Boa noite! And here we are. In Lissabon voor een paar daagjes! En wat zijn we wreed aan het genieten 😊 . Is het niet van de schattige straatjes, dan zijn het wel de lokale specialiteiten en de portwijn. Jammer dat ik een beetje ziek ben, maar dat mag de pret niet drukken. Dag 1 en 2 in vogelvlucht (nou ja, voor zover je mijn epistels ‘vogelvlucht’ kunt noemen) in deze blog!
Nadat we woensdag om 07:15 aansluiten in de rij om te boarden, worden we al snel verplicht onze handbagage als ruimbagage in te checken. Ah shit, niet per se ideaal, maar braaf als we zijn worden onze twee koffertjes netjes ingeleverd. Om daar vervolgens als een stekker van te balen op het moment dat we op onze stoel in het vliegtuig zitten, wanneer de piloot aankondigt dat we een uur stil gaan blijven staan, omdat we geen toestemming hebben in Lissabon te landen. Wooohooo een uurtje gratis extra vliegtuig zonder enig entertainment. Nou, maak daar maar 2 uurtjes van, want de beste man kondigt een uur later aan dat we nog een uurtje extra stil gaan blijven staan bij de gate. En dus zitten we als een stel sardientjes braaf te wachten tot het eindelijk tijd is (en te duimen dat de vlucht niet alsnog ineens gecanceld wordt) om twee uur te laat toch te vertrekken. Hoppaa de catering van Cor en Don vaart er wel bij, want iedereen is berehongerig na die twee uur naar vliegtuiggeruis en kinderherrie luisteren (we hadden serieus uit kunnen slapen!) en het is niet of ze iets gratis ter compensatie aanbieden, behalve een gratis watertje en tja dat dan maar als gierige Hollanders doen he.
Krap drie uur later arriveren we op Lissabon airport. De daling is nogal onprettig aangezien mijn verkoudheid zich uitgebreid heeft naar de holtes in mijn hoofd met een kleine ziekteplaag met behoorlijke oorpijn, en dus kom ik niet heel florissant het vliegtuig uit. Maar ach, we zijn op vakantie: niet zeiken, het genieten kan beginnen! Hoppaaa naar de bagage, om na een kleine opstopping bij het ophalen van de ruimbagage (met Bas’ koffertje is zo hard gesmeten dat z’n wiel is afgebroken) op zoek te gaan naar onze taxichauffeur. We lopen elkaar compleet mis, maar na een korte zoektocht zijn we op weg naar ons hotel.
We arriveren bij ons schattige Tings hotelletje en gaan richting centrum voor een eerste kennismaking met Lissabon. Dat leidt ons gesprek naar wat we eigenlijk weten van Portugal.
En dat blijkt bar weinig te zijn haha.
Portugal 🇵🇹
Bas kent Port. Ik ken de naam Vasco de Gama, al heb ik geen idee wat de beste man voor eervolle vermeldingen op zijn CV heeft. Oh ja en ik ken natuurlijk Nelly Furtado haha. Nou ja en dat was het wel zo’n beetje.
We besluiten het kasteel op de berg op te zoeken, om na een inspectie van de wachtrij van dat plan af te zien en dan maar (wat een straf 😜) de ‘Portugese experience’ te proberen, wat een witte portwijn en een codfish(kabeljauw) blijkt te zijn. Na een nachtje van weinig slaap, de barre verkoudheid die me in zijn macht heeft en een lekker portje voel ik hem al gauw hangen. Gelukkig heeft mn overbuurman Basje minstens net zo veel effect van het overheerlijke portje en dus kletsen we lekker weg en zijn erg gelukkig als we de portglaasjes blijken te mogen houden. Gewoon gratis he!! Nou ja, gratis, niet dus: hebben we dik voor betaald, maar zo voelt dat natuurlijk niet haha.
Anderhalf uur laten dansen we de berg af om op zoek te gaan naar de beroemde oude trammetjes van lijn 28.
Trammetje 28
En die zijn tof! Echt super pittoresk op de foto ook en dus struinen we de halve spoorlijn af om een tof fotootje te maken door de smalste straatjes. Dat blijkt nog best een uitdaging, want de mooiste foto maak je natuurlijk zonder ruis van auto’s op de voorgrond en ook zonder irritante mensen die in je beeld gaan staan. Een poosje later (terwijl ik steeds op de uitkijk Bas waarschuw als er weer ‘ een trammetje’ aankomt), staat ie eindelijk goed op de foto. Nota bene op een foto die ik gemaakt heb, woop woop! Het regent wat, maar dat mag de pret zeeeker niet drukken. We bezoeken een kathedraal, visiteren het Panteia (helaas gesloten) en zakken af naar het grote plein aan het water (Praca da Commercio) met een reusachtige uitgelichte kerstboom. Wauw, tof!
We weten tot dan nog niet zo goed wat we van Lissabon moeten vinden. Vanmiddag zagen we wat afgedankte straatjes en vonden onze weg nog niet en de highlights zijn tof, maar we hebben nog niet helemaal HET mooiste van Lissabon ontdekt.
We zijn overigens wel bizar lekker aan het genieten, want het portje van vanmiddag smaakte prima en nadat Bas de Google reviews gecheckt heeft, belanden we werkelijk in de zevende hemel bij restaurant Da Prata 52. We krijgen allerlei Portugese kleine tapas voorgeschoteld, inclusief uitleg hoeveel uur iets gegaard is…. De ene nog lekkerder dan de andere: geitenvleeskroketjes, zwaardvis met appelpuree, zwarte wang van het varken langzaam gegaard in rode wijnsaus en kabeljauwcakejes. En natuurlijk een goed gesprek met de lokale Portugezen die ons enthousiastelingen maar wat graag uitleggen waar alles vandaan komt. Wat een heerlijke avond. En na een koud klimtochtje terug naar het hotel (lees: we zitten OP de heuvel en dus hebben we eind van de avond nog een goede workout) kruip ik om 21:00 onder de wol, want echt helemaal niets doet het meer. Vanavond ben ik nog iets ziekiger geworden, dus hopelijk doet de nacht me goed!
Brakkige start van dag 2
Na een aardig nachtje word ik helaas behoorlijk brak wakker. Zo’n ochtendje waarvan je, als we niet op vakantie waren geweest, denkt: vandaag meld ik me ziek en blijf ik lekker in bed. Maar ja, we zijn nou eenmaal maar drie daagjes in Lissabon en dus willen we de tijd goed besteden. Dussss: paracetamolletjes er in, neusspray die gisteravond gekocht is er in, astma-medicijnen gebruiken, niet zeiken en GAAAAAN!
Belém
Na een heerlijk ontbijtje stuiven we naar de eerste mini markt om een jaarvoorraad aan pakjes zakdoekjes voor me aan te schaffen (je moet iets als er de lopende band snot uit loopt) en lopen vervolgens richting Praça do Commércio om onze Lissabon card op te halen en vervolgens tram 15E richting Belém te pakken; een historische wijk aan de westkant van Lissabon. En nadat we de overvolle eerste tram aan ons voorbij laten gaan, pakken we de tweede richting Princessa, waar we vlakbij de de tramhalte Torre de Belém op de foto zetten. Naar binnen is een wachtrij van twee uur (lees: geen zin in). Ik doneer nog wat centjes aan een plaatselijk talentvolle violist, snif en snotter maar door en na een lunch met heerlijke pizza laten we het Monesteiro dos Jerónimos ook maar voor wat het is, aangezien er serieus een wachtrij van drie dagen voor staat. Met mijn huidige toestand is staan al moeilijk vol te houden, laat staan in een rij waar we het einde niet eens van gezien hebben. Wat de steigers in Göteborg kenmerkten, dat kenmerkt de wachtrijen van Lissabon: de wachtrijen zijn langer dan het punt dat je twijfelt of je er uberhaupt misschien in gaat staan. We houden de lol er maar in en lachen gelukkig tussen het snotteren door heel wat af.
Goed idee die Lissabon kaart natuurlijk, maar ja: iedereen wil uiteindelijk natuurlijk dezelfde attracties zien. En dus hebben we nu al twee attracties ‘gemist’, vanwege de immense wachtrij.
Antigua pasteis de Belem
De volgende wachtrij is die van ‘Antiga pastéis de Belém’; de plaats waar het authentieke gebakje wat hier overal verkocht wordt is bedacht. Dat moeten we natuurlijk proberen! Gelukkig gaat het hier behoorlijk efficiënt en dus staan we ondanks de wachtrij 5 minuten later al (bijna verbijsterd) met 6 warme gebakjes in onze handen: werkelijk VERRUKKELIJK! En aangezien ze in zo grote getallen gebakken worden, komen ze vers uit de oven. Het is een soort tarte-tatin-taartje met vulling van warme vanilleroomsaus, waarbij het bladerdeeg aan de buitenzijde lekker krokant is. Combineer dat met een beetje kaneel en poedersuiker en….. nom nom nommmmm!
Stepjes!
En dan is het tijd voor iets wat ik HEEEEEL leuk vind. Ik loop er alweer een dag om te emmeren, maar hier hebben ze natuurlijk ook weer van die toffe stepjes. Dus elke gelegenheid die net iets te lang is om te lopen is mijn eerste voorstel: STEPJES. Bas is er ietsje minder enthousiast over: wellicht doordat het natuurlijk gewoon levende zelfmoordprojectielen op een drukke weg zijn. Maar goed, hij komt er nu zelf mee en dus gaan we een stukkie op weg met ‘Lime’ naar een van mijn favorietjes deze trip.
Fabrique Santa Anna.
Want, ergens vaag in een boekje weg verstopt, is vermeld dat op de terugweg naar het centrum Europa’s oudste Azulejos-fabriek te vinden is. Wat zijn azulejos hoor ik u denken… nou dat zijn de geglazuurde tegeltjes die je hier serieus OVERAL op gebouwen ziet als muurdecoratie. Werkelijk super kenmerkend en wij hebben dit ook nog niet eerder gezien. Nu kun je ze nagenoeg overal kopen, maar wij houden natuurlijk van authentieke souvenirs en dus leek deze fabriek ons de uitgelezen plek om ze te kopen waar ze vandaan komen. Aangekomen op een verlaten stukje Lissabon (zowaar geen wachttij ;-)) lopen we voorzichtig binnen in de fabriek. Een heel schattig winkeltje doemt op, waar serieus niemand is. Hou ik van! We slenteren wat rond, op zoek naar iets moois en vinden een mooi tegeltje voor aan onze herinneringenmuur. Maar dan ontdekken we huisnummers en besluiten we te kijken of we nummer 16 kunnen vinden. Die vinden we niet en dus raken we aan de praat met de shoprunner, een oude man die ons vertelt dat de Delfts blauwe fabriek ouder was, maar nu deze gestopt is i.v.m. COVID, dit de oudste tegeltjes fabriek is in Europa. Hele volksstammen fabrieken met vele modernere technieken hebben het niet volgehouden, omdat mensen toch graag terugvallen op authentiek, maar ook omdat die gericht waren op grote afnames. De huidige tegeltjes, geverfd, dan wel met klei ingelegd, komen in de basis nog steeds hiervandaan.
De beste man vertelt ons dat ons gekozen tegeltje gemaakt is met een mal. Daarin wordt de klei gelegd, waardoor je verhoging in het tegeltje krijgt. Vervolgens wordt dit gebakken en hierna wordt er per kleur een dot verf ingelegd die vervolgens uitloopt tot de verhoging. De geglazuurde bovenlaag wordt niet gemaakt met vernis, maar met gesmolten glas, waarna het nog eens afgebakken wordt. Wat een super tof proces. En gaaf om er ook wat meer over te leren van deze man die echt alle tijd voor ons neemt. Jammer dat er maar zo weinig mensen van deze plek weten, hoewel het voor ons natuurlijk ook wel super fijn was om even een wat rustiger plekje te treffen.
Even lekker rustig aan doen
We steppen door richting de imitatie van de Golden gate bridge in San Francisco en het uitzicht op een kopie van de Cristo Rei in Rio de Janeiro en schieten daar een tof kiekje, voor we de bus terug pakken richting het centrum. We lopen een rondje in de Time Out market, een soort grootte markthal met allerlei lokale specialiteiten en in het midden een enorme hoeveelheid banken waar je lekker kunt genieten van al het lekkers. Ik moet zeggen dat ik zoveel lekkers zie, dat het me een beetje duizelt en dus besluiten we eerst voor het donker nog de kerk zonder dak te bezoeken, waar ik tijdens een projectiefilm in het donker bijna in slaap val (helaas wordt m’n gezondheid er niet beter op) en daarna een leuk barretje te zoeken om een drankje en klein hapje te doen.
We vinden een leuk plekje bij de Nova wine bar, waar we een 10 jaar oude Tawny Port (lees: respectvolle blik van de lokale sommelier 😉) combineren met een lang liggende geitenkaas met jam en amandelen. Yummieee 😁😋. Wat een belevenis ook weer, vooral met eten en drinken is het echt helemaal ons ding. Lekker dingetjes proberen en een fijn drankje erbij, een ultieme combinatie van even relaxen samen. Precies wat we nodig hadden.
Escador Santa Justa
Dat relaxte raken we vervolgens bijna kwijt, omdat we besluiten toch een rij te gaan proberen. Midden in de winkelstraat staat namelijk tussen twee rijen hoge panden een enorm hoge lift, ontworpen door een van de leerlingen van Gustave Eifel (je weet wel: die van de Eifeltoren). Het nogal excentrieke liftsysteem in gothische stijl kun je natuurlijk betreden om naar een level hoger te gaan en die belevenis willen we graag mee maken. Een half uur later willen we echter helemaal niets meer, want we schuiven geen centimeter op, er gaan nauwelijks liften naar boven en we worden hongerig. Drie dingen die niet heel goed werken als je niet weet hoe lang je nog in een rij moet staan. En dus besluiten we het maar te laten voor wat het is en op zoek te gaan naar een restaurantje voor de avond. Eten is immers een basisbehoefte en een lift omhoog nemen niet!
Doordat we echter zo laat zijn, blijken bijna al onze eerste keuzes vol te zijn. 😕. En dus sluiten we uiteindelijk aan bij de ‘Gambar’ (met hoe raad je het ook: GAMBA’s) die we nog even snel vinden, voor een werkelijk prima maaltje. Het halve uurtje terug omhoog naar hotel gaat wat lastiger na het heerlijke amandeltaartje als toetje, maar dat hebben we er graag voor over. Tijd om onze hotelkamer op te zoeken. Het was een heerlijke dag. Op naar de 100% gezondheid morgen!!
