Dag 3 en het zit er alweer bijna op! Dit tripje gaat ons iets te vlug voorbij haha, want er bestaat niet zoiets als teveel heerlijke momentjes toch? Lekker een beetje door de stad flaneren. Tafelen met hapjes en portjes. En dus staat deze dag in het teken van genieten, en natuurlijk ook wat zien tussendoor. Genoeg om over te schrijven in ieder geval. 😁
We kiezen donderdagavond een alternatieve route om onze trip naar het hotel (lees: hoogste punt van Lissabon) terug te lopen. We kunnen prima klimmen, maar komen elke keer als twee uitgeputte poppetjes bovenaan de berg en dus heeft Bas een andere route gezocht. We pakken de outdoors roltrap (hoe vet dat je hier gewoon serieus een roltrap buiten hebt om 100 meter hoogte te overbruggen) en daarna begint het klimfeest. En vooruit: dit keer geen 45 graden hellingen op schuin pad, maar echt 100 miljoen trappen hahaha. Je moet immers wel gewoon hetzelfde hoogteverschil afleggen haha. En als je boven komt je realiseren dat er nog zo’n serie trappen aan komt, waar we het einde niet eens van zien. Maar serieus: WAAR EINDIGT DEZE TRAP??? Hahaha we vragen ons af wat nu eigenlijk gemakkelijker was. Maar goed, ik lunge lekker sportief de berg op, om wederom op het hoogste puntje van Lissabon ons cosy hotel terug te vinden. Eenmaal in bed blog ik nog wat, Basje bewerkt nog wat foto’s; we zijn een prima team zo!
De nacht is weer een pittige, maar gelukkig heb ik met 1 gezamenlijk dekbed een warm kacheltje naast me! En na een volgende serie neusspray, puffers, paracetamolletjes kunnen we vrijdagochtend na alweer een prima ontbijtje op pad.
Zakdoekje 45 wordt uit de tas opgesnuffeld en ik ben blij met mn jaarvoorraad tissues, die na 1 dag al is gehalveerd haha. Ik zou zeggen dat die voorraad nooit op zou gaan, maar het tegendeel is deze trip bewezen.
Parque Eduardo VI
We starten onze trip vandaag met een busritje naar park Eduardo, waar je een mooi uitzicht over de plaatselijk recht gesnoeide buxushaag naar beneden zou moeten hebben. De buxushaag is echter in wintertoestand (lees: overgroeid met gras, kaal door de buxusmot en een beetje grauwig) en het park zelf is overwoekerd door een heerlijk gezellige kerstmarkt, die helaas op moment van aanwezigheid gesloten is.
We besluiten toch het klimmetje naar de indrukwekkende mega-vlag van Portugal te wagen en genieten van het uitzicht over de stad.
Tijdens onze weg naar beneden ontdekken we een toffe Arc-de-Triomphe achtige rotonde, die een pad onder de grond lijkt te hebben. Om er vervolgens achter te komen dat het luchtgaten van de metro zijn (waaaaa die hebben ze hier ook: nog niet geprobeerd).
Verkeersregels voor stepjes
Wat hier overigens heel anders geregeld is dan vorig jaar in Rome, zijn de stepjes. Daar troffen we ze zowat overal geparkeerd: op de stoep, naast de stoep, midden op de weg, in een hek, in een ravijn. Echt overal kwam je die dingen, mishandeld en wel, tegen, tot grote irritatie van zowat alle andere weggebruikers. Hier in Lissabon zijn er speciale parkeerplaatsen voor: groene vakken waar je ze plaatst of vandaan haalt. En dat werkt best goed, want er zijn meer dan genoeg plekken. En als er al ‘genoeg’ stepjes of e-bikes op een bepaalde plaats staan, wordt de strook geblokkeerd en kun je hem daar niet afmelden. Zo blijft alles er overzichtelijk bij staan en dat ziet er netjes uit. Werkt prima. Blijft jammer, dat ze zo belachelijk duur zijn (gisteren waren we 9 euro voor een half uurtje kwijt). En dus nemen we de benenwagen.
Een trammetje!
We lopen de Champs-Élysées-achtige Avenida da Liberdade af, onder een zacht schijnend zonnetje, terwijl de herfstkleuren hier nog volop aanwezig zijn. Sfeervol!
Het is echt genieten en zelfs een beetje warm! En dan ineens spot Bas aan de linkerkant een geel trammetje. Zomaar uit het niets. Niet de beroemde tram 28 of bergtreintje Ascendor da Bica, maar wel een trammetje de berg op. En: ER STAAT GEEN WACHTRIJ. We rennen bijna die kant op om onze Lissabon-voordeelkaart te gebruiken en nemen zowaar op een bankje plaats omhoog. Het ritje omhoog is niet super spectaculair, maar wel nostalgisch om te beleven: zo’n klein smal spoortje teringsteil de berg op (23%), piepend en krakend, maar nog best snel! Eenmaal boven lopen we terug naar beneden voor wat foto’s voor we een volgend treintje nemen richting het andere beroemde trammetje.
Daar belanden we op een locale kerstmarkt; zo gezellig op een bergje, muziekje erbij, stalletjes, gezelligheid. Ideaal recept voor vakantie! En dus genieten we van een mini-wafeltje en een pampilho douce (boterdeeg met kaneel eierdooiervulling), wat een beetje naar amandelspijs smaakt! En jahoor, daar is het: vakantiegevoel! Woohoo, voor het eerst deze drie dagen voel ik me tussen het niezen en snotteren door iets beter en krijg ik het vakantiegevoel te pakken. Onder het genot van een cappuccinootje kan de dag niet meer stuk.
Ik hou altijd zo van die spontane momentjes op vakanties. Zeg maar de dingetjes die je niet plant, maar die je dan ineens op je route tegenkomt en je verrassen. Waar je je eventjes uit de tijd waant en van het moment geniet. Na een lekker intermezzo gaan we via wijk Bairro Alto richting Ascendor da Bica, die zeker weten 100x drukker is dan dat kleine treintje wat wij net hadden, maar ook wel over een heel sfeervol smal straatje heen tuft. En na de horde Aziaten die prachtige peace-selfies hebben gemaakt tegen het trammetje aan, kunnen wij er ook nog een zonder mensen schieten.
En door!
Eenmaal beneden lunchen we lekker in de Time Out Markthal met voor mij de lokale specialiteit bacalhou en voor Bas de inktvis. Onder het genot van het eerste wijntje van vandaag proosten we op deze fijne mini-trip met zijn tweetjes en maken stiekem al plannetjes waar we een volgende keer heen zouden gaan. Het is gezellig en fijn en eigenlijk balen we een beetje dat het er morgen alweer op zit. Het zorgt ervoor dat we vandaag nog best wel wat dingetjes willen doen, maar ja, dat in combinatie met de tijd maakt dat we efficiënt moeten zijn. En efficiënt is niet altijd relax, maar we proberen de rust en het genieten te bewaren; want daar draait vandaag om.
En nadat we de lunch achter ons gelaten hebben zoeken we een apotheek op voor magisch wonderspul voor mijn verkoudheid, wat we als tip hebben gekregen. De apotheek heeft het niet op voorraad, maar een combinatie van twee andere medicijnen zou hetzelfde effect moeten hebben. Proberen dan maar! We besluiten trammetje 28 proberen te pakken op deze wat rustigere plek richting de andere kant van de stad, Alfama en net voor we in de tram willen stappen (die inderdaad qua drukte goed te doen is vanaf dit plein, omdat de helft van de wereld bij het station instapt), ontdek ik dat ik mijn Lissabon-kaart kwijt ben. Jahoor, heb ik weer🥺: amper gebruik gemaakt van die kaart, maken we er gebruik van ben ik hem alweer kwijt. Zucht, soms verbaas ik me over mijn eigen inefficiëntie. Het was natuurlijk ook niet per se heel handig om hem in mijn jaszak te doen, dat had ik al bedacht, maar vervolgens heb ik daar uiteraard geen reet mee gedaan. En dus reken ik schoorvoetend 3 euro af voor het ritje langs de wegen waar we van de week foto’s maakten van het trammetje.
Ook het Pantheon, wat ik graag nog wilde bezoeken, is niet gratis zonder Lissabon-kaart en dus tik ik ook daar 8 euro af terwijl Bas ‘gratis’ door mag. Het mag de pret niet drukken, want het is lekker rustig hier en dat is ook wel eens fijn. We klimmen een hoop trappen naar het hoogste punt van het Pantheon (we zijn het klimmen immers inmiddels gewend) en genieten van de rust! Na een bezoek aan een ander azulejo’s-atelier waar ze gemaakt worden waar je bij staat (en we dus ook weer iets kopen), gaan we door.
Vervolgens pakken we trammetje 28 terug (die dingen gaan echt retesnel trouwens voor karretjes uit het jaar 1800 haha) en gaan richting Castelo de St. Jorge. Niet om het kasteel met de lange wachtrij te bezoeken, maar om nogmaals de Portugese experience te ervaren (en vooral: nog 2 extra port-glaasjes te scoren 😉). Daar aangekomen belanden we in een felle discussie met de verkoopsters, omdat we graag, naast de glaasjes port en kabeljauw ook een fles witte port die daar verkocht wordt, willen halen. Die witte port vonden we namelijk erg lekker en zou, zo zei de dame achter de balie, EUR 37,50 zijn. Een flinke prijs, maar ja het is ook een lekker portje. Maar even later wordt er EUR 52,50 afgerekend en dat vinden we toch wel een behoorlijk bedragje. De dame in kwestie rekent gewoon 7 portjes x EUR 7,50, maar ja je krijgt er ook niet 7x een glaasje bij natuurlijk. En dus gaan we ons toch even beklagen en krijgen we mopperend onze centjes terug, doen alleen de portjes + glaasjes en ontdekken via internet dat de betreffende fles port gewoon voor EUR 17,50 online bestelbaar is. Bestellen we hem online wel 😉
De portglaasjes worden hier behoorlijk goed gevuld overigens, en dus hakken ze lekker in op onze koppies, maar het smaakt zeeeeker weten heel erg goed. Hee als je in Portugal bent moet je port drinken haha.
Souvenir-overkill tijd!
Tijd om wat souvenirs te gaan scoren. En waar we net nog bijna een halve kraam met armbandjes hadden kunnen jatten (de verkoper was nergens te bekennen, terwijl ik 10 minuten met een bandje vervreemd rond zat te kijken op zoek naar hem; brave tuthola die ik soms ben haha), rekent hij nu op de terugweg 3 euro voor een bandje. Maar ik heb met mijn conflictvermijdende hoofd geen zin in onderhandelen en dus reken ik netjes 3 euro af en dalen we verder naar alweer een Azulejo’s-tegeltjeswinkel ‘By Nunes’ (eerder deze week ontdekt), waar we natuurlijk weer veel te veel moeite hebben om geen 15 tegeltjes mee te nemen, maar realistisch kijken wat er in ons huis nog bij kan. En toch gaan we weer met meer naar huis dan de bedoeling was haha. Na een heerlijk gesprek met de aardige dame achter de balie over Nederland en Portugal dalen we verder af voor een bezoekje aan de port-winkel, waar we ons laten adviseren en laten inspireren (lees: proeven) welke port we mee zullen nemen. Er is oneindig veel keuze hier en wat in Nederland zo ongeveer de duurste fles port is, dat is nog steeds veel minder dan de goedkoopste fles port hier. Even schakelen haha, maar goed: dan hebben we het ook over flessen die 10-15 jaar liggen natuurlijk. En hier weten ze er wat van. We hadden naar huis kunnen gaan met een fles van €4000, maar dat wordt wat te gortig voor ons 😅. Ook hier worden we weer heel vriendelijk aangesproken en komen we aan de praat met een aardige jongen die een jaar in Maastricht heeft gestudeerd.
Wat ons bijzonder opvalt is de aanspraak die we steeds hebben. Mensen zijn super vriendelijk en beginnen uit zichzelf een praatje. De meeste gesprekken beginnen met: ‘You Guys are from the Netherlands, aren’t you? I recognizet it!’, om vervolgens te vertellen over hun ervaring met Nederland. En die ervaring hebben de meesten serieus! Bijna iedereen die we spraken is wel eens in Nederland geweest of heeft positieve ervaringen met Nederlanders. Gesprekken zijn steeds gezellig en vermakelijk en het geeft ons echt het gevoel dat Portugal best wel op Nederland georiënteerd is, meer dan wij op Portugal voor mijn idee. We hebben het idee dat we hier heel erg welkom te zijn en dat is echt fijn.
Iris
Na het afrekenen van de flesjes gaan we door naar de Iris galery, een gallerij die foto’s maakt van de iris om op te hangen in huis. Toen we hier de eerste keer langs liepen twee dagen geleden zei Bas al tegen mij: misschien moet je dat eens doen, met jouw bijzondere ogen. Nou heb je misschien nog nooit goed in mijn ogen gekeken, maar ik heb heterochromia. Bij toeval ontdekt toen er voor het eerst goed naar mijn oog gekeken werd door een oogspecialist. Heterochromia wil zeggen dat je oog uit meerdere kleuren bestaat, in mijn geval uit twee erg afwijkende kleuren, namelijk blauw met bruine zonnestralen in het midden. En dat is best bijzonder, want de betreffende oogspecialist was destijds helemaal lyrisch. Nu ben ik sowieso wel blij met mijn ogen, maar het is natuurlijk tof om iets bijzonders te hebben😁. Het lijkt ons leuk om in huis een combinatie van onze beider ogen te hebben en dus gaan we naar binnen om te kijken naar de mogelijkheden. We treffen een bijzonder vrolijke jongen, die echt instant enthousiast is en nog voor ik kan aangeven welk oog ik wil laten fotograferen, heeft hij al aangegeven dat hij mijn bijzondere ogen gespot heeft (ok, dat heb je snel gezien!) en dat hij links zou doen! Ik laat me graag adviseren door de mensen die er verstand van hebben en nadat de foto razendsnel is gemaakt is Bas aan de beurt.
En dan gebeurt er iets bijzonders, want de jongen was al enthousiast, maar nadat hij de foto van Bas’ oog beter bekeken heeft is hij bijna in extase. Een andere medewerker wordt er bijgehaald en ook die kijkt op een zeer waarderende manier naar de combinatie van onze ogen. ‘You guys just made my day; this is the best shoot of this month’. Toch leuk voor iets waar je zelf geen invloed op hebt gehad 😅.
Hij laat onze foto’s zien en dan snappen we wat ze zo bijzonder vinden. Waar mijn blauwe ogen bruin bevatten en dus overgaat in de kleur van Bas’ ogen, bevatten Bas’ bruine ogen een mini-stukje blauw, wat perfect overgaat in mijn ogen. Super mooi en bijzonder.
We worden gevraagd voor allerlei marketing-doeleinden (worden we toch nog beroemd, maar zonder dat iemand weet wie we zijn 😉) en geven een fortuin uit voor uiteraard de duurste (en mooiste) variant: een acryl-afdruk ingelijst en wel. Tja, dat zijn wij ook wel weer: als we het doen, doen we het goed. Je kunt wel een halfbakken lijstje in huis hangen, maar wat heb je dan. Het wordt geshipped en wel en dus hebben we er geen zorgen meer over, waarna we tevreden vertrekken. Wat een leuke ervaring.
Op naar het avondmaal, want ik moet plassen als een otter en voor vanavond hebben we een restaurantje gereserveerd (na het debacle van gisteren). Het betreffende restaurantje waar we gisteren niet terecht konden ‘O Portugues Chiado’ zag er namelijk wel super gezellig uit: live muziek, leuke ambiance, betaalbare kaart. En dus schuiven we een half uur te vroeg aan voor een magnifiek diner. Voor mij gazpacho, varkenswang en cheesecake en voor Bas kabeljauwkroketjes, inktvis en ook cheesecake. Dunner worden we er zeker niet op deze vakantie, maar goed: we nemen het er lekker van. Uiteraard wordt dit alles omlijst door een vol portje van 21 jaar oud om het geheel compleet te maken. Is dit serieus ons derde zwaar alcoholische drankje van vandaag al?! Jup! Maar man man man wat zijn we aan het genieten. En eerlijk gezegd, voel ik me ook best ok! Die pilletjes die ons aangeraden zijn, werken heeelemaal top. Op een gegeven moment vergeet ik zelfs even dat ik ziek was! Het diner is echt subliem, koken kunnen ze hier wel in Portugal. Alleen het uuuuuren tafelen wat wij graag doen, daar moeten ze nog even aan wennen (‘Mag het volgende gerecht al komen?’ ‘Weet u al wat u wilt bestellen?’). Desondanks blijkt de rekening uiteindelijk verrassend goedkoop.
Bruisende uitgaansleven
We doen nog lekker even een rondje door Bairro Alto, wat inderdaad een wijk is waar overdag niet veel spannends te beleven is, maar ‘s avonds… wooow, wat een verschil. Echt keigezellig. Overal muzikanten met viool, gitaar, zang. Op elke straathoek staat wel iemand zijn talent te showen en het mag gezegd worden: in veel gevallen echt niet onfortuinlijk, want hele groepen mensen vormen zich rond de muzikanten, er wordt enthousiast meegeklapt en ruim gedoneerd. Zelf ben ik erg onder de indruk van een violiste die Ludovico Einaudi speelt vol overgave en emotie. Echt prachtig, wat een sfeer en ambiance heeft deze stad.
We besluiten nog eens te kijken of we de bovenkant van de Escador Santa Justa (weet u het nog: die lift waar we eerder deze week 1 uur wachtte om geen centimeter vooruit te komen in de wachtrij en toen vertrokken) niet gewoon lopend kunnen bereiken. En jahoor! Serieus, je kunt gewoon de berg opklimmen en zelf op dat plateau gaan staan: gratis, geen wachtrij en prima uitzicht, waarvan dat laatste overigens ook nog minder mooi is dan bij ons hotel. Hebben we daar gisteren een uur voor in de rij gestaan voor niets? Jup!
Ginjinha
Na een kort moment van genieten dat we dit zomaar hebben kunnen doen, taaien we af richting hotel. We moeten immers nog een kilometer omhoog klimmen voor we er zijn. Maar niet voordat we het typisch Lissabons drankje ‘Ginjinha’ geprobeerd hebben, een soort retesterke kersenlikeur. Toevallig lopen we al twee dagen langs het mini-shopje, niet groter dan een kleine studentenkamer zonder eigen toilet, waar dit drankje ooit voor het eerst gebrouwen is en dus sluiten we in de kleine rij aan bij twee oude knarretjes die de drank staan in te schenken. Als twee bazen, wat een heerlijk zicht zo. Met gepaste precisie wordt het shotglaasje gevuld inclusief drie kersjes. En nouuu geloof me: lekker drankie hoor, maar STERK haha. Vooral die kersjes die helemaal doordrongen zijn van de drank. Maar goede drankjes maken, dat kunnen ze in Portugal wel haha. We voelen hem wel een beetje hangen, maar ach: het is vakantie he! Je kunt nooit teveel genieten. Wat een heerlijke dag. Blij dat ik me vandaag wat beter voel en wat meer kan genieten van al het leuks, moois en lekkers (wat ik vandaag ook kan proeven; ook wel fijn!)
Tijd om richting hotel te klimmen voor ons laatste (korte) nachtje voor we weer terug naar huis gaan. Ook dat was weer een bijzonder feest, dus daar schrijf ik wel even een los blogje over, want anders wordt deze wel erg lang.
