, en dan hoort dit er ook bij. Zeker de excursies die we de komende dagen nog gaan doen, zijn erg bijzonder denken we: de Cu Chi tunnels als militair ondergronds stelsel in de Vietnamoorlog en de Mekong Delta met voornamelijk boottochten als een soort rustpunt in alle drukte. Ik moet zeggen dat ik er echt even een hard hoofd in heb. Pfff, vakantiemodus UIT zeg maar. Gelukkig is Bas er dan om me dat weer even te laten relativeren en natuurlijk komt het ook wel weer goed, maar het was gewoon even een beetje veel voor vandaag. Tel daarbij op dat Sam niet in zijn hum was (hoe logisch ook; altijd met zo’n reisdag en weinig tijd voor zelf spelen. Hij doet het al zo super over het algemeen deze vakantie, dus ik mag niet klagen), maar het is gewoon ff genoeg voor vandaag. Morgen is vast een fijnere dag.
Al met al een pittig begin hier in Ho Chi Minh City… hopelijk komt de vakantiemodus de komende dagen weer een beetje terug,
