"Bas Vermeer belt". Het is donderdagochtend, tien minuten voor negen en ik sta midden in mijn les rekenen voor een groep studenten, zit midden in een zin uitleg over het klaarzetten van toetsen tegen een student als "Bas Vermeer belt" verschijnt op mijn iPhone. Bas Vermeer belt nooit, Bas appt hooguit, maar belt mij niet tijdens mijn les, tenzij er iets aan de hand is. Ik weet dat ik deze oproep moet beantwoorden, excuseer me ten overstaande van mijn studenten dat ik 'deze even moet opnemen' en loop mijn lokaal uit.
Aan de andere kant van de virtuele lijn klinkt een vrouwenstem. Vaag in mijn achterhoofd weet ik al dat dat niet goed is, want waarom belt Bas zelf niet..? Een seconde lang denk ik nog dat hij zijn telefoon misschien verloren heeft en iemand hem gevonden heeft, maar de vrouw helpt me twee seconden later uit mijn droom.
Bas heeft een ongeluk gehad.
Ik ga er even anders voor staan om de eerste schrik te bekomen... 'een o-ongeluk gehad?' Er flitsen beelden door mijn hoofd van locaties waar Bas vandaag heen moest en ik vraag 'maar hoe dan?'. Hij blijkt te zijn aangereden, net aan het begin van onze straat. Hij reed de straat uit op zijn fiets en er kwam een auto van links; die heeft hem niet gezien... 1 + 1 = 2. Zo simpel lijkt het. Ik slik mijn eerste tranen weg en probeer kalm te blijven om te weten te komen wat er aan de hand is: "Is het erg?" De behulpzame mevrouw geeft aan dat ze niet weet hoe erg het is is; hij is wel stabiel en wakker en er is nu een trauma-arts ter plaatse om hem te onderzoeken. Mijn gedachten gaan heel snel, ik moet er naartoe; zo snel mogelijk. De mevrouw vraagt voor ze ophangt of Bas iets tegen mij wil zeggen en hij zegt dat hij ontzettend veel van me houdt. Er komt gelijk een filmscenario in me op, waarin de hoofdpersoon dat ook zegt, en daarna overlijdt. Ik ben bang, heel bang dat dit niet goed is. Na het bedanken van de mevrouw en de lieve bezorgdheid van mijn collega'tjes ('kan ik nog wel rijden'; ja natuurlijk denk ik dat ik nog kan rijden!), word ik uitgeroosterd en rijd naar huis. Niet met 110, maar met 150. Het kan zo erg zijn als een schrammetje op zijn linkerarm tot een comateuze toestand; ik ben in alle staten. De rit lijkt met elke minuut te lang te duren. Als ik de straat in kom rijden, word ik gebeld door het ambulancepersoneel. Die zijn nog niet op de hoogte dat ik het al weet. Bas weet het niet meer namelijk. Ik kom aanrijden, zie politie en heel veel ambulancepersoneel. Dit kan niet goed zijn... Ik maan mezelf rustig te blijven, want Bas heeft er niets aan dat ik overstuur aan zijn bed sta en kom voor de buitenwereld te zien volledig kalm bij hem aan. Hij ligt op een plank in de ambulance, ingesnoerd en zegt sorry omdat ik van mijn werk moest komen. De gek, net alsof hij het expres doet... Het is emotioneel, hij had zoveel zin om te gaan werken vandaag. Hij zegt het keer op keer met emotie, gevolgd door 'ik heb zo'n hoofdpijn en ik ben zo moe'. Ik mag nog even in de ambulance een kus geven en zijn hand vasthouden, voordat ze met zwaailichten en sirenes naar Breda rijden.
Ze zeggen wel eens dat je je pas realiseert hoeveel je van iemand houdt als er zoiets gebeurt....
en dat is zo.
Zelfs nu ik dit typ word ik weer emotioneel van de gedachte dat ik hem misschien kwijt kan raken.
Ik besluit niet de ambulance te volgen, maar nog even met de politie te praten die ook ter plaatse is, en zie de krijttekening staan die om Bas heen getekend is. Ik weet niet waar jullie die tekeningen allemaal nog meer zien, maar ik alleen bij CSI om het dodelijke slachtoffer heen. Alweer een teken dat ik probeer te negeren. Mijn angst duw ik opzij. Ik spreek met de politie over het ongeluk en ze geven aan dat het vreemd is dat al het letsel aan de rechterzijde is, terwijl de auto van links kwam. De vooruit van de auto was kapot, dus zeker is dat hij daar op terecht gekomen is. De toedracht wordt nog onderzocht en ik word op de hoogte gehouden van de strafrechtelijke vorderingen. Ohja, daar denk je niet bij na. Bij een ongeluk horen niet alleen ziektegevolgen, maar ook strafrechtelijke gevolgen. Bas kwam van rechts en was op de fiets, maar we horen nog wat dat voor invloed heeft. De fiets is een hoopje schroot en wordt meegenomen voor verder onderzoek. Ik bedank de agenten, stap in mijn auto en rijd naar het ziekenhuis in Breda. Ik denk dat ik best alert ben, maar dat ben ik eigenlijk niet. In mijn hoofd ben ik alleen maar bezig met hoe erg het is en of het wel goed komt. Ik denk dat oranje stoplicht nog te kunnen redden, maar de meneer voor mij besluit op het laatste moment toch te stoppen. BOEM... twee ongelukken op één dag... Ik ben hysterisch overstuur, huil, schreeuw, krijs. Verdriet komt er op weg naar de parkeerplaats langs alle kanten uit. Ik huil onbedaarlijk. Ik kan het niet inhouden, dit is teveel voor één dag. Niet nu, niet nu ik naar het ziekenhuis moet. Ik moet nu naar Bas toe. Al het geluid binnen in mij komt er in die halve minuut uit richting parkeerplaats uit, angst, paniek, onwetendheid. Waarom moet dit nu ook nog gebeuren...
De meneer die ik aanrijd is heel begripvol; ik leg hem, inmiddels redelijk gekalmeerd, uit dat mijn vriend naar het ziekenhuis gebracht wordt en bied mijn excuses aan. Dit wilde ik niet. We besluiten gegevens uit te wisselen en op een later moment het formulier in te vullen, omdat deze meneer ook snapt dat ik nu zo snel mogelijk naar het ziekenhuis moet. Gelukkig valt de schade mee en kunnen we beiden zonder problemen verder rijden. Ik rijd voorzichtig door en kom bij het ziekenhuis aan. Daar moet ik wachten; twee minuten wachten duurt voor mijn gevoel al gauw twee uur: hij ligt in de röntgenscanner en ik word zo opgehaald. Met een bakje thee dat nooit opgegaan is, word ik even later opgehaald en ik mag mee naar de CT-kamer. En daar ligt ie dan; op een plank, helemaal ingesnoerd, een brace om zijn hoofd om het stil te houden, mijn schatje... :(
Ik kalmeer mezelf en ga naar hem toe, hij is bij bewustzijn maar moe en heel emotioneel. We hebben een momentje, maar veel kun je niet als je op een plank ligt. Ik geef hem een kus en houd zijn hand vast. Hij vraagt me zijn ogen droog te deppen, want zonder handen gaat dat niet. Alles doet pijn, hij is moe en heeft hoofdpijn. Na de scans mogen we wachten op de resultaten in een aparte kamer. Er zijn drie afdelingen met zijn foto's bezig, want dit is serious: de neurologie, kaakchirurgie en de spoedeisende hulp. Het blijkt dat zijn oogkas op twee plaatsen gebroken is en hij wordt opgenomen. Dat is even een moeilijk momentje; jeetje, dit is wel serieuze shit. Je gezicht breken; hoe doe je dat dan?! Zijn nek en rug mankeren godzijdank niets en hij mag gelukkig van de plank af en uit de brace. Zijn arm wordt nog even gefotografeerd, maar heeft gelukkig behalve wat schrammen ook niets: een wonder! Hij moet een nachtje blijven ter observatie van zijn oogzenuw en suf en wel wordt hij naar de afdeling chirurgie/traumatologie gebracht.
Bas begint een beetje wakkerder te worden en begint weer een beetje te praten. Een beetje bedeesd krijgen we allebei een lunch aangeboden, praten veel en proberen een beetje te beseffen wat er eigenlijk gebeurd is, maar dat gaat zo lastig want Bas kan zich van het hele voorval niets herinneren. Niet van de aanrijding, niet van de ambulance, ook niet dat hij mij en zijn werk heeft laten bellen. Later op de dag belt de politie om te vragen hoe het gaat en om aan te geven dat er dinsdag meer informatie komt over de strafrechtelijke gevolgen. Wij zijn daar helemaal niet mee bezig, alleen maar met overleven voor mijn gevoel. De fiets blijft nog even in bezit van de politie, maar zelfs als ie terug komt: daar is er niets van over. Er komt visite van mijn moeder, Arie en zijn vader en Bas kan zelfs weer een beetje lopen, maar vooroverbuigen doet pijn vanwege de druk op zijn hoofd, het lijkt alsof er fulltime water in zijn oor zit en hij is heel erg moe. Nadat de man die hem aangereden heeft gebeld heeft om zijn excuses aan te bieden laat ik hem dan ook op tijd slapen.
Vrijdag kan ik gelukkig eerder van mijn werk weg, eigenlijk om hem mee naar huis te nemen, maar dan blijkt dat er bij zijn hersenen op de CT een bloeduitstorting gevonden is tussen de hersenen en schedelwand. Shitzooi! Lang verhaal kort: hij moet nog een nachtje blijven. Een domper. En natuurlijk snap ik op dat moment dat het beter is, maar ik had hem zo graag weer lekker mee naar huis genomen in ons eigen bedje, met onze eigen spulletjes. Ik moet even lopen om dat te verwerken en wat traantjes te laten; het is niet dat het onoverkomelijk is, maar ook mijn emoties moeten er even uit. Gisteren dacht ik dat ik hem kwijt zou raken en vandaag hoeft ie alleen maar een nachtje langer te blijven; dat is toch fijn? Maar ja zo snel gaat het in mijn hoofd op dat moment even niet. Ik besluit nadat we even fijn gekletst en gekroeld te hebben even naar huis te gaan om energie bij te tanken en val in een diepe slaap op bed voor drie kwartier. Ik kan niet zeggen dat ik opperbest voor mezelf zorg nu Bas in het ziekenhuis ligt. Dan staat ineens de buurvrouw van nummer 98 aan de deur 'hoe het met hem is?'. De mevrouw die bij hem gebleven is na het ongeluk; haar dochter heeft het zien gebeuren. Bas wilde gelijk alweer opstaan na het ongeluk, maar zij hield hem aan de grond voor de veiligheid van zijn rug (helemaal niet herkenbaar die eigenwijze houding van hem ;) ). En de buurvrouw kan het verhaal redelijk reconstrueren. De auto reed vrij hard en trok op, Bas is op de auto geklapt; met fiets en al op de voorruit. De fiets is vervolgens over de wagen heen gevlogen en Bas is aan de zijkant van de auto van de auto afgedraaid. Dat moet wel op een bijzondere manier gebeurd zijn gezien waar de krijttekening nog in mijn geheugen gegrift staat. Over het hoe en wat tasten we dus nog een beetje in het duister. Duidelijk wordt wel dat hij geluk, heel veel geluk heeft gehad dat hij dit overleefd heeft. Niet alle aanrijdingen waarbij je een aantal keer over de kop vliegt en op de stoeprand terecht komt eindigen met een overlevende. Menigeen zou er niet vanaf komen met een gezichtsbreuk en een bloeduitstorting... hij had een engeltje op zijn schouder denken we. Dat proberen we maar te relativeren: gelukkig valt het mee. En rationeel als Bas kan zijn in een noodsituatie heeft hij die mevrouw na het ongeluk van alles verteld over waar hij werkte, waar ik werkte, waar we woonden etc. En niets. niets. weet hij er meer van. Voor hem is dat misschien ook wel gemakkelijker, omdat hij zegt het dan beter los te kunnen laten. Ik wil vooral weten hoe het precies gegaan is om het te begrijpen. Ook blijkt uit het verhaal van de buurvrouw dat ze naar Breda zijn gereden vanwege het risico op hersenletsel en de middelen die ze in Breda hebben om hem daarmee te opereren. Gelukkig bleek dat uiteindelijk niet nodig te zijn. 's Avonds is er wederom visite van Deesje en Bart en dan laat ik hem wederom achter in het ziekenhuisbed. Met een kusje en een knuffel om op te teren tot de volgende dag.
En dan is het zaterdag: zou het vandaag? Ja het is vandaag! Bas mag naar huis! Hij wordt ontslagen uit het ziekenhuis. Hij belt rond 11:15 dat 'ie mag gaan en ik stap in de auto om hem te gaan halen. Van binnen springt en juicht er van alles. Wat ben ik blij dat hij weer mee naar huis mag! Wat heb ik hem gemist, ook al was ik er iedere dag. Niets is zo fijn om weer lekker thuis te zijn. De zusters krijgen een kaartje en we bezoeken de buurvrouw met bloemen en chocolade voor haar dochter. Om ze te bedanken voor alle goede zorgen voor mijn Basje. En nu moet hij rustig aan doen; niet zijn sterkste kant, maar ik probeer hem een beetje op de handrem te houden. Hij ligt nu dan ook lekker te snoozen op de bank. Gelukkig hebben we nog een paar daagjes om bij te komen. We inderdaad, want ik moet ook wel even bijkomen van deze intensie driedaagse. En ook ik zie heel de donderdag steeds opnieuw langs mijn netvlies flitsen met alles wat er in zo'n korte tijd gebeurd is. Ik hoop dat we dit nooit meer mee hoeven te maken en dat ik nooit meer zo hoef te schrikken. En alleen de stoepkrijt op de straat (zie uitgelichte afbeelding) herinnert nog aan wat er hier vlakbij twee dagen geleden gebeurde. Gelukkig lijkt het allemaal goed af te lopen en is er geen blijvend letsel. Een diepe zucht ontglipt mijn mond van opluchting. Het komt goed!
Ons-samen heeft het in ieder geval alleen maar sterker gemaakt, want ik moet er niet aan denken om hem te moeten missen...
