Vier jaar is hij alweer, onze kleine vriend. En hoe cliché om aan de hele volksstammen toe te voegen, maar 'wat gaat het snel!'. Hier echter geen melancholisch huilende moeder, want ik ben maar wat blij dat hij groter en zelfstandig aan het worden is. Ik wist altijd al dat ik meer een basisschool-leeftijd-moeder was, en nu weet ik het zeker! Deze fase is voor mij meer genieten en ik heb het gevoel dat dit moederschap me beter staat. Maar ook dat moederschap komt met nieuwe uitdagingen, zoals schoolverwachtingen en afspreken met vriendjes...
De babyfase
Begrijp me niet verkeerd, ook de afgelopen vier jaar waren leuker dan ik had verwacht. Voordat ik moeder werd keek ik ontzettend op tegen die eerste jaren, de babyfase, het moeilijke communiceren en het constante verzorgende. Dat afhankelijke, het leek me gewoon pittig. Ik had ook nooit veel met de baby's van anderen en als ik babyfoto's voorgeschoteld kreeg knikte ik altijd maar vriendelijk mee. En als men vroeg: 'wil je 'm even vasthouden'? Uhhhh Nee? Maar ondanks dat ik het een zware periode vond, die we niet voor niets slechts één keer gaan meemaken als ouders, ging het goed en was ik ook toen al gek op ons ventje. Wat vond ik hem knap, al zag hij er uit als een Michelin-mannetje en wat was ik trots op elke kleine stap die hij maakte. Maar deze fase waar we nu in zitten: wat is het heerlijk. Ik kan hem mee nemen naar sport, naar klimmen, naar de stad, naar een restaurant. Hij vindt het allemaal leuk, als we het maar samen doen. Hij snapt wat je zegt en doet. Echt genieten! Ik ben nog steeds wel op zoek naar de uit-knop, want poohhh ik ben wel klaar als ie rond 19:00 richting bed gaat hoor haha. Maar we doen het samen en we doen het goed. Als echt team!
Naar school
En nu is ie vier jaar, op 4 januari geworden. En na twee proefochtenden in november en december begon hij op 6 januari 2025 ook gelijk aan zijn schoolcarrière. Daar was 'ie ook echt aan toe; cognitief dan in ieder geval, want hij kan inmiddels lezen en tot 60 tellen en had wel zin in wat nieuwe uitdagingen op school. Al maanden zei ie 'Mama, als ik vier ben mag ik naar school toch?!' Sociaal-emotioneel leek me eerlijk gezegd nog een wat grotere uitdaging, want onze kleine vriend heeft nog wat moeite met als dingen anders lopen dan hij in zijn hoofd heeft (komt me enigszins bekend voor 😉) en ook met samen spelen en omgaan met teleurstellingen.
Vol goede moed startte hij in groep 1/2a bij Juf Gea en Juf Miriam, twee heerlijke ouderwetse kleuterjuffen die gewoon duidelijke regels en handvatten hebben, I LOVE IT! ❤️ Precies wat ik graag wilde: structuur, duidelijkheid en houvast; blijer kun je Sam niet maken. En wat vond ie het gelijk al fantastisch. Elke dag kwam hij blij uit school op me af gerend met een harde 'MAMAAAAA' en een grote smile op zijn guitige koppie. Heeeelemaal gesloopt, maar wel vrolijk en met vaak de vraag 'wanneer mag ik weer naar school, mama?!'. Oh wat kan ik dan ontzettend genieten van zijn blijheid om me te zien als ie weer aan komt rennen.
Dilemma's
Maar die nieuwe fase zorgde bij mij wel voor wat conflicten in mijn hoofd, want met een 32-urige werkweek aan mijn zijde (en een nieuwe functie sinds begin januari als procesbegeleider van ons team) en Bas een nieuwe baan voor 36 uur als boombeheerder, maakte het hele schoolproces wel een stukje minder ontspannen. Want als je allebei zoveel werkt, betekent dat weinig enthousiaste naar-buiten-ren-momentjes vanuit school en mama of wie dan ook hem opwacht om in onze armen te springen. Het betekent dat hij veel naar de bso, de buitenschoolse opvang moet. En dat is dus drie dagen in de week. Daarnaast werk ik voornamelijk in Breda, waardoor in de ochtenden om 8:30 starten ook betekent dat ik Sam drie dagen naar de voorschoolse opvang moet brengen. Ik ben immers maar 1 dagje vrij op woensdag en op vrijdag neemt mama de honneurs waar. Bij Bas gaat dat momenteel nog even niet in zijn nieuwe baan en bij elkaar voelde het gewoon niet helemaal lekker. Want waarom neem je kinderen als je ze de hele dag naar de opvang stuurt. Het zorgde voor een interne struggle waar ik me niet per se heel lekker bij voelde. Verwachtingen als mama, verwachtingen als collega, verwachtingen als partner, het gevoel zoveel balletjes hoog te moeten houden en dat voor iemand die nooit goed geweest is is balspelen... 😉 Tegelijkertijd willen we ook ontspannen kunnen leven financieel, op vakantie gaan en genieten we erg van werken en dus is het een constant conflict tussen het waarmaken van de verwachtingen van thuis en werk. Dat eeuwige getrek van alle kanten brak me echt behoorlijk op.
Inmiddels heb ik daar wat beter mijn weg in gevonden, maar het blijft wel moeilijk. Waar mogelijk begin ik iets later en kijk ik wat er mogelijk is. Ik maak m'n uren immers toch wel. Het scheelt ontzettend dat die kleine man het zó ontzettend naar zijn zin heeft op school, maar ook op de bso. Hij leert, speelt, eet, drinkt, speelt buiten (verkent daar vooral de hand van de juf als hij de fiets niet als eerste te pakken krijgt), krijgt vriendenboekjes mee en wordt betrokken door andere kindjes. Hij is geland, zogezegd. De dagen zijn nog steeds lang, maar als het leuk is scheelt dat al de helft. De vermoeidheid aan het eind van zo'n intensieve dag zorgt wel voor wat plasongelukjes in de nacht (door zo diep slapen) en geloof me: papa en mama zijn echt niet de meest flexibele vrolijke ouders als het 's nachts 03:30 is en het die nacht de tweede keer is dat we het gehele beddengoed inclusief Sam weer in de was kunnen gooien, maar ook die fase lijkt na de skivakantie weer even op zijn retour. We maken weer wat betere nachten, hebben samen ook lekker genoten in de vakantie en alles is weer een beetje gewend aan de nieuwe normaal die er is.
De nieuwe normaal
En die nieuwe normaal betekent 's avonds boterhammen smeren, waarvan één met kaas of vlees en één zoet (sommige dingen kun je klakkeloos overnemen van je ouders), een stukje fruit in de ochtend, iets in een boterhamzakje met de letter van de week er in, de bibliotheekboekjes mee terug naar school, een stoelverhoger voor het uitje naar de schouwburg mee en dan in de ochtend met het gele bijenrugzakje op samen naar school lopen. Voordat de dag begint heb ik er al een werkdag op zitten.
Op het schoolplein wachten tot het 8:25 is, naar binnen, jas en tas in de luizenzak (waarom ze dat nog doen, geen idee, want we hebben al twee weekenden op rij het hele huishouden en al het beddengoed met luizenlotion en luizenshampoo behandeld), Sam doet zijn beker en fruit ('Mamaaaa, ik wil wel een appel morgen want die is niet zo saappppig!') in de bak van het groene groepje waar hij inmiddels in zit, boterhamtrommel in zijn laatje en dan tijd voor de GROTE KNUFFEL.
En de GROTE KNUFFEL betekent even heeeel stevig kroelen en hem dan zo snel mogelijk achterlaten bij de juf, zodat hij zijn knijper op kan hangen met hoe hij zich voelt vandaag. Meestal is dat het gele kleurenmonster: BLIJ, maar 1x was het blauw: verdrietig, want 'gisteren moest ik huilen, hè mama' toen was hij de vorige avond in een onhandige bui zonder vooruit te kijken naar papa gerend omdat hij blij was hem te zien en daarbij abuis tegen een boom op het trottoir aangerend... tja, de appel valt niet ver van de boom zullen we maar zeggen. Maar ja, dan kun je wel een dag later je knijper een keer op blauw hangen in ieder geval... elk nadeel...
Maar meestal gaat het gelukkig gewoon goed... 😉
Vriendjes
En waar ik zo bang was dat hij misschien geen vriendjes zou gaan maken, omdat ie ook gewoon zo graag op zichzelf is, enig kind is en zijn eigen speelgoed moeilijk kan delen, is niets minder waar. Hij heeft al nieuwe 'beste vrienden' gemaakt en vorige week werd ook de volgende fase ingeluid betreffende het kleuter-moeder-leven, want: Sam en Tijn willen graag met elkaar gaan afspreken. Tijn kwam donderdagochtend al heel blij op het schoolplein aangerend 'Saaahaaaam!!' rende op hem af pakte zijn hand beet en daar stonden ze stil naast elkaar, als twee heerlijke kleine blije onderdeurtjes.
Oh waauw jup! De volgende fase, want tja, hoe gaat dat nou eigenlijk he. Afspreken. Is het bij hem of bij ons? Is het met moeder of zonder moeder erbij? En dan de hele middag of een beetje? En met eten of zonder? En hoe zal dat dan gaan? Zou hij zijn speelgoed wel willen en kunnen delen als we hier bezig zijn. En hoe doen we dat dan met de andere afspraken die we meestal op woensdag gepland hebben staan? Allemaal van die heerlijke vraagstukken waar we gaandeweg achter aan het komen zijn, want ook dat hoort bij kleuters: vriendjes maken en samen spelen. En dat is niet alleen voor Sam, maar ook voor de mama van Sam een nieuw tijdperk 🤠
Gelukkig was de mama van Tijn al wat meer ervaren. Er werden wat nummers uitgewisseld, zij bleek ook bij Curio te werken (dat schept een band), Tijn komt lekker bij ons spelen na de kapper, we hebben afgesproken van 13:15 - 15:30, zodat wij eind van de middag nog even op pad kunnen om wat dingetjes die op de agenda stonden weg te werken en hopelijk gaan ze dan samen heel veel plezier beleven.
Maar dat zal vast wel, want 'Mama, Tijn is mijn beste vriend!'.
Jij komt er wel klein ventje!
Oh en nog even een filmpje van het skiën, omdat ie zo leuk is 😁
