En weer terug in Nederland, na een kort intermezzo in Portugal zijn we serieus weer in ons kikkerlandje. Het is echt omgevlogen. Het waren natuurlijk ook maar drie daagjes, maar toch weer genoeg meegemaakt. Zo ook op de terugweg. Hieronder het avontuur. 😬
Laatste avondje
Nadat ik vrijdagavond geen zin meer heb in het schrijven van een blog en we lekker onder de wol kropen, worden we na een kort nachtje wakker om 05:20. Om 07:00 worden we bij het hotel opgehaald voor onze transfer naar de luchthaven en dus is het bij elkaar rapen van de zooi en gaan.
Gelukkig hebben we gisteravond de belangrijkste dingen al ingepakt, waaronder onze tachtig breekbare dingen die we aan souvenirs meegenomen hebben. De port, de portglaasjes, de tegeltjes; het is allemaal tussen shirts, truien en ondergoed gestopt om hopelijk genoeg beschermd te zijn tegen gooien.
Immers, Bas’ koffertje is op de heenreis al aangevallen door het bagagepersoneel en mist nu een wieltje. En dan zat er toen nog niet eens iets breekbaars in. Nu zou je zeggen: waarom laad je die dan in het ruim. Nou niet dus: maar het moest verplicht, omdat er zogenaamd te weinig ruimte was in de opbergvakken boven de stoelen (lees: mensen nemen hun hele huishouden als handbagage mee: een trolleykoffertje EN een handtas EN een rugzak).
Enfin, gepakt en gezakt schuiven we nog snel een ontbijtje naar binnen, waarna we ons in de taxi vouwen richting luchthaven. Bas heeft ons al ingecheckt en dus zou alles smooth moeten lopen… maar het zal ook eens smooth gaan….
De handbagagecheck
Enfin, 07:20 op de luchthaven, ruim 2 uur en een kwartier voor vertrek en wij lopen gelijk naar boarden. We hebben immers geen ruimbagage (alleen twee mini-koffertjes) en zijn al ingecheckt. En wij hebben natuurlijk al zoooo vaak gereisd, wij weten echt wel hoe dat werkt!
Uhuh....
We scannen de boardingpassen en komen aan bij de handbagagecontrole. En ik zal je vertellen: vind ik altijd een beetje spannend. Weet niet, ik word altijd heel verlegen van dat statige vertoon en heb erg de wil om het vooral goed te willen doen. Bas mag aan de linkerkant zijn spullen uitladen en even later kom ik rechts aan de beurt. Bescheiden vraag ik of ik mijn schoenen uit moet trekken, maar nee dat hoeft hier niet. Ik moet vooral opschieten met inladen van die bakken, want ze willen natuurlijk door. En dus gooi ik de eerste bak met jas, telefoon en tas alvast in de bak op de rollers. De beste man vraagt aan mij: ‘Do you have any liquids?’. Ja, die hebben we. In onzer beide koffers zit een flesje port; afgesloten gesealed en wel. En 1 daarvan zit in mijn koffer. Ik moet het ding er uit halen en de serieus ogende man bekijkt het flesje eens nauwkeurig en hij schudt ‘nee’. Serieus, hoe konden we deze regel vergeten….. als ik er nu over nadenk denk ik: hoe konden we nou denken dat dat in de handbagage mocht?! Maar de laatste tijd doen ze gewoon veel minder moeilijk over vloeistoffen. Shampooflessen gingen zonder problemen mee en wellicht naïef, maar we dachten gewoon dat afgesloten gesealde flessen wel konden en hebben er ECHT niet bij stil gestaan dat dat meer dan 100 ml is en dat dus niet mee mag. En dus voel ik me zo’n toerist die nog nooit gevlogen heeft en men van zou zuchten ‘dat snap je toch zelf ook wel?!’
Ik probeer de aardige man te vragen of hij dan ingecheckt kan worden in het ruim, maar hij snapt me niet en ik hem niet (iets met taalbarriere Engels/Portugees). Intussen is Bas echter al aan de andere kant van de controle en ik zie hem totaal niet. En dus raak ik een klein beetje in paniek omdat ik die man niet uitgelegd krijg dat ik mijn koffer dan wil inchecken, óf wil vragen of hij mijn man wil halen óf in ieder geval mijn telefoon, jas en handtas (die inmiddels al door de controle heen gerold zijn) terug kan halen. Het is een beetje teveel voor de vroege ochtend als er ook nog een extra beveiliger bij komt die nog een keer probeert uit te leggen aan mij dat het niet mag. Ja dat snap ik inmiddels, maar ik wil gewoon even overleggen met Bas wat we nu kunnen doen en krijg dat niet helemaal duidelijk. Pffff, als een klein meisje word ik een beetje emotioneel van de twee mannen die mij niet snappen en ik hun niet.
Uiteindelijk wordt Bas gespot door de betreffende beveiliger en blijkt ook de fles port in zijn tas niet door de keuring te zijn gekomen. Terug dus richting check-in om 1 koffer dan alsnog in te checken in het ruim. Tja en het is niet dat niet in 100 bordjes met een visueel fles-icoon met een streep erdoorheen is aangegeven dat flessen niet in je handbagage mogen, dus het is gewoon dom van ons. En dus meer dan terecht dat we vervolgens drie kwartier in de rij staan om de koffers alsnog in te laten laden. Ik kom even bij en we verkneukelen ons vervolgens heerlijk even om de voorkruipende mensen die in een nieuw-ontstane rij naast onze rij gelijk door dachten te lopen voor check-in, maar HELAAAASCH tot ons groot genoegen gedirigeerd worden achteraan onze rij te sluiten die inmiddels immense proporties heeft aangenomen. Gelukkig staan we niet achteraan en hebben we nog tijd, want een vliegtuig bijna missen door lange wachtrijen, dat zou niet de eerste keer zijn...
We besluiten dan maar gelijk beide koffers in het bagageruim te laten gooien, aangezien we geen zin hebben in nog meer gezeik en er waarschijnlijk toch niet genoeg plek is in de bagagevakken (lees: goede inschatting). Hopen dat de flesjes er heel uitkomen dan maar!
De meerwaarde
Een uur later komen we zonder problemen door de handbagagecheck en is het tijd om nog even te chillen en vervolgens boarden. Tijd om weer naar huis te gaan.
En hoewel ik heel graag nog wel een dagje langer hier had willen zijn, omdat het misschien dan allemaal wat rustiger aan had gekund, vind ik het ook wel echt weer fijn om Sammetje straks te zien, in ons eigen bedje te slapen (mijn heupen hebben toch snel wat last als een bed wat harder is) en ook weer gewoon regulier te eten en drinken.
Toch blijven dit soort tripjes voor ons beiden wel echt een heel fijne uitlaatklep. Met een kindje van 3 kom je nou eenmaal niet zo heel veel aan elkaar toe en om te zorgen dat we toch blijven praten en levelen, merken we allebei dat zo’n paar daagjes weg ons weer dicht bij elkaar brengt. Even samen eten, drinken, kletsen over belangrijke en minder belangrijke dingen. Echt super waardevol. 😁
Over Lissabon
Lissabon vonden we allebei vooral een heel sfeervolle gezellige stad met gastronomie hoog in het vaandel. Heerlijk eten, drinken; werkelijk subliem. Gezelligheid, sfeer; dat kunnen de Portugezen wel. Ook de aankleding van alle gebouwen en pleintjes in deze sfeervolle kersttijd was echt fantastisch. Overal lichtjes, muzikanten, gezelligheid. Echt een perfecte bestemming om naartoe te gaan.
Qua bezienswaardigheden misten we wel zoiets als de Brandenburger Tor van Berlijn is en de Eiffeltoren van Parijs. We moesten een beetje zoeken naar wat de highlights waren die we per se gezien moesten hebben. Het is echter niet dat er weinig te zien is, want er is meer dan genoeg om te bezoeken. Ook is er veel eigen ‘heritage’, wat typerend is, zoals de gebakjes van Belem, de azulejo’s tegeltjes, de trammetjes, de port en Ginjinha, de bacalhou. Genoeg om te proberen en te bekijken. Daarvan is de meest opvallende denken we toch wel Trammetje 28, die echt heel kenmerkend is voor deze stad. Eigenlijk was deze stad precies wat we op dit moment nodig hadden: lekker relax, met een gemoedelijke sfeer even gewoon samen genieten van alles.
Enige nadeel waren de lange wachtrijen, maar we hoorden van alle mensen met wie we spraken dat dat echt deze week is, vanwege ‘New years eve’. Vorige week kon je overal doorlopen. Tja, dat krijg je als je in zo’n periode even weg wilt 😊
En mede mogelijk gemaakt in dit geval door mama, Arie, papa en Simone, die bereid waren een paar daagjes op onze kleine man te passen, zodat we die tijd ook even hadden. Dus daarvoor ongelofelijk veel dank!! We hopen dat jullie ook genoten hebben van het logeerpartijtje en nog niet lamgeluld zijn van Sams eeuwige geklets (net z’n moeder 😉).
Drie uurtjes later landen we op Schiphol na een rustige vlucht. Schiphol door, transferbus in en lekker naar huis tuffen, om na 1,5 uur de eerste was er weer in te stoppen en vervolgens Sammetje lekker op te halen. Die heeft het uiteraard heerlijk gehad. En dan zit je zo weer in het ritme van driftbuien en slaapritmes. Welcome home! 😉 En dus lekker aan de LEGO in de avond om het vakantiegevoel lekker vast te houden! 😁
Wat hebben we genoten! Proost alvast op het nieuwe jaar iedereen 🥂
