Ik speel steeds in mijn hoofd het filmpje opnieuw af, het moment dat ik die shovel zie draaien en denk FUCK FUCK FUCK en dan de klap, het moment dat ik 3 seconden die een eeuwigheid lijken te duren denk ‘dit was het dan’. Maar gelukkig was het dit niet.
Sinds een paar maanden heb ik een speed pedelec, je weet wel: zo’n snelle fiets waarmee je met 45 km/h kunt sjezen. Voor mij echt perfect, want ik woon op 34 km van mijn werk en met die fiets ben ik in krap een uurtje op het werk. Met de e-bike was het net te lang: 1,5 uur enkele reis is met 3 uur op een dag fietsen echt een behoorlijke tijdsinvestering. Maar 2x een uurtje per dag is heerlijk. Effectief kost het me maar plusminus 20 minuten meer dan wanneer ik met de auto ga, ik vermijd de irritatie van elke dag in de file staan. Bovendien sport ik 2 uur per dag zogezegd ‘gratis’ en met de huidige brandstofprijzen kost auto tanken elke maand 250 euro, elektrisch rijden 70 euro en op de fiets me slechts 3 euro 71. Kortom: het is een uitkomst voor me!
En dus rijd ik de afgelopen maanden vrijwel elke dag naar mijn werk met de fiets en zeker met dat heerlijke weer van de laatste weken is dat echt een beloning. Ik kom gewoon veel energieker thuis aan, omdat ik op de fiets lekker ontlaad en ik vind het bovendien heel leuk.
Wel valt me vaker op dat het verkeer nog niet geanticipeerd is op deze snelle fietsen. Ik ben super alert op de fiets en tevens heel erg voorzichtig bij elke kruising die ik over rijd om te zien of de auto mij wel opgemerkt heeft en rem liever iets te vroeg dan te laat. Mensen verwachten gewoon niet hoe snel je aan komt rijden op die snelheid en toen eenieder theorie-examen deed, waren deze pleurissnelle fietsen er nog niet. En dus weet men niet hoe ermee om te gaan. Iedereen denkt dat ik nog ver weg ben, maar voor je het weet ben ik bij je! Officieel moet je met zo’n fiets op de autobaan rijden, maar dat voelt gevaarlijker dan op een snelfietspad rijden en dus rij ik dan maar iets rustiger op de fietsbaan.
En dus ben ik de afgelopen maanden steeds aan het anticiperen in mijn route: langere route kiezen, maar dan wel zoveel mogelijk buiten de bebouwde kom, paden kiezen waar ik zo min mogelijk andere wegen kruis en afremmen op plekjes waar ik de situatie niet goed kan inschatten. En al die dingen konden me niet voorbereiden op mijn ongeval van donderdagavond.
Ik rij naar huis na mijn werk, iets later dan gewoonlijk, omdat we tevens bezig zijn met het afnemen van examens. Dat is een intensieve periode, die overigens ver voorbij is na deze dag en wil zo snel mogelijk naar huis, om kleine Sam op te halen. Tevens komt er vanavond iemand het zwembad ophalen wat ik verkocht heb via Marktplaats, dus er is enige tijdsdruk. Desondanks kun je met de fiets niet harder dan 45, dus ik weet: ik ben over een uurtje thuis. Het is een lekker tochtje in de middagzon en behalve wat beginnende honger, omdat het bijna etenstijd is, gaat eigenlijk alles prima.
Ik rij linksaf een klein stukje door Hoeven en vervolgens Hoeven weer uit richting de aardbeienvelden achter Breda airport als ik midden op de weg een shovel zie rijden. De weg bestaat niet uit rijbanen en strepen, maar uit buitenafklinkers. Hij rijdt echt midden op de weg en rechts is veel ruimte om langs hem te gaan, maar ja: rechts inhalen mag natuurlijk niet. Als ik er op terugkijk had ik toen beter even kunnen denken: wacht maar even wat hij gaat doen, maar ik rijd 45 km/h en denk: dan ga ik er links voorbij. Ik trap lekker door en met dat ik nog een meter of 2 voor hem ben, besluit de shovel uit het niets een bocht naar links te maken op snelheid. Hij woont namelijk (blijkt later) daar links en sorteerde voor om zijn oprit op te rijden. Hij kijkt echter niet om voor hij de bocht naar links maakt. Ik zie hem de draaiing maken, die ik totaaaal niet verwacht had omdat hij rechtdoor op snelheid reed en dat is het moment waar ik nu het meeste emotie bij voel. Ik denk FUCK FUCK FUCK en ik schreeuw de longen uit mijn lijf, omdat ik weet dat ik met mijn snelheid een botsing echt niet meer ga kunnen vermijden. Ik schreeuw en schreeuw en bots compleet tegen de klepels van de shovel aan. De drie seconden daarna duren een eeuwigheid en ik herinner me dat ik denk ‘dit was het dan’, voordat ik een enorme smakkerd maak op de grond.
Ik ben bij, maar krijg geen adem. Mensen verzamelen zich om mij heen, stellen allerlei vragen, maar ik kan niet reageren. Ik wil ze zeggen: ik hoor jullie hoor, ik ben er gewoon! Ik leef nog!, maar er komt niets uit mijn mond en ik blijf stil liggen. Bewegen voelt even niet goed en ademhalen lukt gewoon niet. Mensen blijven maar vragen stellen ik probeer uit te brengen ‘geef me even’, terwijl ik daar nog steeds roerloos lig. Het voelt ontzettend beangstigend om niet te kunnen antwoorden en ik probeer mijn adem terug te vinden en onder controle te krijgen. Dat duurt voor mijn gevoel een eeuwigheid en ik probeer wat woordjes te brabbelen.
Zodra het lukt probeer ik mijn omgeving gerust te stellen dat ik even op adem moet komen en na weer een tijdje, wat vast langer is dan ik denk, heb ik genoeg adem om voorzichtig te proberen te gaan zitten. Dat lukt, alles doet zeer, maar het lukt. Wel voelt mijn rechterarm verschrikkelijk. Ik kan er niets mee en ik weet niet hoe ik er uit zie, maar het voelt alsof hij verbrijzeld is. Mijn ribben doen ook zeer en diep ademhalen kost veel moeite. Ik vraag naar mijn fiets, hoe is mijn fiets er aan toe, die staat een eindje verderop. Ja hoor, Ine, je flikkert op de grond en dan maak je je druk om je fiets?! Mag misschien bijzaak zijn, maar dat zijn op dat moment de praktische zaken die ik even kan proberen te controleren.
Ik probeer voorzichtig te gaan staan en wordt door de mensen naar een loods begeleid om in de schaduw te gaan zitten, me intussen uiteraard al druk makend over of mijn fiets wel mee is (‘anders wordt ie misschien gestolen’) en mijn laptop, die ik op mijn rug had. Duizelig en misselijk ben ik niet, alleen die arm: hand, elleboog, schouder, nek, rug.
De vriendelijke vrouw des huizes probeert me te helpen, maar weet zich ook niet zo goed raad met de situatie en dus stel ik haar een beetje gerust dat het allemaal wel mee valt. Voor haar is het ook allemaal niet niets, het is niet alsof het bewust gebeurde en een ongeluk zit in een klein hoekje. Er belanden coldpacks op mijn arm en ik bel Bas. Die neemt de eerste keer niet op, maar ik bel nog eens, zodat hij weet dat het urgent is en hij is net thuis. Hij pakt de auto, haalt Sam op en komt er gelijk aan.
Intussen ben ik helder genoeg om de meneer van Marktplaats even een berichtje te sturen dat het vandaag ‘even niet zo goed uitkomt’ om het zwembad op te halen en bel ik de huisartsenpost voor een afspraak om mijn arm na te laten kijken. En tevens zijn longen, want mijn ribben doen zeer en ademhalen ook. Bas zou trots op me zijn, zo heerlijk rationeel handelend. Ik bereid de betreffende mevrouw en meneer voor op Bas, die precies weet wat hij EHBO-technisch moet doen en jahoor: de hele koffer is mee en semi-professioneel wordt er een spalk aangelegd met coldpacks er onder, waarvoor heel veel dank en liefde ❤️❤️❤️. Sam is intussen assistent hamer en helpt papa heel goed met het aangeven van scharen, tape en andere zaken, intussen natuurlijk 100 vragen stellend over wat er nou eigenlijk met mijn arm is. Schatje! Bas zegt: 'Jij moet zo de huisartsenpost bellen', waarop ik vol trots 'heb ik al gedaan', kan zeggen :)
Gelukkig ben ik goed bij en kan ik hem goed te woord staan, waarna we richting huis rijden, die meneer met de bus en de fiets er achterna en dan ben ik blij even thuis te zijn. De eerste emotie komt er uit, die ik zo tactvol verborgen heb gehouden met al die vreemde mensen erbij. Papa komt even in huis oppassen op Sam terwijl wij naar de huisartsenpost rijden, waar ik een nuchtere vriendelijke dokter tref. “Sorry meneer, ik zou u graag een hand geven, maar dat gaat even niet”. Zo, die spanning is gelijk uit de lucht. De dokter controleert al mijn vitale functies, hij hoort niets vreemds aan mijn longen en tevens worden alle armfuncties gecheckt en lijkt er vooralsnog behalve zware kneuzingen niets gebroken te zijn. Ik hoor het nieuws dankbaar aan, want pooooh wat hoop ik dat het niet gebroken is. Ik vraag de beste man nog of ik wel mag hardlopen, meer om van een officiele meneer te horen dat dat niet mag, om voor mezelf die verwachting tijdig bij te kunnen stellen. Bas rolt alweer met zijn ogen 😊. De adrenaline begint een beetje te zakken en ik begin in te storten, alsof alles in volle hevigheid binnen komt.
Thuis checkt Bas mijn helm en constateert dat er twee diepe punten in zitten, die van het ongeluk lijken te komen. Ik heb heel veel geluk gehad, dat besef ik me, want als ik die helm niet had opgehad was de afloop heel anders geweest, dat weet ik zeker.
De realisatie komt ineens ten volle binnen en ik laat de traantjes maar lopen. Ik douche al het vuil, bloed en kettingsmeer van mijn lijf, zittend op een krukje in de douche en we leggen een nette mitella aan. De nacht gaat beter dan verwacht, half zittend maak ik toch nog aardig wat uurtjes. Ik kan zelfs, met veel moeite, een klein beetje draaien naar mijn andere zij. Hoewel alle spieren in mijn rug, nek en schouder denken van: ja tot hier en niet verder. En daar luister ik dan maar naar.
Vrijdag maken we foto’s en blijkt inderdaad dat er niets gebroken is, gelukkig. Mijn laptop wel overigens; hij lijkt ook een deel van de klap opgevangen te hebben. Dat hij nog werkt, mag een wonder heten. En dan heb ik het in dit geval over de laptop. Met veel overtuigingskracht blijf ik uiteindelijk ook thuis van mijn werk. Dan maar een dagje gewoon aanmodderen. Niet mijn stijl, maar nu wel even het beste. Rustig aan herstellen en ‘piano spelen’ met de vingers. Nou, die noemen we in mijn geval maar ‘blog typen’, want daar gebruik je dezelfde spieren voor en werkt voor mij een stuk beter om alles een plekje te geven.
Inmiddels drie dagen later ben ik nog steeds bekaf. Ik kom de dagen goed door met een sling om mijn armen en er begint een regenboog op mijn rechterarm te ontstaan. Tja, een beetje bewijs van alles mag natuurlijk ook wel. Gelukkig begint alles langzaam wat minder zeer te doen: rug, nek schouders, wonden en zware spierpijn; dat zal nog wel even duren. Maar als dat het ergste is...
